What do you think?
Rate this book
De vroedvrouw van Auschwitz (Verborgen nummers Book 1)
400 pages, Kindle Edition
Published February 5, 2026
11 people are currently reading
59 people want to read
About the author
Anna Stuart
36 books670 followersI wanted to be an author from the moment I could pick up a pen and was writing boarding-school novels by the age of nine. I made the early mistake of thinking I ought to get a ‘proper job’ and went into Factory Planning – a career that gave me some wonderful experiences, amazing friends and even a fantastic husband, but didn’t offer much creative scope. So when I stopped to have children I took the chance to start the ‘improper job’ of writing. During the baby years I wrote in the brief gaps provided by sleeps, playschools and obliging grandparents, publishing short stories and serials in all the women’s magazines.
But my ultimate aim was to write longer fiction and several years ago I published a series of successful historical novels under the pseudonym Joanna Courtney. I will continue to publish under that name but am delighted, as Anna Stuart, to also be able to write contemporary fiction. Bonnie and Stan is a true to life romance set in both the present day and sixties Liverpool and Four Minutes to Save a Life is a domestic drama about how small acts of kindness might just change the world!
But my ultimate aim was to write longer fiction and several years ago I published a series of successful historical novels under the pseudonym Joanna Courtney. I will continue to publish under that name but am delighted, as Anna Stuart, to also be able to write contemporary fiction. Bonnie and Stan is a true to life romance set in both the present day and sixties Liverpool and Four Minutes to Save a Life is a domestic drama about how small acts of kindness might just change the world!
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 7 of 7 reviews
February 21, 2026
Veronique las 'De vroedvrouw van Auschwitz' geschreven door Anna Stuart.
Haar mening lees je hieronder. ⬇️
Dit boek volgt vroedvrouw Ana. Nadat ze verdacht wordt van het helpen van Joden in het getto wordt ze naar Auschwitz gestuurd. In de trein naar Auschwitz komt ze haar jonge vriendin Esther tegen die ook gedeporteerd wordt. Ze kunnen zich nog niet voorstellen welke gruwelijkheden en uitdagingen hun te wachten staan. Eenmaal in Auschwitz verklaart Ana dat ze vroedvrouw is en dat Ester haar assistente is. De twee worden getatoeëerd en naar de barak voor zwangere vrouwen gebracht. Ze bedenken samen een list om de lebensbornkinderen na de oorlog weer te kunnen herenigen met hun moeders. In het geheim beginnen ze de nummers van de moeders op de baby's te tatoeeren. Terwijl de geruchten over vrede steeds hardnekkiger worden, groeit de hoop op vereniging van de moeders met hun kinderen.
'De vroedvrouw van Auschwitz' is een op waarheid gebaseerde roman over de Poolse vroedvrouw Stanisława Leszczyńska. Ze was een katholieke vrouw, die vanwege haar vermeende hulp aan de Joden in Auschwitz terecht kwam.
Anna Stuart heeft haar verhaal gebaseerd op het leven van Stanisława, maar hier een fictief verhaal over geschreven. Hier is het personage Ana op gebaseerd. Ana woont al haar hele leven in Lodz en heeft als vroedvrouw menig kind geboren zien worden, zo ook de jonge vrouw Esther.
Ondanks dat ik al heel veel verhalen over de tweede wereldoorlog gelezen hebt, weet ieder verhaal me steeds opnieuw te raken. In dit verhaal valt wederom op hoe moedig de mensen waren. Dat ze, ondanks de continue dreiging om vermoord te worden, kleine vormen van verzet plegen.
Anna Stuart heeft levendige personages neeegezet met echte emoties en gevoelens. Hierdoor werd het verhaal nog levensechter. Tel daarbij de beeldende schrijfstijl en je hebt een verhaal dat rauw en eerlijk binnen komt.
Aan het einde van het boek worden details beschreven waarop Anna Stuart haar verhaal gebaseerd heeft en daaruit blijkt dat ze akelig dicht bij de waarheid gebleven is, wat er voor zorgt dat het verhaal nog meer binnen komt.
Het is een mooi eerbetoon aan alle mensen die de tweede wereldoorlog meegemaakt hebben en hun leven hebben geriskeerd voor het redden van anderen.
