" لسنوات عدادة ... شعب فرنسا الصغير استطاع أن ينحنى دوماً داخل هذه الكنيسة المقامة الآن , تُرى ماذا يحبون فيها , هل هو الحب , أم الابحاث , ام الحاجات الروحية بالغة الضمور ؟ .. ام هى الخشية ؟ الخشية من الله والخشية من رجال الدين ؟ والتخوف المألوف من المصير المحتوم ؟ "
Awarded the Nobel Prize in Literature in 1937 "for the artistic power and truth with which he has depicted human conflict as well as some fundamental aspects of contemporary life in his novel cycle Les Thibault."
Roger Martin du Gard (23 March 1881 - 22 August 1958) was a French author and winner of the 1937 Nobel Prize for Literature. Trained as a paleographer and archivist, Martin du Gard brought to his works a spirit of objectivity and a scrupulous regard for details. For his concern with documentation and with the relationship of social reality to individual development, he has been linked with the realist and naturalist traditions of the 19th century. His major work was Les Thibault, a roman fleuve about the Thibault family, originally published as a series of eight novels. The story follows the fortunes of the two Thibault brothers, Antoine and Jacques, from their prosperous bourgeois upbringing, through the First World War, to their deaths. He also wrote a novel, Jean Barois, set in the historical context of the Dreyfus Affair.
During the Second World war he resided in Nice, where he prepared a novel, which remained unfinished (Souvenirs du lieutenant-colonel de Maumort); an English-language translation of this unfinished novel was published in 2000.
Roger Martin du Gard died in 1958 and was buried in the Cimiez Monastery Cemetery in Cimiez, a suburb of the city of Nice, France.
– حسبي الله ونعم الوكيل🤲🏻 = فين الريڤيو؟ – هو ده الريڤيو.
أخطاء لغوية ونحوية، وصف عجيب، جمل غير مرتبة. ومن الأساس ترجمة حرفية غريبة الشكل. مثال: "رجل قصير، مكروش، ذو شارب رمادي، وينشغل منذ الصباح بالنيران، ويخفي صلعته أسفل شعر مستعار، وذلك من أجل أن يدبر لنفسه دهان للشعر. الابن والحفيد وصغار الأبناء من نفس الصلب. السيد فرديناند لا يشعر بالعزاء سوف يمنح يومه لأصهب الشعر، وصار شعره أجعد مثل شخص أصلع وعليه أن يرمي بعرض الحائط كل تقاليد العائلة". في التعليقات فقرة ومثال آخر.
أكيد الرواية الأصلية أفضل والا مكنتش فازت بنوبل. نتمنى تعاد ترجمتها بشكل صحيح.
Mogelijk het mooiste boek dat ik ooit las. Niemand van de levenden beheerst de taal zoals Martin du Gard dat deed. Hij schildert met woorden. 'De Thibaults' is dik en prachtig, 'Het oude Frankrijk' is dun en verrukkelijk. Volstrekt indrukwekkend.
Is dit boekje echt door du Gard geschreven? Ik herken de mooie stijl van De Thibaults en De verdrinking helemaal niet. Het verhaal? Een postbode fietst van de ene plaats naar de andere, in een dorp. Er is eigenlijk geen sprake van een plot. Enkele dorpsbewoners worden voorgesteld, zoals je verwacht in een roman. Maar die personages komen, verder in het boek, niet terug. Het boekje is dan ook erg dun. Het lijkt op het eerste gezicht 143 bladzijden te tellen, maar eigenlijk gaat het maar tot blz. 122. Daarna komen er twee fragmenten uit De Thibaults. Ik heb het gevoel dat uitgeverij Meulenhoff nog eens goed wou profiteren van het succes van De Thibaults. De mensen die, terecht, enthousiast zijn over De Thibaults, kopen dan waarschijnlijk ook wel ‘Het oude Frankrijk’. Aan de binnenflap kon ik het eigenlijk al zien: 5 juichende stukjes, …. over De Thibaults, niet over dit boekje!
