Ηχώ

by Στέφανος Αλεξιάδης

Η Αμελί Κοβαίου, μια κοπέλα βυθισμένη στα μέσα κοινωνικής δικτύω­σης, αφήνει πίσω τη ζωή της στη Δονούσα και μετακομίζει στη Θεσσαλονίκη για μια καινούρια αρχή.

Όταν το σπίτι που είχε επιλέξει να νοικιάσει δεν είναι πια διαθέσιμο, αναγκάζεται να μείνει προσωρινά σε μια απομονωμένη μονοκατοικία στην Επτάλοφο. Εκεί ανακαλύπτει ένα κρυμμένο τετράδιο γεμάτο σκοτεινές σκέψεις ενός άγνωστου παρατηρητή.

Σύντομα, οι λέξεις του τετραδίου αρχίζουν να τη στοιχειώνουν. Η Αμελί νιώθει πως παρακολουθείται. Όταν αποφασίζει να ζητήσει βοήθεια, είναι ήδη αργά…

Μέσα σε έναν κόσμο που αντηχεί ασταμάτητα τον εαυτό του, εκεί όπου οι φωνές πνίγονται στα φίλτρα και οι ψυχές καθρεφτίζονται σε οθόνες, o Νάρκισσος σκύβει ξανά στο νερό, λες και ποτέ δεν έμαθε από το λάθος του. Η Ηχώ τον ακολουθεί. Δεν μιλά. Δεν ζητά. Μόνο υπάρχει. Ξανά και ξανά.

Μια σκοτεινή αλληγορία που βυθίζεται αργά στα μύχια της ψυχής.
Ποιος είπε ότι η σιωπή δεν έχει φωνή; Κλείσε τα αυτιά σου και άκου.
Είναι δίπλα σου. Και ουρλιάζει.

400 pages, Paperback

First published February 1, 2026

About the author

Ο Στέφανος Αλεξιάδης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και είναι πτυχιούχος φιλολογίας. Παράλληλα ολοκλήρωσε τις σπουδές του στα παιδαγωγικά και συνέχισε σε μεταπτυχιακό επίπεδο στην ειδική αγωγή και τις ήπιες και ψηφιακές δεξιότητες στην εκπαίδευση.
Το 2022 υπήρξε κεντρικός ομιλητής του 9ου συνεδρίου TEDx που πραγματοποιήθηκε από το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας και αφορούσε την αποδοχή του διαφορετικού.

Στο ενεργητικό του έχει τρία βιβλία:
«Τα φτερωτά σανδάλια» (2021),
«Οιμωγή» (2024),
«Και εγένετο φως» (2025).

Τα «φτερωτά σανδάλια» βραβεύτηκαν ως το «Καλύτερο Εφηβικό Μυθιστόρημα» από τα Public Book Awards 2022 ενώ στον ίδιο θεσμό, τρία χρόνια μετά, το κοινό του χάρισε και το βραβείο «Καλύτερο Ελληνικό Μυθιστόρημα» για το βιβλίο του «Οιμωγή» από τις εκδόσεις Μίνωας.

Reviews

[Thodoris Zarglis · Rating 5 out of 5]

αγαπημένος Αλεξιάδης 🫠🫠🫠🫠

είχαμε την τύχη και την χαρά (εγώ και η Έμμα) να μας εμπιστευτεί ο Στέφανος με το πρώτο πρώτο draft αυτού του βιβλίου τον περασμένο Αύγουστο.

το διάβασα παραπάνω από μία φορές, ήμουν αυστηρός κριτής, του είπα τι δεν μου άρεσε, τι χρειαζόταν βελτίωση (κυρίως από άποψη πλοκής γιατί η γραφή του φυσάαααααει και αυτό φαίνεται) και η εμπειρία ανάγνωσης ήταν απίστευτη.

έμεινα αμέτρητες φορές με το στόμα ανοιχτό, τον ρωτούσα συνέχεια «ΠΩΣ ΣΤΟ ΚΑΛΟ ΤΟ ΣΚΕΦΤΗΚΕΣ ΑΥΤΟ» και γύριζα τις σελίδες σαν μανιακός μέχρι να φτάσω στο τέλος του εκάστοτε κεφαλαίου.

Ηχώ και πάλι Ηχώ! Στέφανε, πώς είναι το συναίσθημα να ξεπερνάς τον ίδιο σου τον εαυτό με κάθε βιβλίο που βγάζεις; 😮‍💨❤️

[Maria · Rating 3 out of 5]

3.5 🌟 Ήταν η πρώτη μου επαφή με βιβλίο του συγγραφέα. Το ξεκίνησε πολύ καλά, πολύ δυνατά, κυλούσε σαν νερό και λάτρεψα το ταίριασμα που έκανε με τον μύθο της Ηχους και του Νάρκισσου. Ήταν ένα υπέροχο μπλέξιμο, γενικά είμαι λάτρης της ελληνικής μυθολογίας και μου αρέσει να την φέρνουμε σαν παράδειγμα στο σήμερα, με τα όσα βιώνουμε, καθώς αντλούμε πράγματι πληροφορίες και νοήματα από αυτούς τους μύθους, καθώς είναι διαχρονικοί. Ενώ με έπεισε η πλοκή, με κρατούσε το μυστήριο και η γραφή δεν το συζητώ ήταν πολύ καλή...όλο αυτό όμως για μένα δεν λειτούργησε όπως θα έπρεπε, δεν συνάδει ουσιαστικά με το κλείσιμο του βιβλίου και της πλοκής. Ήταν ένα καλό βιβλίο, είχα περισσότερες προσδοκίες με τα στοιχεία που μου έδωσε, αλλά το τέλος δυστυχώς δεν με αποζημίωσε όπως το περίμενα και θα το ήθελα.

[Emma Nikolaou · Rating 5 out of 5]

Με ένα παρελθόν να την ακολουθεί, η Αμελί φεύγει για δεύτερη φορά από το νησί της, προκειμένου να ασχοληθεί με τα social media ως influencer στη Θεσσαλονίκη. Με μεγάλες βλέψεις και όνειρα, η ηρωίδα μας μετακομίζει σε νέο σπίτι και προσπαθεί να χτίσει το μέλλον της με τις δικές της δυνάμεις, αφήνοντας όσα μέχρι τώρα την είχαν κρατήσει πίσω.

Η πραγματικότητα όμως έρχεται να την αφυπνίσει, αφού το σπίτι που είχε εξαρχής διαλέξει δεν είναι διαθέσιμο, με το μυστήριο να ξεκινά πίσω από γραμμένες σελίδες που έχουν κρυφτεί και δεν περιμένουν να διαβαστούν. Πόσο μπορεί ένα φίλτρο να ομορφύνει την αλήθεια; Για πόσο καιρό μπορεί να κρυφτεί η πραγματικότητα πίσω καλοφωτογραφισμένες εμφανίσεις και ωραιοποιημένες μεταδόσεις;

Ο Νάρκισσος και η Ηχώ επανέρχονται ως παραλληλισμός με μία λυρικότητα που φαίνεται να είναι πλέον επίκαιρη, στον σύγχρονο κόσμο της εικόνας και του φαίνεσθαι. Το μυστήριο στην πλοκή φτάνει στο πικ του και πραγματικά σε κάθε κεφάλαιο αναρωτιέσαι ποιου το μέρος να πάρεις. Τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται. Σε ακολουθούν ή σε παρακολουθούν;

Ό,τι και να πω γι αυτό το βιβλίο, θα είναι λίγο. Θέλω να ευχαριστήσω πολύ τον Στέφανο που με εμπιστεύτηκε τον περασμένο Αύγουστο και μοιράστηκε ξανά μαζί μου όσα είχε να πει. Σας υπόσχομαι ότι ήμουν αυστηρή, αλλά όταν μία ιστορία λάμπει από μόνη της, δε χρειάζεται διορθώσεις και σημειώσεις. Ελπίζω να την απολαύσετε κι εσείς.

Αυτή η Ηχώ μας έχει πολλά να πει. Στέφανε… μπράβο.

