What do you think?
Rate this book
Sobą zajęci. O pułapkach samorozwoju i kultury terapeutycznej
Jaką cenę płacimy za nieustanną pracę nad sobą?
W świecie skoncentrowanym na „ja” wydaje się, że wszystko można, czy wręcz trzeba, przeanalizować, a następnie przepracować. Często jednak – mimo włożonego wysiłku – zamiast się rozwijać, gubimy sens życia, tracimy relacje i poczucie wspólnoty. Nasze braki i diagnozy stają się osią naszej tożsamości, a autentyczność i akceptacja siebie ustępują miejsca niekończącemu się procesowi. Zamiast pytać, kim jesteśmy, pytamy, co jeszcze powinniśmy w sobie naprawić.
Kama Wojtkiewicz – psycholożka i autorka popularnego podcastu o psychologii Sznurowadła myśli z wnikliwością i odwagą przygląda się kulturze terapeutycznej i obsesji samorozwoju, nazywając nasze współczesne niepokoje. Rozmawia z wybitnymi postaciami świata psychoterapii, filozofii i socjologii. Wspólnie biorą pod lupę granice i sens terapii, pułapki duchowości, spłaszczanie uważności, rozpad więzi i lęki, które nie zawsze trzeba terapeutyzować. Wśród rozmówców i rozmówczyń książki znaleźli się: Tomasz Stawiszyński, Cveta Dimitrova, Joanna Flis, Igor Rotberg, dr Asia Kubiakowska, dr Julia E. Wahl, dr Joanna Wojsiat, Przemek Mućko, prof. Tomasz Sobierajski i dr Katarzyna Kasia.
Sobą zajęci to książka dla tych, którzy chcą zdobyć narzędzia do myślenia o sobie i innych poza gotowymi receptami. Zamiast presji samorozwoju i prostych odpowiedzi, autorka prowokuje do zadawania sobie pytań i krytycznej refleksji.
W świecie skoncentrowanym na „ja” wydaje się, że wszystko można, czy wręcz trzeba, przeanalizować, a następnie przepracować. Często jednak – mimo włożonego wysiłku – zamiast się rozwijać, gubimy sens życia, tracimy relacje i poczucie wspólnoty. Nasze braki i diagnozy stają się osią naszej tożsamości, a autentyczność i akceptacja siebie ustępują miejsca niekończącemu się procesowi. Zamiast pytać, kim jesteśmy, pytamy, co jeszcze powinniśmy w sobie naprawić.
Kama Wojtkiewicz – psycholożka i autorka popularnego podcastu o psychologii Sznurowadła myśli z wnikliwością i odwagą przygląda się kulturze terapeutycznej i obsesji samorozwoju, nazywając nasze współczesne niepokoje. Rozmawia z wybitnymi postaciami świata psychoterapii, filozofii i socjologii. Wspólnie biorą pod lupę granice i sens terapii, pułapki duchowości, spłaszczanie uważności, rozpad więzi i lęki, które nie zawsze trzeba terapeutyzować. Wśród rozmówców i rozmówczyń książki znaleźli się: Tomasz Stawiszyński, Cveta Dimitrova, Joanna Flis, Igor Rotberg, dr Asia Kubiakowska, dr Julia E. Wahl, dr Joanna Wojsiat, Przemek Mućko, prof. Tomasz Sobierajski i dr Katarzyna Kasia.
Sobą zajęci to książka dla tych, którzy chcą zdobyć narzędzia do myślenia o sobie i innych poza gotowymi receptami. Zamiast presji samorozwoju i prostych odpowiedzi, autorka prowokuje do zadawania sobie pytań i krytycznej refleksji.
- GenresPsychologyNonfiction
352 pages, Paperback
First published March 11, 2026
35 people are currently reading
303 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 12 of 12 reviews
April 16, 2026
Jest wciąż coś w opór denerwującego (dla mnie) w tym jak są pisane polskie książki o psychologii i psychoterapii. Spisane słowo w słowo rozmowy na kartce papieru nie wyglądają tak dobrze.
