What do you think?
Rate this book
Poławiacze sunu
Nie każdy upadek kończy się na dnie. Czasem dno jest dopiero początkiem drogi.
Życie Martena, oficera marynarki Koralowego Lorda, miało być prostą ścieżką ku zaszczytom. Skończyło się jednak na polu bitwy, w krwi kompanów, gdzie dwa księżyce zwiastowały szaleństwo. Aby przeżyć, Marten musiał sięgnąć po sunu - narkotyk, który raz skosztowany, staje się jedynym panem i władcą. To wyrok zapisany w żyłach, przed którym nie ma ucieczki.
Oto historia dwóch braci, których los rozdzielił, a ambicja i błędy przeszłości znów pchnęły ku sobie. Starszego, który walczy o resztki godności w oparach magicznego głodu, i młodszego, Cobara, który w pogoni za wielkością zbyt często zapomina, że dno rzeki jest bliżej niż szczyt masztu.
To kronika świata, gdzie salwy burtowe i świst korsarskich kordelasów zagłuszają szept politycznych intryg. Magia nie jest tu darem bogów, lecz bronią, która najpierw uzależnia, a potem pożera duszę i ciało. A gdy wielka polityka zderza się z desperacją wyjętych spod prawa, jedno pozostaje pewne - każda decyzja ma swoją cenę, najczęściej płaconą krwią.
Życie Martena, oficera marynarki Koralowego Lorda, miało być prostą ścieżką ku zaszczytom. Skończyło się jednak na polu bitwy, w krwi kompanów, gdzie dwa księżyce zwiastowały szaleństwo. Aby przeżyć, Marten musiał sięgnąć po sunu - narkotyk, który raz skosztowany, staje się jedynym panem i władcą. To wyrok zapisany w żyłach, przed którym nie ma ucieczki.
Oto historia dwóch braci, których los rozdzielił, a ambicja i błędy przeszłości znów pchnęły ku sobie. Starszego, który walczy o resztki godności w oparach magicznego głodu, i młodszego, Cobara, który w pogoni za wielkością zbyt często zapomina, że dno rzeki jest bliżej niż szczyt masztu.
To kronika świata, gdzie salwy burtowe i świst korsarskich kordelasów zagłuszają szept politycznych intryg. Magia nie jest tu darem bogów, lecz bronią, która najpierw uzależnia, a potem pożera duszę i ciało. A gdy wielka polityka zderza się z desperacją wyjętych spod prawa, jedno pozostaje pewne - każda decyzja ma swoją cenę, najczęściej płaconą krwią.
496 pages, Paperback
First published March 13, 2026
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 48 reviews
Did Not Finish
April 7, 2026Może jak mnie kiedys jakas recenzja mocno zachęci to do tego wrócę, ale na chwilę obecną moje zaangażowanie i ciekawość co się dalej zdarzy wynosi okrągłe 0
July 10, 2026
Zaczynało się dobrze… Nie podobał mi się system magiczny, który był przesadnie prosty i niewyjaśniony. Sunu, czyli narkotyk, który po zażyciu robi z ciebie czarodzieja. I to takiego, który może chyba wszystko, wystarczy się skupić.
Moralizatorska końcówka była okropna. I pokazywała kolejny dziwny aspekt tego systemu.
Poławianie narkotyku… Tak. Istniało, ale też moim zdaniem za mało uwagi było mu poświęcone. Chciałbym wiedzieć więcej, jak to działa.
Fabuła była liniowa na plus, ale wydawała mi się chaotyczna.
Ocena: 2,0.
Moralizatorska końcówka była okropna. I pokazywała kolejny dziwny aspekt tego systemu.
Poławianie narkotyku… Tak. Istniało, ale też moim zdaniem za mało uwagi było mu poświęcone. Chciałbym wiedzieć więcej, jak to działa.
Fabuła była liniowa na plus, ale wydawała mi się chaotyczna.
Ocena: 2,0.
April 6, 2026
2.75* Nie mogłam się w to w ogóle wciągnąć :(
March 19, 2026
Poławiacze Sunu to piracka historia, której nie wiedziałem, że tak potrzebuję. To świetna książka i bardzo udany debiut, o którym powinno być ZDECYDOWANIE głośniej!
