What do you think?
Rate this book
Je moeder
240 pages, Paperback
Published February 3, 2026
17 people are currently reading
348 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 31 reviews
February 9, 2026
Wauw, wat een verhaal. Niet in het minst omdat het pijnlijk raak is. Rosalie weet de pijn van een dochter wiens moeder haar verlaat op een manier over te brengen zonder dat deze steeds expliciet benoemd hoeft te worden. Een kwetsbaar verhaal over familie, verlies, verbondenheid en wat het betekent om dochter te zijn - een perspectief dat nog miste in het publieke debat.
Rosalie weet de lezer totaaal mee te nemen in het verhaal en ja ik heb het dan ook in één zit uitgelezen! Een boek waarin de emoties lang blijven nazinderen én je aan het denken zet.
10/10 would recommend
Rosalie weet de lezer totaaal mee te nemen in het verhaal en ja ik heb het dan ook in één zit uitgelezen! Een boek waarin de emoties lang blijven nazinderen én je aan het denken zet.
10/10 would recommend
February 9, 2026
Genoten van dit prachtige debuut 🩵.
February 9, 2026
Dit boek is pijnlijk raak. Het is (ondanks het fictie-element) een persoonlijk verhaal, maar toch zo herkenbaar.
March 3, 2026
Wat. Een. Debuut. In 2 avonden uitgelezen, en 100% eens met de woorden van Maurits de Bruijn op de cover: ontluisterend, beklemmend en niet weg te leggen. Daaraan wil ik toevoegen: eigentijds, puur en met momenten zelfs poëtisch geschreven. Dankjewel Rosalie voor dit boek en voor de pijn, zoektocht naar moederschap, de onvoorwaardelijke liefde en het verdriet waarin je me als lezer meenam.
"Alles is een mengeling van Hollandse eenvoud en Provençaalse flair. In de keuken snijden we tomaten - glanzend rood met kleine barstjes van de hitte. We maken salades in aardewerken schalen, tapenades van olijven en knoflook, en serveren stokbrood met kruidenboter die vanwege de hitte begint te glanzen. Buiten hangt de geur van houtskool vermengd met citroenmelisse".
"Ik weet ook niet hoe ik hem de rest moet vertellen, of ik de rest wel wil vertellen of dat ik die herinneringen bij mij laat. Ik snap ze nog niet, sommige zijn te pijnlijk. Hoe kan ik hem ooit vertellen over haar ongecontroleerde woede? Hoe leg je aan iemand die zo liefdevol is opgegroeid uit dat liefde ook pijn kan doen en soms in vorm van een klap je leven kan binnenvallen?".
"We leren al jong dat moeders warm zijn. Dat ze blijven. Dat ze tedere handen hebben en altijd iets bij zich dragen: een doekje, een koekje, een sleutel van een huis. Moeders zijn een fundament: Dacht ik. Tot het fundament onder mij begon te schuiven".
"Alles is een mengeling van Hollandse eenvoud en Provençaalse flair. In de keuken snijden we tomaten - glanzend rood met kleine barstjes van de hitte. We maken salades in aardewerken schalen, tapenades van olijven en knoflook, en serveren stokbrood met kruidenboter die vanwege de hitte begint te glanzen. Buiten hangt de geur van houtskool vermengd met citroenmelisse".
"Ik weet ook niet hoe ik hem de rest moet vertellen, of ik de rest wel wil vertellen of dat ik die herinneringen bij mij laat. Ik snap ze nog niet, sommige zijn te pijnlijk. Hoe kan ik hem ooit vertellen over haar ongecontroleerde woede? Hoe leg je aan iemand die zo liefdevol is opgegroeid uit dat liefde ook pijn kan doen en soms in vorm van een klap je leven kan binnenvallen?".
"We leren al jong dat moeders warm zijn. Dat ze blijven. Dat ze tedere handen hebben en altijd iets bij zich dragen: een doekje, een koekje, een sleutel van een huis. Moeders zijn een fundament: Dacht ik. Tot het fundament onder mij begon te schuiven".
March 8, 2026
Ik heb Je moeder van Rosalie Dielesen met interesse gelezen, maar bleef uiteindelijk vooral achter met frustratie.
Wat mij het meest stoorde, is hoe eenzijdig het verhaal aanvoelt. Het boek wordt gepresenteerd als niet volledig fictie, wat het extra beladen maakt. Als dit (deels) gebaseerd is op echte personen en gebeurtenissen, dan voelt het ongemakkelijk dat er zo duidelijk maar één perspectief wordt belicht, zonder zichtbare poging tot nuance. Zeker in een complexe gezinssituatie, met meerdere kinderen, een afwezige vader en een kind met een beperking - verwacht je meer gelaagdheid.
