Tussen mij

by Maria Barnas

Is het mogelijk om samen te vallen met jezelf als je jezelf voortdurend vanuit verschillende perspectieven bekijkt? Wie heeft deze perspectieven bepaald? Is het mogelijk ervan los te komen?

Tegen een achtergrond van dagelijkse beslommeringen zoals grasmaaien om slakken heen, rijden door de mist, vanuit de tram een glimp opvangen van flamingo’s, tasten de gedichten in Tussen mij af hoe het lichaam en het (onder)bewustzijn zich tot elkaar verhouden.

Een onderlaag in de bundel wordt gevormd door de cyclus 'een leven in zeven paniekaanvallen'. Barnas vraagt zich af waar een paniekaanval uit bestaat. Zou het een instorting kunnen zijn van ons begrip van tijd? Zou het kunnen worden beschouwd als het ontsporen van het plot van het dagelijks leven? Kunnen we iets leren van deze momenten van crisis?

Kunnen het aanwezige en het afwezige ooit samenvallen?

88 pages, Paperback

Published January 23, 2026

About the author

Maria Barnas (1973) is dichter, schrijver en beeldend kunstenaar. Zowel in haar geschreven als in haar beeldend werk onderzoekt ze hoe beschrijvingen de werkelijkheid vormen en vervormen. Barnas studeerde aan de Rietveld Academie en de Rijksakademie te Amsterdam. Ze publiceerde twee romans. Haar poëziedebuut Twee zonnen (2003) werd bekroond met de C. Buddingh’-prijs, en in 2009 ontving zij de J.C. Bloemprijs voor Er staat een stad op (2007). In 2005 verscheen Binnenzee, een wandeling in dichtvorm. In 2013 is haar derde poëziebundel Jaja de oerknal verschenen. Ze was van 2007 tot 2010 columnist voor het Cultureel Supplement van NRC Handelsblad. Deze columns zijn gebundeld in Fantastisch (2010). Ze schrijft in diverse kranten en tijdschriften essays over kunst en literatuur. (source: De Arbeiderspers)

Reviews

[Chris · Rating 3 out of 5]

Voor de tweede keer liet ik me verleiden door een bundel van Maria Barnas. Voor de tweede keer werd het een fascinerende, tegendraadse en soms stugge leeservaring. 'Nachtboot' was de eerste en jammer genoeg las ik die vóór de crash van mijn Goodreads-profiel, zodat ik mijn review erover niet kon herlezen. Wat ik me wel meen te herinneren, is mijn voornemen om hem ooit nog eens een tweede leesbeurt te geven, maar niet meteen (zoals ik doorgaans wél doe met dichtbundels). Dat gevoel had ik bij 'Tussen mij' opnieuw.

Maria Barnas schrijft geen hermetische poëzie en gebruikt geen vergezochte metaforen, maar toch krijg je al snel te maken met wat ik een ontregelende soort helderheid zou willen noemen. In deze bundel onderzoekt ze het (on)mogelijke samenvallen tussen het aanwezige en afwezige en ja, via de taal vol alledaagse handelingen sijpelt daar absoluut iets van door. Dat is het fascinerende.

Het tegendraadse en soms stugge hangt daar nauw mee samen. De ene keer was ik mee met haar taalkronkels, de andere keer speelde ze me kwijt. Om maar te zeggen dat er naast best toegankelijke, beklijvende gedichten ook worstelgedichten tussen staan. Gelukkig meer van de eerste soort.

Daarnaast wordt het nooit saai, want Maria Barnas komt vaak met prachtige, talige beelden en verzen, zoals Ben je de paarden weer aan het vermijden? in het knappe 'Aanval'. En niet zelden duikt er (zelfrelativerende) humor op tussen de regels. Dus ja, best wel veel troeven, maar mijn liefde voor de poëzie van Maria Barnas blijkt er toch een die (herlees)tijd vraagt om te rijpen.

[Diana Willemsen]

“Ben je weer de paarden aan het vermijden”

Gedichten die prikkelen. Ik moest er wel even in komen, want ik vreesde nog meer tuingedichten na de slakken. De uitgever heeft er een mooiere tekst over geschreven dan ik kan produceren. Zie hier.

“Is het mogelijk om samen te vallen met jezelf als je jezelf voortdurend vanuit verschillende perspectieven bekijkt? Wie heeft deze perspectieven bepaald? Is het mogelijk ervan los te komen?
Tegen een achtergrond van dagelijkse beslommeringen zoals grasmaaien om slakken heen, rijden door de mist, vanuit de tram een glimp opvangen van flamingo’s, tasten de gedichten in Tussen mij af hoe het lichaam en het (onder)bewustzijn zich tot elkaar verhouden.
Kunnen het aanwezige en het afwezige ooit samenvallen?”

[Leen · Rating 4 out of 5]

Zoveel ezelsoortjes en zoveel onderstreept.

‘En ja het is waar // dat ik niet sprak over zijn dood // die in mijn agenda stond aangekondigd // om kwart over acht op een zomeravond.’

‘Uit een tijd waarin vrouwen // tranen van afscheid verzamelden // als aan denken aan w // ze verloren. Het is maar een zw// ervende baarmoeder zeiden ze // wanhopig opzoek naar een kind.’

(De afbrekingen en de vragen en de herhalingen!)

[Zwaan Schouten · Rating 4 out of 5]

Dit is echt iets om hardop voor jezelf voor te lezen terwijl je in bed zit. Toen kwam het voor mij echt tot leven