Als je van oorlogsromans houdt is dit zeker een boek wat je op moet pakken. Dit is een verhaal wat je niet snel vergeet.
Dit boek ontvingen wij van Kok Boekencentrum. Dit beïnvloedt onze mening niet.
Haar mening lees je hieronder. ⬇️
Dit boek volgt vroedvrouw Ana. Nadat ze verdacht wordt van het helpen van Joden in het getto wordt ze naar Auschwitz gestuurd. In de trein naar Auschwitz komt ze haar jonge vriendin Esther tegen die ook gedeporteerd wordt. Ze kunnen zich nog niet voorstellen welke gruwelijkheden en uitdagingen hun te wachten staan. Eenmaal in Auschwitz verklaart Ana dat ze vroedvrouw is en dat Ester haar assistente is. De twee worden getatoeëerd en naar de barak voor zwangere vrouwen gebracht. Ze bedenken samen een list om de lebensbornkinderen na de oorlog weer te kunnen herenigen met hun moeders. In het geheim beginnen ze de nummers van de moeders op de baby's te tatoeeren. Terwijl de geruchten over vrede steeds hardnekkiger worden, groeit de hoop op vereniging van de moeders met hun kinderen.
'De vroedvrouw van Auschwitz' is een op waarheid gebaseerde roman over de Poolse vroedvrouw Stanisława Leszczyńska. Ze was een katholieke vrouw, die vanwege haar vermeende hulp aan de Joden in Auschwitz terecht kwam.
Anna Stuart heeft haar verhaal gebaseerd op het leven van Stanisława, maar hier een fictief verhaal over geschreven. Hier is het personage Ana op gebaseerd. Ana woont al haar hele leven in Lodz en heeft als vroedvrouw menig kind geboren zien worden, zo ook de jonge vrouw Esther.
Ondanks dat ik al heel veel verhalen over de tweede wereldoorlog gelezen hebt, weet ieder verhaal me steeds opnieuw te raken. In dit verhaal valt wederom op hoe moedig de mensen waren. Dat ze, ondanks de continue dreiging om vermoord te worden, kleine vormen van verzet plegen.
Anna Stuart heeft levendige personages neeegezet met echte emoties en gevoelens. Hierdoor werd het verhaal nog levensechter. Tel daarbij de beeldende schrijfstijl en je hebt een verhaal dat rauw en eerlijk binnen komt.
Aan het einde van het boek worden details beschreven waarop Anna Stuart haar verhaal gebaseerd heeft en daaruit blijkt dat ze akelig dicht bij de waarheid gebleven is, wat er voor zorgt dat het verhaal nog meer binnen komt.
Het is een mooi eerbetoon aan alle mensen die de tweede wereldoorlog meegemaakt hebben en hun leven hebben geriskeerd voor het redden van anderen.
Als je van oorlogsromans houdt is dit zeker een boek wat je op moet pakken. Dit is een verhaal wat je niet snel vergeet.
Dit boek ontvingen wij van Kok Boekencentrum. Dit beïnvloedt onze mening niet.
February 13, 2026
Wat een aangrijpend en indrukwekkend verhaal… 💔
Ik heb al veel romans gelezen over Auschwitz, maar een vroedvrouw in Auschwitz? Dat verhaal kende ik nog niet.
De vroedvrouw van Auschwitz
Als baby mocht Ana Esther ter wereld brengen. Al jaren werkt ze als vroedvrouw – werk dat ze met passie en liefde doet. Esther groeit uit tot een mooie jonge vrouw, maar dan moet Ana met lede ogen toezien hoe zij wordt opgesloten achter de muren van het getto in Lodz. Wanneer ze hoort over de erbarmelijke omstandigheden daar, kan en wil ze niet langer lijdzaam toekijken.
Samen met haar gezin nemen ze tijdens Kerst een moedig besluit. Haar man Bartek zegt: “Heeft de Heer Jezus ons niet geleerd: heb uw naaste lief als uzelf? Heeft Hij ons niet opgedragen om te zijn als de barmhartige Samaritaan en hen die in nood zijn te helpen, ongeacht hun geloofsovertuiging?” Met deze overtuiging brengen ze hun kerstdiner naar de hekken van het getto. Door Kerst zijn de wachters milder gestemd. Het gezin besluit niet langer toe te kijken, maar in actie te komen – met grote gevolgen.