ಇದು Roger Martin Du Gard ಎಂಬ ನೋಬೆಲ್ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ವಿಜೇತ ಲೇಖಕ ಬರೆದಿರುವ ಪುಟ್ಟ ಕಾದಂಬರಿಯ ಕನ್ನಡ ಅನುವಾದ. ಪೋಸ್ಟ್ ಮ್ಯಾನ್ ಆಗಿ ಕಾರ್ಯ ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿರುವ ಜ್ವಾನೋ, ಊರಿನ ಎಲ್ಲರ ಗುಟ್ಟುಗಳನ್ನು ತಿಳಿದು ತನ್ನ ಉಪಯೋಗಕ್ಕೆ ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಅವರ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಹಾಸುಹೊಕ್ಕಾಗಿ ಹೋಗುವ ಕಥೆಯಿದು.
ಈ ಕಥೆಯೇ ತೇಜಸ್ವಿ ಅವರಿಗೆ "ಅಬಚೂರಿನ ಪೋಸ್ಟಾಫೀಸು" ಕಥೆ ಬರೆಯುವದಕ್ಕೆ ಸ್ಫೂರ್ತಿ ಇರಬಹುದಾ... ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ಓದಿ ನೋಡಿ.
Het boek beschrijft 1 dag van ochtend tot avond in het dorpje Maupeyrou in Frankrijk, ergens jaren '20 van de vorige eeuw. Aan de hand, bijna letterlijk, van postbode Joigneau maken we kennis met de inwoners van het dorp. Hun karakters en (on)hebbelijkheden worden meesterlijk beschreven, je ziet ze zo voor je, hun relaties, de achterklap, maar ook de beschrijving van de hitte etc. Denk niet dat het vooral zoete karakters zijn, integendeel! Vooral die postbode is niet van het sympathieke soort. Ik geef dit boek 4 sterren omdat ik op die kleine 100 blz me net iets te veel heb geërgerd aan deze erg Hollandse vertaling, tot en met op de achterflap waar men spreekt van een "enerverende dag", maar in NL is enerverend iets positief terwijl het bij ons toch eerder een negatieve connotatie heeft. Aangezien "De Thibaults" van dezelfde schrijver op mijn lijstje staat, ben ik gaan kijken of het dezelfde vertaler had, gelukkig niet! Martin du Gard is een nobelprijswinnaar! Eén ding nog : ook in die tijd had men reeds verzuchtingen over de rat race waar we allen deel van uitmaken, ziehier een citaat "Allemaal haasten ze zich, alsof het het mooiste is om maar veel te bewegen om zo in leven te blijven. Alsof om tot die laatste afspraak te komen er geen ogenblik te verliezen is ... alsof het dagelijks brood inderdaad slechts gewonnen kan worden voor letterlijk hetzelfde gewicht in zweet".
De stijl en thematiek van Het Oude Frankrijk is enorm herkenbaar. Het is een beschrijving van een klein dorpje over een periode van enkele dagen. Centraal staat niet een narratief (dat is er namelijk niet echt) maar juist de gedetailleerde beschrijvingen van alle mensen uit het dorp. Het lijkt of elk Europees land wel een soortgelijk werk heeft voortgebracht. Wales heeft Under Milk Wood van Dylan Thomas, Finland heeft Mensen in de Zomernacht van Sillanpää, Spanje heeft de Bijenkorf van Cela, en Engeland heeft Middlemarch van George Eliot (alhoewel deze wel flink verschilt in stijl, logisch gezien het ook nog uit de 19e eeuw komt).
Het dorpje Maupeyrou is een mooie schets van het toenmalige leven in de Franse provincie. In die zin is het boek bijna een allegorie voor de Franse samenleving. Maar elk dorp is uniek, en Maupeyrou dus ook. De personages worden niet verlaagd tot karikaturen, maar bezitten een eigenheid die het boek boeiend houdt. Ook is het is geen ophemeling van het dorpsbestaan, noch een genadeloze kritiek. De bekrompenheid en kleinburgerlijkheid worden aan de kaak gesteld, maar het is altijd vanuit een medelevend perspectief.
Joigneau de postbode is het hoofdpersonage, en hij is het perfecte vehikel voor Du Gard, omdat de postbode langs iedereen in het dorp gaat en zo een vloeiende overgang schept tussen de hoofdstukken. (Dit is 20 jaar later nog een keer nagedaan door Dylan Thomas met zijn personage Willy Nilly.) Gek genoeg was Joigneau voor mij een van de personages met minder diepgang, en dat kwam omdat we zijn overdenkingen amper echt iets meekrijgen.