Daarnaast zitten er opvallend veel continuïteitsfouten in het verhaal. Zo wordt beschreven dat Tim en Valentijn twee jaar in leeftijd verschillen, maar later lijken ze in dezelfde jaar groep te zitten en zelfs beiden in een maxi cosi te liggen. Ook wordt Valentijn eerst neergezet als een kind zonder hand, maar in andere scènes pakt hij “beide zusjes bij de hand”. Zulke tegenstrijdigheden halen je volledig uit het verhaal en maken het moeilijk om het serieus te nemen.
Wat ik ook ingewikkeld vond, is de manier waarop de tweelingzus Sophie wordt neergezet. Aan de oppervlakte lijkt zij de “perfecte dochter”, maar in kleine opmerkingen van de vertellende Rosalie klinkt er bijna jaloezie door. Soms wordt Sophie zelfs subtiel negatief of bijna onaantrekkelijk beschreven. Dat roept vragen op: is dit objectieve observatie, of gekleurde emotie? Het voelt alsof er onderhuidse rivaliteit meespeelt, mogelijk verbonden aan het feit dat Sophie wél contact had met de moeder.
Daarnaast miste ik empathie richting de moederfiguur. Ze wordt neergezet als kil en liefdeloos, maar tegelijkertijd onderhoudt ze wel contact met sommige kinderen. Waarom dan wel met de één en niet met de ander? Waarom slechts één of enkele kinderen straffen? Dat soort selectieve afwijzing wordt in het boek nauwelijks onderzocht. Ook wordt weinig ruimte gegeven aan de mogelijke mentale of emotionele worsteling van een moeder met meerdere kinderen, een mogelijk afwezige partner en een kind met een handicap. Dat is een zware situatie, maar die nuance ontbreekt vrijwel volledig?
Uiteindelijk komt de vertellende Rosalie niet erg empathisch over en lijkt er weinig begrip te zijn voor de perspectieven van andere familieleden. Als lezer blijf ik daardoor met vragen achter over hoe betrouwbaar en genuanceerd dit perspectief is. Tegelijkertijd voelt het ongemakkelijk dat zo’n pijnlijk familieverhaal publiek wordt gedeeld, terwijl andere betrokkenen — zoals haar tweelingzus en jongere broertjes — daar mogelijk ook de gevolgen van dragen. Dat maakt het geheel niet alleen zwaar, maar ook enigszins wrang om te lezen.
Ter conclusie, het onderwerp is aangrijpend en verdient zorgvuldige, gelaagde behandeling. Helaas vond ik dit boek inhoudelijk eenzijdig, slordig uitgewerkt en emotioneel weinig genuanceerd
Wat mij het meest stoorde, is hoe eenzijdig het verhaal aanvoelt. Het boek wordt gepresenteerd als niet volledig fictie, wat het extra beladen maakt. Als dit (deels) gebaseerd is op echte personen en gebeurtenissen, dan voelt het ongemakkelijk dat er zo duidelijk maar één perspectief wordt belicht, zonder zichtbare poging tot nuance. Zeker in een complexe gezinssituatie, met meerdere kinderen, een afwezige vader en een kind met een beperking - verwacht je meer gelaagdheid.
Daarnaast zitten er opvallend veel continuïteitsfouten in het verhaal. Zo wordt beschreven dat Tim en Valentijn twee jaar in leeftijd verschillen, maar later lijken ze in dezelfde jaar groep te zitten en zelfs beiden in een maxi cosi te liggen. Ook wordt Valentijn eerst neergezet als een kind zonder hand, maar in andere scènes pakt hij “beide zusjes bij de hand”. Zulke tegenstrijdigheden halen je volledig uit het verhaal en maken het moeilijk om het serieus te nemen.
Wat ik ook ingewikkeld vond, is de manier waarop de tweelingzus Sophie wordt neergezet. Aan de oppervlakte lijkt zij de “perfecte dochter”, maar in kleine opmerkingen van de vertellende Rosalie klinkt er bijna jaloezie door. Soms wordt Sophie zelfs subtiel negatief of bijna onaantrekkelijk beschreven. Dat roept vragen op: is dit objectieve observatie, of gekleurde emotie? Het voelt alsof er onderhuidse rivaliteit meespeelt, mogelijk verbonden aan het feit dat Sophie wél contact had met de moeder.
Daarnaast miste ik empathie richting de moederfiguur. Ze wordt neergezet als kil en liefdeloos, maar tegelijkertijd onderhoudt ze wel contact met sommige kinderen. Waarom dan wel met de één en niet met de ander? Waarom slechts één of enkele kinderen straffen? Dat soort selectieve afwijzing wordt in het boek nauwelijks onderzocht. Ook wordt weinig ruimte gegeven aan de mogelijke mentale of emotionele worsteling van een moeder met meerdere kinderen, een mogelijk afwezige partner en een kind met een handicap. Dat is een zware situatie, maar die nuance ontbreekt vrijwel volledig?
