What do you think?
Rate this book
Over welvaart
152 pages, Kindle Edition
Published February 4, 2026
35 people are currently reading
119 people want to read
About the author
Bart De Wever
19 books46 followersFlemish nationalist politician and the mayor of Antwerp.
Since 2004 De Wever is the leader of the New Flemish Alliance (N-VA), a party advocating independence for the Flemish region of Belgium within the EU; he is also a member of the Flemish parliament.
He played a prominent role in the 2007 Belgian government formation and presided over his party's victory in the 2010 federal elections when N-VA became the largest party in both Flanders and in Belgium as a whole.
Since January 2013 he has been Mayor of Antwerp, following the 2012 municipal elections.
Since 2004 De Wever is the leader of the New Flemish Alliance (N-VA), a party advocating independence for the Flemish region of Belgium within the EU; he is also a member of the Flemish parliament.
He played a prominent role in the 2007 Belgian government formation and presided over his party's victory in the 2010 federal elections when N-VA became the largest party in both Flanders and in Belgium as a whole.
Since January 2013 he has been Mayor of Antwerp, following the 2012 municipal elections.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 17 of 17 reviews
February 13, 2026
3.5 of zo.
Eerst en vooral: dit boek is heel mooi vormgegeven. Goede hardcover, ligt ook heel lekker in de hand, en dan zo van dat dik papier: heel aangenaam! Leest ook als een trein. De vraag is waar die trein naartoe rijdt: dat is een belangrijke!
Misschien eerst en vooral een disclaimer - of moet ik oordeelonthouding zeggen? Dat is Vlaemscher, niet? - : ik ben niet het publiek van dit boek, denk ik. Ik ben een simpele student met politieke meningen die nog niet helemaal ontwikkeld zijn en als ze dat wel zijn, dan komen ze zelden overeen met die van dhr. De Wever, maar misschien het belangrijkste is dat ik een halve Gentenaar ben. Ik hou van deze stad, ik hou van de mensen hier, de sfeer, etc., ik denk dat die biecht - Heer vergeef mij voor mijn zonden - al meteen duidelijk maakt dat mijn wereldbeeld en dat van BDW niet bepaald overeenkomen. En dat is oké, maar ik ben dus wel bevooroordeeld.
Op 7 oktober 2025 is onze premier eigenlijk al een voorproefje komen geven van dit boek. Dat was in mijn les politicologie. En als brave student was ik daar natuurlijk aanwezig. En het was nogal een evenement. En het was interessant. En op het einde moesten we dan allemaal klappen en ik ben niet zo een klapper - één van mijn minst favoriete rituelen, eigenlijk - dus ik bracht mijn handen tegen elkaar, het klapequivalent van een mompelende koorzanger, want dat valt toch niet op in de menigte. Maar de persoon naast mij, die ik slechts vaag kende op dat moment, had mijn gebrek aan enthousiasme toch opgemerkt en vroeg mij dan waarom ik zo zwak klapte. Ik begon een hele uitleg en hij zei dan dat hij even zijn fiets moest halen aan het station en ik ben dan gewoon meegewandeld en heb die jongen de volle twintig minuten lastiggevallen met mijn mening over BDW.
Ik zou dat nu weer kunnen doen. Ik zou hier pagina's en pagina's neer kunnen typen over het fenomeen Bart De Wever, het zelfverklaarde politiek beest en dan eerst een definitie van politiek en dan Mouffe daarbij betrekken en het onderscheid tussen politiek en het politieke, het theater en de concrete ideeënstrijd van wij versus zij en het scheppen van de realiteit - iets waar De Wever zeer bedreven in is en ik zou, vanuit de redenering “tegen de postmodernistische visie op macht is tegen mij”, op basis van wat De Wever kortstondig op pagina 102 zegt over de postmodernistische visie op macht een heel vertoog kunnen afsteken over hoe De Wevers karakterisering daarvan (ik citeer: na mei '68 en de opkomst van het postmodernisme werd 'macht' in de ogen van een groot deel van de intellectuele elite zelfs inherent verdacht - louter een instrument van onderdrukking.) gewoonweg niet klopt; ik zou ellenlang kunnen mierenneuken dat, los van het feit dat de postmodernistische visie op macht niet echt relevant is in de internationale context van de verzwakte Europese positie alsmede de verzwakte trans-Atlantische relatie, het eerste principe van iemand als Foucault bijvoorbeeld, toch één van de belangrijkste van die door De Wever o zo verguisde denkers als het gaat over macht, in zijn studie naar de evolutie van de juridische straftechnieken rond de overgang naar de negentiende eeuw als uiting van de overgang naar wat hij de disciplinaire macht noemde, net was om die macht niet enkel te bestuderen vanuit dat negatieve, repressieve