[Alexandra (readwithalexandra19) · Rating 5 out of 5]

Είχα την τιμή να διαβάσω το καινούργιο βιβλίο του Στέφανου Αλεξιάδη λίγες ημέρες πριν από την επίσημη κυκλοφορία του. Από την πρώτη στιγμή που το έπιασα στα χέρια μου, δεν μπόρεσα να το αφήσω. Το διάβασα μέσα σε μία μέρα, στην πραγματικότητα μέσα σε λίγες μόνο ώρες, γεγονός που από μόνο του λέει πολλά για ένα ψυχολογικό θρίλερ που καταφέρνει να κρατά αμείωτη την αγωνία και να καθηλώνει τον αναγνώστη από την αρχή έως το τέλος.
Ο συγγραφέας χειρίζεται με απόλυτη μαεστρία την πλοκή, χτίζοντας ένα κείμενο με ένταση, ρυθμό και εξαιρετική περιγραφικότητα. Η σύγχρονη γλώσσα συνδυάζεται αρμονικά με αναφορές στην αρχαία ελληνική μυθολογία, δημιουργώντας ένα αποτέλεσμα ποιοτικό, πρωτότυπο και ιδιαίτερα ενδιαφέρον. Η εξέλιξη της ιστορίας είναι καλοδουλεμένη και σε κρατά διαρκώς σε εγρήγορση, χωρίς να σε αφήνει να προβλέψεις εύκολα τι θα ακολουθήσει.
Στη μέση του βιβλίου πίστεψα πως ο συγγραφέας θα επέλεγε έναν πιο «εύκολο» δρόμο, παρουσιάζοντας πρόωρα τη λύση του μυστηρίου. Ωστόσο, διαψεύστηκα πλήρως. Η συνέχεια της πλοκής ήταν ανατρεπτική και το φινάλε με σόκαρε και με αιφνιδίασε ευχάριστα, επιβεβαιώνοντας πως τίποτα δεν ήταν τελικά όπως φαινόταν.
Το μοναδικό στοιχείο που θα ήθελα να είχε αναπτυχθεί λίγο περισσότερο είναι η τελική ιστορία που καθορίζει τη λύση του μυστηρίου. Θα με ενδιέφερε να δοθεί περισσότερος χώρος σε ορισμένους χαρακτήρες, ώστε να τους γνωρίσουμε βαθύτερα και να εμβαθύνουμε ακόμη περισσότερο στα γεγονότα που οδήγησαν στην έκβαση της ιστορίας.
Οι χαρακτήρες είναι σύνθετοι και πολυεπίπεδοι, στοιχείο ιδιαίτερα σημαντικό για ένα καλό θρίλερ. Καθ’ όλη τη διάρκεια του βιβλίου δεν μπορείς να διαλέξεις εύκολα πλευρά, ούτε να είσαι σίγουρος για το ποιον μπορείς να εμπιστευτείς και ποιον όχι. Η ιστορία είναι πρωτότυπη και καλοστημένη, και θεωρώ ότι σε γενικές γραμμές στέκεται επάξια δίπλα σε αντίστοιχα δημοφιλή θρίλερ ξένων, καταξιωμένων συγγραφέων, χωρίς να υστερεί σε τίποτα.
Σίγουρα πρόκειται για ένα βιβλίο που αξίζει να διαβαστεί, και προσωπικά θα αναζητήσω και τα υπόλοιπα έργα του συγγραφέα.

[Zoi Vlachou · Rating 4 out of 5]

Το πιο αγαπημένο μου βιβλίο του Στέφανου! Σε κρατάει σε επιφυλακή, υπέροχη πλοκή και τέλειο τέλος! Must read

[Despina Kekezidou · Rating 5 out of 5]

Δεν το άφησα από τα χέρια μου , όσο και να έκανα υποθέσεις δε μπορούσα να μαντέψω τι γινόταν . Τρομερή γραφή , η ιστορία κυλούσε χωρίς να το καταλάβεις !

[Agaph Georgiadou · Rating 4 out of 5]

4,5 αστερακια

[Ifigeneia's Reads✨ · Rating 4 out of 5]

Το καλύτερο βιβλίο του Στέφανου ΜΕ ΔΙΑΦΟΡΑ! Αν έχεις διαβάσει τα προηγούμενα βιβλία του θα καταλάβεις από τις πρώτες κιόλας σελίδες ότι η γραφή του ωρίμασε 100%. Το τελείωσα μέσα σε λίγες ώρες και ειλικρινά το ΤΕΛΟΣ;!;! Ότι πρέπει για να βγείτε απο reading slump 😮‍💨

[Νατάσα Ιντζόγλου · Rating 5 out of 5]

Πολλά συγχαρητήρια στον Στέφανο Αλεξιάδη για την Ηχώ! Μου άρεσε πολύ που το βιβλίο καταπιάστηκε με ένα πρόβλημα της εποχής μας χωρίς να κουνάει το δάχτυλο. Επίσης λάτρεψα την ευαλωτότητα του χαρακτήρα της Αμελί μέσα στην ανασφάλεια της και στον παράλληλο ψεύτικο κόσμο που έχει χτίσει. Το βιβλίο διαβάζεται μονορούφι όπως και τα υπόλοιπα του Στέφανου -δεν θα θέλετε να το αφήσετε από τα χέρια σας μέχρι να μάθετε τί τελικά συμβαίνει!

[Nasia Toska · Rating 5 out of 5]

Το έκανε πάλι το θαύμα του ο Στέφανος Αλεξιάδης. Με κράτησε από την πρώτη σελίδα μέχρι την τελευταία..και στο τέλος τρελή ανατροπή..

[Georgia · Rating 4 out of 5]

Δείτε επίσης και στο Chill and read

Το βιβλίο «Ηχώ» είναι το τρίτο βιβλίο του Στέφανου Αλεξιάδη που διαβάζω και οφείλω να ομολογήσω ότι μου έδωσε όλα αυτά που περίμενα να διαβάσω. Ένα βιβλίο που θίγει σύγχρονα θέματα που αφορούν τους νέους και που διαβάζεται πολύ γρήγορα, τόσο λόγω της πλοκής όσο και λόγω της ίδιας της ιστορίας του.

Η ηρωίδα του βιβλίου, η Αμελί Κοβαίου μένει με τον πατέρα της στη Δονούσα, όπου έχει μεγαλώσει, μέχρι που αποφασίζει να επιστρέψει στην πόλη που σπούδασε, τη Θεσσαλονίκη. Εκεί, θέλει να κάνει μια νέα αρχή, τέτοια που θα τη βοηθήσει και με την τωρινή ασχολία της, που δεν είναι άλλη από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Η Αμελί είναι αυτό που λέμε ινφλουένσερ, επηρεάζει δηλαδή με τις αναρτήσεις της όσους την ακολουθούν, ενώ προωθεί προϊόντα από συνεργασίες που έχει με διάφορες εταιρείες. Δεν είναι αλήθειες όλα αυτά που μοιράζεται, όμως έχει δημιουργήσει μια περσόνα, μια εικόνα της που αρέσει στον κόσμο.

Πριν πάει στη Θεσσαλονίκη, είχε φροντίσει να ψάξει για το σπίτι που θα ήθελε να νοικιάσει, όμως τελικά, ο μεσίτης της της προσφέρει μια προσωρινή λύση, λόγω ενός λάθους. Αντί για το ωραίο διαμέρισμα που περίμενε, η Αμελί βρίσκεται σε μια μονοκατοικία στην Επτάλοφο, πολύ μεγάλη για ένα άτομο, που όμως κρύβει ένα τετράδιο γεμάτο μυστικά. Δεν είναι όμως τα μόνα μυστικά που υπάρχουν σε αυτή την ιστορία…

Η Αμελί και η ιστορία της αντικατοπτρίζουν πολλά από τα σημεία των καιρών μας. Από τη μια έχουμε την πλασματική εικόνα που πολλοί δείχνουν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, που, πολλές φορές, δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα, και άλλες απλά απέχει πολύ. Αυτή η ψεύτικη εικόνα κρύβει πολλά μέσα της για τον άνθρωπο που αντιπροσωπεύει και τον ψυχισμό του. Είναι μια εικόνα που δείχνει συνήθως μια βελτιωμένη εκδοχή του εαυτού μας, μια ευτυχισμένη ζωή χωρίς προβλήματα και έγνοιες, μια ζωή σαν αυτή που κάποιος θα ήθελε να ζει, αλλά για κάποιον λόγο δεν μπορεί. Μια ζωή που ίσως είναι το εντελώς αντίθετο από την πραγματική ζωή κάποιου. Μια ζωή που «ζει» κάποιος, ενώ αποφεύγει να ζήσει την πραγματική του ζωή, αυτή που δεν υπάρχει στις οθόνες, αλλά στην πραγματικότητα. Αυτή όπου πρέπει να βγει έξω από το σπίτι, να σηκωθεί από τον καναπέ του για να συναντήσει ανθρώπους.

