Όταν ο ηθοποιός και σκηνοθέτης Πέτρος Μάρκελλος πεθαίνει σε ατύχημα, μια κίτρινη μυθολογία φουντώνει σχετικά με την προσωπική του ζωή και δεν επιτρέπει στην ερωμένη του να αντιμετωπίσει την απώλεια. Αποτυχημένη ηθοποιός, η Ευρυδίκη Καραντώνη ζούσε στη σκιά του και, μέσα στην απελπισία της, βρίσκει διέξοδο σε μια τραγελαφική σταυροφορία υπεράσπισης του νεκρού. Δημιουργεί μια ιστοσελίδα και διηγείται το χρονικό του δεσμού τους αλλάζοντας τα γεγονότα με ωραιοποιημένες αφηγήσεις. Σταδιακά, χάνει κάθε επαφή με την πραγματικότητα και πείθεται ότι το φάντασμα του Μάρκελλου βρίσκεται σπίτι της. Προβάλλει στο Ίντερνετ την καθημερινότητά της και ζητά από τους θεατές να αναζητήσουν μαζί της το φάντασμα. Το γελοίο κυνήγι μιας σκιάς θα εκτραπεί επικίνδυνα όταν κάποιος, που θεωρεί ότι η μετάδοση απευθύνεται σ’ αυτόν, αποφασίζει ν’ ανταποκριθεί στην πρόσκληση της Ευρυδίκης και να τη σώσει από τη μοναξιά και τη δυστυχία της.
Πραγματικα εξαιρετη η πενα του συγγραφεα , αυτος ειναι και ο λογος που καταφερα να τελειωσω αυτο το βιβλιο ... Δεν μπορω να πω οτι η υποθεση ειναι τοσο ενδιαφερουσα οσο περιμενα , αλλα ο κυριος Μαργαριτης ειναι πραγματικα φοβερος . Στο μελλον θα διαβασω και αλλα εργα του ....
Ο Πέτρος Μάρκελλος ειναι ενας ηθοποιος με παθη ο οποιος εχει σχεση με μια δευτεροκλασατη ηθοποιο την Ευρυδίκη. Ο πετρος σκοτώνεται σε αυτοκινητιστικό ατυχημα κ εκεινη καταρρέει. Καλει την φιλη της Ειρηνη να της συμπαρασταθει. Μαλωνουν ομως επειδη η Ειρηνη δεν συμπαθουσε τον Πετρο κ ειπε ξεκαθαρα την αποψη της. Οποτε πικραμενη η Ευριδικη την διωχνει. Και αργοτερα για να αποκαταστησει την μνημη του Πετρου δημιουργει μια σελιδα στο ιντερνετ οπου τον υπερασπίζεται και τοποθετει καμερες, πιστευοντας οτι το φαντασμα του κυκλοφορει στο σπιτι. Καλει τους θεατες να την ενημερωσουν αν το δουν, οποτε η ζωη της ειναι σε κοινη θεα. Η Ειρηνη παρακολουθει κ προσπαθεί να την συνετισει. Ο Νικολας ενας " καημενος" κ προφανως αρρωστος ψυχολογικα αντρας θεωρει πως ειναι ο Πετρος που αναγγενηθηκε και πως η Ευρυδικη καλει εκεινον.. Δεν υπαρχει η συνηθισμενη αφηγηματικη ροη που βλεπουμε συνηθως. Πχ. Γεγονος, αναλυση του, το μετα... Ο συγγραφέας κανει κατι διαφορετικο. Αναλυει τις σκεψεις των ηρωων , μας δινει τα στοιχεια της υποθεσης, λιγο πριν το φιναλε σταματαει τη ροη της ιστοριας και αφηγειται το μετα του τραγικου γεγονότος, και στο τελος μας δίνει αυτο που περιμεναμε. Το " τραγικο" γεγονος... Ενα βιβλιο 330 σελιδων. Στις μισες δεν εχουμε μπει ακομα στο θέμα. Περιγραφεται η σχεση των