oogpunt, maar ook - en vooral - te kijken naar dat positieve aspect van macht, hoe macht dingen - en met name normen - kon produceren, dat zegt Foucault tig keer in eender werk uit die periode waar zijn denken rond de disciplinaire macht zich ontwikkelde, zijnde ruwweg tussen 1972 en, hoogtepunt, 1975, met Surveiller et Punir, ik citeer nu even uit dat boek letterlijk uit de principes waaruit hij dus vertrekt voor die studie naar het gevangeniswezen en de disciplinaire macht: L'étude que voici obéit à quatre règles générales: 1. Ne pas centrer l'étude des mécanismes punitifs sur leurs seuls effets "répressifs", sur leur seul côté de "sanction", mais les replacer dans toute la série des effets positifs qu'ils peuvent induire [etc. etc.], dat is pagina 284 in de verzameling Oeuvres, Tome II, u mag het erop nakijken, als UGentenaar ben ik immense fan van correct citeren, en ik zou zelfs zo een immense fan van citaten kunnen zijn dat ik irritant zou kunnen doen en gewoon nog een citaat zou kunnen aanhalen tegen die ene zin waar BDW dus zegt dat de postmodernisten macht zagen als iets louter onderdrukkends, zoals, ik zeg maar iets, pagina 474, zelfde boek: Il faut cesser de toujours décrire les effets de pouvoir en termes négatifs: il "exclut",il "réprime", il "refoule", il "censure", il "abstrait", il "masque", il "cache". En fait le pouvoir produit; il produit du réel; il produit des domaines d'objets et des rituels de vérité. L'individu et la connaissance qu'on peut en prendre relèvent de cette production.
Ik zou al die dingen kunnen doen, en ik zou gewoon omdat het kan nog een derde citaat van Foucault kunnen aanhalen, Les Anormaux, p.48: Ce que le XVIIIe siècle a mis en place par le système "discipline à effet de normalisation", par le système "discipline-normalisation", il me semble que c'est un pouvoir qui, en fait, n'est pas répressif, mais productif - la répression n'y figurant qu'à titre d'effet latéral et secondaire, par rapport à des mécanismes qui, eux, sont centraux par rapport à ce pouvoir, des mécanismes qui fabriquent, des mécanismes qui créent, des mécanismes qui produisent.
Maar dat ga ik niet doen, want dat zou irrelevant zijn, slim doen om slim te schijnen zonder dat dit alles nodig of belangrijk is en dat zou, me dunkt, bepaalde mensen wel eens kunnen agiteren - een beetje zoals - incorrect! - praten over de postmodernistische visie op macht in een essay over welvaart.
En het zou ook gewoon een beetje raar zijn, niet? En kinderachtig. Soit, we zullen het nooit weten, want ik zou dat dus nooit doen.
In plaats daarvan hou ik het kort: creatieve omgang met de geschiedenis; goede analyse van het probleem ter zake; oplossingen waar ik het soms - warempel, ik weet het - mee eens ben (naar een sterker Europa, investeringen aanzwellen want waarom ook niet), hoewel ik er, zoals bij ook wat andere oplossingen, nu en dan mijn vragen bij heb (wat is een exces in de sociale zekerheid en waarom heb ik het gevoel dat De Wever van zijn nogal ruime interpretatie daarvan graag een norm wil maken? waarom wordt het idee van een ander migratiebeleid zo snel van tafel geschoven? en kan Europa regels en waarden en een sterke economie niet combineren?).
Die laatste vraag, over Europa, omdat De Wever zich daar nu toch ook graag profileert (wat hij eigenlijk wel goed doet, veel beter dan hier in België overigens, waar de regering toch elk seizoen wel op vallen staat), wou ik nog stellen op de lezing. Ik stak mijn hand heel hoog in de lucht. Het is niet gelukt. Diezelfde avond keek ik naar Terzake. Terwijl een journaliste uitlegde hoe het opvallend was dat er toch niemand een inhoudelijke vraag had gesteld (en geven die jongeren wel om de zwaarheid van deze situatie en dergelijke meer????) - wat ik dus zo had gepoogd! -, verscheen op de achtergrond, als sfeerbeeld, mijn aandachtige kop, lichte scepsis in de ogen. O, ironie!
De Wever kan goed spreken. En hij kan eigenlijk wel goed schrijven. Hij kan zijn ideeën goed presenteren. Tussen woord en daad dan staat echter geen berg, maar een politieke werkelijkheid. Je kunt die maar tot zo ver naar uw hand zetten, met alle retorische trucjes van dien - dit essay is een goede poging, nu nog een werkelijk doortastend en gebalanceerd beleid. En zorgen dat de regering niet valt wanneer de btw-doos van Pandora weer open wordt getrokken. En die extra paar miljard die er structureel nog bij moeten komen. En de financiering van de voorliefde voor kernenergie. En doorheen dat alles - het moeilijkste van al - een welbepaald persoon wiens ego er niet bepaald kleiner op geworden zal zijn na het vormen van een Brusselse regering.
Wordt nog moeilijk voor BDW. Liever hij dan ik!
