De ravenkoning is voor het eerst in het Nederlands vertaald. Haar hele leven lang is Blue gewaarschuwd dat ze de dood van haar ware liefde zal veroorzaken. Ze gelooft niet in ware liefde en had nooit gedacht dat dit een probleem zou zijn, maar sinds ze verstrikt is geraakt in de vreemde en betoverende wereld van de Ravenjongens, is ze daar niet meer zo zeker van. In dit vierde en laatste deel van de serie moeten Blue, Gansey, Ronan, Adam en Noah het lichaam van koning Glendower vinden én een einde maken aan de vloek die rust op Blue. En daar is een flinke dosis magie voor nodig. Pers en lezers 'Een spannende mix van avontuur, magie en een vleugje romantiek.' Onkruid 'Stiefvater bewijst een betoverende pen te hebben en een spannend avontuur te kunnen schrijven.' Thrillzone.nl 'Een verhaal met een dodelijke kus, energievelden, een levende dode, geheimen en een dagboek. En toch bovenal een verhaal over liefde, vriendschap en familie. Ik hou ervan!' Lisette op Hebban.nl
In De ravenkoning, laat Maggie Stiefvater meer achtergrondinformatie over Gansey los. Zoals we van Stiefvaters stijl gewend zijn, schuilt er opnieuw een serene, langzaam opbouwende ondertoon in de manier van vertellen. De alom genoemde ley-lijnen blijven prominent aanwezig. Dromen, visioenen, en magie, zoals schouwen, zijn boeiende thema’s. De auteur weet een sfeervol beeld van de omgeving te scheppen, een sfeer die de lezer moeiteloos zal opsnuiven. Naarmate het verhaal vordert, wordt de omgeving met de minuut griezeliger. Er worden entiteiten gemanifesteerd, die ronduit opmerkelijk zijn. Het is tevens een zoektocht waarin de karakters naargeestig op zoek zijn naar zichzelf. Hierbij komen nog weleens heftige emoties en gevoelens bij los. Het is een verhaal waarin de uitdrukking “race tegen de klok” letterlijk kan worden genomen, en waarin de horzel een opmerkelijke symboliek belichaamt. Insecten hebben sowieso een opvallende rol in de verhaallijn gekregen. Het boek omschrijft veel herinneringen van de karakters, en deze scenes neigen naar een lichte infodump. Ze zijn er niet minder interessant door. De gebeurtenissen in de verhaallijn zijn al vreemd genoeg van zichzelf. Dit kan voelen alsof de auteur regelmatig van het werkelijke doel afdwaalt. Stiefvater heeft een hele uitgesproken manier van storytelling, en hoewel de auteur een interessante manier van sfeervangen heeft, krijgt de lezer toch onverhoopt het gevoel een beetje verdwaald te zijn in de manier van hoe de schrijfster haar scenes uitbeeldt. Lezers kunnen niet altijd evengoed er de vinger op leggen, waar de auteur exact op doelt. De serie is en blijft daardoor een serie die niet heel gebruikelijk is. Het zal zeker niet voor iedereen zijn of haar ding zijn. Op sfeer blijft het dan wel scoren. Dit blijft eentje die voor het gevoel niet helemaal alles afwikkelt. Een boek dat buitengewoon anders werd bevonden, en is een niche door de jaren heen gebleven.