In het algemeen houd van dit soort boeken, ik was echter niet enorm enthousiast toen ik begon met lezen. De beschrijvingen troffen me meteen al, maar ik kreeg snel het idee dat het niet veel verder zou gaan dan die beschrijvingen. Het ontbreken van een plot deert me niet, het ontbreken van diepgang wel.
Gelukkig bleek er genoeg diepgang te zijn.
Er bestaat een zekere tweeledigheid in de personages, namelijk in hoeverre hun psyche wordt beschreven. Zeker aan het eind van het boek wordt de beschrijving steeds introspectiever, wat naar mijn mening enorm goed werkt. Ik kon me erg identificeren met de wanhoop van de personages juffrouw Ennberg en de Pastoor waarmee het verhaal eindigt (ik ben zo voorspelbaar, geestelijken zijn altijd mijn favoriete personages).
De Pastoor en juffrouw Ennberg hebben dezelfde verlangens, dezelfde drang naar de perfecte samenleving. Ze weten hoe rijk de mensheid kan zijn, maar op straat zien ze daar geen bewijs voor. De Pastoor zoekt zijn heil in God, die de mensen zowel kracht geeft als hen niet beoordeelt, juffouw Ennberg zoekt haar heil in het onderwijs, om zo de toekomst glansrijk te maken. Beiden vinden het niet, beiden moeten accepteren dat de mens zo gemaakt is. De vraag rest dan: Waarom zijn zij anders?
Het politieke thema trof mij ook. Een hoogtepunt was de onderhuidse confrontatie tussen de idealist Meester Ernberg en de burgermeester, die idealen enkel als middel gebruikt om zijn ego te strelen. Daarnaast kon ik de (semi-communistische) mijmeringen van de seniele Des Navières over geld wel waarderen. In zijn verlangen naar verandering komt ook een andere politieke boodschap impliciet naar voren. Het leven in het dorp is verre van perfect, maar de grondvesting in traditie is moeilijk te ontkomen, en een groot deel van de inwoners blijven hetzelfde.
Een van diegenen die hetzelfde blijft is de stationschef. Hij is een goed, eerlijk man, hij doet zijn werk, vindt daar zijn betekenis, en treurt wanneer hij met pensioen moet gaan. Hij leeft niet voor verandering, hij leeft niet met grootse idealen over de maatschappij en zijn medemens, hij vindt het heil in stabiliteit en het doen van zijn plicht. Zo symboliseert hij het ideale dorpsleven, maar is tegelijk ook de enige in het dorp die zo leeft.
Mijn "probleem" met Het oude Frankrijk, als ik er één zou moeten hebben, is het gebrek aan diepgang bij sommige personages. Du Gard lijkt amper aandacht te willen besteden aan hen. Maar ik weet dat dit deels aan mij ligt. Ik ben net als juffrouw Ernberg en de Pastoor: Ik zou willen dat alle mensen dezelfde diepgang en idealen hadden als zij, maar dat is niet zo. In de woorden van de Pastoor: "Welk recht heb ik om strenger oordelen dan Gij?"
Misschien moet ik meer worden als de stationschef.
