Het model

by Edmond Baudoin

Hoe groot is de kloof tussen man en vrouw? En is de liefde in staat die te overbruggen? Een oude schilder vertelt over zijn leven en liefdes aan het jonge model dat hij schildert. Penseelkunstenaar Edmond Baudoin verbeeldt zijn visie op het leven in adembenemende aquarelkleuren.

Genres: Comics, Graphic Novels, Bande Dessinée

104 pages, Hardcover

First published May 29, 2008

About the author

Edmond Baudoin is an artist, illustrator, and writer of sequential art and graphic novels. Baudoin left school at the age of 16 and went into military service. He later worked as an accountant at the Palace de Nice (L’Hôtel Plaza). At 33, he left the accountant trade to pursue drawing. Baudoin was an art professor from 1999 to 2003 at the University of Quebec

Reviews

[Petitpois · Rating 4 out of 5]

Un dibujo que desprende una sensualidad brutal, trazos gruesos, acuarelas que crean texturas, combinando detalle y ligereza, para ofrecer una visión particular del amor y de lo que representa, para él, ser hombre y ser mujer.

[Marc Bosch · Rating 4 out of 5]

La historia está bien construida, las acuarelas son sugerentes y el ejercicio de metaficción alrededor de los propios dibujos que son capaces de dibujarse como ellos mismos se ven y ven al otro, es singular. Luego, las opiniones de los personajes acerca del amor y las relaciones son solo eso, las opiniones de los personajes. No es necesario encontrar verdad en ellas, basta con la impresión que nos dejan.

[Cancerman · Rating 5 out of 5]

Predivan prikaz u odnosu ljudi iz ugla oba pola.

[Veljko Vukojičić · Rating 3 out of 5]

"Kroz razgovor koji vode ostareli slikar i njegov model, umetnik se bavi promišljanjem svega što zna o ljubavi i, vrlo konkretno, odnosu koji muškarci i žene imaju u sferi ljubavnog doživljaja i telesne ljubavi."

Ovaj strip u meni izaziva pomešana osećanja. Pre svega, Komikovo izdanje je prelepo, crteži su slobodni akvareli i čine priču dodatno melanholičnom. Uživanje za oči.

S druge strane nisam siguran šta autor želi da kaže, tačnije koju priču želi da ispriča. Kroz razgovor koji autor (ostareli slikar) vodi sa njegovim nagim ženskim modelom, treba da otkrijemo neku duboku pouku o ljubavi koju nam starac (samim tim i mudrac) pripoveda u dijalogu sa mnogo mlađim (samim tim i naivnim, neiskusnim) modelom.

Ali sve se čita kao autobiografsko intelektualno izdrkavanje lika koji suptilno hvali sebe i svoja seksualna dostignuća u mladosti. To (bar meni) pokazuje da je starac nimalo mudrac, već nedozreli muškarac - ono što amerikanci lepo nazivaju "manchild" koji u sutonu svoje karijere (pa samim tim i života) pokuša da još jednom "osvoji" ono što je osvajao u mladosti.

Priča ima zaista interesantan ugao i zanimljiva je da se prati, ali su ideje razbacane posvuda i nemaju koherentan tok. Samim tim pouka na kraju stripa ostaje nejasna (ako je uopšte i ima).

U razgovoru starca i mladog modela, devojka služi kao protočni bojler za autorove ideje, svrha dijaloga nije da dovede u pitanje (što je poenta svakog dobrog dijaloga) njegovu viziju toga šta je ljubav, već da omogući priči da dalje teče.

Robert Meki u svojoj knjizi "Story" lepo kaže:

"The trick is not to be a slave to your ideas, but to immerse yourself in life. For the proof of your vision is not how well you can assert your Controlling idea, but its victory over the enormously powerful forces that you array against it"

Bodoen to ne radi, već poput matorih likova ispred Dragstora što sede na žutoj gajbi Jelen piva, priča u mrak prolaznicima svoje priče, ubeđen da su one istinite prosto jer ih je on tako proživeo.

I ono što često nedostaje evropskim filmovima (pa i stripovima) jeste manje intelektualnog objašnjavanja, a više prikazivanja posledica ljudskih izbora, pa ću recenziju završiti sa još jednim Mekijevim citatom:

"Master storytellers never explain. They do the painfully creative thing - they dramatize;
Failure to express a view of life through the pure, honest consequences of human choice and action is a creative defeat no amount of clever language can salvage"

[Inga · Rating 3 out of 5]

In "Der Nabel der Welt" inszeniert Edmond Baudoin eine Unterhaltung zwischen einem altem Maler und seinem jungen Nacktmodell. Dabei erzählt der Maler voller Stolz von seinem erfüllten Liebesleben, aber drückt auch sein Unverständnis der Frauen aus. Er sieht die Männer als unfähig an, den Frauen auf gleicher Ebene zu begegnen, da diese aus sich heraus in der Lage sind etwas zu erschaffen (ergo schwanger zu werden), die Männer dagegen sich in einem ständigen Konkurrenzkampf (vom Faustkampf bis hin zum Krieg) befinden, um ihre Unfähigkeit zu erschaffen zu kompensieren. Begleitet werden seine Lebens- und Liebeserinnerungen und seine philosophischen Gedanken von zahlreichen Bildern (Akte und Portraits) des fragenden Modells und der verschiedenen Geliebten seines Lebens.

