wat een heerlijk, warm boek! ik pakte het toevallig op in de passa porta, nadat ik net 4 boeken had geselecteerd en vervolgens terug in de rekken had gelegd (door mijn nieuwe gewoonte van naar de bib gaan). zonder lang te twijfelen besloot ik dat dit een boek is dat ik wel echt zelf wou hebben.
elk van deze 30 teksten slaagde erin om me te raken. ik las de eerste helft in één ruk uit, waarna ik mezelf dwong om te vertragen en de rest te sparen. ik las veel teksten met een glimlach op mijn gezicht, en moest zelfs meerdere keren luidop lachen. of ja, gniffelen, mede omdat ik het niet kon inhouden en mede omdat ik stiekem hoopte dat mijn huisgenoten zouden vragen wat er zo grappig was. andere teksten deden de tranen rijkelijk vloeien, en raakten snaren waarvan ik nog niet wist dat ze gevoelig waren.
Een mooi geschenk. Dat doe ik dus ook: veel denken over van alles en nog wat, maar ik schrijf het niet op. Dat hebben zij wel gedaan. Ik had dit boek trager willen lezen, zodat het langer duurt voor het uit is. Dat is niet gelukt, maar ik kan het nu wel nog herlezen.
‘Het had de gepaste woede in zich - woede om het onrecht dat ze mijn kinderen nooit zou ontmoeten, woede om het onrecht dat mijn kinderen haar nooit zouden ontmoeten, woede om haar sterven, woede om het verlies, woede om het feit dat er in dit redeloze universum zoiets als doodgaan bestaat.’ ‘De eerste en laatste ademteug beide getuigen zijn van hetzelfde wonder: dat we heel even mogen leven.’ ‘Dat, en ook dat het verschil tussen een moeilijke en een ondraaglijke periode in je leven is: of iemand wel of niet de telefoon opneemt. Iemand die, zonder dat hij er zichzelf van bewust is, een heruitvinding van familie is.’
Ik heb dit boek met heeeel veel plezier gelezen. Maandagavonden is een bundeling van verhalen over de lastigheid en schoonheid van het dagelijks leven. Er zit veel herkenbaarheid in deze korte/menselijke vertelling. Als je het mij vraagt: een aanrader :)
Voor maandagavonden en alle andere avonden van de week.
«Een tijdje geleden ging ik op reis. Voor mij stond een vrouw in de rij om door de security te gaan. Het was duidelijk dat ze het protocol niet snapte. Achteraf pas werd mij duidelijk wat er nu precies aan de hand was. Ze kwam uit Azerbeidzjan, was nog nooit op reis geweest, ging haar familie opzoeken en vond niemand op het vliegveld die haar taal sprak. Ze had een briefje mee met de juiste plaatjes die ze moest volgen. En uiteindelijk, toen ze werd gecontroleerd op wapens en er dus een bodyscan werd gedaan, viel haar op dat de vrouw die die uitvoerde een Azerbeidzjaanse naam had - een naam die alleen voorkomt aan de zuidwestelijke oever van de Kaspische zee. De vrouw van de security sloeg haar armen om haar heen om te voelen of er op haar rug wapens zaten. En toen sloeg de Azerbeidzjaanse vrouw haar armen ook om de securityvrouw heen. Ze legde haar hoofd op haar schouder en begon te snikken. Het duurde misschien tien seconden, dat snikken. Maar juist daar, op een plek waar alles snel moet gaan, duurden die tien seconden een heel leven. De twee vrouwen spraken heel even met elkaar. De reizigster kreeg een glas water en iemand drukte haar spullen in haar handen. Ik keek op het naamplaatje van de securityvrouw: Parvin heette ze. In het Nederlands zijn dat de pleiaden, een constellatie van zeven sterren, ergens in de melkweg, en dus het tegendeel van eenzaamheid. Daar is overigens nog geen woord voor, voor het tegendeel van eenzaamheid. »
Wat een heerlijk boek. Pareltjes van grootse verhalen over kleine dingen of kleine hersenspinsels over grote thema’s. Stukjes die een caleidoscoop van schoons, echts en wat er zo toe doet in een mensenleven vormen. Ik kon niet stoppen met lezen en heb het met gulzige, gretige trek verorberd. Doe uzelf een cadeau op maandagavond - en nee, ik heb hier geen aandelen in 😉. Grote buiging!
kleine schrijfsels over grootse dingen, vooral fan van hfst 'onder mij, boven mij, in mij' (bedenk nu pas hoe dubbelzinnig dat mogelijks klinkt), 'wat de jonge eenden denken' en het meest melancholische 'uchronie'.
Ik las Maandagavonden als fan van Suzanne Grotenhuis, maar helaas stelde het boek me wat teleur. Het verhaal voelt soms chaotisch aan, waardoor ik moeite had om een rode draad te vinden.
Een boek met losse verhalen waarvan ik de meeste niet zo boeiend vond en niet echt bleven hangen, maar er een aantal (stuk of 3,4) wél heel mooi en raak waren.