δυο φιλων. Οι λεπτομέρειες των σκεψεων της Ειρηνης με κουρασαν. Καθε λεξη και καθε σκεψη αναλυεται σε 2 παραγραφους και παραπανω.. Αρχιζει το δεύτερο μερος και στις επομενες 100 σελιδες ακομα δεν εχουμε μπει στο ζουμι. Μας αναλυεται η προσωπικοτητα και οι σκεψεις του Νικολα. Μέρος τριτο. Ολοκληρώνεται η Ιστορία. Η αφηγηση γινεται απ τα μεσα ενημερωσης κυριως. Η ουσια του βιβλιου ειναι το πως καταληγει ενας ανθρωπος, οταν εχει μαθει να ζει κατω απ τη σκια καποιου αλλου, οταν αυτος ο αλλος χαθει και πως ενας άνθρωπος που κακοποιειται με οποιοδηποτε τροπο, καταληγει να θεοποιει τον βασανιστη του, αλλα ταυτοχρονα προσπαθει να ξεφυγει απο την ιδια του την εικονα, τον ιδιο του τον εαυτο και να γινει καποιος αλλος. Σαν θεμα μου αρεσε αλλα η ολη εξιστορηση με τις λεπτομέρειες για το καθε τι, καθως και η ροη της ιστοριας με κουρασαν. Η αφηγηση καλογραμμενη και σχεδον ποιητικη. Οποιος αποφασισει να το διαβασει θα πρεπει να το γνωρίζει ωστε να μην απογοητευτει απο την αργη ροη κ τις λεπτομερειες.
Η πλοκή σε καθηλώνει από την αρχή μέχρι το τέλος. Θίγονται πολλά προβλήματα της σύγχρονης εποχής στο βιβλίο, όπως η μοναξιά στην πόλη, ο μεγάλος αδελφός κλπ.
Νομίζεις ότι μια βοή φτάνει στ’ αυτιά σου κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης του νέου μυθιστορήματος του Κυριάκου Μαργαρίτη, σαν ψίθυροι που δεν ξέρεις από πού προέρχονται. Μπορεί να είναι και μέσα από το ίδιο σου το μυαλό. Είναι σαν να έχεις το χάρισμα να διαβάζεις τις σκέψεις των ηρώων, μόνο που σου μιλάνε όλοι μαζί, και σε υπνωτίζουν, ο καθένας με τον δικό του τρόπο. Ο Κυριάκος Μαργαρίτης ξέρει καλά πώς να σου υποβάλει την κατάλληλη ατμόσφαιρα.
Η Ευρυδίκη είναι ηθοποιός, που έχει να εργαστεί πολλά χρόνια. Ο Πέτρος ήταν ο σύντροφός της, ομότεχνος, μ’ ένα βιογραφικό αναγνωρισμένο κι από τον πιο δύσκολο κριτή του. Ο Πέτρος πεθαίνει σε τροχαίο και η Ευρυδίκη μένει μόνη. Μοναδικό της αποκούμπι η Ειρήνη, παιδική της φίλη, που προσπαθεί να τη στηρίξει όσο πιο πολύ μπορεί. Μόνο που η Ευρυδίκη δε θέλει να στηριχθεί. Θέλει να αναστήσει τον Πέτρο. Θέλει να τον δει, γιατί πιστεύει ότι είναι ακόμα εκεί. Στήνει μια ιστοσελίδα-βωμό στη μνήμη του, δικτυώνει με κάμερες το σπίτι της και καλεί όποιον τη συμπονά να την παρακολουθεί, μήπως δει τον Πέτρο εκεί που δεν τον βλέπει εκείνη. Κι ο Πέτρος εμφανίζεται… Όχι ακριβώς έτσι όπως θέλει η Ευρυδίκη. Ο Πέτρος, στην πραγματικότητα, είναι ο Νικόλας, ο οποίος είναι ερωτευμένος με την Ευρυδίκη και με τον Πέτρο, με τη ζωή, με την εικόνα που θα ήθελε να έχει.
