Ik werd in het verhaal gezogen en verbleef in een ruimteschip, vloog mee door de ruimte, kwam langs planeten, moest schuilen voor de ... en ging door een ... en... en... en ik wacht nu geduldig op deel 2.
... = ik ga geen spoilers weggeven.
Dol op ruimtereizen, spannende gebeurtenissen en een toffe hoofdpersoon? LEES DIT BOEK! 🚀
“Hallo, Mercutio. Wanneer je dit hoort, is deze versie van mij dood…” Haar dromen voorspelden dat ze dodelijk gewond zou raken. Wat ze niet vertelden, is dat ze zou terugkeren, als een gereconstrueerde kopie van haar stervende zelf. Met een laatste boodschap stuurt haar oorspronkelijke versie haar terug naar de planeet die ze als tiener ontvluchtte, ver weg van het ruimteschip dat al jaren haar thuis is. Maar één cruciaal detail ontbreekt: waarom? Mercutio heeft slechts zes dagen voordat ook deze versie van haar sterft. Zes dagen om haar verdrongen verleden onder ogen te zien. Zes dagen om de waarheid achter de moord op haar familie te ontrafelen. Lukt het haar om de antwoorden te vinden voordat haar tijd verstrijkt?En wat als de waarheid dodelijker blijkt dan haar lot?
Mijn ervaring: Wat een indrukwekkende sciencefictionroman, die me zowel qua concept als uitvoering wist te verrassen. Het verhaal volgt Mercutio, die na een fatale gebeurtenis terugkeert als kopie van zichzelf. Ze heeft nog zes dagen om een opdracht te voltooien die haar oorspronkelijke versie haar niet duidelijk heeft gemaakt. Dit vormt de basis voor een meeslepend verhaal dat voortdurend balanceert tussen urgentie en mysterie.
Beck Palmas hanteert een toegankelijke en heldere schrijfstijl. Ze weet de futuristische wereld beeldend neer te zetten, waardoor je alles gemakkelijk voor je ziet. De sci-fi-elementen blijven begrijpelijk en worden nergens te technisch, wat het boek geschikt maakt voor zowel liefhebbers van het genre als lezers die er minder vertrouwd mee zijn. Interne spanning en emotie zijn sterk verweven met het plot; dialogen en introspectieve momenten voelen natuurlijk aan en geven het verhaal extra gelaagdheid.
Mercutio is een overtuigende en gelaagde hoofdpersoon. Haar strijd met herinneringen, schuldgevoelens en de angst voor haar naderende einde maken haar menselijk binnen de futuristische setting. Gedurende het verhaal maakt ze een mooie ontwikkeling door, waarin ze haar verleden onder ogen moet zien en keuzes moet maken die haar lot bepalen. In haar relaties met andere personages komen thema’s als vertrouwen, verlies en identiteit krachtig naar voren.
De opbouw is prettig en het gevoel van urgentie wordt vanaf het begin goed neergezet. Gaandeweg ontvouwen zich nieuwe inzichten binnen het mysterie en drijft de tikkende klok de spanning steeds verder op. Tegelijkertijd zet het verhaal aan tot nadenken: wie zijn we wanneer we geconfronteerd worden met een andere versie van onszelf? En hoe vormen onze keuzes - bewust of onbewust - ons leven?
Sterrenkind is een origineel, spannend en emotioneel gelaagd verhaal met een strak tempo. Door de toegankelijke schrijfstijl leef je echt met Mercutio mee en blijft het verhaal nog lang in je gedachten hangen.
Het eerste hoofdstuk was ontzettend spannend en trok m’n aandacht direct. Ik was laaiend enthousiast.
De rest van het verhaal horen we niets meer over het eerste hoofdstuk. Blijkbaar ging het verhaal daar niet over. Echt heel erg jammer. Ik keek uit naar de uitleg wat daar gebeurde en de actie die er bij kwam.
De spanning of Mercutio het uiteindelijk haalt of niet is eigenlijk teniet gedaan doordat ze oneindig gekopieerd kan worden. Ook vond ik sommige stukken waarbij ze dan wat tegenslag was of moeilijkheden waren te makkelijk opgelost.
We volgden Mercutio tijdens haar reis naar huis en kregen veel terug blikken. Het verhaal verder was wel leuk. Sommige stukken was ik wel scannend aan het lezen. Wel heel erg knap hoe een verhaal geschreven kan worden op zo’n manier. Mercutio is bijna heel het verhaal alleen wat ook echt niet saai is (meestal vind ik zoiets saai) maar er waren vraagstukken waar je antwoord op wou hebben als lezer en dat kreeg je (helaas zonder antwoorden op h1) op het laatst wel.
