เรื่องราวของจวนเจิ้นหย่วนโหวป้ายสีตวนอ๋องรู้กันทั่วแผ่นดิน
ถือเป็นเรื่องราวสะเทือนราชสำนัก องค์จักรพรรดิจึงมีเมตตาถึงที่สุด
ไม่ว่าเหยี่ยนอ๋องจะทำเรื่องโอหังอวดดีอย่างไรก็ยังไม่สิ้นพระเมตตา
อวิ๋นหลางมองเหยี่ยนอ๋องในวันวานที่แตกต่างไปจากในความทรงจำ
เพียงห้าปีที่เขาระหกระเหินเร่ร่อนหนีตายในฐานะกบฏของแผ่นดิน
พระนัดดาน้อยกลายเป็นคนโมโหร้าย อารมณ์แปรปรวน ชื่อเสียงย่ำแย่
อวิ๋นหลางจึงอ่าน ‘ตำราสอนบุตร’ ตั้งใจจะนำมาใช้ดุจบิดาผู้เอ็นดูบุตร