Eerst en vooral: dit boek is heel mooi vormgegeven. Goede hardcover, ligt ook heel lekker in de hand, en dan zo van dat dik papier: heel aangenaam! Leest ook als een trein. De vraag is waar die trein naartoe rijdt: dat is een belangrijke!
Misschien eerst en vooral een disclaimer - of moet ik oordeelonthouding zeggen? Dat is Vlaemscher, niet? - : ik ben niet het publiek van dit boek, denk ik. Ik ben een simpele student met politieke meningen die nog niet helemaal ontwikkeld zijn en als ze dat wel zijn, dan komen ze zelden overeen met die van dhr. De Wever, maar misschien het belangrijkste is dat ik een halve Gentenaar ben. Ik hou van deze stad, ik hou van de mensen hier, de sfeer, etc., ik denk dat die biecht - Heer vergeef mij voor mijn zonden - al meteen duidelijk maakt dat mijn wereldbeeld en dat van BDW niet bepaald overeenkomen. En dat is oké, maar ik ben dus wel bevooroordeeld.
Op 7 oktober 2025 is onze premier eigenlijk al een voorproefje komen geven van dit boek. Dat was in mijn les politicologie. En als brave student was ik daar natuurlijk aanwezig. En het was nogal een evenement. En het was interessant. En op het einde moesten we dan allemaal klappen en ik ben niet zo een klapper - één van mijn minst favoriete rituelen, eigenlijk - dus ik bracht mijn handen tegen elkaar, het klapequivalent van een mompelende koorzanger, want dat valt toch niet op in de menigte. Maar de persoon naast mij, die ik slechts vaag kende op dat moment, had mijn gebrek aan enthousiasme toch opgemerkt en vroeg mij dan waarom ik zo zwak klapte. Ik begon een hele uitleg en hij zei dan dat hij even zijn fiets moest halen aan het station en ik ben dan gewoon meegewandeld en heb die jongen de volle twintig minuten lastiggevallen met mijn mening over BDW.
Ik zou dat nu weer kunnen doen. Ik zou hier pagina's en pagina's neer kunnen typen over het fenomeen Bart De Wever, het zelfverklaarde politiek beest en dan eerst een definitie van politiek en dan Mouffe daarbij betrekken en het onderscheid tussen politiek en het politieke, het theater en de concrete ideeënstrijd van wij versus zij en het scheppen van de realiteit - iets waar De Wever zeer bedreven in is en ik zou, vanuit de redenering “tegen de postmodernistische visie op macht is tegen mij”, op basis van wat De Wever kortstondig op pagina 102 zegt over de postmodernistische visie op macht een heel vertoog kunnen afsteken over hoe De Wevers karakterisering daarvan (ik citeer: na mei '68 en de opkomst van het postmodernisme werd 'macht' in de ogen van een groot deel van de intellectuele elite zelfs inherent verdacht - louter een instrument van onderdrukking.) gewoonweg niet klopt; ik zou ellenlang kunnen mierenneuken dat, los van het feit dat de postmodernistische visie op macht niet echt relevant is in de internationale context van de verzwakte Europese positie alsmede de verzwakte trans-Atlantische relatie, het eerste principe van iemand als Foucault bijvoorbeeld, toch één van de belangrijkste van die door De Wever o zo verguisde denkers als het gaat over macht, in zijn studie naar de evolutie van de juridische straftechnieken rond de overgang naar de negentiende eeuw als uiting van de overgang naar wat hij de disciplinaire macht noemde, net was om die macht niet enkel te bestuderen vanuit dat negatieve, repressieve oogpunt, maar ook - en vooral - te kijken naar dat positieve aspect van macht, hoe macht dingen - en met name normen - kon produceren, dat zegt Foucault tig keer in eender werk uit die periode waar zijn denken rond de disciplinaire macht zich ontwikkelde, zijnde ruwweg tussen 1972 en, hoogtepunt, 1975, met Surveiller et Punir, ik citeer nu even uit dat boek letterlijk uit de principes waaruit hij dus vertrekt voor die studie naar het gevangeniswezen en de disciplinaire macht: L'étude que voici obéit à quatre règles générales: 1. Ne pas centrer l'étude des mécanismes punitifs sur leurs seuls effets "répressifs", sur leur seul côté de "sanction", mais les replacer dans toute la série des effets positifs qu'ils peuvent induire [etc. etc.], dat is pagina 284 in de verzameling Oeuvres, Tome II, u mag het erop nakijken, als UGentenaar ben ik immense fan van correct citeren, en ik zou zelfs zo een immense fan van citaten kunnen zijn dat ik irritant zou kunnen doen en gewoon nog een citaat zou kunnen aanhalen tegen die ene zin waar BDW dus zegt dat de postmodernisten macht zagen als iets louter onderdrukkends, zoals, ik zeg maar iets, pagina 474, zelfde boek: Il faut cesser de toujours décrire les effets de pouvoir en termes négatifs: il "exclut",il "réprime", il "refoule", il "censure", il "abstrait", il "masque", il "cache". En fait le pouvoir produit; il produit du réel; il produit des domaines d'objets et des rituels de vérité. L'individu et la connaissance qu'on peut en prendre relèvent de cette production.
