What do you think?
Rate this book
Skrzat
On pokochał człowieka, wbrew swojej naturze.
Ona wyrzekła się swej natury, by dać szansę miłości.
W miasteczku Darkwind legendy o skrzatach wcale nie są bajką – są ostrzeżeniem. Wśród mgieł i starych budynków kryją się sekrety, które potrafią odmienić ludzkie życie. Emma, siedemnastoletnia dziewczyna z rodziny zastępczej, przyjeżdża tu przypadkiem. Chce tylko rysować, żyć życiem zwyczajnej nastolatki i wreszcie odkryć tajemnicę swojego pochodzenia. Jednak w cieniu Darkwind czai się Olaf, który skrywa stulecia sekretów i uczucie nieznające granic czasu.
Trzy wieki wcześniej Klaus zakochał się w człowieku i sprzeciwił własnej naturze. Jego miłość przyniosła szczęście, ale też klątwę, której echo dociera aż do czasów Emmy. Losy Klausa i Emmy splatają się, zmuszając ich do decyzji, które mogą kosztować więcej niż jedno życie.
W Darkwind nic nie jest tym, czym się wydaje, a największym wymiarem uczucia staje się wolność.
Ona wyrzekła się swej natury, by dać szansę miłości.
W miasteczku Darkwind legendy o skrzatach wcale nie są bajką – są ostrzeżeniem. Wśród mgieł i starych budynków kryją się sekrety, które potrafią odmienić ludzkie życie. Emma, siedemnastoletnia dziewczyna z rodziny zastępczej, przyjeżdża tu przypadkiem. Chce tylko rysować, żyć życiem zwyczajnej nastolatki i wreszcie odkryć tajemnicę swojego pochodzenia. Jednak w cieniu Darkwind czai się Olaf, który skrywa stulecia sekretów i uczucie nieznające granic czasu.
Trzy wieki wcześniej Klaus zakochał się w człowieku i sprzeciwił własnej naturze. Jego miłość przyniosła szczęście, ale też klątwę, której echo dociera aż do czasów Emmy. Losy Klausa i Emmy splatają się, zmuszając ich do decyzji, które mogą kosztować więcej niż jedno życie.
W Darkwind nic nie jest tym, czym się wydaje, a największym wymiarem uczucia staje się wolność.
320 pages, Paperback
Published January 1, 2025
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 8 of 8 reviews
February 20, 2026
To jest tak pięknie bajkowe. Cudowne.
July 23, 2026
Olaf 😭😭😭😭😭😭
July 31, 2026
Wspaniale czytało mi się tą książkę! Szczególnie zapadły mi w pamięć rozdziały z przeszłości i wątek sztuki (też uwielbiam rysować 🫶), totalnie czułam tą magię między stronami! Momentami ta historia, szczególnie na początku, dawała mi vibe "Tajemniczego ogrodu" 💗
Jedynie na początku nie moglam się trochę wkręcić w wydarzenia, jednak im dalej w las, tym bardziej się wciągnęłam! 👀 Polecam 🩷
Jedynie na początku nie moglam się trochę wkręcić w wydarzenia, jednak im dalej w las, tym bardziej się wciągnęłam! 👀 Polecam 🩷
September 29, 2026
„Skrzat” jest przedziwnym tworem.
Został podzielony na dwie części – teraźniejszą, obserwowaną oczami 17-letniej Emmy, i przeszłą, opisującą historię życia skrzata Klausa. Część Klausa czyta się – istotnie – trochę jak baśń. Ta książka nie za bardzo lubi się z ideą „show, don’t tell”. Kiedy jednak mamy do czynienia z przekrojem przez wieki, jestem w stanie przymknąć na to oko. Myślę, że taki styl ma wtedy sens – gdy służy skondensowaniu dziesięcioleci w jedną, liniową opowieść. W jego fragmentach przeplata się też więcej magii, a sama narracja jest o wiele bardziej bezpośrednia. Nie umiem stwierdzić, czy błyszczałyby tak, gdyby cała książka skupiała się tylko na nich, ale w tym zestawieniu były definitywnie tymi bardziej interesującymi rozdziałami.