Bardzo podobała mi się rozmowa o kulturze terapeutycznej. Z kolei wydaje mi się, że kilka kolejnych wywiadów prezentuje samą esencję tego co (przynajmniej mnie) w tej kulturze terapeutycznej irytuje. Między innymi, będzie to poczucie wyższości ale też szarlataństwo.
Bardzo podobała mi się rozmowa o kulturze terapeutycznej. Z kolei wydaje mi się, że kilka kolejnych wywiadów prezentuje samą esencję tego co (przynajmniej mnie) w tej kulturze terapeutycznej irytuje. Między innymi, będzie to poczucie wyższości ale też szarlataństwo.
May 7, 2026
2.4 straszne rozczarowanie
April 23, 2026
Bardzo mądre i bardzo bliskie mojemu sercu rozmowy przedstawiające krytyczne, ale nie negujące spojrzenie na różne formy terapii czy samorozwoju. Zupełnie szczera zachęta do dyskusji i nietraktowania tego co powiedzą nam inni jako prawdy objawionej, do bycia w dialogu zamiast posłusznego odbierania cudzych narracji, niewpadania w sidła rozczarowania dorosłością i poszukiwań kogoś kto poprowadzi nas za rękę przez życie i zdecyduje za nas o wszystkim. Jednocześnie sporo uwagi poświęca się tu zagrożeniom, które niesie za sobą hiperindywidualizm i upadek wspólnotowości, czy też temu jak bardzo nie należy przywiązywać się do diagnozy jako nowej tożsamości, bez namysłu i pracy nad nią. I szereg innych kwestii…
Jednocześnie nie jestem przekonana czy forma książki jest tu adekwatna i czy nie lepiej byłoby pozostać w sferze podcastów. Ale tak czy inaczej dla mnie zapisy tych rozmów były niezwykle wartościowe i rozwijające.
Jednocześnie nie jestem przekonana czy forma książki jest tu adekwatna i czy nie lepiej byłoby pozostać w sferze podcastów. Ale tak czy inaczej dla mnie zapisy tych rozmów były niezwykle wartościowe i rozwijające.
April 30, 2026
2,5 ⭐️ bardzo nierówna i w ostatecznym rozrachunku taka se
April 20, 2026
Jest poprawnie. Jednak jako regularna słuchaczka Sznurowadeł myśli jestem rozczarowana, bo większość książki to po prostu spisane z podcastu rozmowy z gośćmi. Poza super rozdziałem o pracy z ciałem i ciekawą, choć niezbyt przystającą do reszty książki filozoficzną rozmową z Katarzyną Kasią, nie znalazłam dla siebie wiele nowego. Myślę, że dla osób niezaznajomionych z podcastem książka może wnieść ważne treści, w końcu Kama naprawdę zna się na swojej działce. Dla mnie jednak zbyt wtórna, a przez to nieco nużąca lektura.
edit: spotkanie autorskie rzuciło dużo nowego światła i uspokoiło obawy, które zalęgły się w myślach po lekturze. To zawsze zależy.
edit: spotkanie autorskie rzuciło dużo nowego światła i uspokoiło obawy, które zalęgły się w myślach po lekturze. To zawsze zależy.
May 8, 2026
3 ⭐
[PL] W czasach, gdy o zdrowiu psychicznym mówi się coraz głośniej, Kama Wojtkiewicz wsadza w kij mrowisko, stawiając pytania o granice terapii, obsesję samorozwoju i o to, czy współczesna kultura nie doprowadziła do zamiany życia w projekt podlegający nieustannym próbom ulepszania go. Autorka trafnie, nomen omen, diagnozuje współczesne zmęczenie kulturą procesem naprawiania siebie i nadmierne psychologizowanie codzienności, jednocześnie w paradoksalny sposób wpadając w przesadne intelektualizowanie problemu.
Książka bardzo dobrze wpisuje się w obecne realia mediów społecznościowych i kultury internetowej pop-psychologii. Autorka wskazuje, jak pojęcia psychologiczne zaczynają być używane niemal automatycznie poza gabinetem psychoterapeuty w codzienności. To doprowadza do przeobrażenia terminów psychologicznych w spłycone hasła, z kolei doświadczane problemy są możliwe do rozwiązania przy odpowiednim mindsecie, w terapii lub przy użyciu poradnika.
