What do you think?
Rate this book
Sztorm #2
Zakon
Krwawe baśnie nie dają o sobie zapomnieć.
Nadeszła kolejna pora sucha. Zło tym razem zagnieździło się w Liberii i naczelnik Sztorm wie, że jeśli go nie powstrzyma, jego ukochane miasto znajdzie się na krawędzi paniki, a z nim cała Kolonia.
Pokojowa warta próbuje rozwikłać zagadkę samobójczej śmierci redaktora lokalnej gazety, który chciał odkryć zbyt wiele o przeszłości. Wkrótce jednak pojawiają się kolejne ciała. Ktoś znów zabija, naśladując dawne baśnie dla dzieci. Czyżby unohora, tajemnicza bestia z buszu, jednak naprawdę istniała? I co to ma wspólnego z niewytłumaczalnym szaleństwem ogarniającym ogry w sercu wyspy?
Nadeszła kolejna pora sucha. Zło tym razem zagnieździło się w Liberii i naczelnik Sztorm wie, że jeśli go nie powstrzyma, jego ukochane miasto znajdzie się na krawędzi paniki, a z nim cała Kolonia.
Pokojowa warta próbuje rozwikłać zagadkę samobójczej śmierci redaktora lokalnej gazety, który chciał odkryć zbyt wiele o przeszłości. Wkrótce jednak pojawiają się kolejne ciała. Ktoś znów zabija, naśladując dawne baśnie dla dzieci. Czyżby unohora, tajemnicza bestia z buszu, jednak naprawdę istniała? I co to ma wspólnego z niewytłumaczalnym szaleństwem ogarniającym ogry w sercu wyspy?
592 pages, Paperback
First published March 4, 2026
About the author
Paulina Hendel
24 books281 followersAbsolwentka filologii angielskiej na Uniwersytecie Gdańskim. Od kilku lat pisze opowiadania do prasy kobiecej. Interesuje się polską literaturą fantastyczną i przygodową, a także twórczością Terry’ego Pratchetta. W czasie wolnym zajmuje się rekonstrukcją historyczną.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 64 reviews
March 15, 2026
Bardzo podoba mi się jak Paulina Hendel rozbudowuje to uniwersum. Choć tutaj brakowało mi takiego plot twistu, który zmiótłby mnie z planszy tak jak w pierwszym tomie. Niemniej wciąż super seria!
-----------------------------
[ współpraca reklamowa @wydawnictwo_mięta ]
“Zakon” Pauliny Hendel to drugi tom historii o naczelniku Sztormie. Po raz kolejny przyjdzie mu rozwiązać zagadkę tajemniczych morderstw i zła czającego się w buszu. Czy tym razem wyjdzie z tego starcia zwycięsko?
Twórczość Pauliny Hendel już na stałe zagościła na moich półkach. Uwielbiam ten powiew świeżości jeśli chodzi o światy jakie kreuje. W “Zakonie” po raz kolejny udowadnia, że potrafi świetnie balansować między fantastyką, a wciągającą intrygą kryminalną. Fabuła jest przemyślana i pełna zwrotów akcji, a autorka stopniowo odkrywa przed czytelnikiem kolejne elementy układanki. Dokładnie to sprawiło, że byłam tak bardzo zaangażowana w lekturę.
W tym wszystkim Paulina Hendel przemyca również ważne kwestie społeczne. Daje przestrzeń na refleksję nad tym jak łatwo rodzą się uprzedzenia i czy strach przed nieznanym może zmienić się w agresję. Dzięki temu książka nie jest jedynie historią walki dobra ze złem, ale też komentarzem na temat ludzkich zachowań.
“Zakon” to naprawdę świetna kontynuacja, pełna tajemnicy i mroku. Nie tylko rozwija ona wątki znane z pierwszego tomu, lecz również rozbudowuje przedstawiany świat nadając mu wielowymiarowości. Wprost nie mogę się już doczekać kolejnego tomu!
Poleciłabym tę serię fanom fantastyki z elementami kryminału, osobom, które lubią zagadki i powieści trzymające w napięciu aż do ostatnich stron.
-----------------------------
[ współpraca reklamowa @wydawnictwo_mięta ]
“Zakon” Pauliny Hendel to drugi tom historii o naczelniku Sztormie. Po raz kolejny przyjdzie mu rozwiązać zagadkę tajemniczych morderstw i zła czającego się w buszu. Czy tym razem wyjdzie z tego starcia zwycięsko?
Twórczość Pauliny Hendel już na stałe zagościła na moich półkach. Uwielbiam ten powiew świeżości jeśli chodzi o światy jakie kreuje. W “Zakonie” po raz kolejny udowadnia, że potrafi świetnie balansować między fantastyką, a wciągającą intrygą kryminalną. Fabuła jest przemyślana i pełna zwrotów akcji, a autorka stopniowo odkrywa przed czytelnikiem kolejne elementy układanki. Dokładnie to sprawiło, że byłam tak bardzo zaangażowana w lekturę.
W tym wszystkim Paulina Hendel przemyca również ważne kwestie społeczne. Daje przestrzeń na refleksję nad tym jak łatwo rodzą się uprzedzenia i czy strach przed nieznanym może zmienić się w agresję. Dzięki temu książka nie jest jedynie historią walki dobra ze złem, ale też komentarzem na temat ludzkich zachowań.
“Zakon” to naprawdę świetna kontynuacja, pełna tajemnicy i mroku. Nie tylko rozwija ona wątki znane z pierwszego tomu, lecz również rozbudowuje przedstawiany świat nadając mu wielowymiarowości. Wprost nie mogę się już doczekać kolejnego tomu!
Poleciłabym tę serię fanom fantastyki z elementami kryminału, osobom, które lubią zagadki i powieści trzymające w napięciu aż do ostatnich stron.
March 14, 2026
4,5
Świetny świat i świetni bohaterowie :)
Świetny świat i świetni bohaterowie :)
May 30, 2026
Bardzo się cieszę, że autorka zdecydowala się na kontynuację Wzgardy. To, co nie grało mi w pierwszym tomie, w drugim wcale nie występuje. Motyw found family to coś, co po raz kolejny pojawia się w książkach Hendel i znowu jest bardzo dobrze zrobione - tych bohaterów po prostu nie da się nie lubić. Proszę o kolejną część na wczoraj. 5⭐
Review of advance copy
kocham. kocham. kocham.
April 14, 2026
kocham tę serię, ale ostrzegam, że w tym tomie jest mnóstwo przemocy wobec zwierząt. Bardzo trudno się to czyta i gdybym wiedziała o tym przed rozpoczęciem, to pewnie bym nie sięgnęła. Fabularnie natomiast tom jest wspaniały, Kostek wciąż olśniewający, książka wciągająca i świetnie poprowadzona.
March 10, 2026
Podobała mi się bardziej niż poprzednia część. Zagadka kryminalna nadal kuleje ale te postaci, ten świat - kocham! Czekam na kontynuację 💜
February 7, 2026
4,5/5✨
__________
Ta opowieść jest bezpośrednią kontynuacją "Wzgardy", także jeśli jeszcze nie sięgnęliście po tom pierwszy, to serdecznie Was do tego zachęcam. Nie spoilerujcie sobie wydarzeń. Nie warto omijać takiej przygody. Jest krwawo, jest niebezpiecznie, a co najważniejsze, powracają nasze ulubione postacie, przed którymi po raz kolejny będzie czekała zagadka do rozwiązania. "Zakon" zawirował mi w głowie swoim śledztwem. Początek może wydawać się zwyczajny, ot zwykły wywiad dla Kuriera Północnego. Jednak im dalej w las, im dalej w fabułę, tym ścieżki robią się coraz bardziej kręte. Powracają nie tylko nasi ulubieńcy, lecz przede wszystkim, powracają mieszkańcy kolonii karnej, którzy znów są na celowniku pokojowej warty. Niektóre rzeczy uległy zmianie, jednak Kiliana Sztorm nadal pozostaje sobą. Twardo stąpającym po ziemi naczelnikiem, którego lepiej nie denerwować. Cóż... Wielokrotnie widzimy jak jego zastępca (najlepszy ogr pod słońcem) potrafi wytrącić go z równowagi, co prowadzi do kolejnych słownych potyczek. Powiem Wam, że jestem ogromną fanką ich relacji oraz sarkastycznego humoru, który Paulina Hendel dodaje w swoich powieściach. Te książki od razu się lepiej czyta! Jeśli chcieliście więcej magii, to ponownie wkraczamy w jej mały świat (przecież nie ma magii), dostajemy nietypowe stworzenia oraz jesteśmy świadkami morderczych zapałów. Czy to zawsze jest wina magii? Tego musicie się przekonać sami.
Co wyróżnia "Zakon"? Zdecydowanie tempo. Nie dostaniecie szybkiej akcji oraz podanych na tacy rozwiązań. Tutaj na pewne wydarzenia trzeba poczekać i choć momentami było to dla mnie nużące, to z czasem zrozumiałam, że warto było uzbroić się w cierpliwość. Bo nawet jeśli końcowy plot twist nie do końca mnie zaskoczył, to scena, która wydarzyła się po nim... to mnie ścięło z planszy. Do dziś nie zgadzam się z takowym zwrotem. Jeśli "Wzgarda" pozostawiła Was z niedosytem, to "Zakon" pozostawi Was z ogromną chęcią na kontynuację. No, może i bólem wypisanym na twarzy. Jedno jest pewne: nie będziecie się nudzić przy tej książce. Czytajcie!
[ współpraca reklamowa z Wydawnictwem Mięta ]
__________
Ta opowieść jest bezpośrednią kontynuacją "Wzgardy", także jeśli jeszcze nie sięgnęliście po tom pierwszy, to serdecznie Was do tego zachęcam. Nie spoilerujcie sobie wydarzeń. Nie warto omijać takiej przygody. Jest krwawo, jest niebezpiecznie, a co najważniejsze, powracają nasze ulubione postacie, przed którymi po raz kolejny będzie czekała zagadka do rozwiązania. "Zakon" zawirował mi w głowie swoim śledztwem. Początek może wydawać się zwyczajny, ot zwykły wywiad dla Kuriera Północnego. Jednak im dalej w las, im dalej w fabułę, tym ścieżki robią się coraz bardziej kręte. Powracają nie tylko nasi ulubieńcy, lecz przede wszystkim, powracają mieszkańcy kolonii karnej, którzy znów są na celowniku pokojowej warty. Niektóre rzeczy uległy zmianie, jednak Kiliana Sztorm nadal pozostaje sobą. Twardo stąpającym po ziemi naczelnikiem, którego lepiej nie denerwować. Cóż... Wielokrotnie widzimy jak jego zastępca (najlepszy ogr pod słońcem) potrafi wytrącić go z równowagi, co prowadzi do kolejnych słownych potyczek. Powiem Wam, że jestem ogromną fanką ich relacji oraz sarkastycznego humoru, który Paulina Hendel dodaje w swoich powieściach. Te książki od razu się lepiej czyta! Jeśli chcieliście więcej magii, to ponownie wkraczamy w jej mały świat (przecież nie ma magii), dostajemy nietypowe stworzenia oraz jesteśmy świadkami morderczych zapałów. Czy to zawsze jest wina magii? Tego musicie się przekonać sami.
Co wyróżnia "Zakon"? Zdecydowanie tempo. Nie dostaniecie szybkiej akcji oraz podanych na tacy rozwiązań. Tutaj na pewne wydarzenia trzeba poczekać i choć momentami było to dla mnie nużące, to z czasem zrozumiałam, że warto było uzbroić się w cierpliwość. Bo nawet jeśli końcowy plot twist nie do końca mnie zaskoczył, to scena, która wydarzyła się po nim... to mnie ścięło z planszy. Do dziś nie zgadzam się z takowym zwrotem. Jeśli "Wzgarda" pozostawiła Was z niedosytem, to "Zakon" pozostawi Was z ogromną chęcią na kontynuację. No, może i bólem wypisanym na twarzy. Jedno jest pewne: nie będziecie się nudzić przy tej książce. Czytajcie!
[ współpraca reklamowa z Wydawnictwem Mięta ]
July 25, 2026
Rany, jakie to było dobre. Wciągnęłam się bardziej w ten tom niż w poprzedni, tutaj o wiele bardziej polubiłam się ze Sztormem, pokazał, że ludzie którzy z nim współpracują nie są dla niego tylko pracownikami a przyjaciółmi.. no cudo. A nawet się z nim momentami utożsamiałam. Podobało mi się, super!