Część Emmy czyta się z kolei jak średnio angażujący romans, w którym 200(+)-letni chłop groomuje licealistkę, ale jest to zupełnie w porządku, bo jest wszakże piękny, magiczny i ma tragiczną przeszłość. Myślę, że ta książka mogłaby mi przypaść do gustu, gdybym czytała ją tak… z piętnaście lat temu, czyli wtedy, kiedy uwielbiałam „Zmierzch”. Kiedy większość z nas uwielbiała „Zmierzch”. Czemu te bohaterki zawsze muszą być jeszcze w liceum? Chociaż nie ukrywam, jest coś niezwykle zabawnego w tym, że Olaf myśli sam do siebie, że to jakieś niestosowne, kiedy starsze panie rozpływają się nad jego urodą, kiedy sam „przeżył je trzy razy”, ale całowanie się z nastolatką (więcej niż jedną!) nie wywołuje już żadnych tego typu oporów. Szczerze myślę, że ta historia byłaby dla mnie właśnie o wiele bardziej urokliwa, gdyby skupiono się na nim bardziej jako postaci jej mentora i opiekuna, który czerpie ze stuleci swojego doświadczenia, zamiast rozwijać tu wątek romantyczny. No, ale co kto lubi.
Nie ma tu żadnej tajemnicy, bo niemal wszystko, co mogłoby być jakimś zwrotem akcji, zdradzone jest już w opisie. Nie wszystkie książki muszą ociekać intrygami, ale jeśli tego właśnie szukacie, to tu dreszczyku emocji nie znajdziecie. Czyta się ją szybko i lekko, rozumiem też, dlaczego końcówka niektórych wzrusza. Obawiam się, że dla mnie Emma była trochę zbyt nudną protagonistką, by zaczęło mi zależeć na jej losie. Ma jedną cechę charakteru – lubi rysować. Chyba że bycie sierotą uznamy również za cechę charakteru. W każdym razie, przez całą książkę główna bohaterka nie robi ze sobą absolutnie nic ciekawego. Nawet w wątku poszukiwania jej biologicznej matki odgrywa zupełnie znikomą rolę – to Olaf odwala za nią całą robotę, na dodatek w większości robi to off-page. Naprawdę, druga linia czasowa dźwiga całą tę książkę na swoich barkach.
…Ach, dobra, macie mnie. Nigdy nie sięgnęłabym po tę pozycję, gdyby okładka nie wyglądała tak ładnie. Wypełnia mnie jednak niepokojem fakt, że na karcie redakcyjnej nie jest wypisany autor ilustracji, a w portfolio osoby odpowiedzialnej za „projekt okładki” nie znalazłam żadnych prac w podobnym stylu. If you’re catching my drift.
Został podzielony na dwie części – teraźniejszą, obserwowaną oczami 17-letniej Emmy, i przeszłą, opisującą historię życia skrzata Klausa. Część Klausa czyta się – istotnie – trochę jak baśń. Ta książka nie za bardzo lubi się z ideą „show, don’t tell”. Kiedy jednak mamy do czynienia z przekrojem przez wieki, jestem w stanie przymknąć na to oko. Myślę, że taki styl ma wtedy sens – gdy służy skondensowaniu dziesięcioleci w jedną, liniową opowieść. W jego fragmentach przeplata się też więcej magii, a sama narracja jest o wiele bardziej bezpośrednia. Nie umiem stwierdzić, czy błyszczałyby tak, gdyby cała książka skupiała się tylko na nich, ale w tym zestawieniu były definitywnie tymi bardziej interesującymi rozdziałami.