Η οθόνη μέσω της οποίας προβάλουμε αυτή την όποια εικόνα μας, είναι και η οθόνη πίσω από την οποία κρυβόμαστε. Μια οθόνη, ένα πληκτρολόγιο και η ψευδαίσθηση ότι δεν μας αγγίζει τίποτα και κανένας. Η ευκολία με την οποία κρίνουμε και «ακυρώνουμε» ανθρώπους που δεν γνωρίζουμε, είναι αυτή η ευκολία που μας δίνει μια οθόνη. Όταν δεν έχουμε τον άλλον απέναντί μας, αλλά τον γνωρίζουμε μόνο ως ένα λογαριασμό στα μέσα κοινωνική δικτύωσης, αισθανόμαστε ελεύθεροι να τον κρίνουμε με τα πιο σκληρά λόγια και τον κατηγορούμε για ό,τι μας φαίνεται άδικο, χωρίς να του δίνουμε την ευκαιρία να απολογηθεί ή έστω να δώσει τη δική του οπτική. Αυτό το φαινόμενο έχει γίνει πολύ έντονο τα τελευταία χρόνια. Και για κάποιο λόγο, όσοι ακολουθούν αυτή την πρακτική, νομίζουν ότι έχουν το ακαταλόγιστο; Νομίζουν ότι αυτές οι συμπεριφορές δεν είναι επιλήψιμες; Ότι δεν μπορούν να τιμωρηθούν για όσα λένε και κάνουν; Ειλικρινά, δεν γνωρίζω τι από όλα ισχύει. Σίγουρα πάντως δεν τους νοιάζουν καθόλου τα αισθήματα των ανθρώπων στους οποίους επιτίθενται.

Κι έπειτα, έχουμε και τον μύθο του Νάρκισσου και της Ηχούς, μια τραγική ιστορία ανεκπλήρωτου έρωτα και ναρκισσισμού. Η Ηχώ ήταν μια νύμφη με μελωδική φωνή που τιμωρήθηκε από την Ήρα να επαναλαμβάνει μόνο τα τελευταία λόγια των άλλων. Ο Νάρκισσος ήταν ένας νέος με εξαιρετική ομορφιά, ο οποίος ήταν υπερβολικά υπερήφανος και απέρριπτε όλους τους θαυμαστές του. Η Ηχώ ερωτεύτηκε τον Νάρκισσο, αλλά εκείνος την απέρριψε σκληρά, οδηγώντας την στο να κρυφτεί στις σκιές και να σβήσει από τον πόνο, μένοντας μόνο ως φωνή. Ως τιμωρία για την αλαζονεία, ο Νάρκισσος ερωτεύτηκε το είδωλό του σε μια λίμνη, αδυνατώντας να αποχωριστεί την εικόνα του, γεγονός που τον οδήγησε στον θάνατο. Μετά τον θάνατό του, μεταμορφώθηκε στο ομώνυμο λουλούδι, τον νάρκισσο. Αυτά θα σας πω για τον μύθο, όμως δε θα πω πως ακριβώς συνδέεται ο μύθος με την ιστορία μας, γιατί νιώθω ότι θα προδώσω πολλά από την πλοκή.

Ένα μεγάλο μπράβο στον συγγραφέα για τα θέματα για τα οποία επέλεξε να μιλήσει και για τον τρόπο που το έκανε. Για μένα, ο Στέφανος Αλεξιάδης, είναι ένας από τους λίγους συγγραφείς που καταφέρνει να αναδείξει σύγχρονα θέματα, χωρίς να διδάσκει ούτε να νουθετεί. Συνέχισε έτσι Στέφανε!

[Dimitra Kontogeorgou · Rating 5 out of 5]

Δεν μπορούσα να το αφήσω από τα χέρια μου και το τελείωσα σε λιγότερο από δύο μέρες. Ο Στέφανος Αλεξιάδης για άλλη μια φορά δεν απογοητεύει και καταφέρνει να σε κρατά σε αγωνία μέχρι την τελευταία σελίδα, με μια ανατροπή που δεν μπόρεσα να μαντέψω καθόλου.

Μου άρεσε πολύ που υπάρχουν στοιχεία μυθολογίας, γιατί δίνουν μια σκοτεινή και ιδιαίτερη ατμόσφαιρα. Επίσης χάρηκα που εμφανίζονται ξανά γνώριμοι αστυνομικοί από προηγούμενα βιβλία του, κάτι που κάνει το σύμπαν του να φαίνεται πιο ζωντανό και ενιαίο.

Από τα βιβλία που σε κρατάνε ξύπνια μέχρι αργά χωρίς να το καταλάβεις. Πολλά συγχαρητήρια 👏 Ανυπομονώ για το επόμενο!

[Vaso · Rating 4 out of 5]

Η Αμελί, μια νεαρή ινφλουενσερ, μετακομίζει πίσω στη Θεσσαλονίκη, την πόλη που σπούδασε. Παγιδευμένη στην εικόνα της και την ανάγκη της για προβολή, προσπαθεί να επιτύχει. Η διαμονή της σε μια απομονωμένη μονοκατοικία κι η ανακάλυψη ενός τετραδίου με πνιγηρή ατμόσφαιρα, την κάνει να αισθανθεί ότι δεν είναι μόνη. Θα ζητήσει βοήθεια ή θα αφήσει τη σκιά να την καταπιεί;

Ο συγγραφέας επιλέγει ως ηρωίδα μια νεαρή κοπέλα που το κινητό είναι η προέκταση του εαυτού της, που χρησιμοποιεί κάθε μέσο προς άγρα ακόλουθων και επιβεβαίωσης, δείχνοντας μας το οξύμωρο της αληθινής ζωής και των media. Όταν το λόγο παίρνει η σκιά, η ατμόσφαιρα σκοτεινιάζει κι ο παραλληλισμός με τον Νάρκισσο που αγαπούσε τον εαυτό του, ταιριάζει απόλυτα. Κι αν η Αμελί είναι ο Νάρκισσος, τότε ποιος είναι η Ηχώ που της μιλά μέσα από τις λέξεις;
Με μικρά κεφάλαια και εναλλαγές, γνωρίζουμε αρχικά την ηρωίδα μας αλλά όταν ο κλοιός στενεύει, έρχεται η καταστροφή. Το μυστήριο γύρω από το τετράδιο κλιμακώνεται σταδιακά, αλλά μην νομίζετε ότι έχετε καταλάβει την αλήθεια που κρύβει. Η ανατροπή έρχεται και παρασέρνει τα πάντα!

Ενα σύγχρονο ψυχολογικό θρίλερ, με καλοδουλεμένους χαρακτήρες, κρατά τον αναγνώστη σε εγρήγορση και ταυτόχρονα προβληματίζει! Μου άρεσε!!!


«Αχ, πόσο σου αρέσει η επιφάνεια. Δεν αντέχεις να κρύβεσαι. Θες όλα πάνω σου να φωνάζουν, να κραυγάζουν πως είσαι εδώ. Ξανά και ξανά. Εσύ κοιτάς μόνο μπροστά.
Μα εγώ…
Εγώ είμαι ήδη πίσω σου.»
/b>

[Sophia · Rating 3 out of 5]

⭐️3.5

[Βίκυ Τάσιου · Rating 3 out of 5]

Στο σύγχρονο θέατρο του παραλόγου, η ανθρώπινη ύπαρξη έχει μετατραπεί σε μια παρέλαση ειδώλων, όπου η αλήθεια θυσιάζεται καθημερινά στο ικρίωμα της ψηφιακής ματαιοδοξίας. Ζούμε σε μια εποχή που η ευτυχία και η επιτυχία σκηνοθετούνται μέσα από στρώματα καλοδουλεμένων φίλτρων. Το φαινόμενο των influencers έχει δημιουργήσει μια κοινωνία «νεκρών» ζωντανών, ανθρώπων που αναπνέουν μόνο μέσα από την έγκριση των likes και την ηδονή της αυτοπροβολής. Η πραγματική ζωή, με την ομορφιά της, έχει εξοριστεί στο σκοτάδι, δίνοντας τη θέση της σε μια λαμπερή, πλην κενή, βιτρίνα. Πίσω από κάποια προσωπεία κρύβεται ένας εαυτός που αιμορραγεί, μια ψυχή που έχει χάσει τον προσανατολισμό της , αναζητώντας απεγνωσμένα ένα νόημα.

Με το νέο του ψυχολογικό θρίλερ, ο Στέφανος Αλεξιάδης καταγγέλλει μια κοινωνία που έχει αυτοεγκλωβιστεί σε μια ατέρμονη τελετουργία αυτοπροβολής, όπου η ψηφιακή αναγνωρισιμότητα γεννά την κάλπικη εντύπωση μιας σπουδαίας οντότητας, κάνοντας αυτούς τους ανθρώπους να πιστεύουν πως η αξία τους ταυτίζεται με τον αριθμό των ακολούθων τους. Εκεί, οι αξίες και η αλήθεια της ζωής θυσιάζονται καθημερινά στον βωμό ενός ψηφιακού ειδώλου.

Η κεντρική ιδέα του βιβλίου αντλεί έμπνευση από τον μύθο του Νάρκισσου και της Ηχούς, τον οποίο ο συγγραφέας προσαρμόζει στα δεδομένα του σήμερα με έναν τρόπο που προκαλεί δέος. Σε αυτή τη σύγχρονη εκδοχή, ο Νάρκισσος παίρνει τη μορφή του influencer, ο οποίος μένει καθηλωμένος στην οθόνη του κινητού του, ερωτευμένος όχι με τον πραγματικό εαυτό του, αλλά με μια κατασκευασμένη εικόνα που ο ίδιος έχει φιλοτεχνήσει.