Το μυθιστόρημα χωρίζεται σε δύο μέρη. Στο θρήνο και στη λύτρωση. Το πρώτο μοιρολογά τον Πέτρο, μοιρολογά τη ζωή της Ευρυδίκης πριν απ’ αυτόν και με αυτόν και μοιρολογά τη φιλία που δεν υπήρξε ουσιαστικά ποτέ. Στο δεύτερο, η Ευρυδίκη ψάχνει τη λύτρωση από τον πόνο, ο Νικόλας/Πέτρος τη λύτρωση από τον εαυτό, η Ειρήνη τη λύτρωση από την τρέλα και όλοι μπαίνουν σ’ ένα φαύλο και μοιραίο κύκλο. Ο συγγραφέας χαράζει σπιθαμή προς σπιθαμή τους ήρωές του, εμφυσά μέσα τους τη ζωή και τους αφήνει στον κυκεώνα των πράξεων και των επιθυμιών τους.
Διαβάζοντας το μυθιστόρημα, μπορεί κανείς να διακρίνει τρία χαρακτηριστικά στοιχεία του συγγραφέα. Διακοσμεί τις εικόνες του με προτάσεις στυλιζαρισμένες, φτιάχνοντας αυτόματα μια φωτογραφία που δε γίνεται να ξεχάσεις. Είναι ανατριχιαστικές οι ουλές της Ευρυδίκης από τα νύχια της, βαθιές τόσο, που τις νιώθεις κι εσύ στο πετσί σου. Σου προκαλεί ναυτία η βία με την οποία καταβροχθίζει ο Νικόλας/Πέτρος τη σοκολάτα, καπνίζοντας χωρίς σταματημό, μόνο και μόνο για να καταπιεί, να εξαφανίσει κάθε ίχνος της ζωής που θέλει ν’ αφήσει πίσω.
«Η Ερωμένη και η Σκιά της» είναι σαν το φαινόμενο της χιονοστιβάδας. Η κάθοδος στην τρέλα μπορεί να είναι μόνο των ηρώων αλλά δίνεται τόσο ζωντανά που ο αναγνώστης κατεβαίνει μαζί τους. Η κοινωνική ταυτότητα είναι σαν ηφαίστειο που δεν έχει ξυπνήσει, ενεργό. Δεν ξέρεις τι θα το πυροδοτήσει. Για να χαθεί πρέπει να αφανιστεί μαζί με τον ξενιστή του. Ένα μυθιστόρημα που αφυπνίζει μνήμες, που πυροδοτεί σκέψεις και, κλείνοντας, σ’ αφήνει μόνο με τον εαυτό σου.
Τρεις πρωταγωνιστές και μία απουσία. Ο Πέτρος Μάρκελλος παίζει τον πιο δυνατό ρόλο, όντας απών. Χλευάζει με το θάνατό του τη ζωή της αγαπημένης του, τη ζωή των θαυμαστών τους κι ενός αγνώστου. Η απουσία του είναι δυνατότερη από την παρουσία των ίδιων των ηρώων. Ενδόμυχα, ζηλεύουν αυτή την απουσία, την επιθυμούν, την επιδιώκουν. Η Απουσία, όσο μελετημένη, αναμενόμενη, συρρικνωμένη κι αν είναι, πολλαπλασιάζεται, σε κατατρώει και αναπτύσσει την απουσία που κρύβεται μέσα σ’ εσένα. Το μυθιστόρημα παίζει με την απουσία αυτή, όπως τα σκοινιά μπορεί να παίζουν με τις μαριονέτες ενός θεάτρου.
Η ιστορία της Ευρυδίκης και του Πέτρου τελειώνει. Το μυθιστόρημα κάνει τον κύκλο του και ο συγγραφέας σταματά πια να γράφει, ν’ αφηγείται και φεύγει. Η αίσθηση, όμως, που σου αφήνει το κείμενο, δεν φεύγει, αφήνοντας μια διαρκή εντύπωση στον αναγνώστη.