Część Emmy czyta się z kolei jak średnio angażujący romans, w którym 200(+)-letni chłop groomuje licealistkę, ale jest to zupełnie w porządku, bo jest wszakże piękny, magiczny i ma tragiczną przeszłość. Myślę, że ta książka mogłaby mi przypaść do gustu, gdybym czytała ją tak… z piętnaście lat temu, czyli wtedy, kiedy uwielbiałam „Zmierzch”. Kiedy większość z nas uwielbiała „Zmierzch”. Czemu te bohaterki zawsze muszą być jeszcze w liceum? Chociaż nie ukrywam, jest coś niezwykle zabawnego w tym, że Olaf myśli sam do siebie, że to jakieś niestosowne, kiedy starsze panie rozpływają się nad jego urodą, kiedy sam „przeżył je trzy razy”, ale całowanie się z nastolatką (więcej niż jedną!) nie wywołuje już żadnych tego typu oporów. Szczerze myślę, że ta historia byłaby dla mnie właśnie o wiele bardziej urokliwa, gdyby skupiono się na nim bardziej jako postaci jej mentora i opiekuna, który czerpie ze stuleci swojego doświadczenia, zamiast rozwijać tu wątek romantyczny. No, ale co kto lubi.
Nie ma tu żadnej tajemnicy, bo niemal wszystko, co mogłoby być jakimś zwrotem akcji, zdradzone jest już w opisie. Nie wszystkie książki muszą ociekać intrygami, ale jeśli tego właśnie szukacie, to tu dreszczyku emocji nie znajdziecie. Czyta się ją szybko i lekko, rozumiem też, dlaczego końcówka niektórych wzrusza. Obawiam się, że dla mnie Emma była trochę zbyt nudną protagonistką, by zaczęło mi zależeć na jej losie. Ma jedną cechę charakteru – lubi rysować. Chyba że bycie sierotą uznamy również za cechę charakteru. W każdym razie, przez całą książkę główna bohaterka nie robi ze sobą absolutnie nic ciekawego. Nawet w wątku poszukiwania jej biologicznej matki odgrywa zupełnie znikomą rolę – to Olaf odwala za nią całą robotę, na dodatek w większości robi to off-page. Naprawdę, druga linia czasowa dźwiga całą tę książkę na swoich barkach.
…Ach, dobra, macie mnie. Nigdy nie sięgnęłabym po tę pozycję, gdyby okładka nie wyglądała tak ładnie. Wypełnia mnie jednak niepokojem fakt, że na karcie redakcyjnej nie jest wypisany autor ilustracji, a w portfolio osoby odpowiedzialnej za „projekt okładki” nie znalazłam żadnych prac w podobnym stylu. If you’re catching my drift.
May 21, 2026
„𝓑ą𝓭ź 𝓶𝓸𝓲𝓶 𝓼𝓾𝓶𝓲𝓮𝓷𝓲𝓮𝓶 𝓲 𝓹𝓻𝔃𝔂𝓳𝓪𝓬𝓲𝓮𝓵𝓮𝓶. 𝓑ą𝓭ź 𝓶𝓸𝓳ą 𝓶𝓲ł𝓸ś𝓬𝓲ą“
💜 Ta książka jest WSPANIAŁA, naprawdę dawno nie czytałam czegoś tak bajkowego! Już sam zamysł Skrzata wydawał się ciekawy ale jeśli połączymy to z świetną narracją, dwoma różnymi czasami (przeszłością i teraźniejszością) oraz wyróżniającym się wątkiem romantycznym to wyjdzie nam totalne cudo jakim jest ta książka. Oczywiście chyba nie muszę mówić, że styl pisania Agnieszki jest ogromnie przyjemny przez co Skrzata czytało się bardzo szybko, dodatkowo fabuła z każdym rozdziałem robiła się coraz ciekawsza do tego stopnia, że za nic nie mogłam oderwać się od kolejnych stron.
💜 Jeśli mowa o bohaterach to zacznę tu oczywiście od Olafa, to jest ten typ męża książkowego którego potrzeba więcej na polskich bookmediach. Ten jego aktualny charakter a dodatkowo zmiana na lrzestni lat którą obserwujemy podczas czytania, coś wspaniałego (dosłownie potrzebuje więcej). Co do Emmy, jest świetną, silną bohaterką a dodatkowo kocha rysować więc od samego początku była mojemu sercu jak niewiele innych książkowych postaci.
