What do you think?
Rate this book
Los
Als in korte tijd haar man, haar moeder en haar kat haar verlaten, wordt Anja meer dan ooit op zichzelf teruggeworpen. Angstvallig probeert ze haar lot in eigen hand te nemen, best een opgave voor iemand die het leven over zich heen laat komen als een maartse regenbui. Wie had ooit kunnen voorspellen dat een introverte vrouw als zij zich zou opgeven voor een spirituele groepscursus wandelen in Bretagne? Anja in elk geval niet. In een poging zichzelf enige levensmoed in te blazen, raakt ze aan de Franse kust meer verloren dan haar lief is - en wint ze onverwacht een beetje terrein terug.
In haar literaire debuut schrijft Merel Bem op onderkoelde en humoristische wijze over onderwerpen als identiteit, miscommunicatie en menselijk onvermogen. Tegelijk laat Los zich lezen als een speels commentaar op de hedendaagse behoefte aan zelfontplooiing, de wildgroei aan zelfhulpcursussen en holistische coaches.
In haar literaire debuut schrijft Merel Bem op onderkoelde en humoristische wijze over onderwerpen als identiteit, miscommunicatie en menselijk onvermogen. Tegelijk laat Los zich lezen als een speels commentaar op de hedendaagse behoefte aan zelfontplooiing, de wildgroei aan zelfhulpcursussen en holistische coaches.
231 pages, Kindle Edition
Published April 11, 2026
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 9 of 9 reviews
May 14, 2026
Genoten van dit verhaal. In twee dagen uit! Go Anja 🤩
May 9, 2026
‘Behouden vaart, dacht Anja, of wat zei je op zo'n moment: ik hoop dat je vindt wat je zoekt?’
Heel vaak heel hard gelachen. De taal waarin jonge vijftiger Anja wordt neergezet is droogkomisch en pijnlijk treffend - maar persoonlijk als amper een jaar jonger dan Anja een behoorlijke ver-van-m’n-bed-show. Het is bijna een kunst als je jezelf zó onzichtbaar geacht door het leven weet te bewegen als Anja.
Voor deze Unhinged Women Mei-maand is dit de meest un-unhinged woman die je maar kunt verzinnen.
Ik miste na 1/3 van de roman wel wat urgentie om door te lezen, los van de zo goed geplaatste taal. Het plot voelde wat te zacht in het voortdurend sfeer schetsen en de hilariteit en jolijt van de hysterisch accurate bewustwordings-wandelgroep (en het toewerken naar het ‘wegloopmomentje’ waarmee de roman begint), maar tegelijkertijd is dat daardoor ook wel weer op z’n Anja’s. En dat is dan ook wel weer passend gedaan.
De confrontatie met haar moeder (eindelijk!) was kenmerkend heel pijnlijk en uitermate grappig tegelijkertijd. Toch vóel ik Anja uiteindelijk maar moeilijk, en lach ik vooral óm haar - haast leedvermaak.
Herkenbaar moment, maar maak van het tentje een zeilboot:
‘Ze zouden altijd in dit tentje moeten blijven, dacht Anja. Het was een puik tentje; het was niet lek en stond stevig verankerd in de grond, meer hadden ze niet nodig. Het zou een eenvoudig leven zijn, dat was waar ze goed in was. Ze zouden elke dag wild-plukken en vissen, en de vangst koken boven een magisch vuur dat nooit uitging, omdat het hout op de Zwitserse manier was gestapeld, heel duurzaam en efficiënt. Ze zou er even aan moeten wennen, aan dat nieuwe leven, maar daarna zou ze nooit meer terug willen.‘
3,5 ster
—-
Tijdens het lezen
9
‘De weldadige woede, die haar tot dan toe vreemd was geweest, was inmiddels weggeëbd. Wat bleef was een dof, grijs gevoel in de vorm van een steen, nee: een doffe, grijze steen in de vorm van een gevoel, in het midden van haar maag.’