Uiteindelijk komt de vertellende Rosalie niet erg empathisch over en lijkt er weinig begrip te zijn voor de perspectieven van andere familieleden. Als lezer blijf ik daardoor met vragen achter over hoe betrouwbaar en genuanceerd dit perspectief is. Tegelijkertijd voelt het ongemakkelijk dat zo’n pijnlijk familieverhaal publiek wordt gedeeld, terwijl andere betrokkenen — zoals haar tweelingzus en jongere broertjes — daar mogelijk ook de gevolgen van dragen. Dat maakt het geheel niet alleen zwaar, maar ook enigszins wrang om te lezen.
Ter conclusie, het onderwerp is aangrijpend en verdient zorgvuldige, gelaagde behandeling. Helaas vond ik dit boek inhoudelijk eenzijdig, slordig uitgewerkt en emotioneel weinig genuanceerd
February 10, 2026
In één ruk uitgelezen. Je moeder is een indringende roman die een stem laat horen die in dit debat vaak over het hoofd wordt gezien. De kracht van het boek zit ‘m juist in het persoonlijke perspectief: herinneringen komen in losse flarden naar voren, emoties zijn scherp en eerlijk. Bovendien is het prachtig geschreven. Dit is een boek dat me bij zal blijven.
February 9, 2026
Prachtig - binnen één dag uitgelezen. Wát een debuut ❤️🧡🩵
February 9, 2026
Heel stil hiervan geworden. Een boek voor mijn beide dochters, om rust en aanvaarding, maar ook begrip te vinden.
February 10, 2026
Ik kon het boek niet wegleggen, ik heb het in één keer heb uitgelezen. Rosalie kan prachtig schrijven, ze heeft een hele eigen stijl. Het boek is niet alleen een verhaal om tot je te nemen maar ze zet je aan het denken over thema's als moederschap en volwassen worden.
Zoals dit stukje: 'Ik heb altijd gedacht dat volwassen worden betekende: leren functioneren. Maar misschien betekent het vooral leren leven met leegtes. Met ontbrekende verhalen. Met ouders die geen woorden vinden, met vrienden die zwijgen, met een lichaam dat ouder wordt terwijl je geest nog iets van een kind vasthoudt. Een volwassen kind - dat is wat ik ben, misschien wel wat we allemaal zijn.'
Ik hoop dat ze snel weer in de pen klimt.
Zoals dit stukje: 'Ik heb altijd gedacht dat volwassen worden betekende: leren functioneren. Maar misschien betekent het vooral leren leven met leegtes. Met ontbrekende verhalen. Met ouders die geen woorden vinden, met vrienden die zwijgen, met een lichaam dat ouder wordt terwijl je geest nog iets van een kind vasthoudt. Een volwassen kind - dat is wat ik ben, misschien wel wat we allemaal zijn.'
Ik hoop dat ze snel weer in de pen klimt.
February 24, 2026
Het boek Je moeder vond ik lastig om te lezen. Niet omdat het slecht geschreven is, maar omdat het onderwerp voor mij heel dichtbij komt. Mijn moeder heeft mij en mijn zusje achtergelaten vanwege een drugsverslaving, en wij zijn daarna bij onze oma gebleven. Met die achtergrond raakte dit verhaal me op een pijnlijke manier.
Wat mij vooral dwarszat, is dat er eigenlijk nooit echt duidelijk wordt waarom de moeder is weggegaan. Dat voelde voor mij onbegrijpelijk en ook frustrerend. Ook vond ik het vreemd dat ze wel contact heeft met sommige kinderen, maar niet met allemaal. Daar wordt weinig over uitgelegd, terwijl dat juist heel veel vragen oproept.
Daarnaast had ik moeite om me in te leven in Rosalie als personage. Ik miste begrip en empathie voor de andere mensen in het verhaal, vooral voor de broers en zussen. Het voelde alsof alles alleen vanuit haar kant werd bekeken, zonder echt stil te staan bij wat dit voor anderen betekent.
Als dit boek (deels) gebaseerd is op echte gebeurtenissen, dan vind ik dat eerlijk gezegd best erg voor de andere mensen die bijna geen stem krijgen.
Voor mij was dit geen fijne leeservaring. Het thema is belangrijk, maar de uitwerking voelde voor mij te eenzijdig en liet me vooral met een ongemakkelijk gevoel achter.
Wat mij vooral dwarszat, is dat er eigenlijk nooit echt duidelijk wordt waarom de moeder is weggegaan. Dat voelde voor mij onbegrijpelijk en ook frustrerend. Ook vond ik het vreemd dat ze wel contact heeft met sommige kinderen, maar niet met allemaal. Daar wordt weinig over uitgelegd, terwijl dat juist heel veel vragen oproept.
Daarnaast had ik moeite om me in te leven in Rosalie als personage. Ik miste begrip en empathie voor de andere mensen in het verhaal, vooral voor de broers en zussen. Het voelde alsof alles alleen vanuit haar kant werd bekeken, zonder echt stil te staan bij wat dit voor anderen betekent.
