Oto słońce

by Gunnhild Øyehaug, Karolina Drozdowska (Translator)

Helga Mork jest pisarką, która próbuje ustalić z samą sobą, o czym chce napisać następną książkę. Przede wszystkim interesują ją wściekłe kobiety żyjące w małych, zimnych domkach położonych daleko od cywilizacji. Autorka przechodzi menopauzę i pogodziła się z życiem w samotności w domu przy małej uliczce wysoko na wzgórzu. Rozmawia głównie ze swoją przyjaciółką Iriną, która mieszka daleko i utrzymuje Helgę w ryzach za pomocą regularnych, sarkastycznych wiadomości tekstowych.

Pewnego dnia do pustego domu obok wprowadzają się nowi sąsiedzi i ku swojej ogromnej irytacji Helga odkrywa, że oni również są pisarzami. To Christina i Even Albert – para twórców znanych i podziwianych nie tylko w literackim światku, ich zdjęcia Helga widziała w gazetach. Po kilkudniowej obserwacji Albertów przez okno i obejrzeniu długiego nagrania wideo, na którym Even dyskutuje o Wittgensteinie na YouTubie, Helga postanawia nawiązać kontakt z sąsiadami i idzie się przedstawić. Szybko dociera do niej, że Even może być w istocie jej bratnią duszą.

Zaniepokojona swoją kompulsywną potrzebą śledzenia tego, co robi Even, oraz przytłoczona uczuciem radości, jakie towarzyszy każdym odwiedzinom sąsiada, Helga postanawia wynająć biuro w swoim małym miasteczku, aby mieć powód, by regularnie wychodzić z domu i skupić się na pisaniu. Okazuje się jednak, że biuro jest portalem do innego świata zwanego Rzeczywistością, gdzie wszyscy cały czas tylko szepczą, a ona zaczyna się zastanawiać, jak kiedykolwiek uda jej się wrócić do tego świata, który znała wcześniej. Oto słońce to historia miłosna poszukująca nadziei w ludzkiej komunikacji, gdzie fikcja i rzeczywistość nieustannie się przenikają, utrudniając odróżnienie jednej od drugiej.

176 pages, Paperback

First published September 1, 2024

Reviews

[Synne Sylibris]

Hvordan bedømme en bok du ikke er sikker på om du forsto?
Den første halvtimen av lydboka var jeg skeptisk: Blir dette for svevende for meg? For rart?
Men så plutselig opplevdes alt veldig klart, og jeg lot meg begeistre av flyttblokker, solmerker og morsomme formuleringer.
Nå sildret liksom lydboka avgårde i all sin skjønnhet, varme og absurditet, og jeg syntes alle de merkelige situasjonene ga mening.
Da boka hoppet inn i en annen dimensjon, fortsatte jeg å la meg begeistre. Der fikk jeg nemlig gleden av å møte Hervår OG høna Hetty.
Men så kom den siste halvtimen av lydboka, og masse fabuleringer om Shakespeare, og jeg ble usikker på om jeg egentlig hadde forstått noen ting, for disse Shakespeare-greiene skjønte jeg ikke så mye av. Hvorfor handlet boka plutselig om dette?

Så ja, dette er en litt vanskelig bok å bedømme. Jeg elsket den i noen øyeblikk, andre ganger syns jeg den var pretensiøs og meningsløs. Den utfordrer romansjangeren ved å fortelle en historie som på et vis er like åpen og ufullstendig som det en novelle kan være (slik jeg oppfatter novellesjangeren), og like springende, magisk og ulogisk som en drøm.