Η ιστορία ακολουθεί την Αμελί Κοβαίου, μια κοπέλα βυθισμένη στον ψηφιακό κ��σμο, η οποία αφήνει την ηρεμία της Δονούσας για μια νέα αρχή στη Θεσσαλονίκη. Όταν το σπίτι που είχε επιλέξει δεν είναι πλέον διαθέσιμο, καταλήγει προσωρινά σε μια απομονωμένη μονοκατοικία στην Επτάλοφο, μια μετακόμιση που σηματοδοτεί την έναρξη ενός εφιάλτη.
Μέσα από την οδύσσεια της ηρωίδας, το βιβλίο δεν αναδεικνύει μόνο την κάλπικη ζωή που οι περισσότεροι επιλέγουμε να προβάλλουμε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αλλά στρέφει το βλέμμα και σε εκείνους που ακολουθούν τυφλά και θεοποιούν πρότυπα, χάνοντας τη δική τους υπόσταση. Παράλληλα, ο συγγραφέας φωτίζει την πιο εφιαλτική προέκταση αυτής της έκθεσης: το φαινόμενο του stalking και τη δράση εκείνων που, μέσα από μια νοσηρή εμμονή, μετατρέπουν την παρακολούθηση σε όπλο.Την ίδια στιγμή, καυτηριάζεται ο άγριος διαδικτυακός κανιβαλισμός, όπου η ίδια μάζα που κάποτε θεοποιούσε ένα είδωλο, είναι έτοιμη να το «ξεσκίσει» με την πρώτη αφορμή, αποδεικνύοντας πως πίσω από την οθόνη παραμονεύει πάντα μια ανθρωποφάγα διάθεση που τρέφεται από την πτώση του άλλου.

Η δομή του βιβλίου είναι πολυεπίπεδη και χτίζεται πάνω σε τρία αφηγηματικά νήματα.Από τη μία, η κλειστοφοβική, ιστορία της Αμελί, που νιώθει το μυαλό της να θρυμματίζεται καθώς οι λέξεις ενός κρυμμένου τετραδίου που ανακαλύπτει αρχίζουν να τη στοιχειώνουν. Παράλληλα, παρεμβάλλονται τα σκοτεινά κείμενα ενός ανώνυμου προσώπου που φαίνεται να ενορχηστρώνει την πτώση της, ενώ η τρίτη διάσταση φρίκης έρχεται μέσα από το ημερολόγιο ενός άγνωστου παρατηρητή που εξιστορεί την εμμονική παρακολούθηση μιας φοιτήτριας.

Σε αυτό σημερινό αποσαθρωμένο κοινωνικό τοπίο, ο Στέφανος Αλεξιάδης, τοποθετεί τη νέα του ιστορία, επιδεικνύοντας μια εντυπωσιακή συγγραφική πρόοδο που τον διαφοροποιεί αισθητά από τις προηγούμενες δουλειές του. Αν και από την πένα του δεν λείπουν ορισμένα δοκιμασμένα κλισέ του είδους, κάτι που ίσως επιτρέψει σε έμπειρους αναγνώστες να προβλέψουν κάποιες από τις κορυφώσεις της πλοκής, η ωριμότητα στον χειρισμό της έντασης είναι αναμφισβήτητη.
Ωστόσο, η αφήγηση συχνά "βαραίνει" από μια υπερβολική λυρικότητα, ειδικά στα γράμματα του αγνώστου. Παράλληλα, εντοπίζεται ένα κενό στη διαχείριση της πλοκής προς το τέλος, καθώς εισάγονται κομβικά στοιχεία και συναισθηματικές ανατροπές που δεν είχαν προλειανθεί καθόλου.Χωρίς την απαραίτητη προεργασία, οι κορυφώσεις αυτές μοιάζουν μετέωρες, καθώς ο αναγνώστης καλείται να αποδεχθεί ένα αποτέλεσμα που δεν δικαιολογείται από τα δεδομένα που είχε εξαρχής στη διάθεσή του.

Η αφηγηματική φωνή του Στέφανου Αλεξιάδη διοχετεύει μια ηλεκτρισμένη ένταση, μετατρέποντας την ανάγνωση σε μια εμπειρία που κυριολεκτικά κόβει την ανάσα. Με μια γραφή νευρική και διαλόγους κοφτούς, που μοιάζουν με ανάσες που παλεύουν να βγουν στην επιφάνεια, ο συγγραφέας οικοδομεί μια ατμόσφαιρα ασφυκτικής αγωνίας. Οι προτάσεις του, αιχμηρές και σύντομες, λειτουργούν σαν αλλεπάλληλα χτυπήματα που επιταχύνουν τον ρυθμό, αφήνοντας τον αναγνώστη δίχως περιθώρια εφησυχασμού.

Παρά την αναμφισβήτητη αφηγηματική του δύναμη, το βιβλίο παρουσιάζει μια γλωσσική ιδιαιτερότητα που ενδέχεται να δυσχεράνει σημαντικά την αναγνωστική εμπειρία. Η επιλογή του συγγραφέα να εντάξει στην αφήγηση αυτούσιους αγγλικούς όρους από τον κόσμο του διαδικτύου, καθιστά το κείμενο ιδιαίτερα δυσπρόσιτο στην περίπτωση που πέσει στα χέρια ενός αναγνώστη μεγαλύτερης ηλικίας, ο οποίος δεν είναι εξοικειωμένος με τη σύγχρονη ορολογία και τη slang των social media.Ένας τέτοιος άνθρωπος, μη κατέχοντας τα κλειδιά αυτής της νέας «διαλέκτου», είναι σχεδόν βέβαιο πως θα δυσκολευτεί να κατανοήσει τους όρους και τις έννοιες που χρησιμοποιούνται, χάνοντας έτσι την ευκαιρία να παρακολουθήσει με ακρίβεια τις λεπτομέρειες της ιστορίας.

Το νέο πόνημα του Στέφανου Αλεξιάδη δεν είναι απλώς ένα ψυχολογικό θρίλερ, αλλά ένα ηχηρό χαστούκι στην ψηφιακή μας εφησυχασμένη ύπαρξη. Είναι μια κατάδυση σε έναν κόσμο όπου το «φαίνεσθαι» έχει καταβροχθίσει το «είναι». Το βιβλίο μας αφήνει με μια ανατριχιαστική υπενθύμιση: όσο εμείς παλεύουμε να αιχμαλωτίσουμε την τέλεια στιγμή στην οθόνη μας, η ίδια η ζωή μάς προσπερνά, αφήνοντάς μας μόνους σε έναν "παράδεισο" από likes και ψευδαισθήσεις. Ο Αλεξιάδης δεν λύνει απλώς ένα μυστήριο, αλλά μας αναγκάζει να κοιτάξουμε το είδωλό μας στον καθρέφτη και να αναρωτηθούμε αν αυτό που βλέπουμε είναι ο εαυτός μας ή ένας ξένος που κατασκεύασαν οι αλγόριθμοι. Η σιωπή που ακολουθεί την τελευταία σελίδα είναι μια κραυγή που μας καλεί να ξυπνήσουμε, πριν η οθόνη σβήσει οριστικά και μας αφήσει στο απόλυτο σκοτάδι.

Ο Νάρκισσος του σήμερα δεν πνίγεται στο νερό, αλλά στην ανάγκη του να γίνει το απόλυτο είδωλο σε έναν κόσμο που δεν συγχωρεί την ατέλεια. Μετατρέψαμε την ύπαρξή μας σε ένα αποστειρωμένο προϊόν, ένα ψηφιακό απολίθωμα που διψά για έγκριση, ενώ η πραγματική μας ανάσα σβήνει πίσω από τα κλείστρα και τα φίλτρα.

[How About Books · Rating 5 out of 5]

Το «Ηχώ» είναι ένα ατμοσφαιρικό και καθηλωτικό μυθιστόρημα που κινείται στα όρια του ψυχολογικού θρίλερ και της σύγχρονης αλληγορίας. Με φόντο έναν κόσμο όπου τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης καθορίζουν την εικόνα και την αυτοαντίληψη των ανθρώπων, το βιβλίο εξερευνά τη μοναξιά, την ανάγκη για αναγνώριση και τη σκοτεινή πλευρά της συνεχούς έκθεσης. Η ιστορία χτίζει σταδιακά μια ένταση που διαπερνά τον αναγνώστη, δημιουργώντας ένα κλίμα ανησυχίας που δεν εγκαταλείπει εύκολα.