Heb het boek uitgelezen. Had in het begin moeite om het verhaal te volgen en dacht in het begin dat de hoofdpersonage Mercutio een hij was en niet een zij. Het verhaal komt bij mij over als een soort van biografie van Mercutio. Haar levensverhaal, de tragedie van het verlies van haar familie, haar nieuwe ik op Tarayan en de ontdekking van wie ze nu eigenlijk is en wat haar doel is. De schrijfstijl was wat voor mij wat saai. Hoofdstukken hadden wat korter kunnen zijn. Ik geef het 3 sterren.
Deze intrigerende sciencefictionroman opent met een onheilspellende boodschap: “Hallo, Mercutio. Wanneer je dit hoort is deze versie dood …” Wat volgt is een beklemmend verhaal over identiteit, herinnering en onafwendbaar noodlot. Haar dromen toonden haar dat ze dodelijk gewond zou raken. Ze vertelden haar niet dat ze daarna terugkomt, een teruggehaalde kopie van haar stervende zelf. Haar oorspronkelijke versie geeft haar de opdracht terug te gaan naar de wereld die ze als tiener heeft verlaten, ver van het ruimteschip dat ze als haar thuis beschouwt. Helaas heeft ze haar opvolger niet verteld wat die daar moet doen eenmaal aangekomen.
Wat mij vooral raakte, is de eenzaamheid van haar situatie: niemand die haar volledig begrijpt, zelfs haar “eerdere zelf” niet. De combinatie van sciencefiction, mysterie en emotionele pijn werkt sterk. Het verhaal combineert een spannend tikkende klok met emotionele diepgang en stelt prikkelende vragen over wat het betekent om een “kopie” van jezelf te zijn.
Door haar voorspellende dromen wist ze dat ze dodelijk gewond zou raken, maar ze vertelden haar niet dat ze terug zou komen als een kopie van haar stervende zelf. Van haar oorspronkelijke versie komt ze te weten dat ze terug moet naar haar thuis.
Niet naar haar huidige thuis, maar naar de plek die ze als tiener heeft verlaten. Er wordt haar alleen niet verteld wat ze daar moet doen. Ze heeft hooguit zes dagen voordat deze versie van haarzelf ook sterft. Als ze de waarheid wil vinden, moet ze haar verleden onder ogen zien.
“De officiële overdracht. Tot nu toe was ik alleen te gast geweest aan boord van dit schip. Nu was ze echt van mij.” Beck Palmas”
Sterrenkind van Beck Palmas is een goed uitgewerkt sciencefiction/fantasy verhaal en het eerste deel van de Verhalen van de Nightstar serie.
Bij het schrijven van deze recensie had ik best wel wat moeite om de juiste woorden te vinden. Niet omdat ik het verhaal niet goed vond, maar omdat ik er, niet zeker wetend of dat zo bedoeld was of dat ik het alleen zo ervaren had, voor mijn gevoel een bepaalde dualiteit in zat. Enerzijds voelde het verhaal van Mercutio ontzettend eenzaam terwijl er anderzijds voldoende ondersteunende factoren waren. En was bijvoorbeeld ook de inhoud van het boek aan de ene kant best exact, terwijl het aan de andere kant juist heel mysterieus was.
Beck Palmas laat de periodes waarbinnen Sterrenkind zich afspeelt langs en door elkaar lopen, en verbindt logica met spirituele aspecten. Ze vertaalt (voor mij) ingewikkelde zaken naar begrijpbare taal en zorgt dat ook die aspecten boeien. Mercutio is een bijzonder boeiend personage dat balanceert tussen weten en niet weten. De auteur neemt je mee op haar missie, waarvan zowel voor Mercutio als voor de lezer, nog niet direct helemaal duidelijk is wat die inhoudt.
Sterrenkind is een zeer geslaagd sciencefiction boek dat, in mijn beleving, op bepaalde vlakken ook het fantasy genre aanraakt.
Ik heb met tranen in mijn ogen stukken van dit boek zitten lezen. Het tempo van het boek en de reis van Mercutio sleept je echt mee. Je hoeft niets van science fiction te weten om dit boek leuk te vinden. Het is een prachtig verhaal! En ik kan niet wachten op deel twee.