Als dit boek (deels) gebaseerd is op echte gebeurtenissen, dan vind ik dat eerlijk gezegd best erg voor de andere mensen die bijna geen stem krijgen.
Voor mij was dit geen fijne leeservaring. Het thema is belangrijk, maar de uitwerking voelde voor mij te eenzijdig en liet me vooral met een ongemakkelijk gevoel achter.
February 24, 2026
‘Ik wil dat het een keer over de kinderen gaat, niet over de moeder. Ik wil egoïstisch zijn.’
Deze quote voelt voor mij als het motto van Je Moeder (ik lees de hele tijd ‘ju moedurh’ een comeback op de basisschool - of deden ze dat alleen op mijn school?).
Ik heb het boek in één dag uitgelezen. Het las makkelijk weg maar ik had veel huh-momenten. Niet alleen als iemand met een ruk opstond en in de volgende zin nog lang bleef zitten (terwijl; ze was toch opgestaan) maar vooral veel in momenten tussen het hoofdpersonage en anderen. Rosalies gevoel wordt flink ingevuld/letterlijk benoemt (terwijl daar op sommige momenten een sterk beeld aan vooraf ging en dan dacht ik aaah, jammer - had het bij dat beeld gelaten). Ik begreep niet altijd waar die gevoelens vandaan kwamen. Hoe zag bijvoorbeeld de band tussen moeder en dochter eruit voor het vertrek? Tussen de zinnen door werd op een veel heftigere relatie gehint dan ik in het eerste korte deel te zien kreeg.
Doordat ik zo in haar perspectief werd meegezogen, leek er ook weinig inleving te zijn in de mensen om haar heen. Dan denk ik niet per se aan vader en moeder maar aan haar broers, zus en Karlijn. Hoe voelt het bijvoorbeeld voor Karlijn als Rosalie zegt dat ze liever had dat M. dood was - terwijl Karlijns moeder nog maar net is overleden. (Ohja en huh: Karlijn was bij de bevalling van haar halfbroer?)
Misschien moet ik het boek zien als de aanklacht van een dochter die zich altijd heeft aan moeten passen en hiermee voor één keer volledig egoïstisch durft te zijn. Dat maakt het niet altijd een heel sympathiek hoofdpersonage maar het roept wel hele interessante vragen op. Wat betekent bijvoorbeeld onvoorwaardelijk dan (nu had het voor mijn gevoel ook vaak met bevestiging te maken)?
Het essay van Rosalie Dielesen in Volkskrant Magazine over dit thema vond ik erg goed. Ik hoop dat ze er in non-fictie ook nog een keer verder op ingaat want de verwijzingen naar ander werk maakten nieuwsgierig.
*kleine rectificatie omdat ik me absoluut niet wil mengen in wat fictie is en wat niet (dat het hoofdpersonage dezelfde naam draagt als de schrijver maakte dat ik het sneller als een persoonlijk verslag zag - maar of het fictie is of niet, moet niet uitmaken want aan het begin staat dat het fictie is dus ik als objectieve lezer ga daarvan uit)*: het is vooral moeilijk om de roman niet als een persoonlijk verslag te zien door de duidelijke focus en invulling van het perspectief van het hoofdpersonage.
Deze quote voelt voor mij als het motto van Je Moeder (ik lees de hele tijd ‘ju moedurh’ een comeback op de basisschool - of deden ze dat alleen op mijn school?).
Ik heb het boek in één dag uitgelezen. Het las makkelijk weg maar ik had veel huh-momenten. Niet alleen als iemand met een ruk opstond en in de volgende zin nog lang bleef zitten (terwijl; ze was toch opgestaan) maar vooral veel in momenten tussen het hoofdpersonage en anderen. Rosalies gevoel wordt flink ingevuld/letterlijk benoemt (terwijl daar op sommige momenten een sterk beeld aan vooraf ging en dan dacht ik aaah, jammer - had het bij dat beeld gelaten). Ik begreep niet altijd waar die gevoelens vandaan kwamen. Hoe zag bijvoorbeeld de band tussen moeder en dochter eruit voor het vertrek? Tussen de zinnen door werd op een veel heftigere relatie gehint dan ik in het eerste korte deel te zien kreeg.
Doordat ik zo in haar perspectief werd meegezogen, leek er ook weinig inleving te zijn in de mensen om haar heen. Dan denk ik niet per se aan vader en moeder maar aan haar broers, zus en Karlijn. Hoe voelt het bijvoorbeeld voor Karlijn als Rosalie zegt dat ze liever had dat M. dood was - terwijl Karlijns moeder nog maar net is overleden. (Ohja en huh: Karlijn was bij de bevalling van haar halfbroer?)