Η πλοκή ακολουθεί την Αμελί Κοβαίου, μια νεαρή γυναίκα που αποφασίζει να αφήσει πίσω της τη ζωή στη Δονούσα και να μετακομίσει στη Θεσσαλονίκη αναζητώντας μια νέα αρχή. Η αλλαγή αυτή μοιάζει αρχικά με μια ευκαιρία για ανανέωση, όμως τα πράγματα δεν εξελίσσονται όπως τα είχε σχεδιάσει.
Η ησυχία του νέου της χώρου μοιάζει αρχικά καθησυχαστική, σύντομα όμως αλλάζει. Η Αμελί ανακαλύπτει τυχαία ένα κρυμμένο τετράδιο, γεμάτο με σκοτεινές λέξεις. Όσο διαβάζει τις σελίδες του, τόσο νιώθει πως οι λέξεις αυτές αποκτούν μια παράξενη οικειότητα – σαν να την αφορούν προσωπικά. Σταδιακά αρχίζει να αισθάνεται ότι κάποιος την παρακολουθεί, ότι η ζωή της έχει γίνει αντικείμενο ενός αόρατου βλέμματος. Το τετράδιο δεν είναι απλώς μια καταγραφή· τη στοιχειώνει.

Το μυθιστόρημα χτίζει με επιδεξιότητα μια αίσθηση ψυχολογικής πίεσης, ενώ ταυτόχρονα λειτουργεί ως συμβολική ιστορία για τη σύγχρονη εποχή. Η συγγραφική ματιά αξιοποιεί τον μύθο του Νάρκισσου και της Ηχούς, μεταφέροντάς τον στο σήμερα.

Το «Ηχώ» δεν είναι μόνο μια ιστορία μυστηρίου. Είναι ένα βιβλίο για την ταυτότητα, τη μοναξιά και τη σιωπή που κρύβεται πίσω από τον σύγχρονο κόσμο της συνεχούς επικοινωνίας. Με ατμοσφαιρική γραφή και έντονο ψυχολογικό βάθος, προσφέρει μια εμπειρία ανάγνωσης που προκαλεί σκέψη και αφήνει μια διακριτική, αλλά επίμονη, ανατριχίλα. Ένα σύγχρονο θρίλερ που αποκαλύπτει πόσο εύθραυστη μπορεί να γίνει η πραγματικότητα όταν οι φωνές γύρω μας αρχίζουν να αντηχούν επικίνδυνα.

[Stavros Leonidis · Rating 5 out of 5]

Η Ηχώ είναι με διαφορά το καλύτερο βιβλίο του Στέφανου Αλεξιάδη μέχρι στιγμής. Ως αναγνώστης των προηγούμενων έργων του, βρήκα τη γραφή του εδώ πολύ πιο ώριμη και την πλοκή απίστευτα δεμένη. ​Αυτό που με κέρδισε ήταν η ανάλυση των χαρακτήρων – δεν μένει στην επιφάνεια, τους ψυχογραφεί σε βάθος, πράγμα απαραίτητο για ένα καλό ψυχολογικό θρίλερ. Η αγωνία είναι μόνιμη και το μυστήριο τόσο καλά στημένο που, όσο κι αν προσπάθησα να ενώσω τα κομμάτια, το τέλος με άφησε με το στόμα ανοιχτό. Μην προσπαθήσετε καν να το λύσετε, η ανατροπή είναι πραγματικά απρόβλεπτη.

[Σοφια Καραμπα · Rating 5 out of 5]

Μέχρι στιγμής το πιο άρτιο και δυνατό του μυθιστόρημα! Πιο σκοτεινό και αγωνιώδες, διαβάστηκε απνευστί!

[Cretan_bookland · Rating 5 out of 5]

Ένα καθηλωτικό βιβλίο που δεν μπορείς να το αφήσεις εύκολα από τα χέρια σου.

[Νικολέτα Σαββάκη · Rating 5 out of 5]

ΚΑ ΤΑ ΠΛΗ ΚΤΙ ΚΟ

[Nicolas Chrysanthopoulos · Rating 5 out of 5]

⭐️ Με την ΗΧΩ ο Στέφανος θίγει ένα κοινωνικό φαινόμενο - μάστιγα των τελευταίων ετών, της επιρροής των social media. Χρησιμοποιώντας το λεξιλόγιο της νέας γενιάς με την φαντασία του, πλάθει μια ιστορία που αποτυπώνει τη διθενιά και την ανάγκη για προβολή ατόμων ‘’επιρροής’’. Η ιστορία καθηλωτική. Έχοντας διαβάσει τα προηγούμενα βιβλία του, δικαίως συγκαταλέγεται στους page- turner αγαπημένους μου συγγραφείς. Το απήλαυσα στο έπακρο ⭐️

[Πάνος Τουρλής · Rating 4 out of 5]

Η Αμελί Κοβαίου επιστρέφει στη Θεσσαλονίκη μετά τις σπουδές της για να εγκατασταθεί εκεί και νοικιάζει ένα σπίτι υπό περίεργες συνθήκες. Είναι influencer κι έχει ένα κοινό που την ακολουθεί φανατικά σε κάθε της βήμα. Στη νέα της γειτονιά θα γνωρίσει τους ανθρώπους γύρω της και μέσα στο σπίτι θα ανακαλύψει ένα ημερολόγιο που περιγράφει έναν κρυφό έρωτα. Όταν όμως η Αμελί εξαφανίζεται, τα πάντα αλλάζουν.

Το νέο αστυνομικό μυθιστόρημα του Στέφανου Αλεξιάδη, με αφορμή τον ψεύτικο και αδηφάγο κόσμο των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, ξεδιπλώνει την ψυχοσύνθεση ενός εμμονι��ού stalker που παρακολουθεί κάθε βήμα της Αμελί και καταφέρνει να βρίσκεται πάντα ένα βήμα πριν από αυτήν ενώ ταυτόχρονα επιστρέφουμε στα φοιτητικά χρόνια της Αμελί για να γνωρίσουμε καλύτερα τη φιλία της με την Αγάθη και τον κοινωνικό κύκλο που ανέπτυξαν οι δύο φίλες στο διάστημα των σπουδών τους. Το παρελθόν της κοπέλας, οι απαιτήσεις της Αγάθης, οι καλόκαρδοι γείτονες, το ημερολόγιο με τον πλατωνικό έρωτα κι ένα ζευγάρι μάτια που παρακολουθούν τα πάντα, άγνωστο από πού, συγκροτούν ένα βιβλίο που δεν μπόρεσα να αφήσω από τα χέρια μου πριν φτάσω στο τέλος.

Η influencer Αμελί Κοβαίου είναι ένα κορίτσι που περπατά σε μια πόλη που δεν την ξέρει, κρατώντας μυστικά που δεν της ανήκουν. Έχει δουλέψει σκληρά για να αναρτά προϊόντα που της τα στέλνουν δωρεάν οι εταιρείες, με αποτέλεσμα οι συνεργασίες της να της παρέχουν διάφορες ανέσεις στην καθημερινότητά της. Με 90.000 ακολούθους στο Instagram πολύ εύκολα παίρνει την απόφαση να φύγει από το νησί της, «μια κοινωνία κάπως βαρετή για την ιδιοσυγκρασία της». αφήνοντας έναν πατέρα που δεν την υποστηρίζει, ώστε να δοκιμάσει την τύχη της στη Θεσσαλονίκη που γνώρισε όταν σπούδαζε. Είναι μια κοπέλα που μεγάλωσε χωρίς μητέρα και καταφεύγει σε ψεύτικες αναμνήσεις, προτιμώντας να αναπολεί κάτι που δεν έζησε παρά απωθημένα. «Η ζωή μού χρωστάει πολλά», τονίζει. «…δουλεύω πολύ για να κερδίσω όσα μου αναλογούν. Χρήματα, δόξα, μια άνετη ζωή και φυσικά καταξίωση» (σελ. 17).

Παραδέχεται πως είναι αποτυχημένη αφού δεν κατάφερε τίποτα στο νησί της. Κι όλα αυτά τα λέει γιατί «Θέλω να τα θυμάστε όλα, κάθε λεπτομέρεια, κάθε λέξη που άφησα εδώ. Μόνο έτσι, ίσως να μπορέσετε να με καταλάβετε» (σελ. 17). Ο προφορικός της σχεδόν λόγος («…βασικά, περιμένετε…») δίνει ζωντάνια στο κείμενο και η ειλικρίνειά της για όσα βίωσε και σκέφτεται μου δημιούργησαν ανάμικτα αισθήματα λύπης και συμπάθειας: «Αφού το θέλει ο κόσμος, πρέπει να το δώσω. Ό,τι θέλει ο κόσμος! Ο κόσμος θα με φτάσει εκεί που θέλω. Τον αγαπάω εγώ τον κόσμο» (σελ. 18). Γιατί ο κόσμος βλέπει κάτι σ’ εκείνη, βλέπει έναν καθρέφτη τους ή τουλάχιστον αυτό που θα ήθελαν να βλέπουν στον καθρέφτη τους. «Είμαι μια εικόνα. Αλλά όχι μόνο. Όπως και όλοι μας. Ό,τι βλέπετε είναι αλήθεια, απλώς είναι μια προσεκτικά διαλεγμένη αλήθεια» (σελ. 64).