Diese sind stilistisch sehr abwechslungsreich, wie spontan hingeworfene Aquarelle werden durchmischt mit Tuschezeichnungen, Collagen und anderem, meistens in Rot- und Blautönen. Die Bilder sind zum Teil sehr beeindruckend und drücken mehr emotionale Tiefe aus, als die Geschichten des Malers von seinen Eroberungen erzählen können. Inwiefern man dessen Gedanken folgen möchte, bleibt Mann oder Frau selbst überlassen. Einen bedenkenswerten (feministischen) Gedanken äußert der Maler erst auf vorletzten Seite, bevor er - praktisch wie einen Staffelstab - auf der letzten Seite das Modell sagen lässt, sie möchte nun auch ein paar Dinge sagen (allerdings kommt sie dennoch nicht mehr zu Wort, man weiß nur, es gäbe noch mehr dazu zu sagen - oder hat sie doch die ganze Zeit schon durch den Maler gesprochen?!):

"Die Frauen, die ich kenne, haben keinen Hass auf Männer. Aber viele meiner Geschlechtsgenossen denken, ihnen wird etwas genommen, wenn sie nicht mehr allein regieren, befehlen, besitzen, zerstören, terrorisieren... Sie haben noch nicht gelernt zu teilen, eure Freunde zu sein. Sie mögen sich selbst nicht mehr, sie fühlen sich schwach. Schwache Menschen können gefährlich sein."

[Oscar Camacho · Rating 4 out of 5]

El arte es precioso, expresionista si tengo que llamarlo de alguna manera, aunque libre sería la descripción más acertada. Se las arregla para transmitir las emociones justas y necesarias para la historia, me hizo empatizar muchísimo con todos los personajes, pero especialmente con ellas.

Al principio el discurso de él es un poco pesado, suena a psicoanálisis barato y mal entendido, pero después, cuando se aleja de la filosofía y comienza a hablar de su relación con ellas, todo cambia, te sumerges en un mar de sentimientos contradictorios acompañados de una belleza arrebatadora. Puedes no estar de acuerdo con sus ideas, con el cómo siente y vive las relaciones, el amor, pero es una obra a la que bien vale la pena dedicarle tiempo, una oportunidad.

Muy recomendado

[Jean-Paul Keulen · Rating 2 out of 5]

Tja. Ik vind de beeldverhalen van Baudoin altijd mooi om naar te kijken en meestal intrigerend, maar met dit mannen-zus-vrouwen-zo-verhaal kon ik inhoudelijk niet zoveel. Legde het uiteindelijk met een schouderophaal weg.

[Lorraine · Rating 3 out of 5]

2.5

[Romano · Rating 2 out of 5]

Tiene un par de frases interesantes, y las acuarelas pueden ser buenas en algunos momentos, pero no deja de ser una historia ensimismada, indulgente e intrascendente.

[Ebony Vidjrakou · Rating 5 out of 5]

Precioso, la manera en que Edmond Baudoin siente el amor, transmite una libertad de expresión que da placer. El guión es sabio pero sin ser pretencioso y honesto sin ser cruel. Soooo lovely.

[Malou Vandevorst · Rating 3 out of 5]

(3,5)

[Philippe · Rating 4 out of 5]

Baudoin projecteert zich in het lichaam van een 100 jaar oude kunstenaar. Tijdens een schildersessie geraakt hij aan de praat met het jonge meisje dat naakt voor hem poseert. Er volgt een lange meditatie over de relaties tussen man en vrouw gefilterd door het prisma van zijn eigen biografie. Of omgekeerd: een nieuwe poging om het eigen verleden te begrijpen doorheen de confrontatie tussen werelden die mekaar asymmetrisch oversnijden. De vrouw, sereen in de wetenschap dat haar lichaam onveranderlijk aan zet is in de voortzetting van het leven. De man, die zijn rancune voor dat onevenwicht tracht te sublimeren in verovering, wedijver, kunst. Voor de schilder is het onoverbrugbare verschil tussen de seksen een bodemloze bron van fascinatie en frustratie. Doorheen cycli van verliefdheid, intimiteit, vervoering en ontbinding blijft hij de kloof sonderen. Als tekenaar werkt hij in gevangenissen. De onderscheiden wijze waarop de gedetineerden - mannen en vrouwen - hun verhaal vertellen en verbeelden, laat het mysterie weer anders oplichten. De projectie in het oude lichaam is een gedachte-experiment. Baudoin snelt voorruit langs de levenslijn en laat wellust en veroveringsdrang moduleren naar een zuiverder toonaard. De penseelstreek wordt drager van een bijna kuise, milde contemplatie. In de laatste bladzijden van het boek zit hij, als honderdjarige, naakt voor zijn model en laat hij zich opgaan in haar borstelvoering en in haar palet.

In „Het Model” neemt Baudoin je mee in zijn directe, empathische verteltrant. Alsof je luistert naar een anderhalf uur lange monoloog van je beste vriend. Dank je voor het vertrouwen, Baudoin.

[Guillaume · Rating 3 out of 5]

Ce qui séduit au premier abord sur cette bande dessinée d'Edmond Baudoin c'est bien entendu le contenu sensuel assumé. Un peintre peignant des nus discute de sa vie amoureuse avec un modèle, échangeant pensées et constats sur les hommes et les femmes. Pas de retenue, pas de gène, pas de vulgarité, pas de pudeur. L'Arleri séduit autant qu'il peut rebuter par ses choix artistiques un peu déroutants parfois. Il en reste le souvenir d'une lecture douce et simple d'une après-midi de Septembre.

[Heleen · Rating 3 out of 5]

Mooie tekeningen. Het verhaal over de liefde vond ik wat hap snap.