Misschien moet ik het boek zien als de aanklacht van een dochter die zich altijd heeft aan moeten passen en hiermee voor één keer volledig egoïstisch durft te zijn. Dat maakt het niet altijd een heel sympathiek hoofdpersonage maar het roept wel hele interessante vragen op. Wat betekent bijvoorbeeld onvoorwaardelijk dan (nu had het voor mijn gevoel ook vaak met bevestiging te maken)?
Het essay van Rosalie Dielesen in Volkskrant Magazine over dit thema vond ik erg goed. Ik hoop dat ze er in non-fictie ook nog een keer verder op ingaat want de verwijzingen naar ander werk maakten nieuwsgierig.
*kleine rectificatie omdat ik me absoluut niet wil mengen in wat fictie is en wat niet (dat het hoofdpersonage dezelfde naam draagt als de schrijver maakte dat ik het sneller als een persoonlijk verslag zag - maar of het fictie is of niet, moet niet uitmaken want aan het begin staat dat het fictie is dus ik als objectieve lezer ga daarvan uit)*: het is vooral moeilijk om de roman niet als een persoonlijk verslag te zien door de duidelijke focus en invulling van het perspectief van het hoofdpersonage.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Read
February 22, 2026Moeders zijn een fundament. Dacht ik. Tot het fundament onder mij begon te schuiven.
February 21, 2026
Een prachtig verhaal over moeilijke familiebanden en de zoektocht naar jezelf. Tegelijkertijd beschrijft Rosalie grotere thema’s als moederschap, identiteit en gendergelijkheid. Een aanrader en een mooi en kwetsbaar debuut! Rosalie kan prachtig schrijven. Ik hoop in de toekomst meer van haar te lezen.
February 25, 2026
Ik heb dit boek in 24 uur uitgelezen. Rosalie's verhaal lijkt in veel opzichten op het mijne, sommige passages waren dan ook een feest van herkenning. In veel literatuur en onderzoek gaat het over de mentaal of fysiek afwezige ouders, maar zelden over hun kinderen die zich verlaten voelden (of daadwerkelijk in de steek werden gelaten, letterlijk en/of figuurlijk) toen ze hun ouders het meest nodig hadden.
Het feit dat dit boek, amper 2 weken na de verschijningsdatum, bij zoveel mensen zoveel emoties en herkenning oproept, bewijst dat hier nog veel onontgonnen terrein ligt.
Wanneer je als volwassen kind afstand houdt, wordt je soms gevraagd of je geen spijt zal hebben. Maar wie, zoals Rosalie in het boek terecht opmerkt, wie vraagt ooit aan de ouders of ze spijt hebben? Als in de steek gelaten kind word je om de oren geslagen met dooddoeners als: je hebt maar 1 vader/moeder, je moet het gebeurde in de tijdsgeest van toen zien, je moet begrijpen en vergeven. En al die inspanning lijkt uitsluitend bij jou te liggen.
In die zin was dit boek voor mij een verademing: het kind kreeg eindelijk een stem.
De eerste helft van het boek ging soms wat snel en oppervlakkig over de gebeurtenissen heen. Ik miste hier een diepere uitwerking. Dat werd in de tweede helft ruimschoots goedgemaakt.
Een boek dat ik nog vaak zal openslaan en waarin ik nog veel regels zal onderstrepen.
Het feit dat dit boek, amper 2 weken na de verschijningsdatum, bij zoveel mensen zoveel emoties en herkenning oproept, bewijst dat hier nog veel onontgonnen terrein ligt.
Wanneer je als volwassen kind afstand houdt, wordt je soms gevraagd of je geen spijt zal hebben. Maar wie, zoals Rosalie in het boek terecht opmerkt, wie vraagt ooit aan de ouders of ze spijt hebben? Als in de steek gelaten kind word je om de oren geslagen met dooddoeners als: je hebt maar 1 vader/moeder, je moet het gebeurde in de tijdsgeest van toen zien, je moet begrijpen en vergeven. En al die inspanning lijkt uitsluitend bij jou te liggen.
In die zin was dit boek voor mij een verademing: het kind kreeg eindelijk een stem.
De eerste helft van het boek ging soms wat snel en oppervlakkig over de gebeurtenissen heen. Ik miste hier een diepere uitwerking. Dat werd in de tweede helft ruimschoots goedgemaakt.
Een boek dat ik nog vaak zal openslaan en waarin ik nog veel regels zal onderstrepen.
February 22, 2026
Na alle lovende reviews over dit debuut, ervaar ik toch een heel ander boek gelezen te hebben. Voorafgaand aan het boek wordt aangegeven dat het fictie is, ondanks dat de hoofdpersoon en schrijfster dezelfde naam dragen. Toch lijkt het alsof er wat realiteit in het boek doorsijpelt. Dat mag natuurlijk, maar zo leest het voor mij dus ook. Alsof ik meelees met een therapiesessie in journal-vorm; waarin de hoofdpersoon al haar gedachtenspinsels op papier zet. Maar dat had - mijn inziens - daarom dan prima voor zichzelf kunnen blijven. Als boek maakt het dit voor mij daardoor te plat dagboek-achtig, als een soort van je af schrijven, zonder echt een verhaal te zijn. Het kon me zelden meenemen of raken, ondanks de problematiek, en dat ligt voor mij echt aan de manier hoe het opgeschreven is.