26
‘Het was een uitgesproken lelijk kapsel - maar noem mij een man die daadwerkelijk opknapt van zo'n pony, dacht Anja, zelfs Jon Bon Jovi zag er destijds niet uit.’
31
‘Afgezien van het abominabele taalgebruik en haar afkeer van groepen en haar totale onervarenheid in wandelen was dit, inderdaad, echt iets voor haar.’
50
‘Het visioen van haar en Wendela Kortekaas, de rest van hun leven samen toastjes met brie etend, drong zich al aan haar op. Champagne zouden ze drinken, regelrecht uit de fles.’
76
‘Maar haar moeder stopte niet. Vanuit haar hoekje begon ze steeds harder te hummen, totdat ze uiteindelijk op volle sterkte door de kamer schalde, precies zoals vroeger, wanneer ze haar gelijk wilde halen op de mierzoete, passief-agressieve wijze die ze al vroeg in haar leven, te vroeg, had weten te perfectioneren en die maakte dat Anja - teerhartig, vegetarisch en gematigd aanhanger van de antikernwapenbeweging - haar moeder wilde wurgen, zij het dan zachtjes en zonder dat anderen er last van hadden.’
99
‘Het zou echt beyond tof zijn als we de diepgang konden vinden, als mensen onder elkaar.
Even iets meer dan alleen: "Hoi, ik ben Wendela en het woord dat mij het beste omschrijft is excellence" - het mag wel wat minder oppervlakkig.'
'Oké, Wendela,' zei Barend-Christiaan dof, 'bedankt voor je bijdrage. Het is pas de eerste oefening, hè. Laten we het rustig opbouwen?"
'Excellence? zei Hendrickje tegen Wendela. 'Is dat jouw woord?"
Wendela knikte. 'Hell yeah, zei ze, bloedserieus. 'Ik heb lang gezocht naar mezelf, ik was echt op een soort van reis, naar acceptatie en groei en... en zachtheid - dat je denkt: dit zat dus allemaal al ergens in mij. Maar voordat ik daar was - wát een struggle, ik raakte steeds de weg kwijt. Totdat ik me realiseerde: ik ben gewoon goed genoeg zoals ik ben en dat is excellent! Dat was echt thuiskomen. Dat ik dacht: wauw, ik was dus nooit verdwaald - ik was gewoon alleen maar onderweg. Vanaf dat moment ben ik actief van mezelf gaan houden.'
Het was even stil. Voorzichtig keek Anja om zich heen.’
100
‘Anja was toch echt degene die in een vlaag van communicatieve zelfverbetering eens een e-mail had beëindigd met 'Warme grot' en sindsdien had ze nauwelijks vooruitgang geboekt.’
‘Het was geen groots zelfinzicht, dat gaf ze onmiddellijk toe; eerder een snippertje reflectie, als de afgebroken scherf van een spiegel. Maar het leven was lang en, tot nu toe althans, niet zo verheffend als sommige mensen het deden voorkomen, dus zo ontzettend haar best hoefde ze nu ook weer niet te doen.’
202
‘Ze zouden altijd in dit tentje moeten blijven, dacht Anja. Het was een puik tentje; het was niet lek en stond stevig verankerd in de grond, meer hadden ze niet nodig. Het zou een eenvoudig leven zijn, dat was waar ze goed in was. Ze zouden elke dag wild-plukken en vissen, en de vangst koken boven een magisch vuur dat nooit uitging, omdat het hout op de Zwitserse manier was gestapeld, heel duurzaam en efficiënt. Ze zou er even aan moeten wennen, aan dat nieuwe leven, maar daarna zou ze nooit meer terug willen.‘
—-
Voor het lezen
Gekregen! 🫶🏼
Dit klinkt als een perfect boek in de lijn van ‘Scherp onscherp’. Ik maak van mei bovendien #unhingedwomen maand, dus kom maar door met de in woede van een rots wegstormende types die op groepswandelomtotinzichttekomenvakantie in Bretagne zijn!
