What do you think?
Maandagavonden: Teksten om te lezen op een doodgewone maandagavond wanneer je nadenkt over iets groots en troost zoekt in iets kleins
Dit boek leest u het best op een doodgewone maandagavond. U komt thuis, trekt uw jas en schoenen uit, terwijl u in de koelkast op zoek gaat naar iets lekkers. Als u op de bank gaat zitten, denkt u aan alles wat u die dag heeft gedaan, betreurd of gehoopt. U merkt dat u op zoek bent naar iets. Of juist naar niets. Even niets. Misschien denkt u na over iets groots, misschien zoekt u troost in iets kleins. Voor al die momenten is Maandagavonden er. Een bundel schoonheid en troost in scherpe, grappige en ontroerende teksten.
Al tien jaar spreken schrijvers en theatermakers Suzanne Grotenhuis, Ellis Meeusen, Freek Vielen en Rebekka de Wit af op de eerste maandagavond van de maand. Dan lezen ze elkaar teksten voor die ze speciaal voor die avond hebben geschreven. Het zijn persoonlijke teksten waarmee ze zichzelf en de tijd waarin we leven proberen te vatten. De meest herkenbare en tijdloze daarvan komen samen in dit boek.
Al tien jaar spreken schrijvers en theatermakers Suzanne Grotenhuis, Ellis Meeusen, Freek Vielen en Rebekka de Wit af op de eerste maandagavond van de maand. Dan lezen ze elkaar teksten voor die ze speciaal voor die avond hebben geschreven. Het zijn persoonlijke teksten waarmee ze zichzelf en de tijd waarin we leven proberen te vatten. De meest herkenbare en tijdloze daarvan komen samen in dit boek.
Kindle Edition
Published February 9, 2026
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 31 reviews
April 26, 2026
wat een heerlijk, warm boek! ik pakte het toevallig op in de passa porta, nadat ik net 4 boeken had geselecteerd en vervolgens terug in de rekken had gelegd (door mijn nieuwe gewoonte van naar de bib gaan). zonder lang te twijfelen besloot ik dat dit een boek is dat ik wel echt zelf wou hebben.
elk van deze 30 teksten slaagde erin om me te raken. ik las de eerste helft in één ruk uit, waarna ik mezelf dwong om te vertragen en de rest te sparen. ik las veel teksten met een glimlach op mijn gezicht, en moest zelfs meerdere keren luidop lachen. of ja, gniffelen, mede omdat ik het niet kon inhouden en mede omdat ik stiekem hoopte dat mijn huisgenoten zouden vragen wat er zo grappig was. andere teksten deden de tranen rijkelijk vloeien, en raakten snaren waarvan ik nog niet wist dat ze gevoelig waren.
grote grote aanrader!!!!!
elk van deze 30 teksten slaagde erin om me te raken. ik las de eerste helft in één ruk uit, waarna ik mezelf dwong om te vertragen en de rest te sparen. ik las veel teksten met een glimlach op mijn gezicht, en moest zelfs meerdere keren luidop lachen. of ja, gniffelen, mede omdat ik het niet kon inhouden en mede omdat ik stiekem hoopte dat mijn huisgenoten zouden vragen wat er zo grappig was. andere teksten deden de tranen rijkelijk vloeien, en raakten snaren waarvan ik nog niet wist dat ze gevoelig waren.
grote grote aanrader!!!!!
May 14, 2026
Een mooi geschenk. Dat doe ik dus ook: veel denken over van alles en nog wat, maar ik schrijf het niet op. Dat hebben zij wel gedaan. Ik had dit boek trager willen lezen, zodat het langer duurt voor het uit is. Dat is niet gelukt, maar ik kan het nu wel nog herlezen.
March 31, 2026
‘Het had de gepaste woede in zich - woede om het onrecht dat ze mijn kinderen nooit zou ontmoeten, woede om het onrecht dat mijn kinderen haar nooit zouden ontmoeten, woede om haar sterven, woede om het verlies, woede om het feit dat er in dit redeloze universum zoiets als doodgaan bestaat.’
