Aangrijpende debuutroman over de verdwijning van een broer.
De broer van Wolf is tien jaar geleden verdwenen. Wolf heeft het al die tijd niet onder ogen kunnen zien, maar hij besluit nu op zoek te gaan naar wat de vermissing voor hem betekent. Hij laat zijn huis en ouders achter en begint zijn zoektocht, via Berlijn en Boedapest naar Barcelona, Tel Aviv en New York. Het is een reis naar zijn jeugd, naar voorbije vriendschappen en liefdes. Broer is een roman over een onvoltooid leven, de afstand tussen mensen en het gezin dat achterblijft.
‘Ik durf zijn naam niet te vaak te gebruiken. Ik ben bang dat die aan kracht verliest, nu de persoon die bij de naam hoort gestopt is met luisteren. Dat heeft een leraar me een keer gezegd. Als je een woord te vaak herhaalt, wordt het betekenisloos.’
De broer van Maurits de Bruijn is vermist sinds mei 1999. Maurits was toen vijftien jaar. Dertien jaar later schrijft hij deze indrukwekkende coming of age-roman. Zijn observaties zijn scherp, zijn stijl intrigerend. De zin in het manuscript die meteen mijn aandacht trok: ‘Mijn moeder is de minst saaie persoon die ik ken.’
Maurits de Bruijn (1984) schreef eerder de romans 'Broer' en 'De achterkant van de zon'. Van zijn hand verscheen tevens het non-fictieboek 'Ook mijn Holocaust' en de bundel 'Op de sofa. Essays over therapie en het leven'. Daarnaast is hij redacteur van kunsttijdschrift Mister Motley.
Prachtig en aangrijpend verhaal over het zoeken in brede zin (naar eigen identiteit, naar de zin van relaties, naar je plek binnen het gezin) en het zoeken naar een broer in het bijzonder. De eerste pagina begint gelijk al mooi en dat geldt voor heel veel beschrijvingen: "Wanneer iemand heel dicht bij je staat en weggaat. Verdwijnt, eigenlijk. Dan komt het verdriet in kleine stukjes. Het overvalt je. Soms voel je je schuldig omdat je niet verdrietig bent geweest. Een avond, een maand, een jaar." Prachtig. Of: "Eenzaamheid zit hier in de wind. Zodra je op straat loopt omringt het je, adem je het in. Hier kan ik ontdekken hoe het voelt om alleen te zijn. Jezelf zijn is alleen zijn. Anderen vertroebelen je ik. Compromissen maken je karakter diffuus. Je bent puur als je alleen bent." Maurits de Bruijns schrijfwijze is echt indrukwekkend, ik zou zeggen: hup, lees dit.
Wat een geweldig boek. In het begin vond ik het vreselijk en ik wilde het als het ware uit kwaadheid in de hoek werpen. Maar het was op de ereader, dus dat hd geen zin. Het lag aan de schrijfstijl waar ik moeite mee had. Maar ik las door en wat ik niet verwachtte gebeurde toch. Ik werd helemaal meegetrokken in die stijl en ik vond het geweldig. Origineel, creatief, ontroerend, spannend, verfrissend, geniale vondsten... ja helemaal mijn boek.
Prachtig boek. Het grijpt naar de keel en doet je weemoedig terugdenken aan alle verloren vriendschappen en mensen die gestorven zijn, terwijl je tegelijkertijd leest en weet dat 'vermist' nog iets heel anders is door het eeuwige vraagteken en het potentieel van wat had kunnen zijn. De cynische beschrijving van de steden komt exact overeen met hoe ik de meeste steden ervaren heb, al kan ik over tel Aviv niet meespreken.