Why do we refuse to accept the changes? Is it better to forget or remember? Can you be alone without feeling lonely? Why is it so difficult to say " no"? Is there an antidote to fear? Reflecting on these and other questions, Demian invites us to look again to recognize reality and accept us as we are: vulnerable and finite beings , but capable of fighting , transform and undertake the conquest of a healthier, happier life.
Τον πατέρα τον ξέρω (Χόρχε Μπουκάι)… τον έχω διαβάσει αρκετά αλλά δεν συγκαταλέγεται στους αγαπημένους μου… πολύ «παραμύθι», πολλές ιστορίες, πολλές αλληγορίες και παραβολές κι εγώ είμαι φίδι straight through, δεν μπορώ τους πολλούς κύκλους μέχρι να φτάσω στον προορισμό μου… τρώω την ουρά μου. Παρ’όλα αυτά είπα να δώσω μία ευκαιρία στον γιο, ψυχοθεραπευτής και ο ίδιος, αν και εδώ που τα λέμε τις περισσότερες φορές η επόμενη γενιά όταν ακολουθεί τα χνάρια της επόμενης κάπου το χάνει. Γεμίσαμε τραγουδιστές και ηθοποιούς δεύτερης και τρίτης γενιάς που νομίζουν πως επειδή το έκανε η οικογένεια Μπαχ θα το κάνουν και οι ίδιοι. Επειδή όμως είπαμε είμαι φίδι φιλευσπλαχνικόν έδωσα την ευκαιρία στη νέα γενιά. Και καλά έκανα. Γιατί τελικά νομίζω πως ο γιος ξεπέρασε τον πατέρα τουλάχιστον συγγραφικά. Μιλάμε πάντα για βιβλίο αυτοβοήθειας και ως τέτοιο κρίνεται, να τα λέμε κι αυτά. Μικρά κεφάλαια, όχι πάνω από 4 – 5 σελίδες, που κάθε κεφάλαιο κρίνει κι ένα από τα πολλά «ψυχολογικά» που μπορεί να βαραίνουν τον καθένα: αναβλητικότητα, δυσκολία να πεις όχι, διαζύγιο, παιδιά, τα πάντα… Στην εισαγωγή του κάθε κεφαλαίου 3 – 4 σειρές που αναφέρουν την περίπτωση ενός θεραπευομένου (εντάξει μπορεί ο θεραπευόμενος να είναι κι ένας φανταστικός θεραπευόμενος για τις ανάγκες του βιβλίου) κι από κάτω ψιλοσυμβουλές, ψιλοψυχολογία κλπ κλπ. Σαφώς και δεν είναι ένα επιστημονικό σύγγραμμα, εκλαϊκευμένη ψυχολογία είναι, όμως ο λόγος του Ντέμιαν Μπουκάι ήταν λιτός, σταράτος, to the point κατ’ευθείαν και μου άρεσε. Μικρά κεφάλαια, διαβάζεται γρήγορα, διαβάζεται αποσπασματικά, μπορείς να ξαναδιαβάσεις το ίδιο κεφάλαιο και έτσι και αλλιώς, το διαβάζεις στη σειρά – πηδηχτά – στριφογυριστά… Γι’αυτό που είναι, είναι ειλικρινές και μου άρεσε… Ένα 3.5 / 5, αλλά ελλείψει μισάστερου, ας πάει το παλιάμπελο… Τεσσάρι
Bastante sin más. Para quién no tenga nada de conocimientos en psicología no está mal, pero trata los temas de forma superficial sin profundizar en ninguno.
Si estas buscando un libro de crecimiento personal, es muy recomendable. Tiene explicaciones muy sencillas y claras , además de recomendaciones de libros que pueden ser de utilidad.
Πολλές μικρές ιστορίες, από διαφορετικές πλευρές της ζωής ξεπροβάλλουν αβίαστα, κάνοντας σε να θέλεις λίγο ακόμη, όχι λόγω της ασυγκράτητης πλοκής τους, μα νιώθοντας εσύ ο ίδιος/η ίδια ανυπομονησία να δεις, μέσα από αυτές, το κομμάτι του δικού σου εαυτού, θέλοντας να το διαμορφώσεις, να το εξελίξεις όσο καλύτερα μπορείς. Αποτελεί ένα όμορφο και αξιο-διάβαστο βιβλίο, ευανάγνωστο και ξεκούραστο, χωρίς δυσνόητες φιλοσοφίες, κανόνες και επιβολές για τη ζωή.