Ieder blok in Auschwitz kent zijn eigen gruwelen. Op een plek waar zoveel leven werd genomen, werd ook leven geboren. Met slechts de middelen die ze tot haar beschikking had, probeerde Ana de vrouwen zo goed mogelijk te ondersteunen tijdens hun bevalling.
Elke vrouw die zelf een kind heeft gebaard, zal dit verhaal met dubbele gevoelens lezen. Terwijl je weeën hebt, moet je gewoon op appel staan – hoe is dat mogelijk? Hoeveel we ook lezen over Auschwitz, ten diepste zullen wij nooit volledig bevatten wat de mensen daar hebben meegemaakt.
Het verhaal bevat heftige details, dingen die ik niet eerder heb gelezen en zelfs niet had kunnen bedenken. Deze baby’s werden niet met liefde ontvangen – behalve door hun moeder en de vroedvrouw. De nazi’s hadden andere plannen.
Dit is een verhaal over de moed van vrouwen in een van de donkerste perioden uit onze geschiedenis. Ik vond het heel waardevol dat achterin het boek een lijst met historisch commentaar is opgenomen. De schrijfster geeft zelf aan dat dit geen gemakkelijk boek was om te schrijven – en dat geloof ik meteen. Dankbaar ben ik dat zij dit verhaal met ons heeft willen delen. Want dit mag niemand vergeten.
Ik heb al veel romans gelezen over Auschwitz, maar een vroedvrouw in Auschwitz? Dat verhaal kende ik nog niet.
De vroedvrouw van Auschwitz
Als baby mocht Ana Esther ter wereld brengen. Al jaren werkt ze als vroedvrouw – werk dat ze met passie en liefde doet. Esther groeit uit tot een mooie jonge vrouw, maar dan moet Ana met lede ogen toezien hoe zij wordt opgesloten achter de muren van het getto in Lodz. Wanneer ze hoort over de erbarmelijke omstandigheden daar, kan en wil ze niet langer lijdzaam toekijken.
Samen met haar gezin nemen ze tijdens Kerst een moedig besluit. Haar man Bartek zegt: “Heeft de Heer Jezus ons niet geleerd: heb uw naaste lief als uzelf? Heeft Hij ons niet opgedragen om te zijn als de barmhartige Samaritaan en hen die in nood zijn te helpen, ongeacht hun geloofsovertuiging?” Met deze overtuiging brengen ze hun kerstdiner naar de hekken van het getto. Door Kerst zijn de wachters milder gestemd. Het gezin besluit niet langer toe te kijken, maar in actie te komen – met grote gevolgen.
Ieder blok in Auschwitz kent zijn eigen gruwelen. Op een plek waar zoveel leven werd genomen, werd ook leven geboren. Met slechts de middelen die ze tot haar beschikking had, probeerde Ana de vrouwen zo goed mogelijk te ondersteunen tijdens hun bevalling.
Elke vrouw die zelf een kind heeft gebaard, zal dit verhaal met dubbele gevoelens lezen. Terwijl je weeën hebt, moet je gewoon op appel staan – hoe is dat mogelijk? Hoeveel we ook lezen over Auschwitz, ten diepste zullen wij nooit volledig bevatten wat de mensen daar hebben meegemaakt.
Het verhaal bevat heftige details, dingen die ik niet eerder heb gelezen en zelfs niet had kunnen bedenken. Deze baby’s werden niet met liefde ontvangen – behalve door hun moeder en de vroedvrouw. De nazi’s hadden andere plannen.
Dit is een verhaal over de moed van vrouwen in een van de donkerste perioden uit onze geschiedenis. Ik vond het heel waardevol dat achterin het boek een lijst met historisch commentaar is opgenomen. De schrijfster geeft zelf aan dat dit geen gemakkelijk boek was om te schrijven – en dat geloof ik meteen. Dankbaar ben ik dat zij dit verhaal met ons heeft willen delen. Want dit mag niemand vergeten.