Ik zou al die dingen kunnen doen, en ik zou gewoon omdat het kan nog een derde citaat van Foucault kunnen aanhalen, Les Anormaux, p.48: Ce que le XVIIIe siècle a mis en place par le système "discipline à effet de normalisation", par le système "discipline-normalisation", il me semble que c'est un pouvoir qui, en fait, n'est pas répressif, mais productif - la répression n'y figurant qu'à titre d'effet latéral et secondaire, par rapport à des mécanismes qui, eux, sont centraux par rapport à ce pouvoir, des mécanismes qui fabriquent, des mécanismes qui créent, des mécanismes qui produisent.
Maar dat ga ik niet doen, want dat zou irrelevant zijn, slim doen om slim te schijnen zonder dat dit alles nodig of belangrijk is en dat zou, me dunkt, bepaalde mensen wel eens kunnen agiteren - een beetje zoals - incorrect! - praten over de postmodernistische visie op macht in een essay over welvaart.
En het zou ook gewoon een beetje raar zijn, niet? En kinderachtig. Soit, we zullen het nooit weten, want ik zou dat dus nooit doen.
In plaats daarvan hou ik het kort: creatieve omgang met de geschiedenis; goede analyse van het probleem ter zake; oplossingen waar ik het soms - warempel, ik weet het - mee eens ben (naar een sterker Europa, investeringen aanzwellen want waarom ook niet), hoewel ik er, zoals bij ook wat andere oplossingen, nu en dan mijn vragen bij heb (wat is een exces in de sociale zekerheid en waarom heb ik het gevoel dat De Wever van zijn nogal ruime interpretatie daarvan graag een norm wil maken? waarom wordt het idee van een ander migratiebeleid zo snel van tafel geschoven? en kan Europa regels en waarden en een sterke economie niet combineren?).
Die laatste vraag, over Europa, omdat De Wever zich daar nu toch ook graag profileert (wat hij eigenlijk wel goed doet, veel beter dan hier in België overigens, waar de regering toch elk seizoen wel op vallen staat), wou ik nog stellen op de lezing. Ik stak mijn hand heel hoog in de lucht. Het is niet gelukt. Diezelfde avond keek ik naar Terzake. Terwijl een journaliste uitlegde hoe het opvallend was dat er toch niemand een inhoudelijke vraag had gesteld (en geven die jongeren wel om de zwaarheid van deze situatie en dergelijke meer????) - wat ik dus zo had gepoogd! -, verscheen op de achtergrond, als sfeerbeeld, mijn aandachtige kop, lichte scepsis in de ogen. O, ironie!
De Wever kan goed spreken. En hij kan eigenlijk wel goed schrijven. Hij kan zijn ideeën goed presenteren. Tussen woord en daad dan staat echter geen berg, maar een politieke werkelijkheid. Je kunt die maar tot zo ver naar uw hand zetten, met alle retorische trucjes van dien - dit essay is een goede poging, nu nog een werkelijk doortastend en gebalanceerd beleid. En zorgen dat de regering niet valt wanneer de btw-doos van Pandora weer open wordt getrokken. En die extra paar miljard die er structureel nog bij moeten komen. En de financiering van de voorliefde voor kernenergie. En doorheen dat alles - het moeilijkste van al - een welbepaald persoon wiens ego er niet bepaald kleiner op geworden zal zijn na het vormen van een Brusselse regering.
Wordt nog moeilijk voor BDW. Liever hij dan ik!
February 11, 2026
Het derde essay van Bart De Wever vind ik veruit zijn sterkste. Overwelvaart bundelt in zekere zin de grote lijnen uit zijn recente toespraken, waardoor trouwe volgers weinig radicaal nieuwe inzichten zullen vinden. Toch doet dat weinig af aan de kracht van het boek.
De openingshoofdstukken bieden een heldere en historisch onderbouwde reflectie op het begrip welvaart: hoe ze ontstaat, hoe ze gedragen wordt door instituties, en hoe kwetsbaar ze wordt wanneer economische fundamenten beginnen te verschuiven. Vanuit dat perspectief haakt De Wever overtuigend in op de actuele Belgische context, die hij als structureel zorgwekkend neerzet.
Opvallend is ook de uitgesproken Europese dimensie van zijn pleidooi. De Wever schuift een economisch liberaler Europa naar voren, met een echte geïntegreerde kapitaalmarkt, minder interne barrières en tarieven, en een sterkere focus op handel en concurrentiekracht. Welvaart vraagt volgens hem niet alleen hervormingen in België, maar ook een efficiëntere en daadkrachtigere Europese economische ruimte.