Ważnym rozgraniczeniem jest brak ataku na terapię i inne formy pomocowe same w sobie, a raczej poddanie pod refleksję sposobu, w jaki kultura masowa uprościła ich język i idee. Dzięki temu pojawia się więcej niż spora przestrzeń do refleksji nad tym, gdzie kończy się zdrowa samoświadomość, a zaczyna nadmierna koncentracja na własnym wnętrzu, presja bycia najlepszą wersją siebie i skoncentrowanie własnej uwagi na jednostce, jej emocjach i komforcie psychicznym.
Dużym plusem był dla mnie fakt, że autorka nie próbowała stworzyć kolejnego poradnika; zamiast prostych recept pojawiają się pytania i wątpliwości, które pozostają czytelnikowi do przepracowania samodzielnie. Zresztą w toku czytania tej publikacji można dostrzec, że poznaje się serię publicystycznych esejów, a nie uporządkowaną, pogłębioną analizę jednego zjawiska, tak jak nieśmiało obiecuje podtytuł. Książce brakuje większej spójności i wyraźnego prowadzenia czytelnika od jednej tezy do drugiej. Główna teza to celna obserwacja, która w dużej mierze nią pozostaje; brakowało mi mocniejszych analiz społecznych, konkretnych badań, szerszego kontekstu albo bardziej odważnych wniosków. To trochę tak, jakby autorka pokazywała czytelnikowi, że bardzo dobrze wie, co jest problemem, ale nie do końca chce lub potrafi przedstawić odpowiedź, dlaczego.
Szybko zaczęłam odczuwać wyraźne zmęczenie tym, że wiele tez wraca w niemal identycznej formie, a kolejne rozdziały często opierają się na podobnym schemacie. Z kolei jeśli czytelnik jest zainteresowany tematem zdrowia psychicznego, to książka nie będzie dla niego szczególnie odkrywcza. Doceniam próbę przeciwstawienia się bezrefleksyjnej modzie na samorozwój i fakt, że zachęca do krytycznego myślenia zamiast oferować gotowe rozwiązania, których zresztą stale oczekuje się od specjalisty ds. zdrowia psychicznego. Mimo odważnej tezy to raczej publikacja, którą warto przeczytać, a nie trzeba.
[PL] W czasach, gdy o zdrowiu psychicznym mówi się coraz głośniej, Kama Wojtkiewicz wsadza w kij mrowisko, stawiając pytania o granice terapii, obsesję samorozwoju i o to, czy współczesna kultura nie doprowadziła do zamiany życia w projekt podlegający nieustannym próbom ulepszania go. Autorka trafnie, nomen omen, diagnozuje współczesne zmęczenie kulturą procesem naprawiania siebie i nadmierne psychologizowanie codzienności, jednocześnie w paradoksalny sposób wpadając w przesadne intelektualizowanie problemu.
Książka bardzo dobrze wpisuje się w obecne realia mediów społecznościowych i kultury internetowej pop-psychologii. Autorka wskazuje, jak pojęcia psychologiczne zaczynają być używane niemal automatycznie poza gabinetem psychoterapeuty w codzienności. To doprowadza do przeobrażenia terminów psychologicznych w spłycone hasła, z kolei doświadczane problemy są możliwe do rozwiązania przy odpowiednim mindsecie, w terapii lub przy użyciu poradnika.
Ważnym rozgraniczeniem jest brak ataku na terapię i inne formy pomocowe same w sobie, a raczej poddanie pod refleksję sposobu, w jaki kultura masowa uprościła ich język i idee. Dzięki temu pojawia się więcej niż spora przestrzeń do refleksji nad tym, gdzie kończy się zdrowa samoświadomość, a zaczyna nadmierna koncentracja na własnym wnętrzu, presja bycia najlepszą wersją siebie i skoncentrowanie własnej uwagi na jednostce, jej emocjach i komforcie psychicznym.