Heel vaak heel hard gelachen. De taal waarin jonge vijftiger Anja wordt neergezet is droogkomisch en pijnlijk treffend - maar persoonlijk als amper een jaar jonger dan Anja een behoorlijke ver-van-m’n-bed-show. Het is bijna een kunst als je jezelf zó onzichtbaar geacht door het leven weet te bewegen als Anja.
Voor deze Unhinged Women Mei-maand is dit de meest un-unhinged woman die je maar kunt verzinnen.
Ik miste na 1/3 van de roman wel wat urgentie om door te lezen, los van de zo goed geplaatste taal. Het plot voelde wat te zacht in het voortdurend sfeer schetsen en de hilariteit en jolijt van de hysterisch accurate bewustwordings-wandelgroep (en het toewerken naar het ‘wegloopmomentje’ waarmee de roman begint), maar tegelijkertijd is dat daardoor ook wel weer op z’n Anja’s. En dat is dan ook wel weer passend gedaan.
De confrontatie met haar moeder (eindelijk!) was kenmerkend heel pijnlijk en uitermate grappig tegelijkertijd. Toch vóel ik Anja uiteindelijk maar moeilijk, en lach ik vooral óm haar - haast leedvermaak.
Herkenbaar moment, maar maak van het tentje een zeilboot:
‘Ze zouden altijd in dit tentje moeten blijven, dacht Anja. Het was een puik tentje; het was niet lek en stond stevig verankerd in de grond, meer hadden ze niet nodig. Het zou een eenvoudig leven zijn, dat was waar ze goed in was. Ze zouden elke dag wild-plukken en vissen, en de vangst koken boven een magisch vuur dat nooit uitging, omdat het hout op de Zwitserse manier was gestapeld, heel duurzaam en efficiënt. Ze zou er even aan moeten wennen, aan dat nieuwe leven, maar daarna zou ze nooit meer terug willen.‘
3,5 ster
—-
Tijdens het lezen
9
‘De weldadige woede, die haar tot dan toe vreemd was geweest, was inmiddels weggeëbd. Wat bleef was een dof, grijs gevoel in de vorm van een steen, nee: een doffe, grijze steen in de vorm van een gevoel, in het midden van haar maag.’
26
‘Het was een uitgesproken lelijk kapsel - maar noem mij een man die daadwerkelijk opknapt van zo'n pony, dacht Anja, zelfs Jon Bon Jovi zag er destijds niet uit.’
31
‘Afgezien van het abominabele taalgebruik en haar afkeer van groepen en haar totale onervarenheid in wandelen was dit, inderdaad, echt iets voor haar.’
50
‘Het visioen van haar en Wendela Kortekaas, de rest van hun leven samen toastjes met brie etend, drong zich al aan haar op. Champagne zouden ze drinken, regelrecht uit de fles.’
76
‘Maar haar moeder stopte niet. Vanuit haar hoekje begon ze steeds harder te hummen, totdat ze uiteindelijk op volle sterkte door de kamer schalde, precies zoals vroeger, wanneer ze haar gelijk wilde halen op de mierzoete, passief-agressieve wijze die ze al vroeg in haar leven, te vroeg, had weten te perfectioneren en die maakte dat Anja - teerhartig, vegetarisch en gematigd aanhanger van de antikernwapenbeweging - haar moeder wilde wurgen, zij het dan zachtjes en zonder dat anderen er last van hadden.’
99
‘Het zou echt beyond tof zijn als we de diepgang konden vinden, als mensen onder elkaar.
Even iets meer dan alleen: "Hoi, ik ben Wendela en het woord dat mij het beste omschrijft is excellence" - het mag wel wat minder oppervlakkig.'
'Oké, Wendela,' zei Barend-Christiaan dof, 'bedankt voor je bijdrage. Het is pas de eerste oefening, hè. Laten we het rustig opbouwen?"