💜 Z faktu, że jestem na rozszerzonym polskim muszę też dodać, że widzę w całej książce kilka naprawdę dobrych kontekstów do rozprawek co moim zdaniem też jest naprawdę dużym plusem (i zdecydowanie sama z niego skorzystam 🤭)
💜 A więc czy warto sięgnąć po Skrzata? ZDECYDOWANIE TAK! I to niezależnie od wieku bo ta książka nadaje się tak naprawdę dla każdego. Dlatego jeżeli jeszcze tego nie robiliście to zachęcam do zakupu własnego egzemplarza 🫶
💜 Ta książka jest WSPANIAŁA, naprawdę dawno nie czytałam czegoś tak bajkowego! Już sam zamysł Skrzata wydawał się ciekawy ale jeśli połączymy to z świetną narracją, dwoma różnymi czasami (przeszłością i teraźniejszością) oraz wyróżniającym się wątkiem romantycznym to wyjdzie nam totalne cudo jakim jest ta książka. Oczywiście chyba nie muszę mówić, że styl pisania Agnieszki jest ogromnie przyjemny przez co Skrzata czytało się bardzo szybko, dodatkowo fabuła z każdym rozdziałem robiła się coraz ciekawsza do tego stopnia, że za nic nie mogłam oderwać się od kolejnych stron.
💜 Jeśli mowa o bohaterach to zacznę tu oczywiście od Olafa, to jest ten typ męża książkowego którego potrzeba więcej na polskich bookmediach. Ten jego aktualny charakter a dodatkowo zmiana na lrzestni lat którą obserwujemy podczas czytania, coś wspaniałego (dosłownie potrzebuje więcej). Co do Emmy, jest świetną, silną bohaterką a dodatkowo kocha rysować więc od samego początku była mojemu sercu jak niewiele innych książkowych postaci.
💜 Z faktu, że jestem na rozszerzonym polskim muszę też dodać, że widzę w całej książce kilka naprawdę dobrych kontekstów do rozprawek co moim zdaniem też jest naprawdę dużym plusem (i zdecydowanie sama z niego skorzystam 🤭)
💜 A więc czy warto sięgnąć po Skrzata? ZDECYDOWANIE TAK! I to niezależnie od wieku bo ta książka nadaje się tak naprawdę dla każdego. Dlatego jeżeli jeszcze tego nie robiliście to zachęcam do zakupu własnego egzemplarza 🫶
July 19, 2026
4/5
Powiem szczerze- na początku nie byłam przekonana do tej książki. Chyba też duży wpływ na moje odczucia miał fakt, że słuchałam „Skrzata” w audiobooku. Sam pomysł na fabułę jest bardzo fajny i od momentu, kiedy poznajemy drugą historię tej powieści (dziejącą się w przeszłości) lektura zaczęła mi się bardziej podobać. Nie byłam jakoś mocno wciągnięta w książkę, ale też nie wynudziłam się. Akcja jest dość spokojna, co akurat do tej książki pasuje. Największą fanką bohaterów nie jestem, tak samo jak wątku romantycznego, ale przyjemnie się o nich czytało. Natomiast jestem zakochana w drugiej historii- czułam się, jakbym czytała jakąś legendę z mocnym przesłaniem. Myślę, że to koniec podniósł opinię o tej książce (totalnie się tego nie spodziewałam), po którym czułam się pusta, co było chyba gorszym doświadczeniem niż płacz. Książka wzbudziła we mnie również mnóstwo refleksji na temat życia, czego po książce Agi się nie spodziewałam. Nie jest to najlepsza książka autorki, ale też żałuję, że nie „przeczytałam” jej, gdyż moje odczucia mogłyby być inne. Jednak bardzo cenię koncept tej książki i polecam spróbować:)