April 18, 2026
„Zakon”, czyli drugi tom serii o przygodach Kapitana Sztorma i jego Pokojowej Warty, to książka zdecydowanie warta przeczytania. Rzadko zdarza się, żeby drugi tom przebijał pierwszy, a tutaj mogę śmiało powiedzieć, że właśnie tak było.
Może tym razem bardziej skupiłam się na samej historii, może po prostu był to lepszy moment na tę książkę, ale tak czy inaczej dostałam naprawdę świetną rozrywkę — taką, która wywołała u mnie nie tylko uśmiech, ale też łzy. Strata jednego z bohaterów sprawiła, że autentycznie siedziałam i płakałam nad nim przez dłuższą chwilę. A jeśli książka potrafi wywołać emocje i naprawdę poruszyć, to automatycznie zdobywa u mnie ogromnego plusa.
Tym razem ponownie dostajemy kilka perspektyw.
Pierwszą jest oczywiście perspektywa Kapitana Sztorma, który musi rozwikłać sprawę śmierci redaktora lokalnej gazety — człowieka, który zdążył nadepnąć na odcisk naprawdę wielu osobom w tym samemu Sztormowi. Jednocześnie społeczeństwo zaczyna coraz bardziej panikować, bo wraz z kolejnymi brutalnymi morderstwami pojawiają się plotki o tajemniczej bestii Unohorze, której legenda budzi wśród ludzi prawdziwy strach. Jakby tego było mało, Sztorm próbuje też rozwiązać zagadkę Szaleństwa Ogarniającego Ogry, a dodatkowo musi radzić sobie ze szlachtą coraz chętniej odwiedzającą Liberię i próbującą wprowadzać własne porządki. I mam wrażenie, że właśnie to jest dla niego najbardziej traumatyczne — bo zaproszenie na bankiet to chyba największy koszmar człowieka, którego mocnymi stronami zdecydowanie nie są ogłada i dyplomacja.
Druga perspektywa należy do Artiego — Ogra poszukującego wolności. Kiedy go poznajemy, pracuje na statku, który jednocześnie ma stać się jego transportem na wyspę. Jego wątek świetnie pokazuje, jak Ogry traktowane są poza Liberią i jak bardzo prawa oraz względna normalność panujące na wyspie różnią się od podejścia reszty świata.
Ścieżka Artiego okazała się naprawdę ciekawa. To bohater z własną historią, sekretami i motywacjami, a ja bardzo liczę na to, że zostanie z nami na dłużej. I chociaż moje podejrzenia wobec niego nie do końca się sprawdziły, to jego obecność i tak mocno namieszała w fabule.
W trakcie historii dowiadujemy się też więcej o naszych wartownikach. Dostajemy taki mały koncert zwierzeń, dzięki któremu jeszcze bardziej zbliżamy się do bohaterów i zostajemy wpuszczeni do ich świata. Bardzo podobał mi się ten zabieg i myślę, że to właśnie przez tę większą bliskość z postaciami tak mocno polubiłam ten tom.
Dodatkowym smaczkiem jest też lepsze poznanie tradycji i kultur różnych grup zamieszkujących Liberię, co jeszcze bardziej rozbudowuje świat przedstawiony.
Autorka bawi się z czytelnikami, wrzuca mylące tropy, pozwala nam stać się częścią drużyny i wraz z Pokojową Wartą rozwiązywać zagadkę.
Jest mrocznie, jest brutalnie, bywa smutno, ale też i zabawnie. Naprawdę mocno polubiłam się z tym uniwersum i zdecydowanie czekam na więcej.
Może tym razem bardziej skupiłam się na samej historii, może po prostu był to lepszy moment na tę książkę, ale tak czy inaczej dostałam naprawdę świetną rozrywkę — taką, która wywołała u mnie nie tylko uśmiech, ale też łzy. Strata jednego z bohaterów sprawiła, że autentycznie siedziałam i płakałam nad nim przez dłuższą chwilę. A jeśli książka potrafi wywołać emocje i naprawdę poruszyć, to automatycznie zdobywa u mnie ogromnego plusa.
Tym razem ponownie dostajemy kilka perspektyw.
Pierwszą jest oczywiście perspektywa Kapitana Sztorma, który musi rozwikłać sprawę śmierci redaktora lokalnej gazety — człowieka, który zdążył nadepnąć na odcisk naprawdę wielu osobom w tym samemu Sztormowi. Jednocześnie społeczeństwo zaczyna coraz bardziej panikować, bo wraz z kolejnymi brutalnymi morderstwami pojawiają się plotki o tajemniczej bestii Unohorze, której legenda budzi wśród ludzi prawdziwy strach. Jakby tego było mało, Sztorm próbuje też rozwiązać zagadkę Szaleństwa Ogarniającego Ogry, a dodatkowo musi radzić sobie ze szlachtą coraz chętniej odwiedzającą Liberię i próbującą wprowadzać własne porządki. I mam wrażenie, że właśnie to jest dla niego najbardziej traumatyczne — bo zaproszenie na bankiet to chyba największy koszmar człowieka, którego mocnymi stronami zdecydowanie nie są ogłada i dyplomacja.
Druga perspektywa należy do Artiego — Ogra poszukującego wolności. Kiedy go poznajemy, pracuje na statku, który jednocześnie ma stać się jego transportem na wyspę. Jego wątek świetnie pokazuje, jak Ogry traktowane są poza Liberią i jak bardzo prawa oraz względna normalność panujące na wyspie różnią się od podejścia reszty świata.
Ścieżka Artiego okazała się naprawdę ciekawa. To bohater z własną historią, sekretami i motywacjami, a ja bardzo liczę na to, że zostanie z nami na dłużej. I chociaż moje podejrzenia wobec niego nie do końca się sprawdziły, to jego obecność i tak mocno namieszała w fabule.
W trakcie historii dowiadujemy się też więcej o naszych wartownikach. Dostajemy taki mały koncert zwierzeń, dzięki któremu jeszcze bardziej zbliżamy się do bohaterów i zostajemy wpuszczeni do ich świata. Bardzo podobał mi się ten zabieg i myślę, że to właśnie przez tę większą bliskość z postaciami tak mocno polubiłam ten tom.
Dodatkowym smaczkiem jest też lepsze poznanie tradycji i kultur różnych grup zamieszkujących Liberię, co jeszcze bardziej rozbudowuje świat przedstawiony.
Autorka bawi się z czytelnikami, wrzuca mylące tropy, pozwala nam stać się częścią drużyny i wraz z Pokojową Wartą rozwiązywać zagadkę.
Jest mrocznie, jest brutalnie, bywa smutno, ale też i zabawnie. Naprawdę mocno polubiłam się z tym uniwersum i zdecydowanie czekam na więcej.
July 2, 2026
„Zakon” to drugi tom cyklu Sztorm. Mroczne fantasy z mocnym wątkiem kryminalnym.
Pokojowa Warta próbuje rozwikłać zagadkę samobójczej śmierci redaktora lokalnej gazety. Wkrótce pojawiają się kolejne ciała, a zabójca wzoruje swoje zbrodnie na dawnych baśniach dla dzieci. Czy tajemnicza bestia z lasu naprawdę istnieje? I dlaczego ogry popadają w szaleństwo?
Od samego początku kupił mnie mroczny, baśniowy klimat Liberii. To świat duszny, niepokojący i pełen tajemnic. Autorka stworzyła rzeczywistość zamieszkaną przez magiczne istoty, silnie inspirowaną słowiańskimi wierzeniami, rządzącą się brutalnymi zasadami i nieustannie budzącą poczucie zagrożenia. To jedna z tych książek, które bardziej się odczuwa, niż tylko czyta. Bardzo spodobała mi się również zagadka kryminalna. Śledztwo opiera się na klasycznym zbieraniu poszlak i analizowaniu dowodów, a ja z ogromną przyjemnością podążałam wraz z bohaterami tropem prowadzącym do odkrycia sprawcy. Muszę przyznać, że autorka potrafi zaskoczyć. Stopniowo odsłania kolejne tajemnice, umiejętnie budując napięcie. Brutalne zbrodnie przypominają sceny rodem z horroru, a ich powiązanie z legendami i dziecięcymi baśniami nadaje historii wyjątkowo niepokojący i oryginalny charakter. To nie jest klasyczne fantasy o walce dobra ze złem, lecz mroczna opowieść o ludziach funkcjonujących w świecie pełnym przemocy, strachu i dawnych wierzeń. Tytułowy zakon staje się symbolem władzy, kontroli i ślepej wiary. Powieść skłania do refleksji: jak daleko można się posunąć w imię idei? Czy cel usprawiedliwia okrucieństwo? Gdzie kończy się wiara, a zaczyna fanatyzm? Historia przedstawiona jest z perspektywy różnych bohaterów, co pozwala spojrzeć na wydarzenia z wielu stron. Dynamiczna akcja, zaskakujące zwroty fabularne oraz charakterystyczny, czarny humor autorki świetnie równoważą ciężki klimat powieści. Bohaterowie to zdecydowanie jeden z najmocniejszych punktów tej historii. Nie są jednoznaczni - każdy z nich ma własne motywacje, traumy i sekrety. Mimo różnic potrafią współpracować i tworzą naprawdę zgraną drużynę.
Pierwszy tom bardzo mi się podobał, ale drugi okazał się jeszcze lepszy! Nie mogłam się oderwać od lektury, a co najbardziej mnie zaskoczyło - przy stracie jednego z nich zakręciła mi się w oku łza 🥺 Nie mogę się doczekać kolejnego spotkania 💜
Pokojowa Warta próbuje rozwikłać zagadkę samobójczej śmierci redaktora lokalnej gazety. Wkrótce pojawiają się kolejne ciała, a zabójca wzoruje swoje zbrodnie na dawnych baśniach dla dzieci. Czy tajemnicza bestia z lasu naprawdę istnieje? I dlaczego ogry popadają w szaleństwo?
Od samego początku kupił mnie mroczny, baśniowy klimat Liberii. To świat duszny, niepokojący i pełen tajemnic. Autorka stworzyła rzeczywistość zamieszkaną przez magiczne istoty, silnie inspirowaną słowiańskimi wierzeniami, rządzącą się brutalnymi zasadami i nieustannie budzącą poczucie zagrożenia. To jedna z tych książek, które bardziej się odczuwa, niż tylko czyta. Bardzo spodobała mi się również zagadka kryminalna. Śledztwo opiera się na klasycznym zbieraniu poszlak i analizowaniu dowodów, a ja z ogromną przyjemnością podążałam wraz z bohaterami tropem prowadzącym do odkrycia sprawcy. Muszę przyznać, że autorka potrafi zaskoczyć. Stopniowo odsłania kolejne tajemnice, umiejętnie budując napięcie. Brutalne zbrodnie przypominają sceny rodem z horroru, a ich powiązanie z legendami i dziecięcymi baśniami nadaje historii wyjątkowo niepokojący i oryginalny charakter. To nie jest klasyczne fantasy o walce dobra ze złem, lecz mroczna opowieść o ludziach funkcjonujących w świecie pełnym przemocy, strachu i dawnych wierzeń. Tytułowy zakon staje się symbolem władzy, kontroli i ślepej wiary. Powieść skłania do refleksji: jak daleko można się posunąć w imię idei? Czy cel usprawiedliwia okrucieństwo? Gdzie kończy się wiara, a zaczyna fanatyzm? Historia przedstawiona jest z perspektywy różnych bohaterów, co pozwala spojrzeć na wydarzenia z wielu stron. Dynamiczna akcja, zaskakujące zwroty fabularne oraz charakterystyczny, czarny humor autorki świetnie równoważą ciężki klimat powieści. Bohaterowie to zdecydowanie jeden z najmocniejszych punktów tej historii. Nie są jednoznaczni - każdy z nich ma własne motywacje, traumy i sekrety. Mimo różnic potrafią współpracować i tworzą naprawdę zgraną drużynę.
Pierwszy tom bardzo mi się podobał, ale drugi okazał się jeszcze lepszy! Nie mogłam się oderwać od lektury, a co najbardziej mnie zaskoczyło - przy stracie jednego z nich zakręciła mi się w oku łza 🥺 Nie mogę się doczekać kolejnego spotkania 💜
March 19, 2026
Nie wiem jak to możliwe, że kilka dni temu byłam rozczarowana inną książką tej samej autorki, a tą jestem zachwycona. Uwielbiam tych bohaterów, relacje między nimi, to jak się wspierają, rozumieją i dbają. Nawet ci drugoplanowi mają więcej cech charakteru niż jedną czy dwie.