February 15, 2026
✨Recensie✨
Het verhaal volgt Ana, een vrouw die samen met haar jonge vriendin Ester door de beruchte poorten van Auschwitz wordt geduwd. Eenmaal in de barak voor zwangere vrouwen, wordt Ana geconfronteerd met de gruwelijke realiteit en de immense verantwoordelijkheid die op haar schouders rust wanneer ze een pasgeboren baby vasthoudt. Ondanks de onmenselijke omstandigheden besluit ze alles op alles te zetten om zoveel mogelijk kinderen te redden en te overleven. Samen met Ester bedenkt Ana een list om de kinderen na de oorlog te herenigen met hun moeders: ze tatoeëren de nummers van de moeders op de kinderen, in de hoop dat deze markeringen ooit tot een hereniging zullen leiden. Terwijl de oorlog ten einde loopt en geruchten over vrede toenemen, groeit ook de hoop bij Ester, vooral wanneer haar eigen zwangerschap aan het licht komt.
Verhalen die zich afspelen in de tijd van Auschwitz vind ik ontroerend, pakkend en waardevol. Misschien komt dat omdat ik er zelf ben geweest en vind dat dit voor altijd aandacht moet blijven houden. De afschuwelijke gebeurtenissen die zich daar hebben afgespeeld zijn hartverscheurend, maar de manier waarop er met baby’s werd omgegaan maakt het geheel nog aangrijpender. Ik heb vol ongeloof zitten lezen; liefst zou ik alle baby’tjes adopteren, zo aandoenlijk.
Het verhaal is empatisch en ontroerend geschreven, maar het raakte me diep. Achterin het boek worden feiten beschreven en wordt uitgelegd waar het verhaal op gebaseerd is. Dit is een mooie aanvulling op het geheel. Het is geen boek dat je met plezier leest, maar wel vol bewondering en ongeloof. Bewondering voor de kracht die de vrouwen toonden in de meest bizarre tijden.
‘De vroedvrouw van Auschwitz’ is een ontroerend verhaal, intens en vol moed en menselijkheid te midden van een van de donkerste periodes uit de geschiedenis.
Het verhaal volgt Ana, een vrouw die samen met haar jonge vriendin Ester door de beruchte poorten van Auschwitz wordt geduwd. Eenmaal in de barak voor zwangere vrouwen, wordt Ana geconfronteerd met de gruwelijke realiteit en de immense verantwoordelijkheid die op haar schouders rust wanneer ze een pasgeboren baby vasthoudt. Ondanks de onmenselijke omstandigheden besluit ze alles op alles te zetten om zoveel mogelijk kinderen te redden en te overleven. Samen met Ester bedenkt Ana een list om de kinderen na de oorlog te herenigen met hun moeders: ze tatoeëren de nummers van de moeders op de kinderen, in de hoop dat deze markeringen ooit tot een hereniging zullen leiden. Terwijl de oorlog ten einde loopt en geruchten over vrede toenemen, groeit ook de hoop bij Ester, vooral wanneer haar eigen zwangerschap aan het licht komt.
Verhalen die zich afspelen in de tijd van Auschwitz vind ik ontroerend, pakkend en waardevol. Misschien komt dat omdat ik er zelf ben geweest en vind dat dit voor altijd aandacht moet blijven houden. De afschuwelijke gebeurtenissen die zich daar hebben afgespeeld zijn hartverscheurend, maar de manier waarop er met baby’s werd omgegaan maakt het geheel nog aangrijpender. Ik heb vol ongeloof zitten lezen; liefst zou ik alle baby’tjes adopteren, zo aandoenlijk.
Het verhaal is empatisch en ontroerend geschreven, maar het raakte me diep. Achterin het boek worden feiten beschreven en wordt uitgelegd waar het verhaal op gebaseerd is. Dit is een mooie aanvulling op het geheel. Het is geen boek dat je met plezier leest, maar wel vol bewondering en ongeloof. Bewondering voor de kracht die de vrouwen toonden in de meest bizarre tijden.
‘De vroedvrouw van Auschwitz’ is een ontroerend verhaal, intens en vol moed en menselijkheid te midden van een van de donkerste periodes uit de geschiedenis.