Dużym plusem był dla mnie fakt, że autorka nie próbowała stworzyć kolejnego poradnika; zamiast prostych recept pojawiają się pytania i wątpliwości, które pozostają czytelnikowi do przepracowania samodzielnie. Zresztą w toku czytania tej publikacji można dostrzec, że poznaje się serię publicystycznych esejów, a nie uporządkowaną, pogłębioną analizę jednego zjawiska, tak jak nieśmiało obiecuje podtytuł. Książce brakuje większej spójności i wyraźnego prowadzenia czytelnika od jednej tezy do drugiej. Główna teza to celna obserwacja, która w dużej mierze nią pozostaje; brakowało mi mocniejszych analiz społecznych, konkretnych badań, szerszego kontekstu albo bardziej odważnych wniosków. To trochę tak, jakby autorka pokazywała czytelnikowi, że bardzo dobrze wie, co jest problemem, ale nie do końca chce lub potrafi przedstawić odpowiedź, dlaczego.
Szybko zaczęłam odczuwać wyraźne zmęczenie tym, że wiele tez wraca w niemal identycznej formie, a kolejne rozdziały często opierają się na podobnym schemacie. Z kolei jeśli czytelnik jest zainteresowany tematem zdrowia psychicznego, to książka nie będzie dla niego szczególnie odkrywcza. Doceniam próbę przeciwstawienia się bezrefleksyjnej modzie na samorozwój i fakt, że zachęca do krytycznego myślenia zamiast oferować gotowe rozwiązania, których zresztą stale oczekuje się od specjalisty ds. zdrowia psychicznego. Mimo odważnej tezy to raczej publikacja, którą warto przeczytać, a nie trzeba.
May 2, 2026
Od kilku lat słucham podcastu prowadzonego przez Kamę Wojtkiewicz, więc kiedy tylko zobaczyłam informację, że napisała książkę, wiedziałam, że będę chciała ją przeczytać. "Sobą zajęci" (świetny tytuł!) to publikacja będąca moim zdaniem głosem rozsądku w świecie zdominowanym przez dwie skrajne narracje mówiące o tym, że albo musimy nieustannie pracować nad sobą, terapeutyzować się latami, by osiągnąć zrozumienie siebie i otaczającej nas rzeczywistości, albo powinniśmy zdecydowanie odrzucić pomysł pójścia na terapię, bo to tylko wyciąganie pieniędzy, a psychologia ma więcej wspólnego z wróżeniem z fusów niż prawdziwą nauką. Książka jest dość nietypowa w swojej formie, ponieważ składa się głównie z zapisu rozmów jakie autorka przeprowadziła z psychologami, psychoterapeutami, filozofami czy neurobiologami. Kama Wojtkiewicz jest autorką wstępu do każdej z części, odpowiada również za spisanie poszczególnych rozmów oraz formę w jakiej wywiady ostatecznie trafiły do książki.
Jak to bywa w przypadku takich publikacji, nie wszystkie poruszone tematy zainteresowały mnie w takim samym stopniu, ale całość okazała się na tyle ciekawa, że oceniam ją pozytywnie. Zwróciłam uwagę na zjawisko, które zostało nazwane obsesją samorozwoju, czyli stanem, w którym tak bardzo koncentrujemy się na tym, żeby ciągle coś w sobie poprawiać, zmieniać, przepracowywać, że zaczynamy zamykać się w bańce i nie dość, że wymagamy od siebie dopasowywania się pod liczne zakazy i nakazy, to jeszcze tego samego oczekujemy od innych ludzi. Podoba mi przypomnienie, że nie każde zmartwienie należy natychmiast przegadać z terapeutą, bo najpierw można zwrócić się do najbliższych, zaufanych osób. Mam nadzieję, że zostanę dobrze zrozumiana, bo mam oczywiście na myśli takie zwyczajne, codzienne troski, a nie poważne problemy czy traumy, które oczywiście wymagają konsultacji ze specjalistą. Natomiast psycholożka Joanna Flis przypomina, że obsesja na punkcie wiecznego samodoskonalenia nie poprawi naszego życia, a wręcz przeciwnie, uczyni je dużo trudniejszym.