‘De eerste en laatste ademteug beide getuigen zijn van hetzelfde wonder: dat we heel even mogen leven.’
‘Dat, en ook dat het verschil tussen een moeilijke en een ondraaglijke periode in je leven is: of iemand wel of niet de telefoon opneemt. Iemand die, zonder dat hij er zichzelf van bewust is, een heruitvinding van familie is.’
Ik heb dit boek met heeeel veel plezier gelezen. Maandagavonden is een bundeling van verhalen over de lastigheid en schoonheid van het dagelijks leven. Er zit veel herkenbaarheid in deze korte/menselijke vertelling. Als je het mij vraagt: een aanrader :)
‘De eerste en laatste ademteug beide getuigen zijn van hetzelfde wonder: dat we heel even mogen leven.’
‘Dat, en ook dat het verschil tussen een moeilijke en een ondraaglijke periode in je leven is: of iemand wel of niet de telefoon opneemt. Iemand die, zonder dat hij er zichzelf van bewust is, een heruitvinding van familie is.’
Ik heb dit boek met heeeel veel plezier gelezen. Maandagavonden is een bundeling van verhalen over de lastigheid en schoonheid van het dagelijks leven. Er zit veel herkenbaarheid in deze korte/menselijke vertelling. Als je het mij vraagt: een aanrader :)
March 10, 2026
Een bundel met 30 verhalen waarvan geen enkel me niet geraakt heeft.
July 27, 2026
Teksten zacht, ontroerend, herkenbaar, warm. Doet me voelen dat de wereld zeker nog niet om zeep is!
August 6, 2026
Ik las dit boek op maandagavond, dinsdagochtend, vrijdagnacht en tussen het studeren door. Dat men door mijmeringen de mens (die dat wil) kan wakker maken is een hele krachtige gave van deze schrijvers. Hoe ze steeds opnieuw met kleine en grote woorden mijn emoties benoemen of nieuwe inzichten geven is waanzinnig. Het grootste gevoel dat overheerst na het lezen van dit boek is dat ik niet alleen wakker ben in deze klote Trump-Musk neukende maatschappij.
So thank you!
So thank you!
April 28, 2026
Wat een heerlijk boek. Pareltjes van grootse verhalen over kleine dingen of kleine hersenspinsels over grote thema’s. Stukjes die een caleidoscoop van schoons, echts en wat er zo toe doet in een mensenleven vormen. Ik kon niet stoppen met lezen en heb het met gulzige, gretige trek verorberd. Doe uzelf een cadeau op maandagavond - en nee, ik heb hier geen aandelen in 😉. Grote buiging!
July 21, 2026
Gelezen op maandagavond op de treinrit naar huis na een werkdag. Maar ook op het strand in Zeeland terwijl er zand tussen de bladzijden waaide, tussen een spelletje clever door en op het terras op een vrije dag terwijl mijn briochedeeg rijst.
'Sinds de bank beneden ook een bed is geworden, moet ik steeds vaker denken aan de laagste dagen voor mijn moeder stierf. Alsof het verdwijnen en verschijnen van leven op de een of andere manier op dezelfde manier gebeurt en de eerste en laatste ademteug beide getuigen zijn van hetzelfde wonder: dat we heel even mogen leven.'
'Sinds de bank beneden ook een bed is geworden, moet ik steeds vaker denken aan de laagste dagen voor mijn moeder stierf. Alsof het verdwijnen en verschijnen van leven op de een of andere manier op dezelfde manier gebeurt en de eerste en laatste ademteug beide getuigen zijn van hetzelfde wonder: dat we heel even mogen leven.'
Read
March 17, 2026Voor maandagavonden en alle andere avonden van de week.
«Een tijdje geleden ging ik op reis. Voor mij stond een vrouw in de rij om door de security te gaan. Het was duidelijk dat ze het protocol niet snapte.