Wat in dit essay wél echt als een nieuw element aanvoelt, is zijn verwijzing naar Singapore als inspiratiebron: een model van efficiënt bestuur, economische openheid en pragmatische staatsorganisatie dat hij explicieter dan voorheen naar voren schuift. Die vergelijking geeft het boek net dat extra perspectief.
Het essay blijft qua vorm klassiek, maar blinkt uit in helderheid en richting: een pleidooi voor hervormingen, budgettaire discipline en een overheid die opnieuw functioneert als hefboom in plaats van hinderpaal.
De openingshoofdstukken bieden een heldere en historisch onderbouwde reflectie op het begrip welvaart: hoe ze ontstaat, hoe ze gedragen wordt door instituties, en hoe kwetsbaar ze wordt wanneer economische fundamenten beginnen te verschuiven. Vanuit dat perspectief haakt De Wever overtuigend in op de actuele Belgische context, die hij als structureel zorgwekkend neerzet.
Opvallend is ook de uitgesproken Europese dimensie van zijn pleidooi. De Wever schuift een economisch liberaler Europa naar voren, met een echte geïntegreerde kapitaalmarkt, minder interne barrières en tarieven, en een sterkere focus op handel en concurrentiekracht. Welvaart vraagt volgens hem niet alleen hervormingen in België, maar ook een efficiëntere en daadkrachtigere Europese economische ruimte.
Wat in dit essay wél echt als een nieuw element aanvoelt, is zijn verwijzing naar Singapore als inspiratiebron: een model van efficiënt bestuur, economische openheid en pragmatische staatsorganisatie dat hij explicieter dan voorheen naar voren schuift. Die vergelijking geeft het boek net dat extra perspectief.
Het essay blijft qua vorm klassiek, maar blinkt uit in helderheid en richting: een pleidooi voor hervormingen, budgettaire discipline en een overheid die opnieuw functioneert als hefboom in plaats van hinderpaal.
This entire review has been hidden because of spoilers.
February 11, 2026
BDW geeft net iets te weinig merites aan het socialisme/sociaaldremocratie als aanjagers/creatoren van de welvaartsstaat. Maar goed, uw politieke vijanden niet complimenteren in een politiek pamflet is een schoonheidsfoutje dat we kunnen vergeven.
February 11, 2026
Een helder en vlot geschreven boek waarin Bart De Wever zijn visie uiteenzet op hoe samenlevingen welvaart creëren en welke rol de overheid daarin volgens hem moet spelen. Het boek biedt een duidelijke inkijk in zijn economische maatschappijvisie en de principes waarop die is gebaseerd.
March 30, 2026
Dit zou verplichte lectuur moeten zijn voor elke Belg die staakt of naar de stembus gaat.
Leuk om op deze manier in te zien wat de premier voor ogen heeft/ al heeft ondernomen, om België terug op het goede pad te krijgen.
Leuk om op deze manier in te zien wat de premier voor ogen heeft/ al heeft ondernomen, om België terug op het goede pad te krijgen.
March 20, 2026
Very well documented analysis of the actual politico-economic situation in Belgium and the different ways to look at it (social/communist vs liberal)
March 21, 2026
Super vlot geschreven, overtuigend en behoorlijk interessant.
March 1, 2026
Bart De Wever levert met Over Welvaart zijn derde essay af. Als kersvers premier en zelfverklaard politiek beest zijn de verwachtingen voor zijn economische en maatschappelijke visie logischerwijs hooggespannen.
Hoewel het boek fysiek prachtig is vormgegeven—een stevige hardcover met aangenaam, dik papier dat vlot wegleest—blijft de lezer na honderd pagina's toch vooral met een hongergevoel achter. Dit is geen diepgaande economische analyse, maar een politiek pamflet.
De Wever kan ontegensprekelijk goed schrijven en spreken, al dan niet geholpen door een ghostwriter (dat weet je immers nooit echt).
Het boek start met een vlotte, zij het erg rudimentaire, basisles economie: van het ontstaan van geld tot de klassieke tegenstelling tussen kapitalisme en communisme. Voor trouwe volgers van zijn partij of toespraken biedt dit echter weinig nieuwe inzichten. Het is een bundeling van bekende standpunten, verpakt in een essay dat qua omvang en diepgang soms meer aanvoelt als een lange opiniestuk dan als een doorwrocht politiek-filosofisch werk.
Waar het essay vanuit mijn leeservaring de mist ingaat, is in de nogal creatieve en simplistische omgang met geschiedenis en theorie:
Selectieve geschiedschrijving: De Wever weigert de sociaaldemocratie enige noemenswaardige merites toe te kennen als aanjager of creator van de naoorlogse welvaartsstaat. Dit is een blinde vlek die afbreuk doet aan de objectiviteit van zijn historische kader.