1933 ம் ஆண்டு எழுதப்பட்ட இந்த சிறிய நாவல் நோபல் பரிசு பெற்று இருக்கிறது. பிரெஞ்சு நாவலாசிரியரான இதன் எழுத்தாளர் ஒரு சிறிய கிராமத்தையும் அந்த கிராமத்தில் இருக்கும் மனிதர்களையும் ஒவ்வொருவராக நமக்கு அறிமுகப்படுத்துகிறார். ழாய்னு என்னும் தபால் காரன் ரயிலில் வரும் தபாலை எடுத்துக்கொண்டு ஒவ்வொரு வீடாக செல்லும்போது ஒவ்வொரு கதாபாத்திரமாக நமக்கு அறிமுகம் ஆகிறார்கள். இந்த தபால்காரனுக்கு தெரியாமல் யாருக்கும் எந்த கடிதமும் வர முடியாது. அதாவது அந்த தபாலில் என்ன எழுதப்பட்டு இருக்கிறது என்பதை இவன் ஏற்கனவே அறிந்து வைத்து விடுகிறான். கிராமத்தில் இருக்கும் ஒவ்வொரு நபர்களும் ஒவ்வொரு தினசாக இருக்கிறார்கள் யாரிடம் எப்படி பேச வேண்டும் எப்படி அவர்களை சமாளிக்க வேண்டும் என்று தபால்காரன் நன்றாக அறிந்திருக்கிறான். மிகச��� சிறிய நாவலில் இத்தனை கதாபாத்திரங்கள் வருவதால் சில கதாபாத்திரங்கள் வாசகனோடு ஒன்ற முடியாமல் போய்விடுகிறது. அதே நேரத்தில் சில கதாபத்திரங்கள் ஆழமாகவும் பதிந்துவிடுகிறது. இறுதியில் வாசிப்பு நிறைவை அளிக்காத ஒரு உணர்வை தருகிறது. மொழிபெயர்ப்பும் ஒரு அளவிற்கு சிடுக்கானதாக இருக்கிறது , இதை வாசிக்கும் போது ஆங்கில மூலமும் அவ்வாறு தான் இருக்கும் என்று தோன்றுகிறது. க நா சு முடிந்தவரை நம் பண்பாடு சார்ந்து மொழிபெயர்த்து இருக்கிறார். உதாரணமாக ஒரு இடத்தில் ஜல்லிக்கட்டு காளை போல முசு முசு என்று மூச்சு வாங்கினான் என்று வருகிறது. ஏனோ நாவலோடு ஒன்ற முடியாமல் இருக்கிறது ஒருவித விலகள் தன்மையே அளிக்கிறது.
Een dag uit het leven van postbode Joigneau. We worden wakker met hem:
“De zon is op: eind juli nog eerder dan de postbode. De lucht is roze en ook de nog ingeslapen huizen zijn roze gekleurd, evenals de grond van het verlaten plein, waar de schaduw van de bomen nu net zo lang is als ’s avonds tegen het donker.”
En aan het eind van die dag lezen we:
“De pastoor staat weer op en sluit zachtjes het venster om die verdoemde wereld buiten te sluiten.”
En daartussen gekonkel en geroddel in het fictieve dorpje Maupeyrou. In korte hoofdstukjes maken we kennis met (te) veel verschillende dorpsgenoten. Van een plot is eigenlijk geen sprake. Dit in tegenstelling tot het ingenieuze plot van De verdrinking.
Na het geweldige Kijken door een sleutelgat, dagboekfragmenten en herinneringen van RMG, was deze novelle uit 1933 een behoorlijke teleurstelling (ik denk ook niet dat een nieuwe vertaling dit verhaal kan redden). Toch ga ik nog een keer zijn onvoltooide Luitenant-Kolonel de Maumort lezen!
Het dorpsleven in Frankrijk (en zeker ook in België) 100 jaar geleden door de ogen van gluiperd facteur/receveurJoigneau. De pastoor, de bijna gepensioneerde stationschef, de bakkertweeling die niets verkoopt, de garde-champêtre die tegen de burgemeester stookt, de broer-en-zusonderwijzers, de oude boer die door zijn kinderen opgesloten wordt, de kwezel-oorlogsweduwen die boos zijn op de oorlogsinvaliden, de gevluchte Belgen, bijna allemaal doodongelukkig. Waar zijn wij aan ontsnapt!
Met veel plezier heb ik deze kleine novelle gelezen. Martin du Gard schetst aan de hand van een dag in het leven van postbode Joigneau enkele kleurrijke personages in het fictieve dorpje Marpeyrou in het Frankrijk rond 1920. Het dorp likt zijn wonden van de eerste wereldoorlog en lijdt onder het harde leven van alledag: de arbeid op het platteland is noest en hard, het eten weinig gevarieerd, de dagen zijn monotoon, dromen doen de oude vrijsters niet meer... Naijver, roddel en achterklap tieren welig in dit bekrompen plattelandsdorpje. Postbode Joigneau houdt er perverse activiteiten op na en neemt het met de ethiek niet zo nauw. De pastoor verzucht dat hij de taak die hij van God gekregen heeft hier in dit dorpje niet naar behoren heeft weten uit te voeren… “Ik kan zo slecht berusten in de taak die GIJ mij hebt gekozen… Ik zou mijn naasten moeten liefhebben en ik voel in mij meer bitterheid dan liefde voor hen. Hélp mij om dit goddeloze ras te helpen liefhebben. Dit ondankbare volk dat U heeft uitgebannen van hun haard; dat voor U geen plaats meer heeft in hun dagelijks leven, noch in hun hart.” Maar ook de gewetensvolle schoolmeester en zijn goedmenende zus kijken op het einde van het verhaal met gelatenheid op de voorbije dag terug. Of het parels voor de zwijnen zijn durven ze zich niet hardop afvragen. Toch is er de hoop om die ene leerling uit haar milieu van bekrompenheid te onttrekken.