February 17, 2026
Vroedvrouw Ana wordt naar Auschwitz gedeporteerd, samen met haar vriendin Ester. Bij aankomst worden ze vanwege hun medische kennis naar de barak vol zwangere vrouwen gestuurd. Daar probeert Ana pasgeboren baby’s te redden van de dood. Samen met Ester bedenken ze een manier om de kinderen na de oorlog weer op te sporen. Maar dan ziet Ana een groeiende buik bij Ester, die hoopt dat de vrede op tijd voor haar kind zal komen.
Ik heb al best wat boeken gelezen over de Tweede Wereldoorlog en over de onmenselijke daden die werden gepleegd. Maar ondanks dat zijn er nog zoveel verhalen die niet verteld zijn, niet alleen over de wrede en gruwelijke gebeurtenissen, maar ook de verhalen die hoop geven. Dat er tussen duister en donker ook licht is. De wil en moed van mensen om het juiste te doen en op te staan voor de zwakkeren. En juist dat raakte mij in dit verhaal.
‘De vroedvrouw van Auschwitz’ is gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Mede daardoor zal dit boek niet snel worden vergeten. Als je na het lezen van het boek gaat zoeken op internet, zul je al snel vele namen herkennen. Een deel is fictie, maar door de gedetailleerde en fijne schrijfstijl kun je je identificeren met de personages. Je voelt hun angst en pijn, waarbij je ze wilt toeschreeuwen dat ze niet hun hoofd moeten uitsteken. Ik bewonder hun moed, om, ondanks de voortdurende dreiging om zelf vermoord te worden, toch weerstand te bieden tegen de nazi’s.
Het boek is een prachtig eerbetoon aan alle vrouwen en mannen die hun leven hebben geriskeerd om anderen te redden. Hoewel het een roman is, maakt de auteur veel emoties bij je los. Dit komt mede door de beeldende beschrijvingen. Het voelt echt en rauw. Het is aangrijpend en hartverscheurend.
‘De vroedvrouw van Auschwitz’ zal je niet vergeten. Het gaat onder je huid zitten.
Ik heb al best wat boeken gelezen over de Tweede Wereldoorlog en over de onmenselijke daden die werden gepleegd. Maar ondanks dat zijn er nog zoveel verhalen die niet verteld zijn, niet alleen over de wrede en gruwelijke gebeurtenissen, maar ook de verhalen die hoop geven. Dat er tussen duister en donker ook licht is. De wil en moed van mensen om het juiste te doen en op te staan voor de zwakkeren. En juist dat raakte mij in dit verhaal.
‘De vroedvrouw van Auschwitz’ is gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Mede daardoor zal dit boek niet snel worden vergeten. Als je na het lezen van het boek gaat zoeken op internet, zul je al snel vele namen herkennen. Een deel is fictie, maar door de gedetailleerde en fijne schrijfstijl kun je je identificeren met de personages. Je voelt hun angst en pijn, waarbij je ze wilt toeschreeuwen dat ze niet hun hoofd moeten uitsteken. Ik bewonder hun moed, om, ondanks de voortdurende dreiging om zelf vermoord te worden, toch weerstand te bieden tegen de nazi’s.
Het boek is een prachtig eerbetoon aan alle vrouwen en mannen die hun leven hebben geriskeerd om anderen te redden. Hoewel het een roman is, maakt de auteur veel emoties bij je los. Dit komt mede door de beeldende beschrijvingen. Het voelt echt en rauw. Het is aangrijpend en hartverscheurend.
‘De vroedvrouw van Auschwitz’ zal je niet vergeten. Het gaat onder je huid zitten.
March 2, 2026
𝗪𝗲 𝗸𝘂𝗻𝗻𝗲𝗻 𝗼𝗻𝘀 𝗹𝗲𝘃𝗲𝗻 𝘃𝗲𝗿𝗹𝗶𝗲𝘇𝗲𝗻 𝗮𝗹𝘀 𝘄𝗲 𝗼𝗻𝘀 𝗯𝗶𝗷 𝗵𝗲𝘁 𝘃𝗲𝗿𝘇𝗲𝘁 𝗮𝗮𝗻-𝘀𝗹𝘂𝗶𝘁𝗲𝗻.' '𝗠𝗮𝗮𝗿 𝗮𝗻𝗱𝗲𝗿𝘀,' 𝗮𝗻𝘁𝘄𝗼𝗼𝗿𝗱𝗱𝗲 𝗕𝗮𝗿𝘁𝗲𝗸, '𝘃𝗲𝗿𝗹𝗶𝗲𝘇𝗲𝗻 𝘄𝗲 𝗼𝗻𝘇𝗲 𝘇𝗶𝗲𝗹.'