Achteraf pas werd mij duidelijk wat er nu precies aan de hand was. Ze kwam uit Azerbeidzjan, was nog nooit op reis geweest, ging haar familie opzoeken en vond niemand op het vliegveld die haar taal sprak.
Ze had een briefje mee met de juiste plaatjes die ze moest volgen. En uiteindelijk, toen ze werd gecontroleerd op wapens en er dus een bodyscan werd gedaan, viel haar op dat de vrouw die die uitvoerde een Azerbeidzjaanse naam had - een naam die alleen voorkomt aan de zuidwestelijke oever van de Kaspische zee. De vrouw van de security sloeg haar armen om haar heen om te voelen of er op haar rug wapens zaten. En toen sloeg de Azerbeidzjaanse vrouw haar armen ook om de securityvrouw heen. Ze legde haar hoofd op haar schouder en begon te snikken.
Het duurde misschien tien seconden, dat snikken. Maar juist daar, op een plek waar alles snel moet gaan, duurden die tien seconden een heel leven.
De twee vrouwen spraken heel even met elkaar. De reizigster kreeg een glas water en iemand drukte haar spullen in haar handen.
Ik keek op het naamplaatje van de securityvrouw: Parvin heette ze. In het Nederlands zijn dat de pleiaden, een constellatie van zeven sterren, ergens in de melkweg, en dus het tegendeel van eenzaamheid.
Daar is overigens nog geen woord voor, voor het tegendeel van eenzaamheid. »
«Een tijdje geleden ging ik op reis. Voor mij stond een vrouw in de rij om door de security te gaan. Het was duidelijk dat ze het protocol niet snapte.
Achteraf pas werd mij duidelijk wat er nu precies aan de hand was. Ze kwam uit Azerbeidzjan, was nog nooit op reis geweest, ging haar familie opzoeken en vond niemand op het vliegveld die haar taal sprak.
Ze had een briefje mee met de juiste plaatjes die ze moest volgen. En uiteindelijk, toen ze werd gecontroleerd op wapens en er dus een bodyscan werd gedaan, viel haar op dat de vrouw die die uitvoerde een Azerbeidzjaanse naam had - een naam die alleen voorkomt aan de zuidwestelijke oever van de Kaspische zee. De vrouw van de security sloeg haar armen om haar heen om te voelen of er op haar rug wapens zaten. En toen sloeg de Azerbeidzjaanse vrouw haar armen ook om de securityvrouw heen. Ze legde haar hoofd op haar schouder en begon te snikken.
Het duurde misschien tien seconden, dat snikken. Maar juist daar, op een plek waar alles snel moet gaan, duurden die tien seconden een heel leven.
De twee vrouwen spraken heel even met elkaar. De reizigster kreeg een glas water en iemand drukte haar spullen in haar handen.
Ik keek op het naamplaatje van de securityvrouw: Parvin heette ze. In het Nederlands zijn dat de pleiaden, een constellatie van zeven sterren, ergens in de melkweg, en dus het tegendeel van eenzaamheid.
Daar is overigens nog geen woord voor, voor het tegendeel van eenzaamheid. »
May 5, 2026
Alledaagse dingen. Zaten best wat mooie verhalen tussen
July 10, 2026
Een heerlijk boek om af en toe op te pakken. Mooie en hartverwarmende verhalen.
July 26, 2026
Ontspannend, doet me soms eens nadenken over dingen, schattig, ontroerend. Ik ben fan en zou het iedereen aanraden.
April 12, 2026
4/5 ⭐️ | leuk boekje, maar de verhalen van Suzanne blijven mij het langste bij. Leuk reisboekje geweest voor mij.
August 29, 2026
Hoe kwam ik erbij om dit boekje te lezen? Aan één positieve recensie had ik genoeg, herinner ik mij. Zo eentje zoals ik zelf nu ook wil schrijven.
