Jost krijgt een baan te pakken bij een prestigieus advocatenkantoor. Hij zou blij moeten zijn met de kans, maar al snel voelt hij zich teleurgesteld en vastgelopen. De voorspelbaarheid van zijn carrièrepad en het kantoorleven frustreren hem. Hij begint subtiel roet in het eten te gooien. Als hij een gerucht over zomaar een cliënt verspreidt, stuit hij onbedoeld op de waarheid en veroorzaakt een crisis die het einde van HET KANTOOR kan betekenen. Ondertussen hebben de media het maar over één ding: een meteoriet die de aarde nadert.
Het kantoor schuurt en wrijft. Voelt ongemakkelijk. Zwart. Of is het grijs? Strak. Al is er ook spanning. Of is het enkel vermoeden van spannend en ziet het personage wat er niet is? Bureaucratisch ook. Beetje zoals de saaie werkvloer waarop de lezer zelf zich misschien ook bevindt. Je voelt het : Het kantoor is een absurd satirisch verhaal dat niet elke lezer zal inpakken, maar zeker die lezers die houden van satireverhalen. Taaltechnisch een goed verhaal maar als boek een beetje een doolhof dat ervoor zorgt dat je je afvraagt wat je net las als je de laatste bladzijde omgedraaid hebt.
Ik kreeg dit boek onverwachts in handen en las het op 2 avonden uit. Vlot geschreven is het zeker. Voor iemand als ik - met kantoorjob én met existentiële twijfels over het bestaan als kantoorklerk - gevaarlijk herkenbaar. Wat als ik vandaag gewoon eens mijn ontslag indien? Banale, tegelijk surreële situaties accuraat maar ook onderkoeld beschreven. Jost heeft het toch nog erger te pakken dan ik.
Aardig absurd relaas over stagiaire op een advocatenkantoor waar hij vreemde zaken ontdekt. Het einde past bij het absurde karakter van het verhaal. Toch bleef de spanning weg. Schrijver kan wel schrijven dus ben benieuwd naar zijn volgend werk.
Beloftevolle vlotte schrijfstijl en het boek leest makkelijk weg. Een leuk tijdverdrijf om af en toe een paar hoofdstukjes te lezen tot het plots uit is. Inhoudelijk bleef ik echter wat op m’n honger zitten, maar misschien is dat net het genre en mis ik die clou.