Foto's van zonnige dagen

by Thomas Verbogt

Rogier is voor het eerst in het huis van zijn volwassen dochter, Polly. Zijn oog valt op de foto’s aan haar muur. Ze laten een deel van haar leven zien waar hij niet bij hoort. Er is iets met die foto’s aan de hand. Iets dat hem beklemt. Wanneer hij later terugkomt, heeft Polly snel iets veranderd aan de collage. Wat mocht hij niet zien?

Foto’s van zonnige dagen is een spannende en aangrijpende roman over liefde die geen liefde kan zijn, over oordelen of juist niet, over de kwetsbaarheid van alles waarin je wilt geloven.

224 pages, Hardcover

Published February 17, 2026

About the author

Thomas Verbogt (1952) debuteerde in 1981 met de verhalenbundel De feestavond.
Sindsdien schreef hij vele romans, verhalenbundels en toneelstukken.
Met zijn oeuvre groeide ook zijn publiek. Lange tijd was hij een zeer gewaardeerd auteur maar toch relatief onbekend, maar al een paar jaar behoort hij tot ‘de eredivisie van de Nederlandse literatuur’, aldus Pieter Steinz van NRC Handelsblad.
Waar Verbogt vooral om geprezen wordt is zijn melancholieke en lichte toon en zijn filmische manier van vertellen. Ook met zijn humoristische korte verhalen bindt hij veel lezers aan zich.

Reviews

[Ilse K. · Rating 3 out of 5]

2,5-3⭐

[Annette Dekker · Rating 5 out of 5]

Prachtig taalgebruik, een pareltje! Als je zo mooi kunt schrijven over zo’n tragische gebeurtenis dan ben je wat mij betreft een van de grootste schrijvers.

[Paulien · Rating 2 out of 5]

Ik heb weinig van dit boek begrepen. De zinnen zijn denk ik poetisch bedoeld, maar vond ik onleesbaar. Het verhaal was ondergeschikt aan allerlei abstracte gedachtegangen. Het was dun dus heb het uitgelezen, anders was ik er na 50 pagina's wel klaar mee.

[Schelley · Rating 3 out of 5]

Thomas Verbogt is zo’n schrijver die je bijna stiekem een beetje claimt als hij weer een nieuw boek uitbrengt. Hij staat bekend om zijn melancholische maar lichte toon, die filmisch aanvoelt en vaak met een flinke dosis relativerende humor doorspekt is.

Rogier stapt voor het eerst binnen in het huis van zijn volwassen dochter Polly. Terwijl hij rondkijkt, blijft zijn blik hangen aan de foto’s die ze aan de muur heeft gehangen. Ze vangen stukjes van haar leven die hij nooit heeft gezien, zonnige momenten vol lachende gezichten. Maar er klopt iets niet. Er sluimert een ongemakkelijk gevoel. Wanneer hij kort daarna weer langskomt, heeft Polly haastig wat foto’s weggehaald of verplaatst. Wat probeerde ze voor hem te verbergen? Die ogenschijnlijk kleine verandering zet een kettingreactie in gang van vragen over herinneringen, geheimen, vriendschap en vooral: wat liefde eigenlijk is als ze niet mag of kan zijn zoals je hoopt.

Verbogt schrijft prachtig tastend en zoekend, met zinnen die soms bijna als overdenkingen voelen. De personages – Rogier met zijn stille, observerende aard en Polly die haar eigen leven probeert vorm te geven – voelen levensecht en kwetsbaar. Je merkt dat de auteur goed kijkt naar hoe mensen met elkaar omgaan, met al hun onuitgesproken dingen en misverstanden.
Wat ik echt fijn vond aan dit boek is hoe het je meesleept in die mix van spanning en stille emotie, zonder ooit melodrama te worden. Het zet je aan het denken over hoe fragiel onze verhalen over onszelf en elkaar eigenlijk zijn. Minder sterk vond ik dat het soms nét iets te veel in introspectie blijft hangen, waardoor de vaart af en toe even inzakt – al herstel je dat snel weer door die fijne, heldere stijl.

Een boek dat blijft hangen, precies zoals die foto’s aan de muur. Het herinnert je eraan dat het leven vol zonnige dagen is, maar dat de schaduwen er ook bij horen.

[Dolf Patijn · Rating 5 out of 5]

De boeken van Thomas Verbogt lees je wanneer je wilt taalsmullen en met Foto’s van zonnige dagen was dit ook weer het geval. De hoofdpersoon, Rogier, is een wat stille maar intense zestigjarige man die was getrouwd met Anna maar die toen zijn dochter Polly drie jaar was, het huwelijk niet meer aan kon vanwege de zorgen die hij zich constant maakte om zijn gezin. Ze bleven wel bevriend en hij verdween niet uit het leven van zijn dochter maar was wel veel afwezig want hij reisde veel.