Maandagavonden is een bundel verhalen, bijeengeschreven door vier wonderbaarlijk goede auteurs - goed met hun pen, maar vooral goed in het ‘mens zijn’. Suzanne Grotenhuis, Ellis Meeusen, Freek Vielen en Rebekka De Wit leven het leven met de kleine k, het leven met vallen en opstaan, het leven zoals wij het allemaal zelf ook leven, de ene dag vol blijdschap, de andere dag met al wat meer tegenslag. Ze merken het op, houden het vast, noteren het en lachen dan hard met zichzelf of zachtjes, zoals het moment zich aandient. Ze breien tederheid over hun wonden, ze durven lelijk zijn en op hun bek gaan, ze durven in zichzelf kijken en ze durven vooruit gaan, ploeteren, liefhebben, mens zijn… èn grappig zijn, de verhalen zijn vaak onweerstaanbaar inspirerend grappig.
Maandagavonden slaat op de naam van hun clubje waarbij ze elke eerste maandagavond van de maand samenkomen. Het slaat op de naam van hun Whatsapp-groep waarin ze elkaar artikels sturen, inspireren, en er voor elkaar zijn. Wat een voorrecht om hier via deze bundel van te mogen meeproeven - op de eerste rij te zitten bij dit selecte gezelschap van mooie mensen en mooie inzichten…
Mij - en ik vermoed elke lezer - maakt het dankbaar om deze 30 parels te mogen omarmen. Ik las het van dinsdagavond tot en met zaterdagavond, er kwam geen maandagavond aan te pas. Maar ik neem het graag opnieuw ter hand wanneer ik onbestemde troost zoek voor een klein onbestemd verdriet.
Noot: ik las dit boek in de dagen na het overlijden van mijn moeder. In een dikke roman zou mijn brein vol smog en mist zich niet hebben kunnen nestelen. Maar deze verhalen boden mij waarlijke troost. Eén citaat las ik de dag voor de uitvaart - ik kon het niet meer verwerken in de tekst die ik zou voorlezen (wegens al geprint en meer van dat praktische) en daarom ben ik mijn speech ermee begonnen en heb ik het wel twee keer herhaald
“Ze leeft niet meer, maar ze bestaat nog wel” schreef Julian Barnes over de dood van zijn vrouw (...). Zo is het denk ik op dit moment.
Mijn moeder leeft niet meer, maar bestaat nog wel.
Niet zoals planken, stenen of lijken niet leven en toch bestaan. En zelfs niet zoals Hamlet, Holden Caulfield en de Kleine Zeemeermin niet leven en toch bestaan.
Maar op een andere manier. Onder mij, boven mij, voor mij, achter mij, in mij, buiten mij - in het eeuwige.”
Maandagavonden is een bundel verhalen, bijeengeschreven door vier wonderbaarlijk goede auteurs - goed met hun pen, maar vooral goed in het ‘mens zijn’. Suzanne Grotenhuis, Ellis Meeusen, Freek Vielen en Rebekka De Wit leven het leven met de kleine k, het leven met vallen en opstaan, het leven zoals wij het allemaal zelf ook leven, de ene dag vol blijdschap, de andere dag met al wat meer tegenslag. Ze merken het op, houden het vast, noteren het en lachen dan hard met zichzelf of zachtjes, zoals het moment zich aandient. Ze breien tederheid over hun wonden, ze durven lelijk zijn en op hun bek gaan, ze durven in zichzelf kijken en ze durven vooruit gaan, ploeteren, liefhebben, mens zijn… èn grappig zijn, de verhalen zijn vaak onweerstaanbaar inspirerend grappig.
Maandagavonden slaat op de naam van hun clubje waarbij ze elke eerste maandagavond van de maand samenkomen. Het slaat op de naam van hun Whatsapp-groep waarin ze elkaar artikels sturen, inspireren, en er voor elkaar zijn. Wat een voorrecht om hier via deze bundel van te mogen meeproeven - op de eerste rij te zitten bij dit selecte gezelschap van mooie mensen en mooie inzichten…
Mij - en ik vermoed elke lezer - maakt het dankbaar om deze 30 parels te mogen omarmen. Ik las het van dinsdagavond tot en met zaterdagavond, er kwam geen maandagavond aan te pas. Maar ik neem het graag opnieuw ter hand wanneer ik onbestemde troost zoek voor een klein onbestemd verdriet.