Φτάνει λοιπόν στη Θεσσαλονίκη («μια πόλη που έχει αυτό το περίεργο ταλέντο, να μυρίζει αλλιώς κάθε μέρα») και μαζί με τον μεσίτη επισκέπτεται ένα από τα σπίτια που θέλει να δει για να μείνει. Κάθε της βήμα στην πόλη είναι και μια ανάρτηση, μια selfie, μια ερώτηση στο κοινό της για φαγητό και άλλες επιλογές. Στο σπίτι ανακαλύπτει κρυμμένο ένα τετράδιο, κάτι σαν ημερολόγιο, όπου κάποιο πρόσωπο καταγράφει τη γνωριμία με μια κοπέλα, τον τρελό έρωτα για κείνη, πώς την παρακολουθεί και τι ποθεί από κείνη. Η Αμελί διαβάζει με βουλιμία τις σελίδες, λαχταρώντας να μπει στην κρυφή ζωή ενός αγνώστου, ταυτόχρονα όμως διάφορα γεγονότα στο σπίτι την κάνουν να συνειδητοποιήσει πως κι εκείνη κάποιος την παρακολουθεί μες στο σπίτι της! Μήπως όμως όλα αυτά είναι αποκυήματα της φαντασίας της; Αν όχι, ποιος παίζει με το μυαλό της και τι ζητάει από κείνη; Πώς μπορεί και παρατηρεί κάθε της κίνηση χωρίς να γίνεται αντιληπτός;

Το μυθιστόρημα κορυφώνεται σε μια στιγμή που η Αμελί κάνει ένα μοιραίο λάθος, αυτό όμως είναι η κορυφή του παγόβουνου, μιας και ο διώκτης βγαίνει στο φως και τα πάντα ανατρέπονται: «Σε μισούν. Αχ… πόσο καιρό περίμενα να σε μισήσουν. Να σε μισήσουν όπως σε μισώ εγώ. Επιτέλους καταλαβαίνουν τι ήσουν. Καταλαβαίνουν πόσο ψεύτικη είσαι.. Είσαι ένα κατασκεύασμα, ένα προσωπείο φτιαγμένο από ψεύδη, από χειρισμούς» (σελ. 246)». Είναι κάποιος από το παρελθόν της; Αν ναι, γιατί δεν της επιτέθηκε νωρίτερα; Γιατί άργησε να εμφανιστεί; Γιατί θέλει πρώτα να παίξει μαζί της και μετά ν’ αποφασίσει για τη ζωή της; Την εξαφάνιση της Αμελί αναλαμβάνει η αστυνομική διευθύντρια Λουκία Θεοδοσίου, με πρωτοβουλία του ιδιωτικού ερευνητή πλέον Νικήτα Αδαμάκη, που και τους δύο τους γνωρίζουμε από προηγούμενα βιβλία της σειράς. Μου άρεσε που πρώτα στήθηκε η ιστορία στις βάσεις της, γνώρισα τα πρόσωπα και μετά ήρθε η σειρά της αστυνομίας για ν’ αρχίσει να ξετυλίγεται το κουβάρι, πότε με πρωθύστερα και πότε με διαδοχικά βήματα προς την ταυτότητα του stalker και ως προς το τι απέγινε η εξαφανισμένη Αμελί.

Εξίσου ενδιαφέροντα χαρακτήρα έχει και η Αγάθη, που με την Αμελί είχαν χαθεί μετά τις σπουδές τους και τώρα το ξαναπιάνουν από κει που το άφησαν. Μεγάλωσε με την κατήχηση της μάνας της που της τόνιζε: «Μόνο ό,τι έχει πει ο Χριστός, τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο» και θαυμάζει τη φίλη της που είναι εντελώς διαφορετική από κείνη. Επιπλέον, νιώθει πως ο κόσμος «αλλάζει πιο γρήγορα απ΄ όσο μπορώ να τον παρακολουθήσω. Κι όσο εκείνοι προχωρούν μπροστά, εγώ μένω πίσω, γαντζωμένη στις σταθερές μου. Ίσως έτσι να νιώθω ασφαλής. Ίσως έτσι να βρίσκω κάποιο νόημα μέσα στο χάος γύρω μου» (σελ. 140). Η πρωτοπρόσωπη αφήγηση της Αγάθης εναλλάσσεται με της Αμελί και του διώκτη, με τον τελευταίο να καταγράφει τις αρρωστημένες σκέψεις του, να παίζει με το μυαλό του αναγνώστη (πώς τα ξέρει όλα αυτά; Πώς παρακολουθεί το θύμα του; Από πού τη βλέπει; Γιατί την παρατηρεί; ) και καταγράφει την ιστορία της Ηχούς και του Νάρκισσου, γεννώντας μου το ερώτημα πώς και γιατί συνδέονται όλα αυτά με τη βασική ιστορία. «Τι αποφασίζεις να είσαι σε αυτήν τη ζωή; Η Ηχώ ή ο Νάρκισσος»; Και τότε, από τη μια στιγμή στην άλλη, η Αμελί από δημιουργός περιεχομένου, γίνεται το ίδιο το περιεχόμενο: «Και όσο η τηλεόραση συνεχίζει να την κατασκευάζει, η αλήθεια χάνεται πίσω από εικόνες, λόγια και εικασίες» (σελ. 331).

Η «Ηχώ» του Στέφανου Αλεξιάδη είναι ένα συναρπαστικό αστυνομικό μυθιστόρημα με κλιμακούμενη πλοκή, διαρκείς ανατροπές και καλά κρυμμένα μυστικά. Καταφέρνει να εφιστήσει τους κινδύνους των μέσων κοινωνικής δικτύωσης χωρίς διδακτισμό και κατηγορίες, απλά αφήνει τα γεγονότα και τα πρόσωπα να αναδείξουν τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα της διαρκούς έκθεσης. «Αναρωτιέμαι πόσο εύκολα αποδομούν έναν άνθρωπο χωρίς να τον γνωρίζουν. Πόσο γρήγορα γίνεται στόχος, πόσο άμεσα του φορούν ταμπέλες, τον κρίνουν, τον ακυρώνουν…Δεν τους νοιάζει ποιος είναι στ’ αλήθεια, τι έχει ζήσει…τους αρκεί η ευκαιρία να νιώσουν ανώτεροι για λίγο. Είναι τρομακτικό το πόσο εύκολα ξεχνάμε ότι πίσω από μια οθόνη υπάρχει ένας άνθρωπος και ότι η ευκολία με την οποία τον διαλύουμε λέει περισσότερα για εμάς παρά για εκείνον» (σελ. 230). Γιατί: «Η αλήθεια δεν ενδιαφέρει κανέναν όταν δεν προκαλεί πάθος ή θυμό. Και το κοινό του διαδικτύου….αυτό πάντα διψάει για αίμα» (σελ. 245). Πλέον: «Η πραγματικότητα διαμορφώνεται από views και hashtags, όχι από γεγονότα» (σελ. 245). Το τέλος είναι εκπληκτικό, με τις ανατροπές να φέρνουν στο φως παρεξηγήσεις και λάθος οπτικές γωνίες πάνω στις οποίες στηρίχτηκαν οι εξελίξεις κι όταν όλα μπαίνουν στη θέση τους τίποτα δε θα είναι πια το ίδιο.

Πρώτη δημοσίευση στο site μου: https://www.vivliokritikes.com/%ce%b7...

[mrbookologist · Rating 5 out of 5]

Η Αμελί, μια νεαρή influencer, επιστρέφει στη Θεσσαλονίκη προσπαθώντας να διατηρήσει την εικόνα επιτυχίας που έχει χτίσει στα social media. Ζώντας μόνη σε μια απομονωμένη κατοικία, έρχεται αντιμέτωπη με ένα παράξενο τετράδιο που φαίνεται να κρύβει κάτι σκοτεινό. Καθώς η πραγματικότητα αρχίζει να μπερδεύεται με τις σκέψεις και τους φόβους της, η Αμελί νιώθει ότι κάτι απειλητικό συμβαίνει γύρω της και ότι δεν είναι μόνη. Το μυστηριώδες αυτό τετράδιο φαίνεται να ανήκει σε κάποιον που την παρακολουθεί.
Η ιστορία ξετυλίγεται μέσα από μικρά κεφάλαια και σταδιακά αποκαλύπτονται τα μυστικά ενώ το μυστήριο γύρω από το τετράδιο μεγαλώνει. Με έντονους συμβολισμούς, το βιβλίο εξερευνά τη σχέση ανάμεσα στην εικόνα που προβάλλουμε και στον πραγματικό εαυτό μας. Το βιβλίο ξεδιπλώνεται ως ένα καλοδουλεμένο ψυχολογικό θρίλερ όπως άλλωστε μας έχει συνηθίσει ο συγγραφέας, όπου οι χαρακτήρες και τα γεγονότα λειτουργούν σαν κομμάτια ενός παζλ. Η ένταση αυξάνεται μέχρι το τέλος, το οποίο ανατρέπει τις προσδοκίες και προσφέρει μια δυνατή και απρόσμενη κατάληξη.
Μέσα σε έναν κόσμο εικόνας, φίλτρων και φαινομενικών ζωών, η ιστορία θέτει ένα βασικό ερώτημα: πόσο μπορεί η αλήθεια να κρυφτεί πίσω από όμορφες εικόνες και προσεκτικά στημένες εμφανίσεις; Η αφήγηση, με αναφορές στον μύθο του Νάρκισσου και της Ηχούς, δημιουργεί έναν σύγχρονο παραλληλισμό για την εποχή των social media, όπου τίποτα δεν είναι ακριβώς όπως φαίνεται και το μυστήριο κρατά τον αναγνώστη σε αγωνία μέχρι το τέλος. Αναμφισβήτητα είναι το πιο σκοτεινό βιβλίο του συγγραφέα μέχρι τώρα. Τόσο σκοτεινό που με έκανε να θέλω να διαβάσω μελλοντικά από τον ίδιο ένα καθαρόαιμο αστυνομικο μυθιστόρημα. Έχει να δώσει κάτι διαφορετικό σε κάθε βιβλίο του και δεν επαναλαμβάνεται!