Het verhaal draait voornamelijk om de relatie met zijn dochter, (ex)vrouw en zijn beste vriend die ook erg betrokken is bij Rogier’s gezin. Zijn dochter is inmiddels twintig en wanneer hij een pakje bij zijn dochter in huis neerlegt terwijl zij niet thuis is, vallen hem een aantal foto’s aan de muur op die allemaal genomen zijn op zonnige dagen. De volgende dag gaat hij bij haar op bezoek en ziet dat ze een aantal van de foto’s heeft verwijderd. Dit zet hem aan tot nadenken en hij komt tot de conclusie dat hij zijn dochter minder goed kent dan hij dacht en begint zich van alles af te vragen.

Zoals we zijn gewend van Verbogt’s werk is ook dit boek licht melancholisch, gevuld met observaties en overpeinzingen en heeft zijn fictie poëtische kwaliteit. Hij heeft weer een juweeltje aan zijn oeuvre toegevoegd.

[Bruno · Rating 5 out of 5]

Ik kocht dit boek enkel en alleen omdat het over Polly ging.
Ik las dit boek na aankoop meteen uit omdat het zo ontzettend goed is.
Ik nodig jullie enthousiast uit hetzelfde te doen. Wat dat tweede betreft dan toch.

Rogier, de verteller van Foto's van zonnige dagen, blijkt net zestig te zijn geworden, een getal dat nog ver van mij verwijderd is, maar met een niet te bevatten snelheid dichterbij komt.

Bij het begin leek het verhaal, de stijl, de inhoud, niet voor mij te zijn, te moeilijk om in te geraken, dacht ik, maar amper een paar bladzijden verder (een boek moet altijd minstens een paar bladzijden lectuur worden gegund) onderlijnde ik (gesteld dat ik zulks zou doen natuurlijk) op elke bladzijde menige zinnen. Ik ben ermee gestopt want ik kon net zogoed het ganse boek van een beverige potloodlijn voorzien.

Zo een mooi verhaal, zo'n goede structuur, wat een voortstuwende zinnen. En dat kantelpunt. Bon, ik zwijg want ik wil niets verklappen. Lees dit nu maar gewoon.

Thomas Verbogt heeft reeds een verbazingwekkende hoeveelheid boeken bijeen geschreven, en ik had nog nooit van hem gehoord. Wat een gemis.

Want hoe mooi is dit boek.

[Nicolien · Rating 3 out of 5]

"Ze wordt ongeduldig, ik zie het. Ik word ook altijd ongeduldig van mezelf, maar ik heb altijd laat van wie ik ben, bijna altijd; niet wanneer ik alleen ben, maar juist als ik niet alleen ben, overvalt me wie ik ben, zeker nu, in alles wat er tussen ons in is walmt de dunne mist van mijn schuldgevoel: ik heb weinig goed gedaan in haar leven. Daarom ook niet in mijn eigen leven."
(p. 76)

"Dat ze er een verhaal van had gemaakt, over een andere man en een andere vrouw, want dat we alleen van alles konden begrijpen als we er verhalen van maakten, en dat ze dat verhaal in de allerkortste vorm aan mij had verteld, omdat ik alleen maar een paar ingrediënten nodig had om zelf tot een verhaal te komen, omdat ik ieder ingrediënt door en door begreep.
'Verhalen zijn vaak meer waar dan de werkelijkheid waaruit ze voortkomen.'"
(p. 198)

Mooi verhaal, maar vond het lastig mijn aandacht erbij te houden.

[Sanne de Melker · Rating 4 out of 5]

Na de lezing in de boekenweek voor het eerst een boek van Thomas gelezen, maar er volgen er zeker meer. Hele mooie schrijfstijl! Ik vond de ontknoping apart, maar de gedachten van Rogier waren wel weer heel mooi

[Yasmin · Rating 3 out of 5]

Het las voor mij als een poëtische Nederlandse versie van On Chesil Beach met een iets andere inhoud. Niet slecht, maar het deed mij op dit moment niet zo veel.

[Mirjam's boeken · Rating 5 out of 5]

prachtig geschreven, hele mooie woorden, zinnen

[Nick Klaessens · Rating 5 out of 5]

Een boek als een fotoalbum. Langzaam lezen. Later nog eens herlezen.

[Eva Lina]

Ik ben echt dol op Verbogts werk, maar dit boek kon ik niet hoor. Gelukkig was het snel uit!

[Babette Gadellaa · Rating 3 out of 5]

Poëtisch maar daardoor ook moeilijk leesbaar. 3🌟

[Pauli Mast · Rating 3 out of 5]

3.5, vond het door de schrijfstijl (proza) soms wat moeilijk lezen. ik moest veel schakelen.

[Tanja Mandersloot · Rating 2 out of 5]

Beetje mixed feelings. Sommige dingen spreken me aan, maar mijn antipathie met de hoofdpersoon hield me tegen om het een mooi boek te vinden.

[Marithé Van Goethem · Rating 3 out of 5]

Foto’s van zonnige dagen van mensen met verdrietige levens. Bloemrijk geschreven maar wat een treurigheid en de hoofdpersoon had nooit aan een relatie en zeker niet aan een kind moeten beginnen.

[Marianne · Rating 3 out of 5]

3

[Ilse Pardijs · Rating 4 out of 5]

Mooi taalgebruik