Początkowe założenia samej historii są dość proste - skupia się ona na perypetiach dwóch braci: szanowanego w marynarce nawigatora Martena oraz jego brata lekkoducha, Cobara. Pierwszy z nich staje do fatalnego w skutkach pojedynku, a drugi robi kolejny krok, by popsuć swoją reputację na Archipelagu Tysiąca Wysp, wplątując się w problem natury męsko-damskiej. To dopiero początek przygody, która obfituje w rum, morskie przygody, bitwy, towarzyszy na śmierć i życie, pojedynki na rapier i... orki.
I choć to debiut, zdecydowanie odstaje od podobnych książek w swojej kategorii. Choć wciąż jest to dość lekka historia, ma dobrze zbudowany świat, nakreśloną politykę zagraniczną, historie bohaterów (również tych drugoplanowych) i podłoże systemu magicznego. Postaci niejednokrotnie stają przed trudnymi wyborami, jednak nie brakuje również momentów humorystycznych, które świetnie je równoważą.
Totalnie polecam dać szansę, a ja zdecydowanie będę śledził dalszą karierę autora, bo jeśli to jest debiut to nie mogę się doczekać kolejnych historii spod jego pióra.
Początkowe założenia samej historii są dość proste - skupia się ona na perypetiach dwóch braci: szanowanego w marynarce nawigatora Martena oraz jego brata lekkoducha, Cobara. Pierwszy z nich staje do fatalnego w skutkach pojedynku, a drugi robi kolejny krok, by popsuć swoją reputację na Archipelagu Tysiąca Wysp, wplątując się w problem natury męsko-damskiej. To dopiero początek przygody, która obfituje w rum, morskie przygody, bitwy, towarzyszy na śmierć i życie, pojedynki na rapier i... orki.
I choć to debiut, zdecydowanie odstaje od podobnych książek w swojej kategorii. Choć wciąż jest to dość lekka historia, ma dobrze zbudowany świat, nakreśloną politykę zagraniczną, historie bohaterów (również tych drugoplanowych) i podłoże systemu magicznego. Postaci niejednokrotnie stają przed trudnymi wyborami, jednak nie brakuje również momentów humorystycznych, które świetnie je równoważą.
Totalnie polecam dać szansę, a ja zdecydowanie będę śledził dalszą karierę autora, bo jeśli to jest debiut to nie mogę się doczekać kolejnych historii spod jego pióra.
March 23, 2026
Marynistyczne fantasy to wciąż rzadkość, dlatego sam pomysł na świat w „Poławiaczach sunu” Michała Organiściaka to ciekawy powiew świeżości. Niestety, to jedyny jasny punkt tej książki. Gdzieś na horyzoncie majaczył potencjał, ale cała reszta tonie w morzu błędów warsztatowych, przez co debiut ten jest zwyczajnie nieangażujący i błyskawicznie ulatuje z pamięci.
Największym problemem powieści jest to, że autor sam chyba nie wie, o czym chciał napisać i jaką historię prowadzi. Tytułowe "poławianie" narkotyku (sunu) to czysty żart takie zjawisko na łamach książki występuje w dopiero w połowie, a sam motyw sunu jest ograny skrajnie słabo. Coś na czym można oprzeć narracje i stworzyć bardzo ciekawą historie jest po prostu gdzieś w tle. Czasem działa jako motor napędowy ale brak tam głębi.
Fabuła przypomina pozszywanego potwora Frankensteina. Książka nie potrafi się zdecydować, czy jest kameralną opowieścią, czy wielkoskalową epopeją czytelnik cały czas czuje drastyczne skoki skali. Intrygi wrzucane są zupełnie losowo co 5-6 rozdziałów. Gdzieś na początku kręci się mroczny, edgy ziomek (z którym pojedynkuje się Marten)z ma motywem zemsty, a jak działa upływ czasu w tej powieści, nie wie chyba absolutnie nikt. To jeden wielki bałagan. Ostatecznie pod koniec czujemy, że to taka historia skali średniej??? I gues?
Koszmarne zarządzanie perspektywą (POV) i zabite tempo. Sposób prowadzenia narracji to absolutna katastrofa, która bezlitośnie wybija z rytmu. Zamiast oprzeć historię na naturalnym POV głównych graczy (Marten, jego brat i Vlad), autor wprowadza niepotrzebny chaos. Rozdziały z udziałem Vlada to festiwal nietrafionych decyzji. Z niewiadomych przyczyn nie dostajemy jego własnej perspektywy. Zamiast tego autor serwuje nam POV mnóstwa całkowicie losowych postaci z tła, które wprowadzono tylko po to, by na koniec wpadły na Vlada. Ten zabieg całkowicie psuje tempo i sprawia, że historia niemiłosiernie się rozjeżdża, bo zanim ta postać dojdzie do Vlada to musi wykonać x rzeczy.