[Bookselenmpa bookselempa · Rating 5 out of 5]

Φυσικά! Ορίστε το κείμενο από την ανάρτηση, διατηρώντας τη συναισθηματική ένταση και την αισθητική των λόγων της δημιουργού:

Τελειώνοντας την τελευταία σελίδα, ένιωσα την ανάγκη να μείνω για λίγο στη σιωπή, προσπαθώντας να διαχειριστώ όλα όσα ένιωσα.
Η πρωταγωνίστρια, η Αμελί, μου βγήκε τόσο αληθινή. Δεν είναι μια χάρτινη ηρωίδα ενός θρίλερ, αλλά μια κοπέλα που κουβαλάει τις δικές της πληγές, τις δικές της φοβίες και μια μοναξιά που την ένιωσα βαθιά.... Καθώς την ακολουθούσα στη Θεσσαλονίκη.... ένιωθα την αγωνία της σαν δική μου.

Ο τρόπος που ο συγγραφέας περιγράφει την ανάγκη της να βρει τον εαυτό της μέσα από τους ψιθύρους και τα κρυμμένα μυστικά της μονοκατοικίας, με άγγιξε βαθιά.
Δεν θα σας πω ψέματα, το βιβλίο είναι συγκλονιστικό. Σε κάνει να αναρωτιέσαι για το πόσα κρύβουμε πίσω από την τέλεια εικόνα μας και πόσο δυνατά μπορεί να ακουστεί μια σιωπή όταν δεν αντέχεις άλλο να την κρατάς μέσα σου. Είναι από εκείνες τις ιστορίες που σε στοιχειώνουν με την καλή έννοια.

Με αυτό το βιβλίο, δηλώνω επίσημα πλέον φαν του Αλεξιάδη 💕✌️
Κατάφερε να με κερδίσει όχι με εντυπωσιασμούς, αλλά με την καθαρή, ανθρώπινη ματιά του πάνω στον φόβο και την απώλεια. Αν ψάχνετε κάτι που θα σας κάνει να νιώσετε, να σκεφτείτε και να κολλήσετε μέχρι το τέλος, μην το προσπεράσετε. Είναι απλά τέλειο.

#booksbooksbooks #minoas #books_elenmpa #booklover ❤️
#bookstagramgreece

#vivlio

#diavazo

#greekbookstagram

#vivliolatreis

#bookaddict #instavivlio

#readingcommunity

#bookaesthetic

#psixologikothriler

#thessaloniki_stories

#diavazopantou

[Elpida Touventzidou · Rating 5 out of 5]

Η Αμελί , είναι μία νεαρή influencer. Ζει για τα social media. Ειναι η ζωή της , η δουλειά της, η καριέρα της. Και είναι πολυ καλή σε αυτό που κάνει. ⁣
Επιστρέφει στη Θεσσαλονίκη οπου και σπουδασε για να κάνει μια καινούρια αρχή. Εκεί είναι και η μοναδική της "φίλη" η Αγάθη. ⁣
⁣
Όταν το σπίτι που είχε επιλέξει να νοικιάσει δεν είναι πια διαθέσιμο, αναγκάζεται να μείνει προσωρινά σε μια μονοκατοικία ,σε μια απομονωμενη γειτονιά στην Επτάλοφο. ⁣
⁣
Εκεί ανακαλύπτει ένα κρυμμένο ημερολόγιο γεμάτο σκοτεινές σκέψεις ενός άγνωστου παρατηρητή. Σκεψεις για το κοριτσι με το οποίο έχει εμμονή. ⁣
⁣
Σύντομα, οι λέξεις του ημερολογίου αρχίζουν να τη στοιχειώνουν. Η Αμελί νιώθει πως καποιος την παρακολουθει. Μήπως είναι εκείνη το κορίτσι στο ημερολόγιο; ⁣
⁣
Όταν αποφασίζει να ζητήσει βοήθεια, είναι ήδη αργά. Μετά από ένα καυγά με τη φίλη της ο πραγματικός της εαυτός αποκαλύπτεται στα social media. Κι εκείνη εξαφανίζεται... ⁣
⁣
Και δεν θα σου πω περισσότερα γιατί πρέπει να το διαβάσεις αυτό το βιβλίο και να δεις τι ακριβώς συμβαίνει και πίστεψέ με.. δεν έχεις ιδέα!!⁣
⁣
Οριακά κρατιόμουν να μη γυρίσω στο τέλος για να δω τι έχει συμβεί. ⁣
Ενα συναρπαστικό, γρήγορο θρίλερ γεμάτο ανατροπές. ⁣
⁣
Και εδώ θα πω ότι ειναι πραγματικά από τις ελάχιστες φορές που δεν μπόρεσα να ενώσω το παζλ της υπόθεσης και να βρω τον "κακό" της ιστορίας, πριν το τέλος.. ⁣
Είχα υποψίες ναι.. σκεφτόμουν πολλά σενάρια ναι.. αλλά δεν θα περνούσε ποτέ από το μυαλό μου αυτο που τελικά έγινε. ⁣
⁣
Για μένα ειναι Must Read! ⁣

[Anna Patera · Rating 4 out of 5]

Η «Ηχώ» είναι ένα βιβλίο που σε τραβάει μέσα του αθόρυβα… σχεδόν ύπουλα. Ξεκινά σαν μια ιστορία νέας αρχής, αλλά πολύ γρήγορα μετατρέπεται σε κάτι πιο σκοτεινό, πιο εσωτερικό, πιο ανησυχητικό.

Η Αμελί δεν είναι απλώς μια ηρωίδα· είναι ο καθρέφτης μιας εποχής που ζει μέσα από οθόνες. Και όσο προχωράς στις σελίδες, αρχίζεις να αναρωτιέσαι: πόσο απέχει η παρακολούθηση από την ψευδαίσθηση ότι σε βλέπουν; Και τελικά… ποιος παρατηρεί ποιον;

Το στοιχείο του τετραδίου δίνει μια έντονη αίσθηση αγωνίας, ενώ η γραφή χτίζει σταδιακά μια κλειστοφοβική ατμόσφαιρα που δεν σε αφήνει να χαλαρώσεις. Κάθε κεφάλαιο σε κάνει να αμφιβάλλεις για όσα πίστευες μέχρι εκείνη τη στιγμή.

Παράλληλα, το βιβλίο θίγει με εξαιρετικά εύστοχο τρόπο κοινωνικά ζητήματα όπως η φιλία, οι οικογενειακοί δεσμοί — αλλά και η απουσία τους — αναδεικνύοντας πόσο καθοριστικά επηρεάζουν τις επιλογές και την ψυχολογία μας.

Και κάπου εκεί μπαίνει και η αλληγορία… Νάρκισσος και Ηχώ, όχι σαν μύθος, αλλά σαν μια σύγχρονη πραγματικότητα που επαναλαμβάνεται — ξανά και ξανά.

Να μην ξεχάσω να αναφέρω πόσο ΜΕ άρεσε που η Αμελί μετακομίζει Θεσσαλονίκη κι είχα την αίσθηση πως σεργιάνιζα μαζί της στους δρόμους της πατρίδας μου κι άκουγα τον κ.Λουκά να μιλάει με το ΜΕ (σελ.131).😊

[Vasso · Rating 5 out of 5]

Ανατριχιαστικό! Η λέξη που νιώθω πως ταιριαζει απόλυτα σε αυτο το βιβλίο, λίγα λεπτά αφότου το τελείωσα.

Από τις πρώτες σελίδες του έκανα σενάρια για το τί συμβαίνει και ποιος ειναι ο "ενοχος" της υποθεσης. Στην πορεία της ιστοριας, ολα ανατραπηκαν κ φυσικα οι τελευταιες σελιδες που ηταν η αποκαλυψη, με αφησαν άφωνη!