Til tross for mine kvaler, så smiler jeg faktisk når jeg tenker på boka, og det er vel et godt tegn? :)

[Merete Bratsberg Aae]

Om Helga Mork, 49 år gammal forfattar, som forelskar seg i naboen, Even, nyinnflytta forfattar (med kone). Mellom husa deira ligg ei flyttblokk, ein stor stein som isen har flytta dit i tidlegare tider. Like malplassert som steinen, firkanta og like digert som eit hus, kjenner Helga seg i livet. Men ho har humor, mange tankar og er i dialog med Irina, forlagsredaktøren sin. Ulike tidsplan blandar seg. Det er frustrasjonar, lengt, tankerekker, litterære referansar, draumetyding (frå langt tilbake i historia).
I boka er det mange ulike element. Ein brødristar og ventinga på at brødskifta skal sprette opp. Wittgenstein. Hamlet. Kviskring i eit tomt rom. Kviskring på YouTube (ASMR). Kafka. Solmerke på kragen. Ein portal av leverpostei. Beslutningsforum i skogen. Ho fell gjennom golvet ned i ei verkeligheit utanfor vår. Eller er ho i ein verkeleg verkeligheit? Ting blir snudd opp ned, og det er lett å bli forvirra. Men som lesar av romanane hennar, må ein alltid vere klar for overraskingar.
Ein stad går ho i dialog med lesaren. På s 149, etter eit magisk hopp i handlinga, er det som om ho høyrer innvendingar frå lesaren og seier plutseleg: «Kjære lesar, eg veit det».
Aller helst vil Helga skrive om «rasande kvinner i små, trekkfulle hus» og eg måtte tenke på «kvinner i for store herreskjorter» som var det første møte eg hadde med Gunnhild Øyehaug. Eg hadde eit bokbad med ho om boka «Vente, blinke». Ho har heile tida hatt denne særeigne stilen av høg-låg blanding i stilen, kvinneperspektiv, sprelsk humor, metaperspektiv og at ho har skråblikk på tida vi lever i.
Namna er kanskje tilfeldige, men eg ser på Even (frå Telemark) som eventyr. Humor er eit typisk trekk ved romanane hennar. Eit døme er Kviskreland Solutions.
Eg har kosa meg under lesinga. Humra og ledd. Dette er ein metaroman i typisk gunnhildøyehaugstil med midtlivskrise, overgangsalder, attrå, kjærleikstrøbbel og ubalanse mellom kropp og tankar godt rista saman.

[Inger-Johanne · Rating 1 out of 5]

Jeg elsket Vonde blomar, men denne boka fikk jeg ikke tak på. Likte ikke noen av personene og de var ikke en gang interessant antipatiske, og de repetitive sære temaene berørte meg heller ikke. Synd!

[Stine · Rating 3 out of 5]

Første halvdel og veldig mye av skrivestilen (kan skjønne at Johan Harstad er fan, til tider påfallende lik stil) treffer full blink, men den taper seg dessverre veldig etter det. Kanskje jeg er for dum for meta?

[Ola | nawyk czytania · Rating 2 out of 5]

Po co są takie książki?

[lesneczytanko · Rating 2 out of 5]

Nie czytałam poprzedniej książki autorki, czyli "Czekaj, mrugaj" i teraz myślę, że może to od niej powinnam zacząć. Zostałam zachęcona opisem, spodziewałam się czegoś podobnego do "Gości" Ravatn. Niestety moje oczekiwania jedynie utrudniły mi odbiór tej lektury. "...gdzie fikcja i rzeczywistość nieustannie się przenikają, utrudniając odróżnienie jednej od drugiej."* Te słowa naprawdę dobrze oddają, co można znaleźć w "Oto jest słońce". Zupełnie nie zdziwią mnie zachwyty nad tą książką. To naprawdę ciekawa, nieuchwytna powieść. W teorii rozumiem, ale w praktyce nie poczułam nic.

*z opisu wydawcy

[cassandra · Rating 1 out of 5]

Synes ikke det er så mye tydelig handling, bare mye poetisk skriving. Hadde bare denne i veska, og leste på trikken når jeg var ute, og det var kanskje ikke så lurt fordi denne boka var vanskelig å henge med i med mindre man leser alt på én gang.

[Kristine Lind · Rating 3 out of 5]

snodig bok, fornøyd med å ha lest den, men lurer på om jeg skal forsøke en gang til om en stund for å se om jeg får med meg mer av alle de små rare tingene

[Torbjørn Kornstad · Rating 4 out of 5]

Funkar i det store og det heile, men klarar ikkje fri meg heilt frå at heile metaroman-opplegget kjenst som ein øvelse for folk med skrivesperre

[Sondre Krogh · Rating 2 out of 5]

Ikke helt for meg. Nynorsk var fint da.