'Excellence? zei Hendrickje tegen Wendela. 'Is dat jouw woord?"
Wendela knikte. 'Hell yeah, zei ze, bloedserieus. 'Ik heb lang gezocht naar mezelf, ik was echt op een soort van reis, naar acceptatie en groei en... en zachtheid - dat je denkt: dit zat dus allemaal al ergens in mij. Maar voordat ik daar was - wát een struggle, ik raakte steeds de weg kwijt. Totdat ik me realiseerde: ik ben gewoon goed genoeg zoals ik ben en dat is excellent! Dat was echt thuiskomen. Dat ik dacht: wauw, ik was dus nooit verdwaald - ik was gewoon alleen maar onderweg. Vanaf dat moment ben ik actief van mezelf gaan houden.'
Het was even stil. Voorzichtig keek Anja om zich heen.’
100
‘Anja was toch echt degene die in een vlaag van communicatieve zelfverbetering eens een e-mail had beëindigd met 'Warme grot' en sindsdien had ze nauwelijks vooruitgang geboekt.’
‘Het was geen groots zelfinzicht, dat gaf ze onmiddellijk toe; eerder een snippertje reflectie, als de afgebroken scherf van een spiegel. Maar het leven was lang en, tot nu toe althans, niet zo verheffend als sommige mensen het deden voorkomen, dus zo ontzettend haar best hoefde ze nu ook weer niet te doen.’
202
‘Ze zouden altijd in dit tentje moeten blijven, dacht Anja. Het was een puik tentje; het was niet lek en stond stevig verankerd in de grond, meer hadden ze niet nodig. Het zou een eenvoudig leven zijn, dat was waar ze goed in was. Ze zouden elke dag wild-plukken en vissen, en de vangst koken boven een magisch vuur dat nooit uitging, omdat het hout op de Zwitserse manier was gestapeld, heel duurzaam en efficiënt. Ze zou er even aan moeten wennen, aan dat nieuwe leven, maar daarna zou ze nooit meer terug willen.‘
—-
Voor het lezen
Gekregen! 🫶🏼
Dit klinkt als een perfect boek in de lijn van ‘Scherp onscherp’. Ik maak van mei bovendien #unhingedwomen maand, dus kom maar door met de in woede van een rots wegstormende types die op groepswandelomtotinzichttekomenvakantie in Bretagne zijn!
May 30, 2026
Genoten van de oneindige stroom aan knullige karakters. De verhaallijn heeft ook wat knulligs, maar misschien is dat de bedoeling.
May 26, 2026
Vermakelijk boek met leuke taalvondsten. Een paar keer hardop gelachen. Verhaallijn is wat simpel maar daardoor had ik meer oog voor hoe knap het geschreven is. En waar het boek zich afspeelt, Bretagne, is mijn vakantiebestemming deze zomer. Dus leuk om alvast in de sfeer te komen
Read
May 4, 2026Mash’Anja
May 19, 2026
20/52 Boek van de maand van de boekenwinkel waar ik werk maar helaas geen hit voor mij. Een verhaal over een 52 jarige vrouw die op wandelvakantie gaat pakt mij toch minder dan gehoopt. Ik vond de schrijfstijl wel heel mooi maar het verhaal pakte mij gewoon niet.
April 15, 2026
Leuk debuut. Ik heb meerdere malen hardop gelachen. En hulde aan alle Anja’s op de wereld
May 16, 2026
Wat kan die meid schrijven! Fantastische en herkenbare (innerlijke) dialogen. Er kan een film van gemaakt worden. Anja, de nieuwe Hendrik Groen.
June 1, 2026
Leest lekker weg, soms een beetje vreemde vibes. Maar kon me toch ook weer herkennen in het personage dus dat was zowel indrukwekkend als confronterend.
Displaying 1 - 9 of 9 reviews