Noot: ik las dit boek in de dagen na het overlijden van mijn moeder. In een dikke roman zou mijn brein vol smog en mist zich niet hebben kunnen nestelen. Maar deze verhalen boden mij waarlijke troost. Eén citaat las ik de dag voor de uitvaart - ik kon het niet meer verwerken in de tekst die ik zou voorlezen (wegens al geprint en meer van dat praktische) en daarom ben ik mijn speech ermee begonnen en heb ik het wel twee keer herhaald
“Ze leeft niet meer, maar ze bestaat nog wel” schreef Julian Barnes over de dood van zijn vrouw (...). Zo is het denk ik op dit moment.
Mijn moeder leeft niet meer, maar bestaat nog wel.
Niet zoals planken, stenen of lijken niet leven en toch bestaan. En zelfs niet zoals Hamlet, Holden Caulfield en de Kleine Zeemeermin niet leven en toch bestaan.
Maar op een andere manier. Onder mij, boven mij, voor mij, achter mij, in mij, buiten mij - in het eeuwige.”
June 2, 2026
Maandagavonden. Door: Suzanne Grotenhuis, Ellis Meeusen, Freek Vielen, Rebekka de Wit.
Al 10 jaar lang komen de schrijvers Grotenhuis, Meeusen, Vielen en de Wit de eerste maandagavond van de maand samen. Ze lezen elkaar dan teksten voor en praten er over. Een aantal van die teksten zijn gebundeld in Maandagavonden.
Als fan van Grotenhuis, de Wit én boeiende teksten wou ik deze bundel heel graag lezen. Ik heb hem in twee avonden verslonden, ’s avonds op een bankje in mijn tuin. Stilte om me heen en genoeg ruimte in mijn hoofd om alles goed in mij op te nemen. De schoonheid van de taal, de wijsheid van de woorden, de complexiteit van de wereld en de gevoelens die voorbijkwamen.
Ondertussen ben ik ook van Meeusen en Vielen gaan houden én nog meer van Grotenhuis en de Wit. Wat een wijze, mooie, getalenteerde mensen. Je kan dit werk verslinden zoals jij het wil: chronologisch, achterstevoren, per thema (netjes achteraan vermeld) maar neem er vooral je tijd voor. En deel (zoals ik) mooie stukken met je vrienden. Lees het alleen en deel het daarna samen.
En als de Maandagavondcompagnie ooit wil uitbreiden wil ik me alvast graag aanbieden.
Al 10 jaar lang komen de schrijvers Grotenhuis, Meeusen, Vielen en de Wit de eerste maandagavond van de maand samen. Ze lezen elkaar dan teksten voor en praten er over. Een aantal van die teksten zijn gebundeld in Maandagavonden.
Als fan van Grotenhuis, de Wit én boeiende teksten wou ik deze bundel heel graag lezen. Ik heb hem in twee avonden verslonden, ’s avonds op een bankje in mijn tuin. Stilte om me heen en genoeg ruimte in mijn hoofd om alles goed in mij op te nemen. De schoonheid van de taal, de wijsheid van de woorden, de complexiteit van de wereld en de gevoelens die voorbijkwamen.
Ondertussen ben ik ook van Meeusen en Vielen gaan houden én nog meer van Grotenhuis en de Wit. Wat een wijze, mooie, getalenteerde mensen. Je kan dit werk verslinden zoals jij het wil: chronologisch, achterstevoren, per thema (netjes achteraan vermeld) maar neem er vooral je tijd voor. En deel (zoals ik) mooie stukken met je vrienden. Lees het alleen en deel het daarna samen.