March 4, 2026
Ik schrijf nooit reviews, maar nu kan ik niet anders. Dit boek is pijnlijk treffend en herkenbaar. Ik las een interview van de auteur waarin ze schreef dat er naast de spijtmoeder een kind staat. Dit boek is voor dat kind, eentje zoals ik. Ik moet het 'waarom' van de moeder en de vader niet begrijpen. Het kind heeft recht op een stem en de volwassen persoon die daaruit groeit ook. Het gebrek aan een veilige haven is niet altijd duidelijk voor de buitenwereld. Hoe leg je dat uit aan anderen, die die veiligheid en dat vertrouwen wel kregen? Zo dus. Het gebrek aan erkenning dat daarbij komt is vreselijk herkenbaar, want: "Ze deed wel haar best", "Waarom doe je zo moeilijk?". Ik noem het emotionele verwaarlozing. Een vorm die vaak niet gezien, begrepen en erkend wordt. Als je dit verhaal niet begrijpt, dan prijs je jezelf best gelukkig.
March 10, 2026
Een boek dat indruk op je maakt. Sommige gebeurtenissen mochten iets dieper uitgewerkt zijn.
February 22, 2026
Mooi geschreven debuut, maar ik blijf als lezer achter met veel vragen en onduidelijkheden.
February 13, 2026
Kon het boek niet wegleggen! Prachtig geschreven en heel mooi hoe essay stukken worden afgewisseld met roman stukken, dit geeft diepgang en onderzoekt wat het betekent voor een dochter om zichzelf te ontwikkelen zonder moeder die aanwezig is. Ik ben heel benieuwd naar wat Rosalie nog meer gaat schrijven!
February 14, 2026
Met liefde gelezen! Ik herkende een aantal situaties in het verhaal. Een mooi boek voor iedereen die een andere dan verwachte relatie of complexe band met zijn moeder heeft (gehad).
February 10, 2026
Na het lezen van alle lovende reviews vroeg ik me af of ik misschien een ander boek had gelezen dan de rest? Voor mij las het meer als een klaagverhaal, en een rare ode aan de tante personage.
March 1, 2026
Ik las in 'De Morgen' een interview met Rosalie Dielesen over 'Je moeder' en ik reserveerde het boek meteen in de bib. Ik las het in een keer uit en ik blijf verbluft achter. De auteur legt de pijn, verwarring en het worstelen van haar hoofdpersonage zo goed bloot. Ze beschrijft met een sterke pen hoe het voelt om te rouwen om een moeder die nog leeft. Elk woord raakte me.
Ik las een aantal scherpe reviews en ik begrijp de argumenten argumenten met de vraag rond meer duiding of andere perspectieven, maar deze recensies werden niet geschreven door mensen die in een gelijkaardige situatie zitten. Anders zouden ze begrijpen wat zo moeilijk te begrijpen is en wat Rosalie Dielesen ons met dit verhaal probeert te vertellen...
"Vroeger durfde ik het er niet eens met vriendinnen over hebben. Ze was er immers nog. Hoe kon ik klagen terwijl ik officieel een moeder had."
"Gelukkig zijn betekent niet dat alles klopt. Het betekent dat ik ermee heb leren leven. Of dat aan het proberen ben."
Rosalies beschrijving van wat dit verlies en trauma met haar doen zijn zo raak dat ik sommige zinnen met ingehouden adem las. Ik noteerde op een blaadje de pagina's die ik wil herlezen en ik bestelde het boek meteen. Boeken geven vaak ontspanning en soms troost. Heel af en toen kunnen ze ook louterend werken.
Wat een ongelofelijk sterk debuut.
Ik las een aantal scherpe reviews en ik begrijp de argumenten argumenten met de vraag rond meer duiding of andere perspectieven, maar deze recensies werden niet geschreven door mensen die in een gelijkaardige situatie zitten. Anders zouden ze begrijpen wat zo moeilijk te begrijpen is en wat Rosalie Dielesen ons met dit verhaal probeert te vertellen...
"Vroeger durfde ik het er niet eens met vriendinnen over hebben. Ze was er immers nog. Hoe kon ik klagen terwijl ik officieel een moeder had."
"Gelukkig zijn betekent niet dat alles klopt. Het betekent dat ik ermee heb leren leven. Of dat aan het proberen ben."
Rosalies beschrijving van wat dit verlies en trauma met haar doen zijn zo raak dat ik sommige zinnen met ingehouden adem las. Ik noteerde op een blaadje de pagina's die ik wil herlezen en ik bestelde het boek meteen. Boeken geven vaak ontspanning en soms troost. Heel af en toen kunnen ze ook louterend werken.