Historia jest krwawa, tajemnicza, ale rozwija się powoli, co mi się akurat podobało. Mogłam się rozeznać w zagadce i mimo że niektóre rzeczy przewidziałam, to i tak świetnie autorka rozwiązała pewne sprawy. Oczywiście za jedno wydarzenie jej nie znoszę, płakałam (chociaż to też przewidziałam), więc naprawdę miałam ochotę rzucić książką. Jednak musiałam dokończyć tę historię i dowiedzieć się, co będzie dalej.
Na plus lektor - świetnie przedstawiał wydarzenia i bohaterów, czułam się zaangażowana.
Już tęsknię za Budrysrem, Margo, Sztormie i Kostkiem.
Historia jest krwawa, tajemnicza, ale rozwija się powoli, co mi się akurat podobało. Mogłam się rozeznać w zagadce i mimo że niektóre rzeczy przewidziałam, to i tak świetnie autorka rozwiązała pewne sprawy. Oczywiście za jedno wydarzenie jej nie znoszę, płakałam (chociaż to też przewidziałam), więc naprawdę miałam ochotę rzucić książką. Jednak musiałam dokończyć tę historię i dowiedzieć się, co będzie dalej.
Na plus lektor - świetnie przedstawiał wydarzenia i bohaterów, czułam się zaangażowana.
Już tęsknię za Budrysrem, Margo, Sztormie i Kostkiem.
March 22, 2026
Q: Lubicie Baśnie Braci Grimm? Jeśli tak, to czy macie jakąś ulubioną?
[ Współpraca reklamowa/ambasadorat z @wydawnictwo_mieta @paulinahendel_autorka ]
„Zakon” to genialne połączenie fantastyki i kryminału, które urzeka od pierwszej strony. Świat wykreowany przez autorkę jest pełen barw i niebezpieczeństw i rządzi się własnymi prawami. Kultura oraz różnorodność, którą możemy tutaj znaleźć, sprawiają, że ta książka wyróżnia się na tle wszystkich, jakie przeczytałam. Uważam, że Kolonia jest wyjątkowa pod każdym względem.
Bohaterowie skradli moje serce już podczas czytania „Wzgardy”, a moja sympatia do nich tylko się umocniła. Uwielbiam: Naczelnika i jego szorstkość, Margo z jej szybkością i wdziękiem, Kostka, który swoją odmiennością chwyta za serce, Dakku i spokój, jaki go otacza, oraz Budrysa, którego chętnie bym przytuliła. Każdy z nich czymś się wyróżnia, a razem tworzą drużynę cieszącą oko i serce. Cieszę się, że autorka postanowiła uchylić nam rąbek pewnych informacji, które rzucają inne światło na każdego z nich. Czytając, miałam wrażenie, że moja więź z bohaterami tylko się pogłębia i było to niesamowite uczucie.
Fabularnie było tak, jak się spodziewałam - wyśmienicie. Uwielbiam to, jak autorka łączy dwie perspektywy i buduje napięcie w czytelniku, który tylko czeka na to, co się wydarzy i jaki będzie tego finał. Wątek śledztwa został dobrze poprowadzony, a nawiązania do poprzedniego tomu - zrobione po mistrzowsku. Czytelnik z zapartych tchem śledzi rozwój wydarzeń i wraz z Naczelnikiem próbuje łączyć kropki.
Bohaterowie drugoplanowi jak zwykle dostarczają odpowiedniej dawki emocji, które i tak tańczą do własnej melodii na napiętych ramionach i złamanym sercu. Obawiam się, że autorka wkroczyła na ścieżkę pewnej tradycji, która absolutnie mi się nie podoba. No jak tak można?! To, że zbrodnia, to raz, ale żeby tak podejść do tego… Serce nawet nie zdążyło mi się uspokoić, nim pękło mi na pół.
Gorąco zachęcam,, byście sięgnęli po „Wzgardę” i „Zakon”. Zapewniam, że pokochacie świat, w którym rozgrywają się wydarzenia, oraz bohaterów, jakich nie znajdziecie w żadnej innej książce – są wyjątkowi pod każdym względem.
Oceniam: 10/5🥃
Marcela 🐝
[ Współpraca reklamowa/ambasadorat z @wydawnictwo_mieta @paulinahendel_autorka ]
„Zakon” to genialne połączenie fantastyki i kryminału, które urzeka od pierwszej strony. Świat wykreowany przez autorkę jest pełen barw i niebezpieczeństw i rządzi się własnymi prawami. Kultura oraz różnorodność, którą możemy tutaj znaleźć, sprawiają, że ta książka wyróżnia się na tle wszystkich, jakie przeczytałam. Uważam, że Kolonia jest wyjątkowa pod każdym względem.
Bohaterowie skradli moje serce już podczas czytania „Wzgardy”, a moja sympatia do nich tylko się umocniła. Uwielbiam: Naczelnika i jego szorstkość, Margo z jej szybkością i wdziękiem, Kostka, który swoją odmiennością chwyta za serce, Dakku i spokój, jaki go otacza, oraz Budrysa, którego chętnie bym przytuliła. Każdy z nich czymś się wyróżnia, a razem tworzą drużynę cieszącą oko i serce. Cieszę się, że autorka postanowiła uchylić nam rąbek pewnych informacji, które rzucają inne światło na każdego z nich. Czytając, miałam wrażenie, że moja więź z bohaterami tylko się pogłębia i było to niesamowite uczucie.
Fabularnie było tak, jak się spodziewałam - wyśmienicie. Uwielbiam to, jak autorka łączy dwie perspektywy i buduje napięcie w czytelniku, który tylko czeka na to, co się wydarzy i jaki będzie tego finał. Wątek śledztwa został dobrze poprowadzony, a nawiązania do poprzedniego tomu - zrobione po mistrzowsku. Czytelnik z zapartych tchem śledzi rozwój wydarzeń i wraz z Naczelnikiem próbuje łączyć kropki.
Bohaterowie drugoplanowi jak zwykle dostarczają odpowiedniej dawki emocji, które i tak tańczą do własnej melodii na napiętych ramionach i złamanym sercu. Obawiam się, że autorka wkroczyła na ścieżkę pewnej tradycji, która absolutnie mi się nie podoba. No jak tak można?! To, że zbrodnia, to raz, ale żeby tak podejść do tego… Serce nawet nie zdążyło mi się uspokoić, nim pękło mi na pół.
Gorąco zachęcam,, byście sięgnęli po „Wzgardę” i „Zakon”. Zapewniam, że pokochacie świat, w którym rozgrywają się wydarzenia, oraz bohaterów, jakich nie znajdziecie w żadnej innej książce – są wyjątkowi pod każdym względem.
Oceniam: 10/5🥃
Marcela 🐝
March 13, 2026
4.25★
Ogromnie się cieszę, że mogłam powrócić do tego świata i postaci, które pokochałam w pierwszym tomie. Bardzo lubię każdego z nich, jak i relacje między nimi. Przede wszystkim uwielbiam to jaki zespół tworzą Sztorm, Kostek i Margo.
Pojawia się także nowa postać, która z czasem również zyskała moją sympatię. Jest ona dość istotna, gdyż to także z jej perspektywy poznajemy całą historię. Możemy także zobaczyć Liberię oczami kogoś, kto dopiero przybył do tego miejsca i do tej pory żył w zupełnie innym świecie. To było bardzo ciekawe.
Ponownie dostajemy mroczną i dość krwawą historię. Zagadka kryminalna jest zawiła i absolutnie nie byłam nawet blisko jej rozwikłania. Dzieje się wiele niebezpiecznych rzeczy, które stanowiły zagrożenie dla mieszkańców, jak i głównych bohaterów, co dostarczyło mi wiele emocji. Nie obyło się bez smutku i niedowierzania, ale oczywiście było także mnóstwo pozytywnych elementów, które wywołały uśmiech na mojej twarzy.
Bardzo czekam na kolejny tom!
[Współpraca reklamowa z wydawnictwem Mięta]
Ogromnie się cieszę, że mogłam powrócić do tego świata i postaci, które pokochałam w pierwszym tomie. Bardzo lubię każdego z nich, jak i relacje między nimi. Przede wszystkim uwielbiam to jaki zespół tworzą Sztorm, Kostek i Margo.
Pojawia się także nowa postać, która z czasem również zyskała moją sympatię. Jest ona dość istotna, gdyż to także z jej perspektywy poznajemy całą historię. Możemy także zobaczyć Liberię oczami kogoś, kto dopiero przybył do tego miejsca i do tej pory żył w zupełnie innym świecie. To było bardzo ciekawe.
Ponownie dostajemy mroczną i dość krwawą historię. Zagadka kryminalna jest zawiła i absolutnie nie byłam nawet blisko jej rozwikłania. Dzieje się wiele niebezpiecznych rzeczy, które stanowiły zagrożenie dla mieszkańców, jak i głównych bohaterów, co dostarczyło mi wiele emocji. Nie obyło się bez smutku i niedowierzania, ale oczywiście było także mnóstwo pozytywnych elementów, które wywołały uśmiech na mojej twarzy.
Bardzo czekam na kolejny tom!
[Współpraca reklamowa z wydawnictwem Mięta]
March 17, 2026
Z ogromną ciekawością sięgnęłam po „Zakon”, kolejny tom serii „Sztorm” Pauliny Hendel. Bardzo polubiłam bohaterów tworzących Pokojową Wartę, dlatego byłam też ciekawa, jakie zagadki tym razem na nich czekają. Muszę przyznać, że autorka miała naprawdę fajny pomysł na fabułę. Dzieje się dużo, poznajemy nowych bohaterów, a sama Pokojowa Warta powoli się przed nami otwiera, co bardzo mnie ucieszyło, bo w końcu dowiedziałam się o nich trochę więcej. Pojawiają się oczywiście zbrodnie i poszukiwania sprawcy. I o ile ten wątek był interesujący, to zabrakło mi mroku, który był obecny we „Wzgardzie”. Liczę, że kolejna część będzie odrobinę mroczniejsza, bohaterowie będą mieć pełne ręce roboty i dowiemy się o nich jeszcze więcej.
March 14, 2026
Jak tylko przeczytałam, że wyszła nowa książka Pauliny Hendel to od razu po nią sięgnęłam. To kontynuacja Wzgardy, dlatego warto najpierw przeczytać pierwszy tom.
Przez podwójną narrację myślałam, że ta książka będzie podobna do pierwszej. I gdzieś z tyłu głowy cały czas krążyła mi ta myśl, mimo iż chciałam by było inaczej. Wiele wątków, które z pozoru mogą wydawać się dziwne i bez bezpośredniego związku, z czasem jednak dają o sobie mocno znać.
Czekam na kolejną część. Chociaż po ciuchu liczę na powrót do Żniwiarza lub Strażnika…
Przez podwójną narrację myślałam, że ta książka będzie podobna do pierwszej. I gdzieś z tyłu głowy cały czas krążyła mi ta myśl, mimo iż chciałam by było inaczej. Wiele wątków, które z pozoru mogą wydawać się dziwne i bez bezpośredniego związku, z czasem jednak dają o sobie mocno znać.
Czekam na kolejną część. Chociaż po ciuchu liczę na powrót do Żniwiarza lub Strażnika…
March 17, 2026
no bawiłam się świetnie jak zawsze!
April 18, 2026
10/5 ⭐️
Uwielbiam książki Hendel. Nie mam pytań. Czekam na kolejny tom.
Jedynym zaskoczeniem było chyba, że zrobiła się poważniejsza ta książka. Ale całkowicie na plus.
Uwielbiam książki Hendel. Nie mam pytań. Czekam na kolejny tom.
Jedynym zaskoczeniem było chyba, że zrobiła się poważniejsza ta książka. Ale całkowicie na plus.
October 3, 2026
Każdy kolejny świat Pauliny Hendel jest wart poznania. W tym - Kolonii - jestem zakochana od pierwszej Wzgardy :)
Dla mnie wszystko tutaj jest świetne - cały nowy świat, wewnętrzne dialogi, "zewnętrzne" dialogi, charaktery postaci, postacie drugoplanowe, i wszędzie ta odrobina humoru. Uwielbiam.Nawet spiski i polityka nie są takie zła w takim wydaniu.
To jest coś co czytam z przyjemnością i żałuję, że się kończy.
Dla mnie wszystko tutaj jest świetne - cały nowy świat, wewnętrzne dialogi, "zewnętrzne" dialogi, charaktery postaci, postacie drugoplanowe, i wszędzie ta odrobina humoru. Uwielbiam.Nawet spiski i polityka nie są takie zła w takim wydaniu.
To jest coś co czytam z przyjemnością i żałuję, że się kończy.
August 28, 2026
3,5/5 ⭐️ i w audio (🎧)
Ta książka też już trochę na mnie wyczekiwała, jakoś od marca tego roku chyba? W każdym razie na tyle długo, że już nie pamiętałam, co się działo w poprzednim tomie. Na szczęście (albo właśnie nie) ta część szybko mi to przypomniała.