En als de Maandagavondcompagnie ooit wil uitbreiden wil ik me alvast graag aanbieden.
June 7, 2026
Imponerende verslagen van het leven.
Met uitzondering van het verhaal op pag. 177. Wat een draak van een verhaal was dat. Maar deze negatieve uitspringer die als een doorn uit het geheel steekt legt wel feilloos bloot wat de rest van de verhalen zo goed maakt: details uit de dag die opvallen, die je bezighouden in het dagelijks leven. 'Kleine' zaken die betrekking hebben op grotere thema's. Dit kunnen de schrijvers werkelijk goed. Wanneer het even over zaken gaat als wereldpolitiek, zakt het allemaal meedogenloos in elkaar. De kracht zit 'm juist in die persoonlijke verhalen. Wat ons mens maakt: vakkundig en boeiend beschreven. Je gaat bijna traag lezen omdat je anders te snel door het boek heen bent.
Met uitzondering van het verhaal op pag. 177. Wat een draak van een verhaal was dat. Maar deze negatieve uitspringer die als een doorn uit het geheel steekt legt wel feilloos bloot wat de rest van de verhalen zo goed maakt: details uit de dag die opvallen, die je bezighouden in het dagelijks leven. 'Kleine' zaken die betrekking hebben op grotere thema's. Dit kunnen de schrijvers werkelijk goed. Wanneer het even over zaken gaat als wereldpolitiek, zakt het allemaal meedogenloos in elkaar. De kracht zit 'm juist in die persoonlijke verhalen. Wat ons mens maakt: vakkundig en boeiend beschreven. Je gaat bijna traag lezen omdat je anders te snel door het boek heen bent.
June 22, 2026
Wat een heerlijk boekje, dat je laat meanderen tussen de levens van verschillende schrijvers. Schijnbaar kleine anekdotes worden uitvergroot tot brede reflecties maar steeds kan de lezer connecteren met de verwondering van de dag tot dag. Heerlijk om te lezen op een maandagavond, al zijn mijn maandagavonden ingevuld met een schrijf cursus. Dus dit is een heerlijk cadeau voor onze schrijfdocente.
August 19, 2026
De titel zegt het zelf, teksten om te lezen op een doodgewone maandagavond wanneer je nadenkt over iets groots en troost zoekt in iets kleins. Essays over het leven en zaken die opgemerkt worden en daarna uitgespit. Sommige minder dan andere, maar interessant leesvoer, dat zeker.
March 25, 2026
Fijne bundel met korte verhalen die lezen als ‘over elkaar heen buitelende gedachten’ over alledag.
March 30, 2026
Ik las Maandagavonden als fan van Suzanne Grotenhuis, maar helaas stelde het boek me wat teleur. Het verhaal voelt soms chaotisch aan, waardoor ik moeite had om een rode draad te vinden.
April 24, 2026
Een boek met losse verhalen waarvan ik de meeste niet zo boeiend vond en niet echt bleven hangen, maar er een aantal (stuk of 3,4) wél heel mooi en raak waren.
June 7, 2026
Meer van dit 😍
June 12, 2026
4,5
Een boek dat je niet zomaar snel uitleest, maar waar je tijd voor neemt. Met verhalen waar je in kan lezen wat je wilt. En bedenkingen van doodgewone mensen.
Heel graag gelezen!
Een boek dat je niet zomaar snel uitleest, maar waar je tijd voor neemt. Met verhalen waar je in kan lezen wat je wilt. En bedenkingen van doodgewone mensen.
Heel graag gelezen!
July 29, 2026
Zes sterren voor de stukjes van Suzanne!
September 1, 2026
Héérlijk... Ben nu al melancholisch.
March 22, 2026
kleine schrijfsels over grootse dingen, vooral fan van hfst 'onder mij, boven mij, in mij' (bedenk nu pas hoe dubbelzinnig dat mogelijks klinkt), 'wat de jonge eenden denken' en het meest melancholische 'uchronie'.
Displaying 1 - 30 of 31 reviews