Geen vrolijk boekje dus maar wel met een schitterende lichte pen geschreven. Ondanks de armoedige omstandigheden gaat een mens al eens glimlachen door de karakters en situaties die du Gard zo speels weet te verwoorden.
Hoe jammer dan ook dat Meulenhoff bij publicatie in 2014 naar de oudere bestaande vertaling van Jan Keppler teruggreep: zeer Hollands en voor Vlaamse lezers weinig verheven. Waarom het niet opnieuw laten vertalen door Anneke Alderlieste die met De Thibaults zich meesterlijk van haar taak gekweten heeft. Aan de lezers met tijd die nog aan het oeuvre van du Gard moeten beginnen zou ik dan ook voorstellen om hun tanden in het betere werk te zetten en zich liever de geneugten van De Thibaults te laten welgevallen.
كنت أتمنى أن أستمتع بهذه الرواية وأن تكون بداية جميله للعام الجديد لكن للأسف .. الترجمة كانت مزعجة .. اعتقد كانت حرفية ... لم أشعر بأنني أقرأ رواية فائزة بجانزة نوبل! الرواية مجرد ساعي بريد يعرف جميع سكان قريته الصغيرة وعلى علم بخباياهم كنموذج مثالي لسكان القرية التي لا يخفى عنهم خافية .. ولو سألتموني ما الاستفادة التي خرجت بها من هذه الرواية .. سأقول لكم بكل بساطة لا شيء ... بدأت أتحسس من الروايات الفرنسية المترجمة... أشعر أن لهم عقلية مختلفة في الكتابة ... وهذا الحكم لأنها ليست أول رواية مترجمة عن الفرنسية أقرأها ... لا أعلم هل الترجمة من الفرنسية من الصعوبة بأن تخرج بشكل يجذب القارئ أم أن هذا هو حال الأدب الفرنسي عامة..
الرواية مليانة شخصيات ، تهت وهنجت لأن عدد الشخصيات كتير بالنسبة للأحداث ، الرواية محورها يدور حول بطل وأخته ينتهجان مسارا مختلفا في محاولة للخروج بقريتهم العتيقة من قالب الحياة الصماء التقليدي البحت إلى افكار أكثر تجددا وتحررا ، لكن هل يستطيعان !؟
لا يوجد حدث بارز تدور عليه مجريات القصة، سوى تجوال ساعي بريد من الصباح وحتى المساء ليوزّع الرسائل على أنحاء البلدة. وربما ليست القصة بهذا السوء إذا أخذنا بعين الاعتبار قدرة المؤلف على خلْق هذا العدد من الشخوص والتحدّث من زواياها، طريقة تفكيرها ونمط حياتها المختلف من شخص وآخر.
Le livre « Vieille France » de Roger Martin du Gard est une magnifique plongée dans l'histoire de la France à travers le regard de ses habitants. L'auteur nous transporte dans les villages et les campagnes de la France profonde, nous faisant découvrir la vie quotidienne, les traditions et les coutumes des différentes époques.
À travers une série de récits poignants et réalistes, l'auteur nous fait revivre les grands événements de l'histoire française, tels que la Révolution, la Première Guerre mondiale et l'Occupation. Mais c'est surtout la vie des simples gens, des paysans et des artisans, qui est au cœur de ce livre. On y découvre leurs luttes, leurs espoirs et leurs peurs, mais aussi leur solidarité et leur résilience face aux épreuves de la vie.
La plume de Roger Martin du Gard est d'une grande finesse et d'une profonde humanité. Il décrit avec justesse et empathie les personnages et les situations, nous permettant de nous immerger complètement dans ce monde passé.