Powiem szczerze- na początku nie byłam przekonana do tej książki. Chyba też duży wpływ na moje odczucia miał fakt, że słuchałam „Skrzata” w audiobooku. Sam pomysł na fabułę jest bardzo fajny i od momentu, kiedy poznajemy drugą historię tej powieści (dziejącą się w przeszłości) lektura zaczęła mi się bardziej podobać. Nie byłam jakoś mocno wciągnięta w książkę, ale też nie wynudziłam się. Akcja jest dość spokojna, co akurat do tej książki pasuje. Największą fanką bohaterów nie jestem, tak samo jak wątku romantycznego, ale przyjemnie się o nich czytało. Natomiast jestem zakochana w drugiej historii- czułam się, jakbym czytała jakąś legendę z mocnym przesłaniem. Myślę, że to koniec podniósł opinię o tej książce (totalnie się tego nie spodziewałam), po którym czułam się pusta, co było chyba gorszym doświadczeniem niż płacz. Książka wzbudziła we mnie również mnóstwo refleksji na temat życia, czego po książce Agi się nie spodziewałam. Nie jest to najlepsza książka autorki, ale też żałuję, że nie „przeczytałam” jej, gdyż moje odczucia mogłyby być inne. Jednak bardzo cenię koncept tej książki i polecam spróbować:)
October 23, 2026
"𝐵𝑎𝑐́ 𝑠𝑖𝑒̨ 𝑡𝑜 𝑛𝑖𝑐 𝑡𝑟𝑢𝑑𝑛𝑒𝑔𝑜, 𝑧𝑎𝑚𝑖𝑒𝑛𝑖𝑐́ 𝑠𝑡𝑟𝑎𝑐ℎ
𝑤 𝑐𝑖𝑒𝑘𝑎𝑤𝑜𝑠́𝑐́ 𝑡𝑜 𝑝𝑟𝑎𝑤𝑑𝑧𝑖𝑤𝑦 𝑤𝑦𝑐𝑧𝑦𝑛."
Z każdą kolejną stroną zatracałam się coraz bardziej. To, co mnie niezwykle ujęło w tej historii to klimat powieści 🥹 Hmm... jakby Wam to przedstawić... wyobraźcie sobie spowity mrokiem las, stary zamek zasnuty mgłą w jesienną pogodę w angielskim miasteczku... Przytulną kawiarenkę, w której wnętrzu unosi się zapach świeżo parzonej kawy, sernika i szarlotki... Widzicie to? Ja właśnie tak to sobie wyobrażam.
Pokochałam bohaterów za ich osobowości i nie tylko. Historia Marii, Klausa, Olafa i Emmy to coś więcej. Uczą, że każdy zasługuje na miłość, bez względu na wszystko. Że to uczucie, które swoją wyjątkowością pokazuje, iż każdy jest gotów by kochać i by być kochanym. Że błędy są rzeczą ludzką, ale to czy wyciągniemy z nich konsekwencje i pobiegniemy przed siebie bez odwracania się za siebie zależy od nas.
{Patronat medialny}
𝑤 𝑐𝑖𝑒𝑘𝑎𝑤𝑜𝑠́𝑐́ 𝑡𝑜 𝑝𝑟𝑎𝑤𝑑𝑧𝑖𝑤𝑦 𝑤𝑦𝑐𝑧𝑦𝑛."
Z każdą kolejną stroną zatracałam się coraz bardziej. To, co mnie niezwykle ujęło w tej historii to klimat powieści 🥹 Hmm... jakby Wam to przedstawić... wyobraźcie sobie spowity mrokiem las, stary zamek zasnuty mgłą w jesienną pogodę w angielskim miasteczku... Przytulną kawiarenkę, w której wnętrzu unosi się zapach świeżo parzonej kawy, sernika i szarlotki... Widzicie to? Ja właśnie tak to sobie wyobrażam.
Pokochałam bohaterów za ich osobowości i nie tylko. Historia Marii, Klausa, Olafa i Emmy to coś więcej. Uczą, że każdy zasługuje na miłość, bez względu na wszystko. Że to uczucie, które swoją wyjątkowością pokazuje, iż każdy jest gotów by kochać i by być kochanym. Że błędy są rzeczą ludzką, ale to czy wyciągniemy z nich konsekwencje i pobiegniemy przed siebie bez odwracania się za siebie zależy od nas.
{Patronat medialny}
February 20, 2026
Aaaaa! kocham, nie mam słów
Displaying 1 - 8 of 8 reviews