მწერალი და საზოგადო მოღვაწე. 1907-08 წლებში გერმანულის მასწავლებლად მუშაობდა თბილისის სათავადაზნაურო გიმნაზიაში, ეწეოდა პუბლიცისტურ და საგამომცემლო საქმიანობას. იყო გაზეთ „ერის“ რედაქტორი, რომელიც რუსეთის ხელისუფლებამ დახურა ეროვნული პოზიციის გამო.1910-11 წლებში მისი რედაქტორობით გამოდიოდა ყოველკვირეული ჟურნალი „ცხოვრება და ლიტერატურა“. 1917 წლიდან მუშაობდა ეროვნულ-დემოკრატიული პარტიის გაზეთ „სამშობლოს“ პასუხისმგებელ მდივნად, მოგვიანებით კი ამავე გაზეთის რედაქტორი გახდა.საქართველოში საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ ქუთაისში ნიკო ლორთქიფანიძის რედაქტორობით გამოდიოდა ლიტერატურული ალმანახი „კრებული“.
ერთ–ერთი ყველაზე ტრაგიკული და ღრმა შინაარსის ნაწარმოებია თავსაფრიანი დედაკაცი. მართალია მაგნუმ ოპუსი არაა, მაგრამ ყველაზე ხშირად მაინც ამ მინიატურას ახსენებენ ხოლმე ნიკო ლორთქიფანიძეზე როცაა საუბარი..
,,მაგრამ მარტო წვრთნა რას იზამს,თუ ბუნებამაც არ უშველა?"
ოთარაანთ ქვრივი გამახსენდა ოღონდ აქ დაუფასებელი დედა გვყავს, რომელიც თავგადაკლულია თავისი შვილების კეთილდღეობისთვის ,მაგრამ ამაგი სათანადოდ არ დაუფასდა
ბარემ არაფერს ვაკეთებ თქო და მივაყოლე. არ მინანია.
ძალიან მართალი ამბავია რაც აქ წერია, სამწუხაროდ დღესაც ხდება ასეთი ამაზრზენი ქცევები, ისინი ვერ სწავლობენ დედის დაფასებას, ვერ ხვდებიან მათ ღვაწლს და გავლენას მათ ცხოვრებაში, მათ არ ადარდებთ მათგან მიღებული: ცოდნა, ეთიკის ნორმები, ზრდილობა, მომავალი და ა.შ. მხოლოდ საკუთარ თავებს უყურებენ. მადლობა ნიკო, მადლობა.
ხშირად ირჩევა ხოლმე ნიკოს შემოქმედებაში რომელია ყველაზე კარგი მოთხრობა. ჩემთვის რატომღაც ეს ნაწარმოები ბევრის მთქმელია, განსაკუთრებით ელემენტარული უფროს თაობასთან ჯანსაღი კომუნიკაციის თემაში. ეს ქალი ბევრს იმსახურებდა.