Tak jak do pierwszego tomu, czyli „Wzgardy”, nie byłam przekonana, tak po tę część sięgnęłam już raczej z własnej chęci niż dla nazwiska autorki czy z nudów. Pamiętałam, że bardzo lubię głównego bohatera, humor książki, całą resztę bohaterów i świat przedstawiony, który opowiada o wyspie, gdzie żyją różne stworzenia fantastyczne i muszą sobie ze sobą jakoś radzić. Trochę Aneta Jadowska i jej Thornverse, ale z innymi rasami? Tak czy inaczej, bardzo mi się to podobało.
Specjalnie chciałam ją też przesłuchać, bo bardzo urzekła mnie ta historia w pierwszym tomie właśnie jako świetnie nagrany audiobook i postacie, które dzięki głosowi lektora rzeczywiście ożyły, a nie były tylko imionami na kartkach.
I ta część też taka była. Bardzo mi się podobała, bo bohaterowie i świat przedstawiony nadal są tak samo ciekawi, jak w pierwszym tomie. Tylko że jednocześnie odrobinę się zawiodłam, bo mam wrażenie, że fabuła tego tomu to takie trochę „kopiuj-wklej” pierwszej części. Oczywiście nie w pełni i to są „dwie różne sprawy”, ale jednocześnie bardzo, bardzo do siebie podobne. Odradzająca się magia, hybrydy, książka z baśniami… no to już widziałam w pierwszym tomie i chyba po prostu chciałam czegoś nowego.
Z drugiej strony to nadal jest ten sam zabawny, interesujący i wciągający świat, więc jestem w stanie przebaczyć i po prostu czekać na kolejny tom.
Mamy też świetne found family i coraz więcej informacji o bohaterach, co na plus.
Polecam tę historię, szczególnie do przesłuchania w audio, bo jest naprawdę dobra i warta uwagi.
Ale nie przestanę też powtarzać do porzygu, że to nie jest „Żniwiarz” czy „Zapomniana Księga” tej samej autorki, z których zakończeniem po kilku latach nadal się nie pogodziłam.
Ta książka też już trochę na mnie wyczekiwała, jakoś od marca tego roku chyba? W każdym razie na tyle długo, że już nie pamiętałam, co się działo w poprzednim tomie. Na szczęście (albo właśnie nie) ta część szybko mi to przypomniała.
Tak jak do pierwszego tomu, czyli „Wzgardy”, nie byłam przekonana, tak po tę część sięgnęłam już raczej z własnej chęci niż dla nazwiska autorki czy z nudów. Pamiętałam, że bardzo lubię głównego bohatera, humor książki, całą resztę bohaterów i świat przedstawiony, który opowiada o wyspie, gdzie żyją różne stworzenia fantastyczne i muszą sobie ze sobą jakoś radzić. Trochę Aneta Jadowska i jej Thornverse, ale z innymi rasami? Tak czy inaczej, bardzo mi się to podobało.
Specjalnie chciałam ją też przesłuchać, bo bardzo urzekła mnie ta historia w pierwszym tomie właśnie jako świetnie nagrany audiobook i postacie, które dzięki głosowi lektora rzeczywiście ożyły, a nie były tylko imionami na kartkach.
I ta część też taka była. Bardzo mi się podobała, bo bohaterowie i świat przedstawiony nadal są tak samo ciekawi, jak w pierwszym tomie. Tylko że jednocześnie odrobinę się zawiodłam, bo mam wrażenie, że fabuła tego tomu to takie trochę „kopiuj-wklej” pierwszej części. Oczywiście nie w pełni i to są „dwie różne sprawy”, ale jednocześnie bardzo, bardzo do siebie podobne. Odradzająca się magia, hybrydy, książka z baśniami… no to już widziałam w pierwszym tomie i chyba po prostu chciałam czegoś nowego.
Z drugiej strony to nadal jest ten sam zabawny, interesujący i wciągający świat, więc jestem w stanie przebaczyć i po prostu czekać na kolejny tom.
Mamy też świetne found family i coraz więcej informacji o bohaterach, co na plus.
Polecam tę historię, szczególnie do przesłuchania w audio, bo jest naprawdę dobra i warta uwagi.
Ale nie przestanę też powtarzać do porzygu, że to nie jest „Żniwiarz” czy „Zapomniana Księga” tej samej autorki, z których zakończeniem po kilku latach nadal się nie pogodziłam.
July 15, 2026
"Zakon" jest drugim tomem serii Sztorm. Zdecydowanie trzeba czytać w odpowiedniej kolejności, ponieważ wydarzenia są ze sobą bardzo powiązane. Powiedzieć, że równie dobrze mogłoby to być jedno tomiszcze, które ciężko by było utrzymać w ręku, to jak nic nie powiedzieć. Dlatego nie róbcie sobie tego i nie wpadajcie w tę część jak dzik w szyszki, bo naprawdę nie ogarniecie o co chodzi.
Kolonia przez rok mogła cieszyć się pozornym spokojem, jednak ten czas właśnie dobiega końca. Śmierć redaktora lokalnej gazety zostaje uznana za samobójstwo, ale naczelnik Sztorm nie wierzy, że sprawa jest tak prosta. I te przeczucia szybko znajdują potwierdzenie, gdy dochodzi do kolejnych zbrodni. Sposób działania sprawcy przywodzi na myśl wydarzenia opisane w ponurych „Baśniach sióstr Morose”. Tymczasem coraz większe zagrożenie zaczynają stanowić ogry, których zachowanie niespodziewanie staje się dziwne i niebezpieczne. Sztorm musi więc nie tylko odkryć, kto odpowiada za makabryczne morderstwa, lecz także zmierzyć się z sekretami skrywanymi przez swoich współpracowników oraz przez nią samą. Nad wszystkim unosi się jeszcze jedna zagadka: kim właściwie jest owiana legendami unhora?
Można śmiało powiedzieć, że mamy tu kryminał z fantastyką wymieszany i wyszło to naprawdę genialnie. Kolejny raz z resztą. I jak mamy romantasy, do którego już przywykliśmy jako romansu z elementami fantastycznymi, tak tutaj dostaliśmy od Hendel kryminał w świecie przez nią wykreowanym i wątek z zagadką kryminalną wychodzi na pierwszy plan, co było świetnym pomysłem.
Ponownie wracamy do Kolonii i spotykamy członków Pokojowej Warty, by razem z nimi zanurzyć się w kolejnym dochodzeniu. Szybko okazuje się jednak, że zakończenie jednej historii nie musi oznaczać definitywnego zwycięstwa. Czasami jest jedynie chwilą ciszy, podczas której zło zbiera siły, by uderzyć ponownie. Bohaterowie przekonują się o tym na własnej skórze, bo motyw krwawych baśni powraca i znów staje się częścią niebezpiecznej rozgrywki.
Najważniejsza pozostaje jednak sama opowieść, a pod tym względem „Zakon” ma do zaoferowania naprawdę wiele. Fabuła rozwija się na kilku poziomach, niejednokrotnie zmienia kierunek i potrafi zaskoczyć, ale jej ogromną siłą są przede wszystkim bohaterowie. To postacie wyraziste, obciążone własną przeszłością i doświadczeniami, które nie pozostają bez wpływu na podejmowane przez nie decyzje. Funkcjonują w rzeczywistości z pozoru znajomej, opartej na zasadach, które łatwo zrozumieć, a jednocześnie dalekiej od prostych podziałów i doskonałych rozwiązań. Ten świat może sprawiać wrażenie uporządkowanego, lecz pod jego powierzchnią kryje się znacznie więcej.
Podsumowując: jest mrocznie, jest brutalnie, a przy tym widać, że pomysł na fabułę był od początku do końca i naprawdę nie ma się co bać tych sześciuset stron, bo mknie się przez treść bardzo szybko i czas staje się pojęciem względnym. To naprawdę jedna z lepszych książek jakie miałam okazję w tym roku przeczytać.
Kolonia przez rok mogła cieszyć się pozornym spokojem, jednak ten czas właśnie dobiega końca. Śmierć redaktora lokalnej gazety zostaje uznana za samobójstwo, ale naczelnik Sztorm nie wierzy, że sprawa jest tak prosta. I te przeczucia szybko znajdują potwierdzenie, gdy dochodzi do kolejnych zbrodni. Sposób działania sprawcy przywodzi na myśl wydarzenia opisane w ponurych „Baśniach sióstr Morose”. Tymczasem coraz większe zagrożenie zaczynają stanowić ogry, których zachowanie niespodziewanie staje się dziwne i niebezpieczne. Sztorm musi więc nie tylko odkryć, kto odpowiada za makabryczne morderstwa, lecz także zmierzyć się z sekretami skrywanymi przez swoich współpracowników oraz przez nią samą. Nad wszystkim unosi się jeszcze jedna zagadka: kim właściwie jest owiana legendami unhora?
Można śmiało powiedzieć, że mamy tu kryminał z fantastyką wymieszany i wyszło to naprawdę genialnie. Kolejny raz z resztą. I jak mamy romantasy, do którego już przywykliśmy jako romansu z elementami fantastycznymi, tak tutaj dostaliśmy od Hendel kryminał w świecie przez nią wykreowanym i wątek z zagadką kryminalną wychodzi na pierwszy plan, co było świetnym pomysłem.
Ponownie wracamy do Kolonii i spotykamy członków Pokojowej Warty, by razem z nimi zanurzyć się w kolejnym dochodzeniu. Szybko okazuje się jednak, że zakończenie jednej historii nie musi oznaczać definitywnego zwycięstwa. Czasami jest jedynie chwilą ciszy, podczas której zło zbiera siły, by uderzyć ponownie. Bohaterowie przekonują się o tym na własnej skórze, bo motyw krwawych baśni powraca i znów staje się częścią niebezpiecznej rozgrywki.
Najważniejsza pozostaje jednak sama opowieść, a pod tym względem „Zakon” ma do zaoferowania naprawdę wiele. Fabuła rozwija się na kilku poziomach, niejednokrotnie zmienia kierunek i potrafi zaskoczyć, ale jej ogromną siłą są przede wszystkim bohaterowie. To postacie wyraziste, obciążone własną przeszłością i doświadczeniami, które nie pozostają bez wpływu na podejmowane przez nie decyzje. Funkcjonują w rzeczywistości z pozoru znajomej, opartej na zasadach, które łatwo zrozumieć, a jednocześnie dalekiej od prostych podziałów i doskonałych rozwiązań. Ten świat może sprawiać wrażenie uporządkowanego, lecz pod jego powierzchnią kryje się znacznie więcej.
Podsumowując: jest mrocznie, jest brutalnie, a przy tym widać, że pomysł na fabułę był od początku do końca i naprawdę nie ma się co bać tych sześciuset stron, bo mknie się przez treść bardzo szybko i czas staje się pojęciem względnym. To naprawdę jedna z lepszych książek jakie miałam okazję w tym roku przeczytać.
July 13, 2026
Po świetnym pierwszym tomie z dużą przyjemnością wróciłam do Liberii i kapitana Sztorma. Zakon to kolejna książka, która udowadnia, że Paulina Hendel doskonale odnajduje się w mieszaninie fantasy i kryminalnej zagadki, tworząc świat, który z jednej strony zachwyca egzotyką, a z drugiej nie pozwala czytelnikowi ani na chwilę odetchnąć od niebezpieczeństw.
Akcja ponownie przenosi nas do Kolonii, gdzie kolejna pora sucha przynosi ze sobą nowe zagrożenie. Tajemnicze zgony, zapomniane dziecięce baśnie, plotki o bestii z buszu i polityczne intrygi splatają się w historię, od której trudno się oderwać. Autorka bardzo sprawnie buduje napięcie, stopniowo odsłaniając kolejne elementy układanki i prowadząc czytelnika przez pełne zwrotów akcji śledztwo.
Największą siłą tej serii pozostaje jednak jej bohater.
Kapitan Sztorm to postać, za którą zwyczajnie chce się podążać. Jest konsekwentny, opanowany, sprawiedliwy i nieugięty, ale jednocześnie daleko mu do papierowego herosa, który zawsze ma gotową odpowiedź na każde pytanie. To bohater, który po prostu wykonuje swoją pracę najlepiej, jak potrafi, a przy okazji raz po raz ratuje Liberię przed zagrożeniami, o których większość jej mieszkańców nigdy się nie dowie.
