«Ήτανε μια μαγεία...» Τα χρόνια της δικτατορίας έχουν περάσει στη συλλογική μας μνήμη ως μια εποχή καθολικού ζόφου και απόλυτης πολιτιστικής οπισθοδρόμησης. Στις 21 Απριλίου 1967, η ελληνική κοινωνία μπαίνει στον «γύψο». Τα φώτα σβήνουν, ο φόβος εξαπλώνεται και οι άνθρωποι σωπαίνουν ..ως τις 24 Ιουλίου 1974. Είναι όμως έτσι; Όχι ακριβώς! Κόντρα στις κυρίαρχες πολιτικές συνθήκες, σ’ ένα βαθμό και εξαιτίας τους, η «χουντική επταετία» θα αποδειχθεί απρόσμενα γόνιμη και δημιουργική. Την τετραετία 1970-1973, η Ελλάδα βιώνει ένα λαμπερό δημιουργικό τσουνάμι, ένα πνευματικό και πολιτιστικό Big Bang. Το πολιτικό σκοτάδι κυοφορεί μια ζωντανή, εκρηκτική και κυρίως ανοιχτή και δημόσια δημιουργικότητα. Αντί για μια μαύρη τρύπα που καταβροχθίζει τα γράμματα και τις τέχνες, ξεδιπλώνεται μπροστά μας ένα φωτεινό και πολύβουο σύμπαν όπου εκδίδονται σπουδαία βιβλία, πολλαπλασιάζονται τα βιβλιοπωλεία και οι εκδοτικοί οίκοι, ηχογραφούνται διαχρονικής αξίας δίσκοι, γυρίζονται ρηξικέλευθες ταινίες, ανεβαίνουν πρωτοποριακές θεατρικές παραστάσεις και πραγματοποιούνται εντυπωσιακές εικαστικές εκθέσεις. Όσοι βίωσαν αυτή την άνθηση την ανακαλούν με ενθουσιασμό: «Ήτανε μια μαγεία». Πώς όμως έγινε δυνατό κάτι τέτοιο; Και πώς καταλήξαμε να πιστεύουμε ακριβώς το αντίθετο; To Big Bang, 1970-1973 είναι μια πολυπρόσωπη, πολύχρωμη και μαγευτική τοιχογραφία, ένα γοητευτικό χρονικό μιας απροσδόκητης πνευματικής και πολιτιστικής άνοιξης που υπήρξε παράλληλα κι ένας θρίαμβος της ανθρώπινης δημιουργικότητας πάνω στην ανελευθερία. Καρπός εκτεταμένης και πολυδιάστατης έρευνας, συνδυάζει εργαλεία όπως η ιστορική και πολιτική ανάλυση, η πολυφωνική αφήγηση και η βιογραφική προσέγγιση. Αντί για τις συνηθισμένες περιγραφές της χούντας, αποκαλύπτει τις απρόσμενες και συχνά παράδοξες διεργασίες που κατάφεραν να γονιμοποιήσουν πνευματικά μια συνθήκη πολιτικού αυταρχισμού. Εστιάζει στις τεκτονικές διεργασίες που εμφύσησαν στην ελληνική κοινωνία ζωντάνια και δυναμισμό, διαμορφώνοντας την αναγκαστική της συμβίωση με την δικτατορία. Πρωτότυπη και ανατρεπτική ανάγνωση μιας περιόδου που συχνά πιστεύουμε πως γνωρίζουμε καλύτερα απ’ ό,τι στ’ αλήθεια ισχύει, το Big Bang, 1970-1973 αφουγκράζεται και καταγράφει τις αναπάντεχες διαδρομές της κοινωνικής και πολιτιστικής ζωής στα χρόνια της δικτατορίας. Ένα βιβλίο που θα ξαφνιάσει, θα συζητηθεί και θα εμπνεύσει.
Το βιβλίο είναι μια πολύ εμπεριστατωμένη και διεισδυτική μελέτη στα πολιτιστικά δρώμενα την εποχή της δικτατορίας. Ελέγχει το καθιερωμένο αφήγημα της σχεδόν μηδενικής και ανάξιας πολιτιστικής παραγωγής την περίοδο αυτή και καταδεικνύει τον πλούτο και το μεγαλείο της πολιτιστικής δημιουργίας της περιόδου, η οποία άνθησε παρά τη χούντα (και όχι χάρις σε αυτή όπως πολλοί δυστυχώς παρερμηνεύουν). Θα έλεγε κανείς ότι η πολιτική καταπίεση και οι δυσκολίες της περιόδου ήταν ένα κίνητρο να δώσει ο κόσμος του πολιτισμού τον καλύτερο εαυτό του, αφουγκραζόμενος και εκφράζοντας μια κοινωνία που βρισκόταν σε αντίθεση με το καθεστώς και μόνο μέσω αυτού μπορούσε να εκφραστεί.
Όχι, δεν είναι άχρηστο το βιβλίο επειδή έχει κάμποσα πραγματολογικά λάθη. Είναι όμως ένα κακό βιβλίο ως ιστορία γιατί είναι τόσο αφελώς ανιστορικό να αποσυνδέεις το τι γινόταν σε επίπεδο καλλιτεχνικών αναζητήσεων στην Ελλάδα επί χούντας από το τι γινόταν στον κόσμο τη δεκαετία του 1960, αλλά και τι γινόταν στο επίπεδο της καλλιτεχνικής άνθησης στην Ελλάδα πριν από τη χούντα, ώστε μόνο αν υπάρχει πολιτικό κίνητρο βγάζει νόημα η σύλληψή του: «είδατε βρε κουτά; δεν είναι τόσο κακό πράγμα η χούντα, νισάφι πια με την αριστερή ιδεολογική ηγεμονία».