[Ådne Loennechen Feiring · Rating 2 out of 5]

Likte noen deler av boka veldig godt, men mye måtte jeg tvinge meg igjennom. Jeg synes det er kjedelig å lese om andres drømmer, og da spesielt romankarakterers drømmer.
Men det partiet jeg likte var bra.
Og det passer egentlig godt med resten av romanen, at jeg egentlig bare ville lese en liten del, for hovedkarakteren ønsker jo egentlig å skrive ensidesromaner.

[zbookami · Rating 1 out of 5]

Książki o dorosłych kobietach wikłających się w romans to coś czego bardzo nie lubię. A tej bohaterki szczególnie nie polubiłam.

[Julie · Rating 4 out of 5]

jeg hater at kvinner i bøker faller for en dust, men her var det ikke så viktig (kanskje)? ingenting nytt under sola, som de sier

[Marie · Rating 3 out of 5]

«Du må berre, så vedkomande, liksom seie det som det er. Og så vil tinga kome fram som dei er. Det er like enkelt som at sola kliv over fjellet, og så seier du til meg: Her kjem sola. Men viss det eg vil seie, ikkje er enkelt, sa eg. Det er alltid enklare enn du trur, sa vedkomande.»

Vittig, skjønn kortroman. Tar en magisk realisme u-sving som funker, men som ikke lander like godt. Liker meta, men forbindelsene ble ikke sterke nok. Absolutt verdt å lese uansett, det er tross alt Øyehaug vi snakker om her.

[Tora · Rating 3 out of 5]

Denne hadde jeg så lyst til å like, og den første delen elsket jeg, den var ustyrtelig morsom, type le høyt for meg selv-morsom. Så utartet det inn i det meningsløse, i hvert fall for meg.

[Elsa Skjong-Arnestad · Rating 5 out of 5]

Denne var virkelig nydelig og morsom, en bok jeg gledet meg til å fortsette å lese i så fort jeg begynte- det føltes leit at den ikke var lengre. Metanivåene nådde nye høyder for min del mot slutten, og tror jeg må lese den en gang eller to til for å forhåpentligvis skjønne mer av hvor den ender. Men en skikkelig god leseopplevelse til tross.

[Mette Løkeland · Rating 4 out of 5]

Dette var herleg annleis. Inn og ut av notid, draum, metaverd. Forelsking, begjær, Shakespeare, veninner på ein heilt sjølvsagt og lett måte og bramfritt. Ikkje så lett å skildra. Hjarteatakk kjem også til menn i sjøstøvlar.

[Thomas Bastiansen · Rating 4 out of 5]

«Og dette er eigentleg det verste med historier: at dei må forteljast. Dei kan ikkje berre kome susande som ein komet og eksplodere på himmelen.»

Absurd og surrealistisk. Jeg skjønner ingenting og jeg elsker det.

[Håvard Wigtil · Rating 3 out of 5]

Det finnes en parallell virkelighet der jeg elsker bøkene til Gunnhild Øyehaug, men i denne versjonen av virkeligheten virker det som jeg alltid blir skuffa.

[Saim · Rating 3 out of 5]

Metafiksjon er kult da, og man må respektere boka for at alle metaforene er så gjennomført, men den falt ikke helt i smak, litt for svevende, litt for meningsløs, litt for voksen kanskje

[Eirik Bergesen · Rating 4 out of 5]

Innsiktsfullt om kvinners ensomhet. Likte 4. veggen-fabuleringene.

[Ida]

okay, men hæ 🤷‍♀️
terningkast svevende

[Khi · Rating 4 out of 5]

Definitivt rar, men godt språk.

[Andrea Strømskag · Rating 3 out of 5]

Gunhild Øyehaug er norsk litteraturs David Lynch.

[Tine Sundal · Rating 3 out of 5]

Fornøyelig og annerledes roman
https://tinesundal.blogspot.com/2024/...