Wat een ongelofelijk sterk debuut.
February 14, 2026
Ik ben niet zo'n snelle lezer. In het dagelijks leven ben ik meestal druk met werk, soms een spel spelen, iets vaker een serie kijken of ga ik sporten.
Ik heb altijd bij boeken dat ik denk: het kost me net iets te veel moeite. Ik moet me echt inspannen om mijn concentratie erbij te houden (hallo, tiktok brein) en het verhaal verloopt trager dan bij een film waardoor de dopamine hit te langzaam komt.
Ooit gekocht door aanraden van een vriend of gekregen op een verjaardag, liggen boeken dan ook wel altijd mooi te wezen als decor in mijn huis en stof te verzamelen.
Maar opeens werd dit boek op mijn schoot geworpen door een vriendin.
Gezien ikzelf ook als kind ben gekidnapped door mijn ouders om in Frankrijk te gaan wonen (ook nog eens met een Land Rover (wat een toeval!)) was ik gelijk hooked. Ik wou graag weten hoe het deze buitenlander is vergaan in Frankrijk. Liep ze tegen hetzelfde aan als ik?
Wat volgt is een verhaal wat aanvoelt als een koortsdroom. Frankrijk was alleen de opzet van het verhaal. Vervolgens, volgen wij als lezer hoe Rosalie haar leven duiding probeert te geven zonder haar moeder in haar leven.
Ik had moeite met het wegleggen van het boek. Ik moest en zou weten wat er met Rosalie ging gebeuren. Ik kon mij goed inleven met haar ook al ben ik een man.
Normaal gesproken zou ik blij zijn met de wat korte hoofdstukken in dit boek, want ik leg graag een boek pas weg wanneer een hoofdstuk klaar is.
Dat was alleen niet nodig bij dit verhaal. Ik heb wel geteld enkel 4 ezelsoren hoeven leggen voor de +200 pagina's van het boek.
Ik heb geprobeerd met deze review niet te veel over het verhaal te schrijven, Rosalie kan dat namelijk veel beter dan ik.
Ik hoop daarom dat de gevoelens en aantekeningen die ik in deze review heb opgeschreven je doen aanzetten dit verhaal te lezen! Ik was blij verrast!
Ik heb altijd bij boeken dat ik denk: het kost me net iets te veel moeite. Ik moet me echt inspannen om mijn concentratie erbij te houden (hallo, tiktok brein) en het verhaal verloopt trager dan bij een film waardoor de dopamine hit te langzaam komt.
Ooit gekocht door aanraden van een vriend of gekregen op een verjaardag, liggen boeken dan ook wel altijd mooi te wezen als decor in mijn huis en stof te verzamelen.
Maar opeens werd dit boek op mijn schoot geworpen door een vriendin.
Gezien ikzelf ook als kind ben gekidnapped door mijn ouders om in Frankrijk te gaan wonen (ook nog eens met een Land Rover (wat een toeval!)) was ik gelijk hooked. Ik wou graag weten hoe het deze buitenlander is vergaan in Frankrijk. Liep ze tegen hetzelfde aan als ik?
Wat volgt is een verhaal wat aanvoelt als een koortsdroom. Frankrijk was alleen de opzet van het verhaal. Vervolgens, volgen wij als lezer hoe Rosalie haar leven duiding probeert te geven zonder haar moeder in haar leven.
Ik had moeite met het wegleggen van het boek. Ik moest en zou weten wat er met Rosalie ging gebeuren. Ik kon mij goed inleven met haar ook al ben ik een man.
Normaal gesproken zou ik blij zijn met de wat korte hoofdstukken in dit boek, want ik leg graag een boek pas weg wanneer een hoofdstuk klaar is.
Dat was alleen niet nodig bij dit verhaal. Ik heb wel geteld enkel 4 ezelsoren hoeven leggen voor de +200 pagina's van het boek.
Ik heb geprobeerd met deze review niet te veel over het verhaal te schrijven, Rosalie kan dat namelijk veel beter dan ik.
Ik hoop daarom dat de gevoelens en aantekeningen die ik in deze review heb opgeschreven je doen aanzetten dit verhaal te lezen! Ik was blij verrast!
February 21, 2026
“Op zoek naar houvast kan ik zo uren naar mezelf staren: mijn spiegelbeeld een optelsom van lichamen die elkaar verlieten.”
March 7, 2026
Kippenvel soms :))
February 9, 2026
Je Moeder van Rosalie Dielesen is een prachtig en aangrijpend boek dat een moeilijk onderwerp op een eerlijke en overtuigende manier bespreekbaar maakt. Vanaf de eerste pagina kon het boek simpelweg niet wegleggen. De debuut auteur neemt je mee in het leven van een gezin vanuit het perspectief en de emoties van een kind tot jongvolwassene, waardoor je moeiteloos meeleeft met alles wat het hoofdpersonage voelt: het gemis, de verwarring, de hoop, de kleine overwinningen en de grote teleurstellingen – alle emoties en situaties die horen bij opgroeien in een ingewikkeld gezin.