Kort door de bocht met economie: Het gebruik van concepten zoals de Laffer-curve gebeurt zonder enige nuance of academische voetnoten. Complexe economische realiteiten worden gereduceerd tot hapklare politieke oneliners.
Stroman-argumenten: De kritiek op de zogenaamde 'postmodernistische visie op macht' (die macht louter als een instrument van onderdrukking zou zien) is intellectueel lui. Denkers uit die stroming, zoals Foucault, beschreven macht net als iets productiefs en niet louter repressiefs. Het voelt alsof theorieën worden verdraaid om in het narratief van de auteur te passen.
De oplossingen die De Wever aanreikt, roepen minstens evenveel vragen op als ze beantwoorden. Dat is wellicht ook de bedoeling van zijn polariserende geschrift.
Zijn pleidooi voor een economisch liberaler Europa met een geïntegreerde kapitaalmarkt klinkt vanuit zijn ideologische positie logisch, maar de bizarre bewondering voor Singapore als model voor het Westen voelt bevreemdend en onvertaalbaar naar de Belgische context.
Daarnaast valt de harde toon richting de eigen overheid op. De sneren naar ambtenaren en hun pensioenen zijn een gemiste kans. Een overheid die voor gigantische uitdagingen staat, heeft net gemotiveerde en correct verloonde civil servants nodig. In plaats van te kijken naar pragmatische en succesvolle pensioenhervormingen in landen als Nederland, Denemarken of Finland, kiest De Wever voor een discours dat eerder aanstuurt op een platte verschraling van de sociale zekerheid. Zijn belofte om de mensen "die écht niet kunnen werken" te beschermen, klinkt hol wanneer tegelijkertijd het vangnet voor kwetsbare groepen systematisch wordt afgebouwd.
Over Welvaart is een vlot geschreven stand van zaken van een partijvoorzitter, maar mist het gewicht, de academische onderbouwing (bijvoorbeeld door reflecties van onafhankelijke experts) en de intellectuele integriteit die je van een premier mag verwachten.
Tussen de retorische trucjes van De Wever en de complexe werkelijkheid staat nog steeds een enorme berg. Voor de overtuigde achterban is dit ongetwijfeld verplichte en bevestigende lectuur; voor wie op zoek is naar een gebalanceerde, diepgaande visie op onze welvaartsstaat, laat staan als je zoekt naar wat de titel belooft, is dit essay te oppervlakkig en geen aanrader.
Hoewel het boek fysiek prachtig is vormgegeven—een stevige hardcover met aangenaam, dik papier dat vlot wegleest—blijft de lezer na honderd pagina's toch vooral met een hongergevoel achter. Dit is geen diepgaande economische analyse, maar een politiek pamflet.
De Wever kan ontegensprekelijk goed schrijven en spreken, al dan niet geholpen door een ghostwriter (dat weet je immers nooit echt).
Het boek start met een vlotte, zij het erg rudimentaire, basisles economie: van het ontstaan van geld tot de klassieke tegenstelling tussen kapitalisme en communisme. Voor trouwe volgers van zijn partij of toespraken biedt dit echter weinig nieuwe inzichten. Het is een bundeling van bekende standpunten, verpakt in een essay dat qua omvang en diepgang soms meer aanvoelt als een lange opiniestuk dan als een doorwrocht politiek-filosofisch werk.
Waar het essay vanuit mijn leeservaring de mist ingaat, is in de nogal creatieve en simplistische omgang met geschiedenis en theorie:
Selectieve geschiedschrijving: De Wever weigert de sociaaldemocratie enige noemenswaardige merites toe te kennen als aanjager of creator van de naoorlogse welvaartsstaat. Dit is een blinde vlek die afbreuk doet aan de objectiviteit van zijn historische kader.
Kort door de bocht met economie: Het gebruik van concepten zoals de Laffer-curve gebeurt zonder enige nuance of academische voetnoten. Complexe economische realiteiten worden gereduceerd tot hapklare politieke oneliners.
Stroman-argumenten: De kritiek op de zogenaamde 'postmodernistische visie op macht' (die macht louter als een instrument van onderdrukking zou zien) is intellectueel lui. Denkers uit die stroming, zoals Foucault, beschreven macht net als iets productiefs en niet louter repressiefs. Het voelt alsof theorieën worden verdraaid om in het narratief van de auteur te passen.
De oplossingen die De Wever aanreikt, roepen minstens evenveel vragen op als ze beantwoorden. Dat is wellicht ook de bedoeling van zijn polariserende geschrift.
Zijn pleidooi voor een economisch liberaler Europa met een geïntegreerde kapitaalmarkt klinkt vanuit zijn ideologische positie logisch, maar de bizarre bewondering voor Singapore als model voor het Westen voelt bevreemdend en onvertaalbaar naar de Belgische context.