Ogromnie podoba mi się również rozwój pozostałych bohaterów. W Zakonie nie tylko spotykamy postacie wprowadzone w poprzednim tomie, ale mamy okazję poznać je znacznie lepiej. Każdy z członków załogi posterunku dostaje swoje miejsce w historii, własne motywacje i przeszłość, dzięki czemu ta drużyna staje się jeszcze bardziej wiarygodna i po prostu budzi sympatię. To jedna z tych serii, w których kibicuje się nie tylko głównemu bohaterowi, ale całemu zespołowi.
Paulina Hendel po raz kolejny udowadnia również, jak świetnie potrafi prowadzić akcję. Historia jest dynamiczna, pełna emocji i zwrotów wydarzeń, ale ani przez moment nie sprawia wrażenia chaotycznej. Wszystko ma swoje miejsce, a kolejne odkrycia naturalnie napędzają fabułę. To jedna z tych książek, które czyta się z rosnącą ciekawością, nieustannie zastanawiając się, dokąd autorka poprowadzi bohaterów tym razem.
Bardzo doceniam także klimat świata przedstawionego. Liberia tętni własnym życiem - pełnym lokalnych wierzeń, legend, politycznych napięć i społecznych konfliktów. Dzięki temu jest czymś znacznie więcej niż tylko tłem dla kryminalnej zagadki. To miejsce, do którego naprawdę chce się wracać.
Zakon to bardzo udana kontynuacja, która nie tylko utrzymuje wysoki poziom pierwszego tomu, ale również rozwija świat i bohaterów, pozostawiając czytelnika z ogromną ochotą na kolejne przygody.
Jeśli lubicie fantasy z dopracowanym światem, nietypową zagadką do rozwikłania i bohaterami, których trudno nie polubić, seria Pauliny Hendel zdecydowanie zasługuje na uwagę. Ja bawiłam się znakomicie i z ogromną przyjemnością będę wypatrywać kolejnych tomów.
Za egzemplarz recenzencki dziękuję
Wydawnictwu Mięta
#współpracarecenzencka
#współpracabarterowa
#współpracareklamowa
Akcja ponownie przenosi nas do Kolonii, gdzie kolejna pora sucha przynosi ze sobą nowe zagrożenie. Tajemnicze zgony, zapomniane dziecięce baśnie, plotki o bestii z buszu i polityczne intrygi splatają się w historię, od której trudno się oderwać. Autorka bardzo sprawnie buduje napięcie, stopniowo odsłaniając kolejne elementy układanki i prowadząc czytelnika przez pełne zwrotów akcji śledztwo.
Największą siłą tej serii pozostaje jednak jej bohater.
Kapitan Sztorm to postać, za którą zwyczajnie chce się podążać. Jest konsekwentny, opanowany, sprawiedliwy i nieugięty, ale jednocześnie daleko mu do papierowego herosa, który zawsze ma gotową odpowiedź na każde pytanie. To bohater, który po prostu wykonuje swoją pracę najlepiej, jak potrafi, a przy okazji raz po raz ratuje Liberię przed zagrożeniami, o których większość jej mieszkańców nigdy się nie dowie.
Ogromnie podoba mi się również rozwój pozostałych bohaterów. W Zakonie nie tylko spotykamy postacie wprowadzone w poprzednim tomie, ale mamy okazję poznać je znacznie lepiej. Każdy z członków załogi posterunku dostaje swoje miejsce w historii, własne motywacje i przeszłość, dzięki czemu ta drużyna staje się jeszcze bardziej wiarygodna i po prostu budzi sympatię. To jedna z tych serii, w których kibicuje się nie tylko głównemu bohaterowi, ale całemu zespołowi.
Paulina Hendel po raz kolejny udowadnia również, jak świetnie potrafi prowadzić akcję. Historia jest dynamiczna, pełna emocji i zwrotów wydarzeń, ale ani przez moment nie sprawia wrażenia chaotycznej. Wszystko ma swoje miejsce, a kolejne odkrycia naturalnie napędzają fabułę. To jedna z tych książek, które czyta się z rosnącą ciekawością, nieustannie zastanawiając się, dokąd autorka poprowadzi bohaterów tym razem.
Bardzo doceniam także klimat świata przedstawionego. Liberia tętni własnym życiem - pełnym lokalnych wierzeń, legend, politycznych napięć i społecznych konfliktów. Dzięki temu jest czymś znacznie więcej niż tylko tłem dla kryminalnej zagadki. To miejsce, do którego naprawdę chce się wracać.
Zakon to bardzo udana kontynuacja, która nie tylko utrzymuje wysoki poziom pierwszego tomu, ale również rozwija świat i bohaterów, pozostawiając czytelnika z ogromną ochotą na kolejne przygody.
Jeśli lubicie fantasy z dopracowanym światem, nietypową zagadką do rozwikłania i bohaterami, których trudno nie polubić, seria Pauliny Hendel zdecydowanie zasługuje na uwagę. Ja bawiłam się znakomicie i z ogromną przyjemnością będę wypatrywać kolejnych tomów.
Za egzemplarz recenzencki dziękuję
Wydawnictwu Mięta
#współpracarecenzencka
#współpracabarterowa
#współpracareklamowa
September 6, 2026
Po przeczytaniu "Wzgardy" Pauliny Hendel, z wielką przyjemnością wyczekiwałam drugiego tomu. Polubiłam się z bohaterami, ze stylem Autorki, z tymi zagadkami, które mogłam próbować odkryć. Wzgarda była naprawdę ciekawą książką, taką, którą można czytać np. w kolejce do lekarza, by umiliła nam czas, zabrała nas w podróż w nieznane, za to Zakon to zupełnie inna liga! Szczerze, nie sądziłam, że tak się stanie, że drugi tom pochłonie mnie jeszcze bardziej niż pierwszy. Z jednej strony, wiem, jak to się stało, a z drugiej jestem kompletnie "zielona"!
Oczywistą oczywistością jest tutaj to, że największą zaletą tej książki jest lekkie i przyjemne pióro Autorki. Paulina Hendel, jak już się rozpisuje, to nie ma zmiłuj, nie oderwiesz się! Drugą rzeczą za to, są bohaterzy, zdążyłam się do nich w pewien sposób przywiązać, poznać ich, dzięki czemu ponowne wkroczenie do ich świata, było jakby na miejscu. Jakbym po prostu musiała się tam znaleźć.
W tym tomie będziemy przeskakiwać z jednego bohatera na drugiego i szczerze mówiąc, trzeba się mocno skupić, by przypadkiem się nie pogubić. Nie dość, że będziemy mieli do rozwiązania zagadkę morderstwa redaktora wraz ze Sztormem i jego zastępcą, to na statku, na którym poznamy nowego bohatera, również czeka na nas trup. Czy te morderstwa są ze sobą w jakiś sposób powiązane? Kto bawi się ludzkim i zwierzęcym życiem? Pod lupę idą kolejne baśnie, w tym Jaś i Małgosia, a raczej jej pierwotna wersja... Słuchy też chodzą, że maczała w tym palce magia, jednak Sztorm zakazuje o tym rozmawiać...
Akcja gna jak szalona, trup ściele się gęsto, a my chcemy jak najszybciej poznać sprawcę, jednocześnie dalej delektując się tą historią, jak najlepszym winem.
Wciągnęłam tego grubaska bardzo szybko, tak dobrze słuchało mi się audiobooka, że nim się obejrzałam, skończyłam książkę. Zakończenie trochę mnie rozdarło, bo z jednej strony, mogę po nim oczekiwać kolejnego tomu, a z drugiej, następna część już nie będzie taka sama – nie zdradzę, o co mi chodzi, tego musicie dowiedzieć się sami. Czytając rozdziały z perspektywy Archiego, muszę przyznać, że się gubiłam, dopiero po czasie jakoś wszystko mi się ułożyło w całość, myślę, że to była kwestia mojej pamięci, co do nazw – w tym przypadku do miejscowości, w której toczyła się cała akcja. Także przez większość książki nie byłam pewna, dokąd zmierza nasz bohater, z jednej strony niby się domyślałam, ale nie wiedziałam, w którym kościele mi dzwoni. Pomimo mojej małej dezorientacji, bawiłam się świetnie podczas lektury. Już nie mogę się doczekać, aż ponownie będę mogła towarzyszyć bohaterom podczas ich śledztw.
Dziękuję serdecznie Wydawnictwu oraz Autorce za możliwość przeczytania „Zakonu” - drugiego tomu „Wzgardy”. Spędziłam z nią mile czas. Polecam gorąco!
Oczywistą oczywistością jest tutaj to, że największą zaletą tej książki jest lekkie i przyjemne pióro Autorki. Paulina Hendel, jak już się rozpisuje, to nie ma zmiłuj, nie oderwiesz się! Drugą rzeczą za to, są bohaterzy, zdążyłam się do nich w pewien sposób przywiązać, poznać ich, dzięki czemu ponowne wkroczenie do ich świata, było jakby na miejscu. Jakbym po prostu musiała się tam znaleźć.
W tym tomie będziemy przeskakiwać z jednego bohatera na drugiego i szczerze mówiąc, trzeba się mocno skupić, by przypadkiem się nie pogubić. Nie dość, że będziemy mieli do rozwiązania zagadkę morderstwa redaktora wraz ze Sztormem i jego zastępcą, to na statku, na którym poznamy nowego bohatera, również czeka na nas trup. Czy te morderstwa są ze sobą w jakiś sposób powiązane? Kto bawi się ludzkim i zwierzęcym życiem? Pod lupę idą kolejne baśnie, w tym Jaś i Małgosia, a raczej jej pierwotna wersja... Słuchy też chodzą, że maczała w tym palce magia, jednak Sztorm zakazuje o tym rozmawiać...
Akcja gna jak szalona, trup ściele się gęsto, a my chcemy jak najszybciej poznać sprawcę, jednocześnie dalej delektując się tą historią, jak najlepszym winem.
Wciągnęłam tego grubaska bardzo szybko, tak dobrze słuchało mi się audiobooka, że nim się obejrzałam, skończyłam książkę. Zakończenie trochę mnie rozdarło, bo z jednej strony, mogę po nim oczekiwać kolejnego tomu, a z drugiej, następna część już nie będzie taka sama – nie zdradzę, o co mi chodzi, tego musicie dowiedzieć się sami. Czytając rozdziały z perspektywy Archiego, muszę przyznać, że się gubiłam, dopiero po czasie jakoś wszystko mi się ułożyło w całość, myślę, że to była kwestia mojej pamięci, co do nazw – w tym przypadku do miejscowości, w której toczyła się cała akcja. Także przez większość książki nie byłam pewna, dokąd zmierza nasz bohater, z jednej strony niby się domyślałam, ale nie wiedziałam, w którym kościele mi dzwoni. Pomimo mojej małej dezorientacji, bawiłam się świetnie podczas lektury. Już nie mogę się doczekać, aż ponownie będę mogła towarzyszyć bohaterom podczas ich śledztw.
Dziękuję serdecznie Wydawnictwu oraz Autorce za możliwość przeczytania „Zakonu” - drugiego tomu „Wzgardy”. Spędziłam z nią mile czas. Polecam gorąco!
April 1, 2026
Jeżeli lubisz zagadki kryminalne w świecie magii, gdzie ogry, ludzie i inne rasy są na równi ze sobą, zostań ze mną, a przedstawię ci bohatera, który nie jest ciepłą memeją a strażnikiem z prawdziwego zdarzenia.
Naczelnik Sztorm powraca ze swoją ekipą w bojowym nastroju, z dozą czarnego humoru i ciętego języka. Tym razem niepozorne miejsce jak siedziba gazety staje się miejscem zbrodni, a jednocześnie początkiem kolejnych dziwnych zagadek kryminalnych, którym Kilian stawia czoła. W końcu każdy jest podejrzany, prawda?
Sztorm przypomina mi kultowego porucznika Columbo, który swoim natręctwem i uporem (oraz eleganckim strojem i beznadziejnymi butami w jednej ze scen) doprowadza do rozwiązania najtrudniejszej zagadki. Zaskakuje również swoją bezczelnością. Jednakże jest to typowy gbur, którego można pokochać.
W tej części poznajemy bohaterów nieco głębiej, przez to że zaczynają opowiadać o swojej przeszłości. Pokazuje to, że pokojowa warta to nie tylko praca, ale również zaufanie i przyjaźń. Zresztą, nie będę ukrywać, że niespodziewany zwrot akcji sprawił, że wyłam jak bóbr. Uwielbiałam Dakku. Ta postać była prosta, momentami obrzydzająca w swoich kulinarnych wyrzynaniach, skubaniec miał swoje tajemnice, ale tak jak Kostek był najbliższym przyjacielem naczelnika.