‘De vroedvrouw van Auschwitz’ is gebaseerd op een waargebeurd verhaal, en dat alleen al zorgt ervoor dat het verhaal bij mij tien keer harder binnenkomt. Wanneer je weet dat de gebeurtenissen hun oorsprong vinden in de werkelijkheid, leest alles zwaarder. Intenser.
Het boek wordt verteld vanuit de perspectieven van Ester en Ana en is verdeeld in drie delen, waardoor de tijdlijn overzichtelijk blijft. Die opbouw werkt sterk: je ziet hoe hun levens zich ontwikkelen, los van elkaar, met totaal verschillende achtergronden en overtuigingen. En toch brengt het noodlot hen samen in kamp Auschwitz. Juist dat contrast en hun kijk op de wereld maakt het verhaal zo pakkend.
Wat zich in dit boek afspeelt, is ronduit mensonterend. Ik vond het verhaal in het begin al heftig, maar naarmate ik verder las, werd het alleen maar zwaarder. Het feit dat baby’s direct na de geboorte werden vermoord, of bij hun moeder werden weggehaald voor zogenoemde “projecten”… daar had ik werkelijk geen woorden voor.
De heldhaftige actie van Ester om de nummers op de baby’s te tatoeëren, zodat hun identiteit niet volledig zou verdwijnen, vond ik ongelooflijk moedig. Ook Naomi vond ik een bijzondere toevoeging aan het verhaal. De personages van Ana, Ester en Naomi zijn stuk voor stuk bewonderingswaardig. Niet omdat ze bovenmenselijk zijn, maar juist omdat ze ondanks alles mens blijven.
Richting het einde, bij de gebeurtenissen rondom de bevrijding van kamp Auschwitz, kwam het verhaal opnieuw hard binnen. En dan dat laatste deel; de naschok van de oorlog, het leven ná Auschwitz terug in Lodz… Daar zijn bij mij tranen gevloeid.
Ik las het einde met een dubbel gevoel. Hartbrekend, omdat het verlies en het leed zo tastbaar blijven. Maar tegelijkertijd ook mooi, omdat er ondanks alles ruimte is voor hoop en menselijkheid.
Dit is zo’n boek dat binnenkomt en nog blijft lang hangen. Dankjewel aan @kokboekencentrum.romans dat ik dit indrukwekkende boek mocht lezen.
‘De vroedvrouw van Auschwitz’ is gebaseerd op een waargebeurd verhaal, en dat alleen al zorgt ervoor dat het verhaal bij mij tien keer harder binnenkomt. Wanneer je weet dat de gebeurtenissen hun oorsprong vinden in de werkelijkheid, leest alles zwaarder. Intenser.
Het boek wordt verteld vanuit de perspectieven van Ester en Ana en is verdeeld in drie delen, waardoor de tijdlijn overzichtelijk blijft. Die opbouw werkt sterk: je ziet hoe hun levens zich ontwikkelen, los van elkaar, met totaal verschillende achtergronden en overtuigingen. En toch brengt het noodlot hen samen in kamp Auschwitz. Juist dat contrast en hun kijk op de wereld maakt het verhaal zo pakkend.
Wat zich in dit boek afspeelt, is ronduit mensonterend. Ik vond het verhaal in het begin al heftig, maar naarmate ik verder las, werd het alleen maar zwaarder. Het feit dat baby’s direct na de geboorte werden vermoord, of bij hun moeder werden weggehaald voor zogenoemde “projecten”… daar had ik werkelijk geen woorden voor.
De heldhaftige actie van Ester om de nummers op de baby’s te tatoeëren, zodat hun identiteit niet volledig zou verdwijnen, vond ik ongelooflijk moedig. Ook Naomi vond ik een bijzondere toevoeging aan het verhaal. De personages van Ana, Ester en Naomi zijn stuk voor stuk bewonderingswaardig. Niet omdat ze bovenmenselijk zijn, maar juist omdat ze ondanks alles mens blijven.