Κατα τη διαρκεια της αναγνωσης, περνουσαν διαρκως σκεψεις απ'το μυαλο μου για τη ψηφιακη ζωή που ζουμε ολοι μας για το τι χανουμε εξαιτιας αυτης, το ποσο υποκριτες γινομαστε πολλες φορες μεσα σε αυτην κ το πόσο επικυνδινη μπορει να γινει ή και να ειναι ηδη χωρίς να το αντιλαμβανομαστε. Το πόσο εχουν αλλαξει οι σχεσεις με τους ανθρωπους διπλα μας κ γενικά το πόσο πολυ ισχυει η φραση "τα φαινόμενα απατούν".

Για μένα, αυτο το βιβλίο του Στεφάνου Αλεξιάδη διαφέρει σε σχεση με την Οιμωγή και το Εγενετο φως. Λατρεμενα μου βιβλία και τα δυο προηγούμενα, μου προκαλεσαν ποικίλα κ εντονα συναισθηματα, αλλά το συγκεκριμένο μου δημιουργησε εντονες σκεψεις κ προβληματισμους, ενδεχομενως γιατί διαδραματιζεται σε μια εποχή και κατασταση που λιγο πολυ βιώνουμε ολοι μας...

Το συστήνω με κλειστά μάτια!

[Κατερίνα Γερολύμπου · Rating 4 out of 5]

Όταν ο Στέφανος Αλεξιάδης κάνει δυναμική επάνοδο!!
Η "Ηχώ", κατά την προσωπική μου άποψη, είναι ένα βιβλίο που έχει δουλευτεί πολύ καλύτερα από το προηγούμενο στο θέμα της πλοκής, της σκιαγράφησης των χαρακτήρων και της σταδιακής κορύφωσης. Καταφέρνει να κρατάει το ενδιαφέρον του αναγνώστη αμείωτο σε όλη τη διάρκεια της ιστορίας και η ταυτότητα του "ενόχου" να μεταβάλλεται, καθώς σταδιακά αποκαλύπτονται νέες πληροφορίες για τους χαρακτήρες του βιβλίου. Αυτό που σε κερδίζει σε αυτή τη συγγραφική προσπάθεια είναι η αληθοφάνεια της ιστορίας σε εγκληματολογικό και ψυχολογικό επίπεδο, κάτι που έλειπε αισθητά από το προηγούμενο βιβλίο. Ειδικά, τα παραληρηματικά κομμάτια του βιβλίου ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ !!!

Ωστόσο, το ένα αστεράκι το χάνει, αφενός επειδή η παρουσία της Σκιάς με κούρασε διότι επαναλαμβάνονταν, θα μπορούσε να περιοριστεί σε λιγότερα κεφάλαια και πάλι να εισπράξουμε το νόημα και αφετέρου όταν όλο το βιβλίο στηρίζεται στον απλό λόγο- που προσωπικά δεν έχω καθόλου πρόβλημα με αυτό- το να ξεπετάγονται πιο λογοτεχνικές λέξεις και εκφράσεις κάπως χαλάει τη ροή του κειμένου και φαντάζει παράταιρο. Μπορώ να καταλάβω το λόγο που γίνεται (δλδ. το επαγγελματικό υπόβαθρο του συγγραφέα) αλλά πιστεύω ότι ίσως θα μπορούσε να διοχετευθεί ορθότερα μέσα από ένα χαρακτήρα που θα αντιπροσώπευε την καλή χρήση της ελληνικής γλώσσας. Δεν θα σχολιάσω παραπάνω τα "χάπια μνήμης", θα θεωρήσω ότι ήταν ο επιπόλαιος λόγος της πρωταγωνίστριας και όχι αστοχία του συγγραφέα.

Διαβάστε αυτό το βιβλίο και για την επίκαιρη θεματολογία του αλλά και γιατί είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία!!

[Siabooked]

Η Αμελί θα φύγει από τη Δονούσα για να βρεθεί στην Θεσσαλονίκη πιστεύοντας ότι εκεί θα κάνει μια νέα αρχή. Καθώς ασχολείται με τα κοινωνικά δίκτυα, η Δονούσα δεν είχε κάτι να της προσφέρει. Έτσι τουλάχιστον πίστευε...

Θα βρεθεί στη Θεσσαλονίκη αλλά δεν θα ξεκινήσει καλά η εγκατάσταση της εκεί. Αφού το σπίτι που είχε διαλέξει και σχεδόν κλείσει δεν είναι πια διαθέσιμο.

Η λύση έρχεται γρήγορα, να μείνει προσωρινά σε μια μονοκατοικία στην Επτάλοφο. Ένα τετ��άδιο γεμάτο σκέψεις θα βρεθεί στα χέρια της. Ήταν του προηγούμενου ιδιοκτήτη; Πώς βρέθηκε εκεί;
Ποιον αφορούν αυτές οι σκέψεις; Μήπως είναι για εκείνη;

Μέσα σε 400 σελίδες θα σας λυθούν όλες οι απορίες! Έχοντας διαβάσει τα δύο προηγούμενα βιβλία του συγγραφέα (ένα έχει μείνει αδιάβαστο) θα πω με σιγουριά ότι είναι το πιο σκοτεινό του.

Ο Στέφανος σε τούτο το βιβλίο επιλέγει να θίξει ένα θέμα που το συναντάμε καθημερινά, τα κοινωνικά δίκτυα και τις όχι τόσο αληθινές εικόνες που προβάλουν.

Χωρισμένο σε δύο μέρη κι εγώ σε πολλά σημεία κρατούσα την αναπνοή μου. Σε άλλα σημεία θα πω ήταν τόσο κλειστοφοβικό και ατμοσφαιρικό που θα σας πρότεινα να το διαβάσατε μέρα εκτός και αν έχετε κάποιον προβολέα ή έστω μένετε κοντά σε γήπεδο.

[Desp_gk · Rating 5 out of 5]

Η Αμελί μια νεαρή κοπέλα βυθισμένη στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης,αφηνει πίσω τη ζωή της στη Δονούσα και μετακομίζει στη Θεσσαλονίκη για μια νέα αρχή.
Στο σπίτι που τελικά εγκαθίσταται ανακαλύπτει ένα κρυμμένο τετράδιο γεμάτο σκοτεινές σκέψεις ενός άγνωστου παρατηρητή .
Διαβάζοντας το,οι λέξεις του τετραδίου αρχίζουν να την στοιχειώνουν και νιώθει πως παρακολουθείται.
Την παρακοκουθει όντως κάποιος ή είναι αποκύημα της φαντασίας της ;

Νέο ψυχολογικο θρίλερ από τον Αλεξιαδη και σ’αυτό το βιβλίο του, από την πρώτη σελίδα με κέρδισε και δεν μπορούσα να το αφήσω από τα χέρια μου. Η ιστορία ξεκινά με φαινομενικά καθημερινά γεγονότα, αλλά γρήγορα αποκαλύπτονται μυστικά και ανατροπές που σε κρατούν σε εγρήγορση, με υποψίες και αμφιβολίες που αλλάζουν συνεχώς. Όταν ένα βιβλίο μένει στο μυαλό σου ακόμα και όταν δεν το διαβάζεις, ξέρεις ότι η πλοκή είναι δομημένη για να σε καθηλώσει.

Ένα από τα στοιχεία που ξεχωρίζουν στο βιβλίο είναι το πόσο επίκαιρο είναι το θέμα με τα social media. Ο συγγραφέας αναδεικνύει την υποκρισία που συχνά κρύβεται πίσω από αυτά, πώς τη μία μέρα μπορεί να σε αποθεώνουν και την επόμενη να σε “ριχνουν”.
Μέσα από την ιστορία, μιλά για την ανάγκη των ανθρώπων να ξεχωρίσουν, να επιβεβαιωθούν και για τον φόβο της απόρριψης. Και, κάπου εκεί, συνειδητοποιείς ότι όλοι μας λίγο ή πολύ συμμετέχουμε σε αυτό.

Σε κάποια στοιχεία μπορώ να πω ότι έπεσα μέσα, αλλά το τέλος, κατά κάποιο τρόπο για μένα ηταν σοκ!Κάτι που δεν περίμενα και έκανε την ανάγνωση ακόμα πιο έντονη και αξέχαστη.

Μου άρεσε που συνάντησα ξανά τους αστυνομικούς Θεοδοσιου και Αδαμακη,γιατί έτσι ενιωσα μια σύνδεση και μου δώσε μια οικειότητα με τους χαρακτήρες.

Νιώθω ότι πλέον έχω μάθει τον χαρακτηριστικό τρόπο γραφής του Στέφανου και σε κάθε νέο του βιβλίο βλέπω πώς βελτιώνεται και γίνεται πιο δυνατός. Η κάθε ιστορία του μένει μαζί σου πολύ μετά το τελευταίο κεφάλαιο.