Daarnaast valt de harde toon richting de eigen overheid op. De sneren naar ambtenaren en hun pensioenen zijn een gemiste kans. Een overheid die voor gigantische uitdagingen staat, heeft net gemotiveerde en correct verloonde civil servants nodig. In plaats van te kijken naar pragmatische en succesvolle pensioenhervormingen in landen als Nederland, Denemarken of Finland, kiest De Wever voor een discours dat eerder aanstuurt op een platte verschraling van de sociale zekerheid. Zijn belofte om de mensen "die écht niet kunnen werken" te beschermen, klinkt hol wanneer tegelijkertijd het vangnet voor kwetsbare groepen systematisch wordt afgebouwd.
Over Welvaart is een vlot geschreven stand van zaken van een partijvoorzitter, maar mist het gewicht, de academische onderbouwing (bijvoorbeeld door reflecties van onafhankelijke experts) en de intellectuele integriteit die je van een premier mag verwachten.
Tussen de retorische trucjes van De Wever en de complexe werkelijkheid staat nog steeds een enorme berg. Voor de overtuigde achterban is dit ongetwijfeld verplichte en bevestigende lectuur; voor wie op zoek is naar een gebalanceerde, diepgaande visie op onze welvaartsstaat, laat staan als je zoekt naar wat de titel belooft, is dit essay te oppervlakkig en geen aanrader.
April 5, 2026
BDW schetst een sterk onderbouwde visie op herstel, historisch en economisch stevig gefundeerd. Zijn analyse van de huidige uitdagingen is helder en kritisch, zoals we van hem gewend zijn. Toch blijven de oplossingen soms te beperkt en te extern gericht (zoals Singapore), terwijl de echte kracht volgens mij dichter bij ons eigen DNA ligt: in Vlaanderen, België en Europa.
De kern van het probleem zit niet alleen in beleid, maar in gedrag en mentaliteit. Te lang hebben we ingezet op herverdeling zonder de basis te versterken. Zonder ondernemerschap, verantwoordelijkheid en samenwerking valt er simpelweg niets te verdelen. Zeker in Wallonië is die stilstand zichtbaar, maar ook in Vlaanderen mogen we kritischer naar onszelf kijken.
De toekomst vraagt geen kleine ingrepen, maar een structurele omslag in hoe we denken en handelen:
meer verantwoordelijkheid nemen, meer initiatief tonen en opnieuw leren samenwerken — over regio’s en ideologieën heen. Migratie, economie en sociale zekerheid vragen geen dogma’s, maar nuchterheid, dialoog en wederzijds respect.
Als we die mentaliteitsshift niet maken, dreigt verdere verdeeldheid en achteruitgang. Als we ze wél maken, ligt er net een kans om opnieuw te bouwen aan welvaart en vooruitgang.
Uiteindelijk ligt de sleutel niet alleen bij de politiek, maar bij onszelf als burger. Herstel begint bij bewustzijn, verantwoordelijkheid en de wil om te veranderen.
De kern van het probleem zit niet alleen in beleid, maar in gedrag en mentaliteit. Te lang hebben we ingezet op herverdeling zonder de basis te versterken. Zonder ondernemerschap, verantwoordelijkheid en samenwerking valt er simpelweg niets te verdelen. Zeker in Wallonië is die stilstand zichtbaar, maar ook in Vlaanderen mogen we kritischer naar onszelf kijken.
De toekomst vraagt geen kleine ingrepen, maar een structurele omslag in hoe we denken en handelen:
meer verantwoordelijkheid nemen, meer initiatief tonen en opnieuw leren samenwerken — over regio’s en ideologieën heen. Migratie, economie en sociale zekerheid vragen geen dogma’s, maar nuchterheid, dialoog en wederzijds respect.
Als we die mentaliteitsshift niet maken, dreigt verdere verdeeldheid en achteruitgang. Als we ze wél maken, ligt er net een kans om opnieuw te bouwen aan welvaart en vooruitgang.
Uiteindelijk ligt de sleutel niet alleen bij de politiek, maar bij onszelf als burger. Herstel begint bij bewustzijn, verantwoordelijkheid en de wil om te veranderen.
February 24, 2026
Meneer De Wever analyseert de stand van het land en van Europa. Uiteraard in een ruimer historisch kader, zoals een historicus betaamt.
De oplossingen zijn niet altijd de mijne. Daar ben ik te links voor. Een aantal 'anomalieën' volgens hem, zie ik anders. Er is al is een sneer naar ambtenaren en de ambtenarenpensioenen. De overheid staat voor grote uitdagingen, dan heb je ook kwaliteitsvolle civil servants nodig. Die moet je behoorlijk verlonen en een deftig pensioen bieden. Als werkgever heeft de overheid geen groepsverzekering voor ambtenaren en een ambtenaar die een wagen wil, financiert die zelf. Niet via subsidies op salariswagens.
Ook enkele uitspraken over de sociale zekerheid, stuiten me tegen de borst.
Dus ik deel de oplossingen niet altijd. Het essay was boeiender geweest als er bijvoorbeeld een reactie was van wetenschappers. Experten ter zake.