Zgodnie z tytułem, jesteśmy często tak bardzo sobą zajęci, że nie dostrzegamy już drugiego człowieka, wpadając w pułapkę pop-psychologicznych sloganów głoszonych przez instagramowych guru. Z tym wiąże się również drugi ciekawy wątek poruszony w publikacji, dotyczący tak zwanej kultury terapeutycznej, którą filozof Tomasz Stawiszyński opisuje (za Evy Illouz oraz Philipem Rieffem) jako przenikniętą pojęciami zaczerpniętymi z tradycji psychoterapeutycznej. Okazuje się, że coraz częściej sposób w jaki o sobie myślimy czy opowiadamy, a także jak postrzegamy nasze wartości, jest kształtowany przez język terapeutyczny. Często dochodzi przy tym do spłaszczenia i wypaczenia pojęć, więc nagle wszyscy dookoła nas to narcyzi a każdy dyskomfort zostaje nazwany traumą. Psycholog Igor Rotberg zauważa, że wiele osób nie chce już odczuwać trudnych, ale normalnych i potrzebnych emocji takich jak smutek czy codzienne problemy. Stajemy się bezradni wobec najmniejszych kłopotów, więc pędzimy do gabinetu specjalisty oczekując, że kilka wizyt załatwi sprawę, usuwając dyskomfort z naszego umysłu.
Cenię również rozmowę z psychoterapeutką Cvetą Dimitrovą na temat tego jak ważny jest czynnik ludzki w terapii. Nawet najlepszy specjalista-teoretyk nie będzie w stanie dotrzeć do pacjenta jeśli stosuje się tylko do zaleceń naukowych, ignorując zupełnie fakt, że każdy człowiek jest inny i czasami warto wyjść poza schemat prowadzenia terapii zgodny z danym nurtem. W wywiadzie poruszone zostają także kwestie odsłaniania się przez terapeutę, przekraczania granic, płacenia za terapię oraz różnych nadużyć, które mogą pojawić się w takiej relacji. Najmniej przypadły mi do gustu rozmowy na temat zjawisk określonych jako współczesna duchowość. „Holistyczna praca z ciałem”, „somatyczne metody pracy z traumą” brzmią dla mnie jak dziwaczne praktyki niemające żadnego zakorzenienia w nauce. Zupełnie nie przekonała mnie dr Asia Kubiakowska deklarująca, że pracuje „według taoistycznej tradycji wody”. Być może znam za mało szczegółów, ale nie rozumiem tak pojętej duchowości i tego jak może być pomocna w terapii.
Nie miałabym nic przeciwko, gdyby autorka napisała nieco więcej ze swojej perspektywy, ale rozumiem, że taki był zamysł na książkę, żeby w centrum postawić zaproszonych do współpracy rozmówców. Moim zdaniem "Sobą zajęci" to lektura, którą docenią zarówno laicy, jak i osoby mające już wiedzę na temat psychologii, psychoterapii oraz szeroko pojętego rozwoju osobistego. Nie jest to publikacja do przeczytania na raz, bo nad każdą rozmową trzeba się chwilę zastanowić i przemyśleć poruszone tematy, ale uważam, że warto po nią sięgnąć.
Jak to bywa w przypadku takich publikacji, nie wszystkie poruszone tematy zainteresowały mnie w takim samym stopniu, ale całość okazała się na tyle ciekawa, że oceniam ją pozytywnie. Zwróciłam uwagę na zjawisko, które zostało nazwane obsesją samorozwoju, czyli stanem, w którym tak bardzo koncentrujemy się na tym, żeby ciągle coś w sobie poprawiać, zmieniać, przepracowywać, że zaczynamy zamykać się w bańce i nie dość, że wymagamy od siebie dopasowywania się pod liczne zakazy i nakazy, to jeszcze tego samego oczekujemy od innych ludzi. Podoba mi przypomnienie, że nie każde zmartwienie należy natychmiast przegadać z terapeutą, bo najpierw można zwrócić się do najbliższych, zaufanych osób. Mam nadzieję, że zostanę dobrze zrozumiana, bo mam oczywiście na myśli takie zwyczajne, codzienne troski, a nie poważne problemy czy traumy, które oczywiście wymagają konsultacji ze specjalistą. Natomiast psycholożka Joanna Flis przypomina, że obsesja na punkcie wiecznego samodoskonalenia nie poprawi naszego życia, a wręcz przeciwnie, uczyni je dużo trudniejszym.
