Rogier is voor het eerst in het huis van zijn volwassen dochter, Polly. Zijn oog valt op de foto’s aan haar muur. Ze laten een deel van haar leven zien waar hij niet bij hoort. Er is iets met die foto’s aan de hand. Iets dat hem beklemt. Wanneer hij later terugkomt, heeft Polly snel iets veranderd aan de collage. Wat mocht hij niet zien?
Foto’s van zonnige dagen is een spannende en aangrijpende roman over liefde die geen liefde kan zijn, over oordelen of juist niet, over de kwetsbaarheid van alles waarin je wilt geloven.
Thomas Verbogt (1952) debuteerde in 1981 met de verhalenbundel De feestavond. Sindsdien schreef hij vele romans, verhalenbundels en toneelstukken. Met zijn oeuvre groeide ook zijn publiek. Lange tijd was hij een zeer gewaardeerd auteur maar toch relatief onbekend, maar al een paar jaar behoort hij tot ‘de eredivisie van de Nederlandse literatuur’, aldus Pieter Steinz van NRC Handelsblad. Waar Verbogt vooral om geprezen wordt is zijn melancholieke en lichte toon en zijn filmische manier van vertellen. Ook met zijn humoristische korte verhalen bindt hij veel lezers aan zich.
De boeken van Thomas Verbogt lees je wanneer je wilt taalsmullen en met Foto’s van zonnige dagen was dit ook weer het geval. De hoofdpersoon, Rogier, is een wat stille maar intense zestigjarige man die was getrouwd met Anna maar die toen zijn dochter Polly drie jaar was, het huwelijk niet meer aan kon vanwege de zorgen die hij zich constant maakte om zijn gezin. Ze bleven wel bevriend en hij verdween niet uit het leven van zijn dochter maar was wel veel afwezig want hij reisde veel.
Het verhaal draait voornamelijk om de relatie met zijn dochter, (ex)vrouw en zijn beste vriend die ook erg betrokken is bij Rogier’s gezin. Zijn dochter is inmiddels twintig en wanneer hij een pakje bij zijn dochter in huis neerlegt terwijl zij niet thuis is, vallen hem een aantal foto’s aan de muur op die allemaal genomen zijn op zonnige dagen. De volgende dag gaat hij bij haar op bezoek en ziet dat ze een aantal van de foto’s heeft verwijderd. Dit zet hem aan tot nadenken en hij komt tot de conclusie dat hij zijn dochter minder goed kent dan hij dacht en begint zich van alles af te vragen.
Zoals we zijn gewend van Verbogt’s werk is ook dit boek licht melancholisch, gevuld met observaties en overpeinzingen en heeft zijn fictie poëtische kwaliteit. Hij heeft weer een juweeltje aan zijn oeuvre toegevoegd.
Ik kocht dit boek enkel en alleen omdat het over Polly ging. Ik las dit boek na aankoop meteen uit omdat het zo ontzettend goed is. Ik nodig jullie enthousiast uit hetzelfde te doen. Wat dat tweede betreft dan toch.
Rogier, de verteller van Foto's van zonnige dagen, blijkt net zestig te zijn geworden, een getal dat nog ver van mij verwijderd is, maar met een niet te bevatten snelheid dichterbij komt.
Bij het begin leek het verhaal, de stijl, de inhoud, niet voor mij te zijn, te moeilijk om in te geraken, dacht ik, maar amper een paar bladzijden verder (een boek moet altijd minstens een paar bladzijden lectuur worden gegund) onderlijnde ik (gesteld dat ik zulks zou doen natuurlijk) op elke bladzijde menige zinnen. Ik ben ermee gestopt want ik kon net zogoed het ganse boek van een beverige potloodlijn voorzien.
Zo een mooi verhaal, zo'n goede structuur, wat een voortstuwende zinnen. En dat kantelpunt. Bon, ik zwijg want ik wil niets verklappen. Lees dit nu maar gewoon.
Thomas Verbogt heeft reeds een verbazingwekkende hoeveelheid boeken bijeen geschreven, en ik had nog nooit van hem gehoord. Wat een gemis.
Na de lezing in de boekenweek voor het eerst een boek van Thomas gelezen, maar er volgen er zeker meer. Hele mooie schrijfstijl! Ik vond de ontknoping apart, maar de gedachten van Rogier waren wel weer heel mooi
Het las voor mij als een poëtische Nederlandse versie van On Chesil Beach met een iets andere inhoud. Niet slecht, maar het deed mij op dit moment niet zo veel.