Maar dat is ook niet de insteek, het een is essay, de visie van onze eerste minister. Zoals er ook andere legitieme visies.
De oplossingen zijn niet altijd de mijne. Daar ben ik te links voor. Een aantal 'anomalieën' volgens hem, zie ik anders. Er is al is een sneer naar ambtenaren en de ambtenarenpensioenen. De overheid staat voor grote uitdagingen, dan heb je ook kwaliteitsvolle civil servants nodig. Die moet je behoorlijk verlonen en een deftig pensioen bieden. Als werkgever heeft de overheid geen groepsverzekering voor ambtenaren en een ambtenaar die een wagen wil, financiert die zelf. Niet via subsidies op salariswagens.
Ook enkele uitspraken over de sociale zekerheid, stuiten me tegen de borst.
Dus ik deel de oplossingen niet altijd. Het essay was boeiender geweest als er bijvoorbeeld een reactie was van wetenschappers. Experten ter zake.
Maar dat is ook niet de insteek, het een is essay, de visie van onze eerste minister. Zoals er ook andere legitieme visies.
April 5, 2026
Eeen familielid gaf me dit boek omdat in een van de laatste hoofdstukken De Wever het Singaporese model als een rolmodel voor Belgie beschrijft. Levend in Singapore besef ik dat hij het Singaporese model wat vereenvoudigt. Maar hij heeft wel gelijk dat Belgie en Singapore nogal wat gemeen hebben en van elkaar kunnen leren. Beiden zijn klein, hebben een goede ligging en zijn dan ook draaischijven voor vervoer en logistiek, hebben veel buitenlandse investeringen in hun industrie, en hebben een sterk verouderende bevolking. De demografische uitdaging, het beheer van immigratie, het afhangen van internationale handel zijn uitdagingen die we met elkaar gemeen hebben.
Voor de rest is dit een interessant pamflet. Ben ik het eens met al zijn voorstellen? Neen ! En ik heb ook nog nooit voor zijn partij gestemd. Maar het is goed om te lezen wat de eerste minister van mijn land denkt. Het is ten andere niet moeilijk om lezen. Slechts 120 pagina's van heel goed geschreven proza.
Voor de rest is dit een interessant pamflet. Ben ik het eens met al zijn voorstellen? Neen ! En ik heb ook nog nooit voor zijn partij gestemd. Maar het is goed om te lezen wat de eerste minister van mijn land denkt. Het is ten andere niet moeilijk om lezen. Slechts 120 pagina's van heel goed geschreven proza.
March 2, 2026
Ik denk dat het boek 'Over welvaart' van Bart De Wever de uitgewerkte versie is van de lezing die hij vorig jaar bij het begin van het academiejaar hield bij professor Devos. Het is interessant om te lezen hoe de premier over dit onderwerp nadenkt. In grote lijnen ben ik het met hem eens, ook al is nuancering bij het historische luik wel nodig. Als historicus besteedt hij veel aandacht daaraan en we vinden zijn stokpaardjes terug, zoals de vele verwijzingen naar de de Griekse en vooral de Romeinse oudheid.
Je kan dit boek ook lezen als een uitgesponnen nota over zijn regeringsbeleid waarin hij duidelijk maakt waarom dit zo is. Het is zeker welkom om van zijn iets langer betoog hierover kennis te nemen.
Interessant is ook zijn uitstap naar de beginselen van de staat Singapore als voorbeeld van een beleid dat welvaart creëert.
Je kan dit boek ook lezen als een uitgesponnen nota over zijn regeringsbeleid waarin hij duidelijk maakt waarom dit zo is. Het is zeker welkom om van zijn iets langer betoog hierover kennis te nemen.
Interessant is ook zijn uitstap naar de beginselen van de staat Singapore als voorbeeld van een beleid dat welvaart creëert.
February 21, 2026
De juiste man op de juiste plaats nu. Hopelijk krijgt hij gedaan wat hij wil bereiken en houden de burgers de rug recht.
Dit is een mooie opsomming wat er moet gebeuren, niet morgen, maar NU!
Als Mnr. De Wever slaagt, slaagt Belgie 🙏
Dit is een mooie opsomming wat er moet gebeuren, niet morgen, maar NU!
Als Mnr. De Wever slaagt, slaagt Belgie 🙏
February 21, 2026
6 sterren
February 28, 2026
Welvaart is inderdaad de basis voor onze gezondsheidszorg, pensioenen, onderwijs, … . Om dat te bereiken moet iedereen, die de mogelijkheid heeft, daaraan bijdragen. Kort en helder beschreven.
March 7, 2026
Goed geschreven, helder te volgen. Als je regelmatig naar lezingen van BDW hebt geluisterd, ga je echter weinig nieuws leren.
April 20, 2026
Zeer duidelijke en leerrijke uiteenzetting. Graag gelezen!
Displaying 1 - 17 of 17 reviews