Zgodnie z tytułem, jesteśmy często tak bardzo sobą zajęci, że nie dostrzegamy już drugiego człowieka, wpadając w pułapkę pop-psychologicznych sloganów głoszonych przez instagramowych guru. Z tym wiąże się również drugi ciekawy wątek poruszony w publikacji, dotyczący tak zwanej kultury terapeutycznej, którą filozof Tomasz Stawiszyński opisuje (za Evy Illouz oraz Philipem Rieffem) jako przenikniętą pojęciami zaczerpniętymi z tradycji psychoterapeutycznej. Okazuje się, że coraz częściej sposób w jaki o sobie myślimy czy opowiadamy, a także jak postrzegamy nasze wartości, jest kształtowany przez język terapeutyczny. Często dochodzi przy tym do spłaszczenia i wypaczenia pojęć, więc nagle wszyscy dookoła nas to narcyzi a każdy dyskomfort zostaje nazwany traumą. Psycholog Igor Rotberg zauważa, że wiele osób nie chce już odczuwać trudnych, ale normalnych i potrzebnych emocji takich jak smutek czy codzienne problemy. Stajemy się bezradni wobec najmniejszych kłopotów, więc pędzimy do gabinetu specjalisty oczekując, że kilka wizyt załatwi sprawę, usuwając dyskomfort z naszego umysłu.
Cenię również rozmowę z psychoterapeutką Cvetą Dimitrovą na temat tego jak ważny jest czynnik ludzki w terapii. Nawet najlepszy specjalista-teoretyk nie będzie w stanie dotrzeć do pacjenta jeśli stosuje się tylko do zaleceń naukowych, ignorując zupełnie fakt, że każdy człowiek jest inny i czasami warto wyjść poza schemat prowadzenia terapii zgodny z danym nurtem. W wywiadzie poruszone zostają także kwestie odsłaniania się przez terapeutę, przekraczania granic, płacenia za terapię oraz różnych nadużyć, które mogą pojawić się w takiej relacji. Najmniej przypadły mi do gustu rozmowy na temat zjawisk określonych jako współczesna duchowość. „Holistyczna praca z ciałem”, „somatyczne metody pracy z traumą” brzmią dla mnie jak dziwaczne praktyki niemające żadnego zakorzenienia w nauce. Zupełnie nie przekonała mnie dr Asia Kubiakowska deklarująca, że pracuje „według taoistycznej tradycji wody”. Być może znam za mało szczegółów, ale nie rozumiem tak pojętej duchowości i tego jak może być pomocna w terapii.
Nie miałabym nic przeciwko, gdyby autorka napisała nieco więcej ze swojej perspektywy, ale rozumiem, że taki był zamysł na książkę, żeby w centrum postawić zaproszonych do współpracy rozmówców. Moim zdaniem "Sobą zajęci" to lektura, którą docenią zarówno laicy, jak i osoby mające już wiedzę na temat psychologii, psychoterapii oraz szeroko pojętego rozwoju osobistego. Nie jest to publikacja do przeczytania na raz, bo nad każdą rozmową trzeba się chwilę zastanowić i przemyśleć poruszone tematy, ale uważam, że warto po nią sięgnąć.
May 5, 2026
Dużo ciekawych myśli, uważam, że to potrzebna książka, ale w moim odczuciu momentami niespójna. Część rozmów zabieram dla siebie, przy części jednak miałam wrażenie, że ze stron książki padają głównie truizmy i prawdy wielokrotnie już powiedziane w najróżniejszych książkach czy podcastach. Zastanawiam się, czy niektóre rozmowy zawarte w książce, nie wpisują się nieco w nurt, który krytykują "Sobą zajęci"...
April 29, 2026
3,5. Wielkość rozmów ciekawa
May 2, 2026
Świetna książka, która powinna trafić do szerokiego grona odbiorów, aby móc krytycznie spojrzeć na pop psychologię i zastanowić się nad tym co ważne :)
May 3, 2026
Bardzo szybko się czyta, przyjemna w odbiorze, trzeźwe spojrzenie - ale jednak myślałam, se więcej wniesie. Dałabym może 3,5, ale jednak też myślę, że warto przeczytać.
Displaying 1 - 12 of 12 reviews