«Θέλω να ζήσω, μάνα. Θα γυρίσω νωρίς, σ’ το υπόσχομαι. Τι λες, να πάω;» Θυμάμαι πώς περίμενα την απάντηση της μάνας μου, τότε που ήμουν έφηβη, μαγνητισμένη από τα υπέροχα πράσινα μάτια της. Εκείνα τα μάτια που κατάφερναν να υπνωτίζουν κάθε μου βούληση και με έκαναν να υποτάσσομαι σε θελήσεις που δε με αντιπροσώπευαν. Τώρα που σας μιλάω, έχω συμπληρώσει ήδη σαράντα πέντε χρόνια ζωής. Κάθομαι στο περβάζι της ταράτσας του πατρικού μου σπιτιού στο Νέο Ηράκλειο, κουνώντας τα πόδια μου στο κενό και χλευάζοντας όλους τους λόγους που θα έκαναν τη ζωή μου να δείχνει όμορφη. Θα μπορούσα, αν ήθελα, να ουρλιάξω ή να κάνω τη μεγαλύτερη απρέπεια που περνάει από το μυαλό σας, επειδή είναι πραγματικά απίστευτα τα δικαιώματα που αποκτά κάποια η οποία έχει αποφασίσει να δώσει τέλος στη ζωή της. Κατανόηση ζητάω από σας και αποδοχή, τώρα που το τίποτα φαντάζει να αποκτά νοήματα μεστά. Για να τo πετύχω όμως, θα πρέπει να γυρίσω πολλά χρόνια πίσω…
Ο Γιώργος Σ. Πολίτης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1960. Σπούδασε αρχιτεκτονική εσωτερικών χώρων και ζωγραφική, και αργότερα παρακολούθησε επί δύο χρόνια σειρά σεμιναρίων φιλοσοφίας, ψυχολογίας και πολιτικής οικονομίας στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Τα τελευταία χρόνια ασχολείται αποκλειστικά με τη συγγραφή μυθιστορηματικών και θεατρικών έργων, ενώ συγχρόνως αρθρογραφεί στον περιοδικό Τύπο και στο Διαδίκτυο. Μυθιστορήματα του ιδίου: Ήφαες, Αδελαή; (2011), 24 στιγμές ακραίου πάθους (2017), Το γράμμα που δεν διαβάστηκε ποτέ (2018). Θεατρικά έργα που ανέβηκαν σε θεατρικές σκηνές των Αθηνών: Κορίτσι Διαμάντι, Το Λαχείο. Από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ κυκλοφορούν επίσης τα μυθιστορήματά του ΤΟ ΠΡΟΞΕΝΙΟ ΤΗΣ ΙΟΥΛΙΑΣ, το οποίο προβάλλεται σε τηλεοπτική σειρά με μεγάλη επιτυχία, ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΦΙΛΙ και Ο ΕΠΙΣΚΕΠΤΗΣ.
Η ηρωίδα του βιβλίου μας είναι η Ερατώ ή αλλιώς το Κορίτσι διαμάντι. Μία γυναίκα που δεν είχε ελεύθερη βούληση καθώς υποτασσόταν στις επιθυμίες της μητέρας της. Ένιωθε ελεύθερη μόνο όταν συναντιόταν με την φίλη της την Αριστέα.
Το «Κορίτσι διαμάντι» είναι ένα εξαιρετικό ψυχογράφημα που με κέρδισε από τις πρώτες λέξεις που διάβασα. Αυτό που ξεχώρισα είναι την χρήση της πρωτοπρόσωπης αφήγησης που έδωσε αμεσότητα στο κείμενο. Επίσης παρατηρούμε τις αγωνίες και τους φόβους της ηρωίδας σε κάθε δεκαετία της ζωής της.
Όσον αφορά στη ψυχοσύνθεση της είναι μία γυναίκα με χαμηλή αυτοεκτίμηση και ενοχική. Σε αυτό επηρέασε η σχέση που είχε με την μάνα της που δεν της άφησε την δυνατότητα να ανοίξει τα φτερά της και να ξεφύγει από την μιζέρια και την καταπίεση.
Στις ερωτικές της σχέσεις επίλεξε να φροντίζει τους άλλους κάτι το οποίο το στερήθηκε η ίδια. Σε κάθε γνωριμία της αναζητούσε την πατρική και μητρική φιγούρα. Οι σύντροφοι της ήταν συναισθηματικά μη διαθέσιμοι καθώς και η ίδια δεν μπορούσε να συνδεθεί με τις επιθυμίες της.
Η Ερατώ είναι ένας αυθεντικός και αληθινός άνθρωπος που έχει την ανάγκη να μας ανοίξει την καρδιά της και να μοιραστεί τις αλήθειες της.
3,5⭐️ για την ακρίβεια αλλά θέλησα να στρογγυλοποιήσω προς τα πάνω και όχι να του κόψω το μισό προς τα κάτω!
💎Μα τι γλυκό βιβλίο ήταν αυτο! ☺️Ο τρόπος που παρουσιάζονται τα συναισθήματα των πρωταγωνιστών, οι χαρακτήρες που είναι ανθρώπινοι και ρεαλιστικοί και η γραφή τόσο απλή που ειλικρινά κυλάει νεράκι 💧
💎Είναι μία ιστορία που αφήνει έντονα συναισθήματα και προβληματισμούς γύρω απο το πόσο σημαντικές είναι οι αποφάσεις και οι επιλογές μας και πως το παρελθόν μπορεί να επηρεάσει τη ζωή μας αν δεν βάλουμε τα σωστά και υγιή όρια!
💎Την ιστορία την αφηγείται η ίδια η Ερατώ, το κορίτσι διαμάντι κάτι που σε κάνει να δεθείς μαζί της και αυτόματα γίνεται πιο προσωπικό! 🥹
Συνολικά ήταν ένα βιβλίο που απόλαυσα και όταν το έκλεισα έμεινα λιγάκι να αναπολώ αυτό το κορίτσι, ωστόσο ένιωσα σε αρκετά σημεία της διαδρομής αυτής ότι οι περιγραφές ήταν αρκετά εκτενείς και με έκανε να χάνω το ενδιαφέρον μου για την εξέλιξη της ιστορίας!
Πρόκειται για ένα συναισθηματικό μυθιστόρημα που μιλά για τα τραύματα της παιδικής ηλικίας, τις δύσκολες σχέσεις γονέα–παιδιού και τη μάχη που δίνει μια γυναίκα να ξαναβρεί τη δύναμή της. Η ιστορία ξεκινά από ένα οριακό σημείο και, μέσα από αναδρομές, ξεδιπλώνει τον πόνο, την ενοχή και τη σιωπή που τη σημάδεψαν. Η γραφή είναι απλή και άμεση, με έντονο συναίσθημα που σε κρατά κοντά στην ηρωίδα, παρότι σε κάποια σημεία η πορεία της ιστορίας μοιάζει αναμενόμενη. Είναι μια ευαίσθητη ιστορία για τη δύναμη που μπορεί να γεννηθεί μέσα από τον πόνο και την ανάγκη να πάρουμε πίσω τη ζωή μας.