« Vieille France » est un véritable bijou de la littérature française, une magnifique fresque historique et sociale qui nous rappelle la richesse et la complexité de notre passé. Un livre à lire et à relire pour mieux comprendre notre histoire et notre identité.
Az ajánlások meghozták a kedvem a könyvhöz, de elég nagyot csalódtam... A 20-as, 30-as évek kis francia falucskájának egy napját láthatjuk a postás szemszögén keresztül, ahogy a nap folyamán kétszer végigjárja a falut és találkozik a lakókkal. Kézbesítendő küldemény nem sok van, pletyka, intrika, kapzsiság, sóvárgás annál több... A romlottsági skála egyik éllovasa pont a magát ravasznak tartó, de inkább csak alamuszinak mondható postás, de szinte minden lakó romlott kisebb-nagyobb (de inkább nagyobb) mértékben... Szerethető karakter nagyon kevés van, és fokozandó a könyv depressziós kisugárzását, velük bánik el legjobban a sors... Egy jótanács: ha szomorúan vagy letörten állsz az olvasáshoz, akkor előbb tegyél el magad mellől minden pisztolyt, kötelet, gyógyszert, mert az utolsó mondat után jobb, ha nincsenek a kezed ügyében... :)
க. நா. சு.வின் மொழிபெயர்ப்புகளை ஏற்கனவே வாசித்திருக்கிறேன். அவர் மொழிபெயர்த்த தேவமலர் வாசித்து உருகியிருக்கிறேன். அத்தோடு அவருடைய சொந்த படைப்புகளையும் வாசித்திருக்கிறேன். இதனாலும், தொடர்ந்து பலர் சொல்லக்கேட்டும், அவர் மொழிபெயர்த்த ரோஜர் மார்ட்டின் தூ கார்டின் “ தபால்காரன்” பற்றிய எதிர்பார்ப்பு இருந்து அதை வெகுகாலம் தேடிக்கொண்டிருந்தேன்.
அதனால், எதிர்வெளியீடு புதிய மறுபதிப்பை வெளியிடுகிறது என்று அறிந்தபோது பேருவகை ஏற்பட்டது. வாங்கி வைத்துக்கொண்டு வாசிக்கக் காத்திருந்தேன்.
அதை வாசிக்க ஆரம்பித்ததும், தூ கார்ட் சிருஷ்டித்த உலக யுத்த காலத்தைய பிரான்சின் சிறு கிராமமும் அதன் மனிதர்களும் விரிய ஆரம்பித்தனர்.
ஒரு தெளிவான இலக்கின்றி, அடுத்தடுத்து வந்த பாத்திரங்களின் நோக்கம் புரிபடவில்லை. பிறகுதான் தூ கார்டின் இலக்கு புரிந்தது. அவருடைய நோக்கம் ஒரு ஒற்றை திசையில் ஆரம்பித்து முடியும் கதையல்ல. மாறாக, தபால்காரன் என்ற ஒற்றை இழையில் கோர்க்கப்பட்ட மனிதர்கள் மற்றும் சம்பவங்கள் வழியே ஒரு குறிப்பிட்ட காலகட்டதில் சிறு கிராமத்தை கீற்றாக எடுத்து கண்முன் கொண்டுவருவது தான். அந்த நோக்கத்தில் அவர் வெற்றிபெறிருக்கிறார் என்றே சொல்லவேண்டும், மொழிபெயர்ப்பு மாத்திரம் இடறாமல் இருந்திருந்தால்… அத்தோடு ஒப்பிட்டால், அவசர அவசரமாக அச்சுக்கோர்க்கும் போது விடுபட்டுப்போன அரைப்புள்ளி, கால்புள்ளிகளும் அவ்வளவாக உறுத்தவில்லைதான்.
அருமையான ஒரு புனைவுலக வாசிப்பு மொழிபெயர்ப்பினால் தவறியிருக்கிறது!…
For a review in Dutch, see the summer 2017 challenge of the Netherlands & Flanders group.