Het verhaal laat zien hoe complex relaties binnen een gezin kunnen zijn, zonder dat het ooit oppervlakkig wordt. Het nodigt uit tot empathie en doet je reflecteren op het moederschap, ouder-kindrelaties, onvoorwaardelijke liefde, relaties en vriendschappen en het laat zien hoe universeel het verlangen naar erkenning, verbondenheid en liefde is.
Wat Je Moeder daarnaast bijzonder maakt, is hoe diep je kunt meevoelen met het hoofdpersonage. Het gaat over een kind dat is verlaten door haar moeder, de persoon van wie de liefde vanzelfsprekend en onvoorwaardelijk zou moeten zijn. De lezer voelt de pijn, het verlies en de onzekerheid van het kind, en tegelijkertijd de enorme kracht die het kost om hiermee om te gaan en verder te groeien. Dielesen beschrijft emoties en innerlijke conflicten op een invoelbare manier, waardoor je wordt meegenomen in de strijd en veerkracht van zowel een kind als (jong-) volwassene.
Het is duidelijk dat dit een boek is over de zoektocht naar thuis en liefde, en niet over wrok of haat. Het laat zien hoeveel impact het weggaan van een moeder kan hebben op een kind, en hoeveel moed en doorzettingsvermogen het kost om opnieuw te leren vertrouwen, liefhebben en een ‘gekozen’ familie in anderen te vinden.
Kortom, Je Moeder is een boek dat je niet zomaar weglegt, dat diep raakt en lang bijblijft. Het is ontroerend, meeslepend en eerlijk, en ik kan het iedereen aanraden die openstaat voor een verhaal over familie en de zoektocht naar onvoorwaardelijke liefde.
Het verhaal laat zien hoe complex relaties binnen een gezin kunnen zijn, zonder dat het ooit oppervlakkig wordt. Het nodigt uit tot empathie en doet je reflecteren op het moederschap, ouder-kindrelaties, onvoorwaardelijke liefde, relaties en vriendschappen en het laat zien hoe universeel het verlangen naar erkenning, verbondenheid en liefde is.
Wat Je Moeder daarnaast bijzonder maakt, is hoe diep je kunt meevoelen met het hoofdpersonage. Het gaat over een kind dat is verlaten door haar moeder, de persoon van wie de liefde vanzelfsprekend en onvoorwaardelijk zou moeten zijn. De lezer voelt de pijn, het verlies en de onzekerheid van het kind, en tegelijkertijd de enorme kracht die het kost om hiermee om te gaan en verder te groeien. Dielesen beschrijft emoties en innerlijke conflicten op een invoelbare manier, waardoor je wordt meegenomen in de strijd en veerkracht van zowel een kind als (jong-) volwassene.
Het is duidelijk dat dit een boek is over de zoektocht naar thuis en liefde, en niet over wrok of haat. Het laat zien hoeveel impact het weggaan van een moeder kan hebben op een kind, en hoeveel moed en doorzettingsvermogen het kost om opnieuw te leren vertrouwen, liefhebben en een ‘gekozen’ familie in anderen te vinden.
Kortom, Je Moeder is een boek dat je niet zomaar weglegt, dat diep raakt en lang bijblijft. Het is ontroerend, meeslepend en eerlijk, en ik kan het iedereen aanraden die openstaat voor een verhaal over familie en de zoektocht naar onvoorwaardelijke liefde.
February 11, 2026
Dit boek laat zien wat er gebeurt wanneer een auteur haar verhaal serieus neemt. De stijl is doordacht, de opbouw zorgvuldig en de thematiek gelaagd; het is een werk dat uitnodigt tot aandachtig lezen en gaandeweg steeds meer prijsgeeft. De consistentie in toon en intentie valt daarbij op: stilistische en inhoudelijke keuzes zijn duidelijk bewust en vormen een samenhangend geheel. Dat maakt het boek misschien niet voor iedereen comfortabel, maar wel eerlijk en moedig.
February 10, 2026
Je Moeder van Rosalie Dielesen pakt je vanaf de eerste zin. Het laat zien wat gebeurt als volwassenen tekortschieten en hoe een kind daar opgroeit. Het is indringend, oprecht en confronterend. En voor iedereen die zich geroepen voelt om kritiek te hebben: misschien zegt het boek gewoon precies wat je zelf niet wilt zien. Een verhaal dat je lang bijblijft.
February 11, 2026
Aangrijpend boek over het belang van een goede basis, veiligheid en geborgenheid als kind en de uitwerking daarvan op het volwassen leven als die ontbreken. Prachtig verwoord.
February 11, 2026
Emotioneel boek. Heeft me geraakt.
Displaying 1 - 30 of 31 reviews