W „Zakonie” mamy również zderzenie dwóch odmiennych ogrzych charakterów, jakimi są Kostek i Argi. Ten pierwszy w niczym nie przypomina momentami brutalnych stworzeń, w krwi których płynie walka i głęboko zakorzeniona tradycja, co zaskakuje szesnastoletniego ogra, który poszukiwał schronienia i nowego życia w Kolonii. Kieruje się on w dużej mierze nienawiścią, co sprowadza na niego sporo kłopotów, a w tym naczelnika.
Mamy tutaj multum ciekawych opisów, w czym Paulina jako autorka mnie nie zawodzi. Świat przedstawiony jest pełen nazw i imion przyprawiających o splątanie języka, opisy postaci czy otoczenia są wyczerpujące. W pamięć zapadł mi bardzo szeroki opis z perspektywy Argiego, który obserwował swojego rodaka podczas polowania. Każdy szczegół powodował dreszcze na skórze, a książka stawała się absolutnie najlepszym daniem przygotowywanym przez Dakku, który można pochłonąć.
Ewidentnie mam potrzebę kolejnej części. Zagadka dotycząca magii i Zakonu absolutnie nie jest dla mnie rozwiązania i liczę, że będę mogła zajrzeć po kolejny tom i zagłębić się historię wraz z moimi ukochanymi bohaterami. Nie jestem w stanie niczego odjąć tej książce. Jest kwintesencją tego, co uwielbiam, kiedy czytam.
Naczelnik Sztorm powraca ze swoją ekipą w bojowym nastroju, z dozą czarnego humoru i ciętego języka. Tym razem niepozorne miejsce jak siedziba gazety staje się miejscem zbrodni, a jednocześnie początkiem kolejnych dziwnych zagadek kryminalnych, którym Kilian stawia czoła. W końcu każdy jest podejrzany, prawda?
Sztorm przypomina mi kultowego porucznika Columbo, który swoim natręctwem i uporem (oraz eleganckim strojem i beznadziejnymi butami w jednej ze scen) doprowadza do rozwiązania najtrudniejszej zagadki. Zaskakuje również swoją bezczelnością. Jednakże jest to typowy gbur, którego można pokochać.
W tej części poznajemy bohaterów nieco głębiej, przez to że zaczynają opowiadać o swojej przeszłości. Pokazuje to, że pokojowa warta to nie tylko praca, ale również zaufanie i przyjaźń. Zresztą, nie będę ukrywać, że niespodziewany zwrot akcji sprawił, że wyłam jak bóbr. Uwielbiałam Dakku. Ta postać była prosta, momentami obrzydzająca w swoich kulinarnych wyrzynaniach, skubaniec miał swoje tajemnice, ale tak jak Kostek był najbliższym przyjacielem naczelnika.
W „Zakonie” mamy również zderzenie dwóch odmiennych ogrzych charakterów, jakimi są Kostek i Argi. Ten pierwszy w niczym nie przypomina momentami brutalnych stworzeń, w krwi których płynie walka i głęboko zakorzeniona tradycja, co zaskakuje szesnastoletniego ogra, który poszukiwał schronienia i nowego życia w Kolonii. Kieruje się on w dużej mierze nienawiścią, co sprowadza na niego sporo kłopotów, a w tym naczelnika.
Mamy tutaj multum ciekawych opisów, w czym Paulina jako autorka mnie nie zawodzi. Świat przedstawiony jest pełen nazw i imion przyprawiających o splątanie języka, opisy postaci czy otoczenia są wyczerpujące. W pamięć zapadł mi bardzo szeroki opis z perspektywy Argiego, który obserwował swojego rodaka podczas polowania. Każdy szczegół powodował dreszcze na skórze, a książka stawała się absolutnie najlepszym daniem przygotowywanym przez Dakku, który można pochłonąć.
Ewidentnie mam potrzebę kolejnej części. Zagadka dotycząca magii i Zakonu absolutnie nie jest dla mnie rozwiązania i liczę, że będę mogła zajrzeć po kolejny tom i zagłębić się historię wraz z moimi ukochanymi bohaterami. Nie jestem w stanie niczego odjąć tej książce. Jest kwintesencją tego, co uwielbiam, kiedy czytam.
March 16, 2026
Sięganie po kolejną serię tej samej autorki bywa ryzykowne – zwłaszcza gdy poprzednia, choć przyjemna, zaczęła z czasem tracić świeżość. W przypadku Pauliny Hendel i jej nowego cyklu z naczelnikiem Sztormem pojawia się więc naturalna ostrożność. Na szczęście „Zakon” bardzo szybko rozwiewa wszelkie wątpliwości – i robi to z wyraźną satysfakcją.
Już na starcie widać, że autorka wyciągnęła wnioski z wcześniejszych doświadczeń. Jej styl pozostaje lekki, przystępny i niezwykle płynny, ale jednocześnie zyskuje na dynamice. To ten rodzaj narracji, który nie przytłacza, a prowadzi czytelnika przez historię z wyczuciem – sprawiając, że kolejne strony znikają w tempie, które może być niebezpieczne dla planów „tylko jednego rozdziału przed snem”.
Fabuła stanowi bezpośrednią kontynuację wydarzeń z pierwszego tomu, ale nie ogranicza się do odcinania kuponów od wcześniejszych wątków. Wręcz przeciwnie – historia rozwija się w kilku kierunkach jednocześnie, wprowadzając nowe zagadki i zbrodnie, które krążą wokół tajemniczego Zakonu Wzgardy i świata magii. To właśnie ta wielowątkowość sprawia, że opowieść nie stoi w miejscu ani przez chwilę.
Co szczególnie istotne – nie czuć tutaj powtarzalności, która momentami dawała się we znaki w cyklu „Żniwiarz”. „Zakon” jest świeży, bardziej dopracowany i zdecydowanie bardziej angażujący. Każda kolejna sprawa, każdy trop i każda decyzja bohaterów dokładają cegiełkę do większej, coraz bardziej intrygującej układanki. Rozwiązywanie tych zagadek razem z postaciami to czysta czytelnicza przyjemność.
Jednocześnie autorka nie ucieka od trudniejszych emocji. Ten tom przynosi ze sobą także momenty smutku i straty, które nadają historii większej głębi i sprawiają, że stawka wydaje się realna. Dzięki temu opowieść nie jest jedynie rozrywkową fantastyką, ale zyskuje emocjonalny ciężar, który zostaje z czytelnikiem na dłużej.
Bohaterowie to kolejny mocny punkt powieści. Są wyraziści, różnorodni i pełni tajemnic, które stopniowo wychodzą na światło dzienne. Każdy z nich wnosi do historii coś innego – zarówno pod względem charakteru, jak i motywacji – co sprawia, że relacje między nimi są dynamiczne i interesujące. Szczególnie dobrze wypada obserwowanie, jak ich sekrety wpływają na rozwój wydarzeń.
„Zakon” to wyraźny krok naprzód w twórczości Pauliny Hendel. To historia bardziej dojrzała, bardziej wciągająca i zdecydowanie mniej schematyczna niż wcześniejsze dokonania autorki. Jeśli „Żniwiarz” był dla Ciebie „po prostu dobry”, to tutaj możesz się pozytywnie zaskoczyć – bo ten cykl wchodzi na zupełnie inny poziom.
A najgorsze? Trzeba teraz czekać na kolejny tom. A jak wiadomo – cierpliwość i czytelnicy to duet raczej z gatunku fantasy niż realizmu.
Już na starcie widać, że autorka wyciągnęła wnioski z wcześniejszych doświadczeń. Jej styl pozostaje lekki, przystępny i niezwykle płynny, ale jednocześnie zyskuje na dynamice. To ten rodzaj narracji, który nie przytłacza, a prowadzi czytelnika przez historię z wyczuciem – sprawiając, że kolejne strony znikają w tempie, które może być niebezpieczne dla planów „tylko jednego rozdziału przed snem”.
Fabuła stanowi bezpośrednią kontynuację wydarzeń z pierwszego tomu, ale nie ogranicza się do odcinania kuponów od wcześniejszych wątków. Wręcz przeciwnie – historia rozwija się w kilku kierunkach jednocześnie, wprowadzając nowe zagadki i zbrodnie, które krążą wokół tajemniczego Zakonu Wzgardy i świata magii. To właśnie ta wielowątkowość sprawia, że opowieść nie stoi w miejscu ani przez chwilę.
Co szczególnie istotne – nie czuć tutaj powtarzalności, która momentami dawała się we znaki w cyklu „Żniwiarz”. „Zakon” jest świeży, bardziej dopracowany i zdecydowanie bardziej angażujący. Każda kolejna sprawa, każdy trop i każda decyzja bohaterów dokładają cegiełkę do większej, coraz bardziej intrygującej układanki. Rozwiązywanie tych zagadek razem z postaciami to czysta czytelnicza przyjemność.
Jednocześnie autorka nie ucieka od trudniejszych emocji. Ten tom przynosi ze sobą także momenty smutku i straty, które nadają historii większej głębi i sprawiają, że stawka wydaje się realna. Dzięki temu opowieść nie jest jedynie rozrywkową fantastyką, ale zyskuje emocjonalny ciężar, który zostaje z czytelnikiem na dłużej.
Bohaterowie to kolejny mocny punkt powieści. Są wyraziści, różnorodni i pełni tajemnic, które stopniowo wychodzą na światło dzienne. Każdy z nich wnosi do historii coś innego – zarówno pod względem charakteru, jak i motywacji – co sprawia, że relacje między nimi są dynamiczne i interesujące. Szczególnie dobrze wypada obserwowanie, jak ich sekrety wpływają na rozwój wydarzeń.
„Zakon” to wyraźny krok naprzód w twórczości Pauliny Hendel. To historia bardziej dojrzała, bardziej wciągająca i zdecydowanie mniej schematyczna niż wcześniejsze dokonania autorki. Jeśli „Żniwiarz” był dla Ciebie „po prostu dobry”, to tutaj możesz się pozytywnie zaskoczyć – bo ten cykl wchodzi na zupełnie inny poziom.
A najgorsze? Trzeba teraz czekać na kolejny tom. A jak wiadomo – cierpliwość i czytelnicy to duet raczej z gatunku fantasy niż realizmu.
April 19, 2026
Od lat jestem wielką fanką Pauliny Hendel, od pierwszej serii, którą pochłonęłam na raz wszystkie tomy, po najnowszą o poruczniku Sztormie. Jakiś czas temu pisałam wam o genialnej książce pt “Wzgarda”, która pochłonęła mnie bez reszty. Dlatego, gdy tylko wyszedł kolejny tom “Zakon”, czekałam na wolną chwilę, by móc po nią sięgnąć. Jednak ostatecznie spotkałam się ze ścianą. Książka nie jest obszerna, a czytałam ją blisko tydzień, a jeszcze dłużej zeszło mi na recenzji, ponieważ nie umiałam się wgryźć w historię, ani nie dałam rady pozbierać myśli po niej.
Autorka znana jest z historii z wierzeniami słowiańskimi w tle, jednak “Zakon” zabiera nas w całkiem inny świat. Mamy tu fantastyczny kryminał, a nawet i thriller, który swoją mroczną otoczką wciąga czytelnika w brutalne baśnie. Baśnie, które są narzędziem do zbrodni, a granica między nimi a rzeczywistością zaczyna się po raz kolejny zacierać.
Powrót do Liberii nie miał być tak brutalny, liczyłam na chwilę spokoju, a zaczęliśmy od morderstwa, a może samobójstwa, niczego nie można być pewnym. Naczelnik Sztorm staje przed nowym wyzwaniem, musi rozwikłać zagadkę śmierci redaktora lokalnej gazety. Jednocześnie do Liberii zmierza nowy ogr Argi, który wniesie naprawdę wiele do historii. Pierwsze morderstwo w Kolonii to dopiero początek i wiele nieprzyjemności czeka porucznika Sztorma.
Autorka idealnie odnalazła się splataniu wątków kryminalnych z mrocznymi baśniami i wszechobecnym mrokiem. Nie gubi się w śledztwie, które jest prowadzone przez Kiliana, a wielowątkowa historia nie mąci w głowie. Jednak podkreślam, miałam problem z pełnym wciągnięciem się w historię. Czytałam albo przez 2 godziny bez przerw, albo przez 10 stron nie mogłam się skupić na tekście. I wiem, że nie jestem jedyna, która to samo odczuwała.
Nie mogę przejść obojętnie nad bohaterami. Uwielbiam ich i z każdym się związuje. Przeżywam z nimi ich rozterki, śmieje się z zabawnych dialogów, podziwiam błyskotliwe riposty, jednak cały czas miałam w głowie, że czegoś mi tu brakuje. Sięgnę po kolejny tom, jeśli wyjdzie, nie odpuszczę twórczości autorki, mimo słabszego tomu. Dziękuję wydawnictwu Mięta za możliwość poznania tej historii.