Richting het einde, bij de gebeurtenissen rondom de bevrijding van kamp Auschwitz, kwam het verhaal opnieuw hard binnen. En dan dat laatste deel; de naschok van de oorlog, het leven ná Auschwitz terug in Lodz… Daar zijn bij mij tranen gevloeid.
Ik las het einde met een dubbel gevoel. Hartbrekend, omdat het verlies en het leed zo tastbaar blijven. Maar tegelijkertijd ook mooi, omdat er ondanks alles ruimte is voor hoop en menselijkheid.
Dit is zo’n boek dat binnenkomt en nog blijft lang hangen. Dankjewel aan @kokboekencentrum.romans dat ik dit indrukwekkende boek mocht lezen.
February 23, 2026
Polen, 1942
Ana, vroedvrouw in hart en nieren, bracht al ontelbaar veel baby's ter wereld, maar nooit eerder in zulke erbarmelijke omstandigheden als in Auschwitz. Ana en haar jonge vriendin en assistente Ester, komen terecht in de barak voor zwangere vrouwen. Er moeten immers baby's geboren worden voor het rijk. De blonde baby's worden weggehaald bij hun moeder om bij een Arisch gezin grootgebracht te worden, de baby's met een andere haarkleur worden aan hun lot overgelaten of erger.
Ana en Ester besluiten samen in verzet te gaan, op de in hun ogen enige mogelijke manier. Maar zoals bijna alles in Auschwitz is ook hun daad met gevaar voor eigen leven.
Te gek voor woorden dat De vroedvrouw van Auschwitz gebaseerd is op een waargebeurd verhaal. Ik dacht ondertussen wel van alle gruwelen af te weten, maar ook deze keer kwam ik weer enkele nieuwe verschrikkingen te weten.
Toch is het niet de gruwel van Auschwitz die de rode draad is in het verhaal. Anna Stuart wist het zachter te brengen, sterker. Alsof de ontberingen van Auschwitz niet voorop staan, maar wel de levenslust, het redden van onschuldige levens en het verzet tegen de Duitsers. Het voelt als een hoopvol verhaal. Niet als een verhaal dat op voorhand al verloren is.
Dat gezegd zijnde, blijft het wel een heftig verhaal, kan ook niet anders.
De vroedvrouw van Auschwitz is een meeslepend, vlot verhaal over het beschermen van onschuldige levens, het vasthouden aan het leven en de kracht vinden om het op te nemen tegen gruwelijke demonen.
3,5*
Ana, vroedvrouw in hart en nieren, bracht al ontelbaar veel baby's ter wereld, maar nooit eerder in zulke erbarmelijke omstandigheden als in Auschwitz. Ana en haar jonge vriendin en assistente Ester, komen terecht in de barak voor zwangere vrouwen. Er moeten immers baby's geboren worden voor het rijk. De blonde baby's worden weggehaald bij hun moeder om bij een Arisch gezin grootgebracht te worden, de baby's met een andere haarkleur worden aan hun lot overgelaten of erger.
Ana en Ester besluiten samen in verzet te gaan, op de in hun ogen enige mogelijke manier. Maar zoals bijna alles in Auschwitz is ook hun daad met gevaar voor eigen leven.
Te gek voor woorden dat De vroedvrouw van Auschwitz gebaseerd is op een waargebeurd verhaal. Ik dacht ondertussen wel van alle gruwelen af te weten, maar ook deze keer kwam ik weer enkele nieuwe verschrikkingen te weten.
Toch is het niet de gruwel van Auschwitz die de rode draad is in het verhaal. Anna Stuart wist het zachter te brengen, sterker. Alsof de ontberingen van Auschwitz niet voorop staan, maar wel de levenslust, het redden van onschuldige levens en het verzet tegen de Duitsers. Het voelt als een hoopvol verhaal. Niet als een verhaal dat op voorhand al verloren is.
Dat gezegd zijnde, blijft het wel een heftig verhaal, kan ook niet anders.
De vroedvrouw van Auschwitz is een meeslepend, vlot verhaal over het beschermen van onschuldige levens, het vasthouden aan het leven en de kracht vinden om het op te nemen tegen gruwelijke demonen.
