زبان غریب غمگین مجموعهای است از جستارهایی سفرنامهمانند که هاروکی موراکامی، نویسندهی نامآشنای ژاپنی، طی اقامت دوسالهاش در ایالات متحده نوشته؛ یادداشتهایی که گاه بسیار شخصیاند، گاه تحلیلی و توصیفی، گاه ایستاده بر مرز میان داستان و حقیقت، خیال و حافظه. موراکامی در اوایل دههی نود از شهرت کلافهکنندهاش در ژاپن به گمنامیِ تدریس در ایالات متحده پناه برد. او که تا پیش از این در مرداب توقعات ادبی بیحدوحصر هموطنانش دستوپا میزد، حالا به کسوت ناشناسی کمرو درآمده بود که عمدهی زمانش را به جدال با موانع پیشپاافتادهی زندگی یک مهاجر میگذراند. او در این ایام، با همان لحن شوخ و رک همیشگی، از تجربهی زندگی در سایهی زبانی خارجی نوشت که توأمان دری است بهسوی دانستههای تازه و دیواری است مقابل پیوندهای نو. عنوان این مجموعهجستار نیز گویای همین موقعیت تلخ و شیرین است: زبانی خارجی همچنان که قادر است مفید و حتی رهاییبخش باشد، گرد غم بر تو مینشاند چون هرگز نمیتوانی بهتمامی صاحبش شوی. مجموعهجستار زبان غریب غمگین تابهحال رسماً به انگلیسی برگردانده نشده و ترجمهی پیش رو از ژاپنی است.