Autorka znana jest z historii z wierzeniami słowiańskimi w tle, jednak “Zakon” zabiera nas w całkiem inny świat. Mamy tu fantastyczny kryminał, a nawet i thriller, który swoją mroczną otoczką wciąga czytelnika w brutalne baśnie. Baśnie, które są narzędziem do zbrodni, a granica między nimi a rzeczywistością zaczyna się po raz kolejny zacierać.
Powrót do Liberii nie miał być tak brutalny, liczyłam na chwilę spokoju, a zaczęliśmy od morderstwa, a może samobójstwa, niczego nie można być pewnym. Naczelnik Sztorm staje przed nowym wyzwaniem, musi rozwikłać zagadkę śmierci redaktora lokalnej gazety. Jednocześnie do Liberii zmierza nowy ogr Argi, który wniesie naprawdę wiele do historii. Pierwsze morderstwo w Kolonii to dopiero początek i wiele nieprzyjemności czeka porucznika Sztorma.
Autorka idealnie odnalazła się splataniu wątków kryminalnych z mrocznymi baśniami i wszechobecnym mrokiem. Nie gubi się w śledztwie, które jest prowadzone przez Kiliana, a wielowątkowa historia nie mąci w głowie. Jednak podkreślam, miałam problem z pełnym wciągnięciem się w historię. Czytałam albo przez 2 godziny bez przerw, albo przez 10 stron nie mogłam się skupić na tekście. I wiem, że nie jestem jedyna, która to samo odczuwała.
Nie mogę przejść obojętnie nad bohaterami. Uwielbiam ich i z każdym się związuje. Przeżywam z nimi ich rozterki, śmieje się z zabawnych dialogów, podziwiam błyskotliwe riposty, jednak cały czas miałam w głowie, że czegoś mi tu brakuje. Sięgnę po kolejny tom, jeśli wyjdzie, nie odpuszczę twórczości autorki, mimo słabszego tomu. Dziękuję wydawnictwu Mięta za możliwość poznania tej historii.
June 1, 2026
Moim zdaniem to jest najlepsza seria Pauliny Hendel, co prawda czytałam tylko to i cmentarze osobliwości, ale mniejsza.
To jest naprawdę dobre dorosłe fantasy, którego dorosłość nie polega na kontrowersyjnych scenach łóżkowych. (Nie pozdrawiam polskiego "męskiego" fantasy)
Ta książka ma w sobie bardzo dużo ciekawych motywów i mam wrażenie, że nie mówimy o tym wystarczająco.
Pozornie jest to kontynuacja fantasy-kriminału jakim była Wzgarda, mamy przed sobą nowe tajemnice wynikające z wydarzeń z poprzedniego tomu. Jednak poza samym wątkiem kryminalnym (który jest świetny) moim zdaniem dużo ciekawsza jest kreacja Kolonii. Rzadko w książkach świat przedstawiony jest tak barwnie opisany, przez co pełni rolę dodatkowego bohatera całej powieści. Bardzo mi się podobało, że w "Zakonie" Paulina Hendel zagłębiła się w historię, przyrodę i politykę wyspy. Uważam, że to jest niepodważalny atut tej serii, który pokazuje, że można pójść o krok dalej niż standardowe książki young adult. Dzięki właśnie skupieniu się na polityce świata przedstawionego mechanizmów jakie rządzą w tym świecie i jakie to ma konsekwencje dla bohaterów. Uważam, że świadczy to o bardzo dobrym poziomie literackim ponieważ pomimo skupiania się na Kolonii a dokładniej na samej Liberii, nie odczuwa się wrażenia, że jako czytelnicy jesteśmy zasypywani bezsensownymi informacjami. Świat w tej serii żyje i jest wypełniony wielowarstwowymi postaciami.
Kolejny atut to postacie, już chyba pisałam o tym w recenzji "Wzgardy" ale postacie są naprawdę świetnie wykreowane. Początkowo niewiele wiemy o członkach Pokojowej Warty, ale to nie odbiera im w żaden sposób charyzmy czy charakteru, który w drugiej części był znacznie pogłębiony.
Nie ukrywam bałam się, że druga część nie będzie aż tak interesującą jak pierwsza, ale myliłam się. Gdy spojrzy się na tę książkę trochę szerzej można dostrzec dużą wartość tej powieści.
Serio ja nie wiem dlaczego ta seria nie jest wszędzie pokazywana. Jeśli kogoś nie przekonuje moja argumentacja no to nie wiem może przekona was Kilian Sztorm.
Czekam z niecierpliwością na następne części przeczytałabym ich jeszcze z dziesięć.
To jest naprawdę dobre dorosłe fantasy, którego dorosłość nie polega na kontrowersyjnych scenach łóżkowych. (Nie pozdrawiam polskiego "męskiego" fantasy)
Ta książka ma w sobie bardzo dużo ciekawych motywów i mam wrażenie, że nie mówimy o tym wystarczająco.
Pozornie jest to kontynuacja fantasy-kriminału jakim była Wzgarda, mamy przed sobą nowe tajemnice wynikające z wydarzeń z poprzedniego tomu. Jednak poza samym wątkiem kryminalnym (który jest świetny) moim zdaniem dużo ciekawsza jest kreacja Kolonii. Rzadko w książkach świat przedstawiony jest tak barwnie opisany, przez co pełni rolę dodatkowego bohatera całej powieści. Bardzo mi się podobało, że w "Zakonie" Paulina Hendel zagłębiła się w historię, przyrodę i politykę wyspy. Uważam, że to jest niepodważalny atut tej serii, który pokazuje, że można pójść o krok dalej niż standardowe książki young adult. Dzięki właśnie skupieniu się na polityce świata przedstawionego mechanizmów jakie rządzą w tym świecie i jakie to ma konsekwencje dla bohaterów. Uważam, że świadczy to o bardzo dobrym poziomie literackim ponieważ pomimo skupiania się na Kolonii a dokładniej na samej Liberii, nie odczuwa się wrażenia, że jako czytelnicy jesteśmy zasypywani bezsensownymi informacjami. Świat w tej serii żyje i jest wypełniony wielowarstwowymi postaciami.
Kolejny atut to postacie, już chyba pisałam o tym w recenzji "Wzgardy" ale postacie są naprawdę świetnie wykreowane. Początkowo niewiele wiemy o członkach Pokojowej Warty, ale to nie odbiera im w żaden sposób charyzmy czy charakteru, który w drugiej części był znacznie pogłębiony.
Nie ukrywam bałam się, że druga część nie będzie aż tak interesującą jak pierwsza, ale myliłam się. Gdy spojrzy się na tę książkę trochę szerzej można dostrzec dużą wartość tej powieści.
Serio ja nie wiem dlaczego ta seria nie jest wszędzie pokazywana. Jeśli kogoś nie przekonuje moja argumentacja no to nie wiem może przekona was Kilian Sztorm.
Czekam z niecierpliwością na następne części przeczytałabym ich jeszcze z dziesięć.
March 30, 2026
"Zakon” Pauliny Hendel to drugi tom cyklu opisującego przygody naczelnika Sztorma i jego Pokojowej Warty. Jest to książka mniej zaskakująca, “świeża” niż tom pierwszy, jednak trudno się temu dziwić, w końcu po przeczytaniu tomu pierwszego, jest się już wprowadzonym w realia Kolonii. Nie ma też tak zdumiewającego zakończenia jak poprzedniczka, jednak czy to źle?
Klimat “Zakonu” nie odstaje od tego we “Wzgardzie”. Nadal dzieje się wiele dziwnych, niezwykłych, trudnych do wytłumaczenia zdarzeń. Sam wątek kryminalny jest bardzo rozbudowany i zawiera w sobie mnóstwo zwrotów akcji. Tak jak w poprzednim tomie, widzimy wiele krwawych zbrodni, zarówno na ludziach, jak i zwierzętach, co może zniechęcić do czytania osoby, które są wrażliwe na te tematy w książkach. Świetnie, że został kontynuowany motyw baśni sióstr Morose. Myślę, że pojawi się on również w następnych tomach serii. Zakończenie sugeruje, że powstaną kolejne części. Autorka i w tym tomie nie boi się robić krzywdy swoim bohaterom, nikt nie jest tutaj bezpieczny.
W “Zakonie” dowiadujemy się więcej o przeszłości Kiliana, Margo, ale także Kostka czy Dakku. Poznajemy również nowych bohaterów. Śledzimy historię z dwóch perspektyw - Pokojowej Warty Sztorma i Argiego, młodego ogra, który płynie do Kolonii, aby znaleźć swoje miejsce na ziemi. W tym tomie wszyscy są podejrzani - łącznie z Wartownikami. Autorka wprawnie tworzy portrety “szarych” bohaterów - żaden nie jest wyłącznie dobry, ani zły, każdy z nich ma “coś za uszami”, jakieś dawne sekrety, których nie chcą ujawniać. Każdy jest na swój sposób wyjątkowy i ma swój wkład w działanie drużyny, którą tworzą.
Osobiście wolę inne serie autorstwa Pauliny Hendel (jak ‘Szepty rodu Eld Veriani’ czy ‘Cmentarze Osobliwości’), jednak i ta seria trzyma poziom. Jest po prostu zupełnie inna i mniej trafia w mój gust. Mimo to i tak się świetnie przy niej bawiłam. Znakomicie łączy wątek kryminalny z fantasy, w świecie dość odległym od naszego. Powieści Hendel są wprost stworzone do formy audiobooka. Tę słuchałam w wykonaniu Krzysztofa Szczepaniaka.
Klimat “Zakonu” nie odstaje od tego we “Wzgardzie”. Nadal dzieje się wiele dziwnych, niezwykłych, trudnych do wytłumaczenia zdarzeń. Sam wątek kryminalny jest bardzo rozbudowany i zawiera w sobie mnóstwo zwrotów akcji. Tak jak w poprzednim tomie, widzimy wiele krwawych zbrodni, zarówno na ludziach, jak i zwierzętach, co może zniechęcić do czytania osoby, które są wrażliwe na te tematy w książkach. Świetnie, że został kontynuowany motyw baśni sióstr Morose. Myślę, że pojawi się on również w następnych tomach serii. Zakończenie sugeruje, że powstaną kolejne części. Autorka i w tym tomie nie boi się robić krzywdy swoim bohaterom, nikt nie jest tutaj bezpieczny.
W “Zakonie” dowiadujemy się więcej o przeszłości Kiliana, Margo, ale także Kostka czy Dakku. Poznajemy również nowych bohaterów. Śledzimy historię z dwóch perspektyw - Pokojowej Warty Sztorma i Argiego, młodego ogra, który płynie do Kolonii, aby znaleźć swoje miejsce na ziemi. W tym tomie wszyscy są podejrzani - łącznie z Wartownikami. Autorka wprawnie tworzy portrety “szarych” bohaterów - żaden nie jest wyłącznie dobry, ani zły, każdy z nich ma “coś za uszami”, jakieś dawne sekrety, których nie chcą ujawniać. Każdy jest na swój sposób wyjątkowy i ma swój wkład w działanie drużyny, którą tworzą.
Osobiście wolę inne serie autorstwa Pauliny Hendel (jak ‘Szepty rodu Eld Veriani’ czy ‘Cmentarze Osobliwości’), jednak i ta seria trzyma poziom. Jest po prostu zupełnie inna i mniej trafia w mój gust. Mimo to i tak się świetnie przy niej bawiłam. Znakomicie łączy wątek kryminalny z fantasy, w świecie dość odległym od naszego. Powieści Hendel są wprost stworzone do formy audiobooka. Tę słuchałam w wykonaniu Krzysztofa Szczepaniaka.
April 11, 2026
4,5/5
„Zakon” to kontynuacja „Wzgardy” Pauliny Hendel, która zabiera nas z powrotem na pełną słońca i kurzu wyspę Liberię. Głównym bohaterem pozostaje naczelnik Kilian Sztorm – z pozoru gburowaty i szorstki twardziel z niewyparzonym językiem, który jednak pod tą maską kryje wielkie serce i oddanie dla swoich przyjaciół. W tej części poznajemy go jeszcze lepiej, podobnie jak resztę jego ekipy z Pokojowej Warty, dzięki czemu łatwiej nam zrozumieć ich przeszłość i motywacje.
Tym razem sprawa zaczyna się od dziwnej śmierci w redakcji gazety, a potem robi się tylko mroczniej. Atmosfera jest gęsta, a kolejne trupy sprawiają, że nawet tacy twardziele jak strażnicy z Warty zaczynają czuć ciarki na plecach. Z każdą kolejną ofiarą widać, że morderca jest wyjątkowo brutalny, a sprawa ma drugie, znacznie głębsze dno związane z tajemniczą organizacją, którą znamy już z pierwszego tomu.