3,5*
March 5, 2026
🛤️ ‘De vroedvrouw van Auschwitz’ is een kei- en keiharde roman, die bovendien gebaseerd is op waargebeurde feiten. Het is een misselijkmakend wreed relaas, al toont toont ook de kracht van solidariteit en vriendschap in onmogelijke omstandigheden.
🛤️ Het lijden van Ana en Ester begint al lang voor hun deportatie naar Auschwitz. Ester is Joods en werd met haar familie naar een getto in haar stad verbannen. Het was er krap, vuil, armoedig, vernederend en gevaarlijk. Een poging om haar moeder te beschermen, eindigt in een plek op het transport naar Auschwitz. Ester ontdekt dat haar vriendin Ana, tot haar grote afschuw, ook in de trein geduwd werd.
🛤️ Vlak na hun aankomst in Auschwitz worden de dames al met de wreedheid van de bewakers geconfronteerd: baby’s overleven niet in het kamp. Bij de opstart van het Lebensborn-programma zien ze naast de onverbiddelijkheid van de Duitsers een kans: deze kinderen kunnen de oorlog overleven. Ester zorgt er vanaf dan voor dat de geselecteerde baby’s het kampnummer van hun moeder op hun huid meedragen.
🛤️ Ana en Ester hielpen ruim 3000 baby’s op de wereld zetten, waarvan slechts enkelen de week, laat staan de oorlog, overleefden. Ze zagen onnoemelijk veel dood en verdriet, maar bleven toch de kracht vinden om hun kampgenoten te steunen. Daarnaast maakten ze zich constant zorgen over het lot van hun gezinsleden. Waar waren ze? Leefden ze nog? Wanneer zou het kamp bevrijd worden?
🛤️ Zelfs bij de bevrijding van het kamp kiezen de vrouwen opnieuw voor de dapperste weg. Ze weigeren hun zwakkere kampgenoten in de steek te laten. Hoewel het kamp opgedoekt is, zijn de vrouwen nog lang niet thuis. Ook de zoektocht naar hun familieleden moet nog beginnen. En wat met de kinderen uit het Duitse Lebensborn-programma? Het schipperen tussen hoop en wanhoop is nog niet voorbij.
🛤️ Het lijden van Ana en Ester begint al lang voor hun deportatie naar Auschwitz. Ester is Joods en werd met haar familie naar een getto in haar stad verbannen. Het was er krap, vuil, armoedig, vernederend en gevaarlijk. Een poging om haar moeder te beschermen, eindigt in een plek op het transport naar Auschwitz. Ester ontdekt dat haar vriendin Ana, tot haar grote afschuw, ook in de trein geduwd werd.
🛤️ Vlak na hun aankomst in Auschwitz worden de dames al met de wreedheid van de bewakers geconfronteerd: baby’s overleven niet in het kamp. Bij de opstart van het Lebensborn-programma zien ze naast de onverbiddelijkheid van de Duitsers een kans: deze kinderen kunnen de oorlog overleven. Ester zorgt er vanaf dan voor dat de geselecteerde baby’s het kampnummer van hun moeder op hun huid meedragen.
🛤️ Ana en Ester hielpen ruim 3000 baby’s op de wereld zetten, waarvan slechts enkelen de week, laat staan de oorlog, overleefden. Ze zagen onnoemelijk veel dood en verdriet, maar bleven toch de kracht vinden om hun kampgenoten te steunen. Daarnaast maakten ze zich constant zorgen over het lot van hun gezinsleden. Waar waren ze? Leefden ze nog? Wanneer zou het kamp bevrijd worden?
🛤️ Zelfs bij de bevrijding van het kamp kiezen de vrouwen opnieuw voor de dapperste weg. Ze weigeren hun zwakkere kampgenoten in de steek te laten. Hoewel het kamp opgedoekt is, zijn de vrouwen nog lang niet thuis. Ook de zoektocht naar hun familieleden moet nog beginnen. En wat met de kinderen uit het Duitse Lebensborn-programma? Het schipperen tussen hoop en wanhoop is nog niet voorbij.
Displaying 1 - 7 of 7 reviews