Het oude Frankrijk takes the reader along, just for the day, with postman Joigneau. During this single day one not only learns (a lot) about Joigneau but also about the other inhabitants of the village Maupeyrou. Monsieur Joigneau has the nasty habit of steaming open envelops of which the contents might be of interest to him, thus learning a lot about his fellow inhabitants. Through flashbacks one learns a little about the people Joigneau visits on his rounds and delivers the mail to. Even though not one of the people in the novel comes across as being ‘likeable’, with the exception maybe of the schoolmaster’s sister in the final chapter, in a way the book itself is fascinating...
Het concept is eenvoudig: een postbode in een Frans plattelandsdorp doet zijn ronde en doet je als lezer kennismaken met de inwoners.
Waar je anno 2025 niet kan naast lezen is de misogyne ondertoon van dit proza. Beschrijvingen als "de hoerenpop", "de slet" of "een vrouw wil nu eenmaal baren net als wijfjesdieren" passeren moeiteloos. Om nog maar te zwijgen van het gegeil van de postbode op een 15-jarig "zigeunermeisje". Kijkt Martin du Gard ook zo naar vrouwen of is het een afrekening met de achterlijke geesten van zijn personages?
In ieder geval is hij niet liever voor de mannen in zijn verhaal. Het hele werk lijkt een cynische beschrijving van de kleingeestigheid van 'la province'. Soms grappig, soms triest, altijd genadeloos. Maar je wordt wel getrakteerd op prachtzinnen als "Een eeuwenoude sleur, sterker dan hun luiheid, trekt zonder pardon de mensen uit hun slaap om ze opnieuw over te leveren aan hun bestaan van eekhoorntjes in kooien met tredmolentjes".
Roger Martin du Gard was lange tijd een vergeten Nobelprijslaureaat, maar sinds enkele jaren is zijn populariteit in Nederland gigantisch gestegen, dankzij de vertaling van zijn meesterwerk "Les Thibaults". "Het oude Frankrijk" is een leuke kennismaking met Martin du Gard. Het deed me denken aan een light-versie collageromans als "De Bijenkorf" van Camilo José Cela en "Manhattan Transfer" van John Dos Passos. Het volgt de postbode Joigneau; het boek kent geen plot, maar bestaat uit kleine collages van de vele personages waar Joigneau langs komt. Het zijn dorpse schetsen van de ochtend van de melkboer, de burgemeester, de schoolleraar, de oorlogsweduwen, de pastoor, etc. Iedereen is complex en wordt kort geanalyseerd. Short and Sweet.
Heerlijk boekje over de belevenissen van een postbode in een Frans dorpje. Absolute must voor tijdens een lock-down, of wanneer Frankrijk code oranje is. Je waant je tussen de velden en heuvels, met aftandse huizen, schuren en boerderijen met de vreemdste kostgangers. Als een legpuzzel vallen de levens van al die bewoners in elkaar, als er ook maar een wegvalt ontstaat er een gat waardoor dit dorp hetzelfde dorp niet meer is. Maar vandaag is het dorp het dorp gebleven.
Martin du Gard schetst in een kleine 150blz. leven en werk van de bewoners van een Frans dorpje in de jaren 30. Iedereen komt aan bod: de burgemeester, de treinwachter, de schoolmeester, Belgische vluchtelingen, de treinwachter, de pastoor... Het is snel duidelijk wie de lakens uitdeelt: monsieur Joigneau, de postbode die alle interessante brieven open stoomt en leest en daardoor op de hoogte is van alles en iedereen. Komisch en boeiend.
لا ودار النشر كاتبين اسم المترجم على الغلاف وهو شكله لا بيعرف عربي ولا بيعرف فرنساوي لأنه مش عارف يترجم أي جملة مفهومة، ده غير ان شكلهم وفروا أجر المصحح اللغوي كمان لأن المذكر موجود مكان المؤنث والفرد والجمع متلخبطين على بعض، ده إلى جانب الأخطاء الإملائية. أنا مش حاشتري أي كتاب من المصرية اللبنانية تاني لأن ده مش نشر ده نصب.
أعتقد أن الرواية باللغة الأصلية جيدة و لكن هنالك خلل بالترجمة أو حذف ..لا أعلم يحاول الكاتب من خلال شخصية رئيسية هي ساعي البريد وشخصيات أخرى كثيرة في القرية أن يصور حال فرنسا بعد الحرب و هي حالات تكون عادة في أي في أي بلد ومجتمع بعد الحرب