W „Zakonie” autorka wplata w fabułę motyw baśni sióstr Morose, które pełnią rolę znacznie mroczniejszą niż zwykłe dobranocki. Autorka nie oszczędza nas, jeśli chodzi o obrazowe opisy okrucieństwa. Zbrodnie, z którymi mierzy się naczelnik Sztorm, są brutalne i bezlitosne, krew leje się gęsto, a ofiarami padają nie tylko dorośli, ale również zwierzęta.
Niezwykle mocnym punktem tej części jest rozbudowanie wątków dotyczących ogrów oraz tajemniczej historii zimowych. Ciekawe było też pojawienie się nowej postaci, Argiego. To młody ogr, który został sam jak palec i próbuje ogarnąć, jak działają ludzie i ich dziwne zasady. Jego historia daje nam dużo lepszy wgląd w to, jak skomplikowany jest ten świat.
Autorka po mistrzowsku buduje napięcie, mieszając wątki polityczne z elementami magii, która oficjalnie przecież nie istnieje, a jednak odciska brutalne piętno na życiu mieszkańców. To dojrzała i wciągająca historia. Dla tych, którzy lubią zagadki kryminalne, czarny humor i wyraziste postacie, to ta seria na pewno taka właśnie jest.
Po przeczytaniu zakończenia chce się tylko jednego: jak najszybciej sięgnąć po kolejny tom!
„Zakon” to kontynuacja „Wzgardy” Pauliny Hendel, która zabiera nas z powrotem na pełną słońca i kurzu wyspę Liberię. Głównym bohaterem pozostaje naczelnik Kilian Sztorm – z pozoru gburowaty i szorstki twardziel z niewyparzonym językiem, który jednak pod tą maską kryje wielkie serce i oddanie dla swoich przyjaciół. W tej części poznajemy go jeszcze lepiej, podobnie jak resztę jego ekipy z Pokojowej Warty, dzięki czemu łatwiej nam zrozumieć ich przeszłość i motywacje.
Tym razem sprawa zaczyna się od dziwnej śmierci w redakcji gazety, a potem robi się tylko mroczniej. Atmosfera jest gęsta, a kolejne trupy sprawiają, że nawet tacy twardziele jak strażnicy z Warty zaczynają czuć ciarki na plecach. Z każdą kolejną ofiarą widać, że morderca jest wyjątkowo brutalny, a sprawa ma drugie, znacznie głębsze dno związane z tajemniczą organizacją, którą znamy już z pierwszego tomu.
W „Zakonie” autorka wplata w fabułę motyw baśni sióstr Morose, które pełnią rolę znacznie mroczniejszą niż zwykłe dobranocki. Autorka nie oszczędza nas, jeśli chodzi o obrazowe opisy okrucieństwa. Zbrodnie, z którymi mierzy się naczelnik Sztorm, są brutalne i bezlitosne, krew leje się gęsto, a ofiarami padają nie tylko dorośli, ale również zwierzęta.
Niezwykle mocnym punktem tej części jest rozbudowanie wątków dotyczących ogrów oraz tajemniczej historii zimowych. Ciekawe było też pojawienie się nowej postaci, Argiego. To młody ogr, który został sam jak palec i próbuje ogarnąć, jak działają ludzie i ich dziwne zasady. Jego historia daje nam dużo lepszy wgląd w to, jak skomplikowany jest ten świat.
Autorka po mistrzowsku buduje napięcie, mieszając wątki polityczne z elementami magii, która oficjalnie przecież nie istnieje, a jednak odciska brutalne piętno na życiu mieszkańców. To dojrzała i wciągająca historia. Dla tych, którzy lubią zagadki kryminalne, czarny humor i wyraziste postacie, to ta seria na pewno taka właśnie jest.
Po przeczytaniu zakończenia chce się tylko jednego: jak najszybciej sięgnąć po kolejny tom!
April 13, 2026
Po lekturze pierwszego tomu, czyli Wzgardy, miałam jasne poczucie, że to seria, do której będę chciała wrócić. Dlatego sięgnięcie po Zakon było dla mnie naturalną kontynuacją i jednocześnie sprawdzeniem, czy drugi tom utrzyma poziom historii stworzonej przez Paulina Hendel.
To, co od razu pozostaje spójne, to klimat. Nadal jest mrocznie, brutalnie i momentami bardzo niepokojąco. Autorka nie unika pokazywania najgorszych stron zarówno człowieka, jak i świata, który wykracza poza to, co racjonalne. Elementy nadprzyrodzone są tu naturalną częścią opowieści i dobrze współgrają z całą konstrukcją fabularną.
Sama historia ponownie opiera się na intrydze, której trudno jednoznacznie przewidzieć. To jeden z największych atutów tej serii. Wątki rozwijają się w nieoczywisty sposób, a rozwiązania nie są podawane wprost. W Zakonie pojawiają się nowe elementy fabularne, ale jednocześnie rozwijane są te, które zostały zarysowane wcześniej. Dzięki temu czytelnik ma poczucie, że historia rzeczywiście zmierza w określonym kierunku i stopniowo odsłania swoje znaczenie.
Na szczególną uwagę zasługuje motyw baśni. Nie są to jednak znane, złagodzone wersje, lecz ich pierwotne, znacznie bardziej surowe i niepokojące odsłony. Wplecenie ich w fabułę wypada bardzo naturalnie i dodatkowo wzmacnia klimat całej opowieści, nadając jej charakterystycznej, momentami wręcz dusznej atmosfery.
To nadal seria dość specyficzna i niekoniecznie dla każdego. Wymaga otwartości na brutalniejsze treści i bardziej złożony, niejednoznaczny świat. Jednocześnie właśnie te elementy sprawiają, że historia wciąga i zostaje w pamięci przynajmniej na czas lektury.
Powrót do znanych bohaterów oraz możliwość poznania nowych postaci dobrze uzupełniają tę część. Zakon rozwija historię w satysfakcjonujący sposób i pozostawia czytelnika z wyraźnym poczuciem, że to jeszcze nie koniec tej opowieści.
To książka, którą warto przeczytać, jeśli pierwszy tom zrobił na Was dobre wrażenie i macie ochotę na mroczną, nieoczywistą kontynuację.
To, co od razu pozostaje spójne, to klimat. Nadal jest mrocznie, brutalnie i momentami bardzo niepokojąco. Autorka nie unika pokazywania najgorszych stron zarówno człowieka, jak i świata, który wykracza poza to, co racjonalne. Elementy nadprzyrodzone są tu naturalną częścią opowieści i dobrze współgrają z całą konstrukcją fabularną.
Sama historia ponownie opiera się na intrydze, której trudno jednoznacznie przewidzieć. To jeden z największych atutów tej serii. Wątki rozwijają się w nieoczywisty sposób, a rozwiązania nie są podawane wprost. W Zakonie pojawiają się nowe elementy fabularne, ale jednocześnie rozwijane są te, które zostały zarysowane wcześniej. Dzięki temu czytelnik ma poczucie, że historia rzeczywiście zmierza w określonym kierunku i stopniowo odsłania swoje znaczenie.
Na szczególną uwagę zasługuje motyw baśni. Nie są to jednak znane, złagodzone wersje, lecz ich pierwotne, znacznie bardziej surowe i niepokojące odsłony. Wplecenie ich w fabułę wypada bardzo naturalnie i dodatkowo wzmacnia klimat całej opowieści, nadając jej charakterystycznej, momentami wręcz dusznej atmosfery.
To nadal seria dość specyficzna i niekoniecznie dla każdego. Wymaga otwartości na brutalniejsze treści i bardziej złożony, niejednoznaczny świat. Jednocześnie właśnie te elementy sprawiają, że historia wciąga i zostaje w pamięci przynajmniej na czas lektury.
Powrót do znanych bohaterów oraz możliwość poznania nowych postaci dobrze uzupełniają tę część. Zakon rozwija historię w satysfakcjonujący sposób i pozostawia czytelnika z wyraźnym poczuciem, że to jeszcze nie koniec tej opowieści.
To książka, którą warto przeczytać, jeśli pierwszy tom zrobił na Was dobre wrażenie i macie ochotę na mroczną, nieoczywistą kontynuację.
March 25, 2026
Zakon to drugi tom cyklu o naczelniku Kilianie Sztormie i jego pokojowej warcie.
Od wydarzeń z poprzedniego tomu minął rok. Dla dobra mieszkańców Liberii i całej Kolonii ostatnie brutalne zbrodnie zostały zatuszowane.
Tym razem pokojowa warta próbuje rozwikłać zagadkę samobójczej śmierci redektora lokalnej gazety.
Wkrótce jednak w bestialski sposób zostają zamordowane kolejne osoby. Pojawia się więc pytanie czy to napewno było samobójstwo? A może jednak morderstwo? I czy ta sprawa łączy się jakoś z poprzednią zbrodnią? 🧐
Zakon to mroczna opowieść fantasy z wątkiem kryminalnym. W tym tomie wątek kryminalny jest jednak bardziej skomplikowany. Bardziej zawiły. Pełen tajemnic, nieoczekiwanych zwrotów akcji i zaskakujących tropów.
W tym części autorka trochę mocniej rozbudowuje świat. Dostajemy w nim na przykład więcej informacji na temat kultury ogrów i ziemowych. Pogłębione zostają również relacje między bohaterami.
Każdy z nich jest równie wyjątkowy, oryginalny i intrygujący. Uwielbiam ich wszystkich. ❤️ W tym tomie pojawiają się również nowi bohaterowie którzy z czasem też zyskują moją sympatię.
Mocno się do nich wszystkich przywiązałam, możecie więc sobie tylko wyobrazić co ja przeżyłam kiedy autorka kolejny raz postanowiła wbić nam czytelnikom nóż w samo serce... 😭
Paulina Hendel nie ma litości dla nikogo a już napewno nie dla swoich bohaterów.
Zakon to fantastyczna historia kryminalna pełna nadnaturalnych istot, dziwnych stworzeń i przerażających potworów. Wciągająca. Klimatyczna. Z wartką akcją, z zabawnymi postaciami, z ciętym językiem i sarkastycznym humorem.
Ta bardzo oryginalna historia wciąga i zachwyca już od pierwszych stron.
Ja jestem nią zachwycona. ❤️
Wierzę, że i Wam przypadnie do gustu jeśli tylko dacie jej szanse. 😉
Od wydarzeń z poprzedniego tomu minął rok. Dla dobra mieszkańców Liberii i całej Kolonii ostatnie brutalne zbrodnie zostały zatuszowane.
Tym razem pokojowa warta próbuje rozwikłać zagadkę samobójczej śmierci redektora lokalnej gazety.
Wkrótce jednak w bestialski sposób zostają zamordowane kolejne osoby. Pojawia się więc pytanie czy to napewno było samobójstwo? A może jednak morderstwo? I czy ta sprawa łączy się jakoś z poprzednią zbrodnią? 🧐
Zakon to mroczna opowieść fantasy z wątkiem kryminalnym. W tym tomie wątek kryminalny jest jednak bardziej skomplikowany. Bardziej zawiły. Pełen tajemnic, nieoczekiwanych zwrotów akcji i zaskakujących tropów.
W tym części autorka trochę mocniej rozbudowuje świat. Dostajemy w nim na przykład więcej informacji na temat kultury ogrów i ziemowych. Pogłębione zostają również relacje między bohaterami.
Każdy z nich jest równie wyjątkowy, oryginalny i intrygujący. Uwielbiam ich wszystkich. ❤️ W tym tomie pojawiają się również nowi bohaterowie którzy z czasem też zyskują moją sympatię.
Mocno się do nich wszystkich przywiązałam, możecie więc sobie tylko wyobrazić co ja przeżyłam kiedy autorka kolejny raz postanowiła wbić nam czytelnikom nóż w samo serce... 😭
Paulina Hendel nie ma litości dla nikogo a już napewno nie dla swoich bohaterów.
Zakon to fantastyczna historia kryminalna pełna nadnaturalnych istot, dziwnych stworzeń i przerażających potworów. Wciągająca. Klimatyczna. Z wartką akcją, z zabawnymi postaciami, z ciętym językiem i sarkastycznym humorem.
Ta bardzo oryginalna historia wciąga i zachwyca już od pierwszych stron.
Ja jestem nią zachwycona. ❤️
Wierzę, że i Wam przypadnie do gustu jeśli tylko dacie jej szanse. 😉
Displaying 1 - 30 of 64 reviews