ქამუშაძის გაჭირვება

by David Kldiashvili

წიგნში შესულია მწერლის ყველა მნიშვნელოვანი მოთხრობა, დაწყებული 1893 წელს გამოქვეყნებული პირველი ორიგინალური მოთხრობით „შერისხვა“ და დამთავრებული 1924-26 წლებში შექმნილი ბოლო მოთხრობებით „შუა ცეცხლის პირას“ და „კიმოთე მეშველიძე“.

Genres: Georgian

Unknown Binding

About the author

David Kldiashvili (Georgian: დავით კლდიაშვილი, Davit' Kldiašvili) (August 29, 1862 – April 24, 1931) was a Georgian prose-writer whose novels and plays are concentrated on the degeneration of the country’s gentry and the miseries of the peasantry, boldly exposing the antagonisms of Georgian society.
Born to an impoverished petite noble family in the province of Imereti, Georgia (then part of the Russian Empire), he was educated at the military schools of Kiev and Moscow (1880-1882). Returning to Georgia, he joined the Russian army. While serving in Batumi, he was close to the local intelligentsia and engaged in cultural activities. Deemed to be a non-reliable officer, he was forced to resign as a non-reliable officer during the Russian Revolution of 1905. During World War I, he was remobilized in the army and served on the Ottoman front. Following the 1917 February Revolution, he was demobilized and, sick and tired, returned to his native village.
Kldiashvili’s best works belong to the first half of his life. He is said to have forgotten his Georgian while studying in Ukraine and to have had to relearn it. Nevertheless, he is regarded as an exemplary prose stylist with superb humor and gentler social satire. Since 1880s, his translations and original works were regularly published in Georgian press. The first major novel, Solomon Morbeladze (სოლომონ მორბელაძე) appeared in 1894, followed by Samanishvili's Step-Mother (სამანიშვილის დედინაცვალი, 1897), The Misfortunes of Kamushadze (ქამუშაძის გაჭირვება, 1900), Rostom Mashvelidze (როსტომ მანველიძე, 1910), and Bakula's Pigs (ბაკულას ღორები, 1920). His plays, especially Irine’s Happiness (ირინეს ბედნიერება, 1897) and The Misfortunes of Darispan (დარისპანის გასაჭირი, 1903) resemble the French comedies of the 1840s only set in an Imeretian village at the turn of the 20th century. They are typically tragicomic impregnated with what the author himself referred to as "tears mixed with a smile".
In the 1920s, Kldiashvili returned to writing and produced his memoirs On the Road of My Life (ჩემი ცხოვრების გზაზე, 1925), as well as two new novellas published between 1924 and 1926. In 1930, he was awarded the title of People's Artist of Georgia

Reviews

[ნინო ქერდიყოშვილი · Rating 4 out of 5]

კლდიაშვილის იუმორთან თანაზიარი ტრაგედიები ;3

[Nino Giorgadze · Rating 5 out of 5]

საცოდაობა. გული მეკუმშება ხოლმე კლდიაშვილის ყველა საწარმოებზე.

[Kakha · Rating 5 out of 5]

დავით კლდიაშვილი დიდი ქართველი მწერალია. ძალიან დიდი. მისი სწორუპოვარი ნაწარმოებები აქტუალური და საინტერესო იქნება ყოველთვის, ყველა დროში. კლასიკაა და იმიტომ. ქამუშაძის გაჭირვება თავიდან ბოლომდე მახსოვს და ბევრი რამ ვისწავლე ცხოვრებაში მისგან. დასაწყისი სტრიქონი ხომ სკოლის პერიოდიდან მოყოლებული არ ამომდის თავიდან:
"სწორედ დროც იყო და საჭიროებაც მოითხოვდა, რომ აზნაურ ოტია ქამუშაძეს ცოლი ეთხოვა: დედამისი ეკვირინე, აზნაურ სანიკიძის გვარის ქალი..."
"სწორედ დროც იყო", "სწორედ დროც იყო"... მაშინვე ამოტივტივდება თავში წიგნის დასაწყისის ეს სამი სიტყვა და მერე მთელი ისტორიაც თვალწინ მიდგება. სხვათა შორის, კარგი სპექტაკლი, კარგი ტელედადგმა გაკეთდა თავის დროზე ამ შესანიშნავი ნოველის მიხედვით. ეკვირინეს როლს მაგრად ასრულებს იქ ევა ხუტუნაშვილი.

[Roma Kukchishvili · Rating 5 out of 5]

როგორ მომნატრებია <3

[Vazha · Rating 3 out of 5]

რატომღაც წერია რო ეს წიგნი 197 გვერდიანია, არადა სულ რაღაც 20 გვერდია...
კლდიაშვილი მომეწონა როგორც მწერალი, თავისი Unique წერის სტილი აქვს და თან კარგად ურევს ტრაგი-კომედიებს თავის (იმერულ) კილოს.

[Eurydice · Rating 5 out of 5]

მიყვარს

[Tebro Pkhikidze · Rating 5 out of 5]

უძლიერესი მოთხრობაა. 12-13 წლისამ წავიკითხე პირველად და უმძიმესი შთაბეჭდილება იქონია იმ სცენამ, გაცოფებული ომანი კეტით რომ გარბის ეფროსინეს სახლისაკენ, რომ მომაკვდავი შვილის "გამთვალავი" აიძულოს, მოხსნას "თვალი" და ბავშვი გადარჩეს. ძალიან განვიცადე და ქართულის მასწავლებელმა ბებიამ ძლივს დამამშვიდა: "დრო იყო მაშინ ეგეთი, ხალხი ბნელი იყოო" :) ძალიან რეალისტურად არის დახატული იმდროინდელი მდგომარეობა- ერთი მხრივ, ღარიბი სოფელი, უფუნქციოდ დარჩენილი აზნაურობა, რომელთაც გადარჩენის ერთადერთ გზად ისევ მიწაზე მუშაობა შერჩენიათ, თუმცა, მიუჩვევლები არიან და შედეგად, ამაშიც ვერ პოულობენ ხსნას, განსხვავებით ჭკვიანი გლეხებისაგან, რომლებიც უფრო მოხერხებულები არიან.... და მეორე მხრივ, მზარდი ქალაქი, რკინიგზა და ამით გაჩენილი ახალი შესაძლებლობები, რომელიც გაქნილ ადამიანებს დიდ ასპარეზს აძლევს სამოქმედოდ. ბოლო ეპიზოდში პორფირი ჯინჭარაძის ხარხარი საბოლოო განაჩენია ძველი ცხოვრებისათვის...