Kreacja bohaterów to istny Disney opiera się na tak znanych i wyświechtanych archetypach oraz schematach, żeby czytelnik przypadkiem nie zmęczył się głębszą analizą tekstu. Główni bohaterowie, Marten i Cobar, są boleśnie nijacy i kompletnie pozbawieni charyzmy. Nie dają żadnego powodu, by angażować się w ich losy czy im kibicować. Cobar gdzieś tam ma zakopany potencjał i da się z niego coś wyksztusić. Marten to niestety typowy main hero bez chakteru z animacji wczesnych 2000. Widzisz tą postać wiesz, że to dobry koleś i główny bohater nic więcej o nim nie powiesz. A Vlad to typowy złodupca z animacji disneya.
Oddzielna krytyka należy się kreacji postaci kobiecych, które zostały potraktowane skrajnie powierzchownie. Można je sprowadzić do miana "kobieta w tle", a fakt, że 3/4 z nich to byłe prostytutki, jest po prostu leniwym i słabym zabiegiem.
Sceny akcji są napisane poprawnie widać, że autor potrafi złożyć do kupy walkę czy dynamiczną potyczkę. Problem w tym, że całkowicie brakuje im dramatyzmu. Przez to, że (jak wspominałem wcześniej) nie zależy nam na bohaterach, starcia nie budzą napięcia i brakuje w nich odczuwalnej stawki. Po prostu się dzieją.
Rozmowy między postaciami wypadają w miarę okej. Dialogi w większości się kleją i brzmią w miarę naturalnie, choć raczej nie znajdziemy tu cytatów, które zapadną w pamięć na dłużej. Spełniają swoją funkcję i tyle.
Kwestia humoru w książkach to zawsze sprawa subiektywna. Autor próbuje rozładowywać napięcie żartami, ale ten rodzaj humoru zwyczajnie do mnie nie trafił. To po prostu nie mój klimat, przez co żarty częściej mijały się z celem, niż wywoływały uśmiech.
„Poławiacze sunu” to książka, w której autor nie wiedział, w jakim kierunku chce podążać. Pomijając chlubny wyjątek rzadko spotykanych klimatów marynistycznych, brakuje tu angażującej historii, wyrazistych postaci i spójnej wizji. To debiut, o którym niestety bardzo szybko się zapomina. Gdzieś potencjał w tej książce jest. Niestety jest głęboko zakopany. 2/5 Głownie dlatego, że dalej jest to czytelne bez wyrywania sobie sobie włosów z głowy.
Największym problemem powieści jest to, że autor sam chyba nie wie, o czym chciał napisać i jaką historię prowadzi. Tytułowe "poławianie" narkotyku (sunu) to czysty żart takie zjawisko na łamach książki występuje w dopiero w połowie, a sam motyw sunu jest ograny skrajnie słabo. Coś na czym można oprzeć narracje i stworzyć bardzo ciekawą historie jest po prostu gdzieś w tle. Czasem działa jako motor napędowy ale brak tam głębi.
Fabuła przypomina pozszywanego potwora Frankensteina. Książka nie potrafi się zdecydować, czy jest kameralną opowieścią, czy wielkoskalową epopeją czytelnik cały czas czuje drastyczne skoki skali. Intrygi wrzucane są zupełnie losowo co 5-6 rozdziałów. Gdzieś na początku kręci się mroczny, edgy ziomek (z którym pojedynkuje się Marten)z ma motywem zemsty, a jak działa upływ czasu w tej powieści, nie wie chyba absolutnie nikt. To jeden wielki bałagan. Ostatecznie pod koniec czujemy, że to taka historia skali średniej??? I gues?
Koszmarne zarządzanie perspektywą (POV) i zabite tempo. Sposób prowadzenia narracji to absolutna katastrofa, która bezlitośnie wybija z rytmu. Zamiast oprzeć historię na naturalnym POV głównych graczy (Marten, jego brat i Vlad), autor wprowadza niepotrzebny chaos. Rozdziały z udziałem Vlada to festiwal nietrafionych decyzji. Z niewiadomych przyczyn nie dostajemy jego własnej perspektywy. Zamiast tego autor serwuje nam POV mnóstwa całkowicie losowych postaci z tła, które wprowadzono tylko po to, by na koniec wpadły na Vlada. Ten zabieg całkowicie psuje tempo i sprawia, że historia niemiłosiernie się rozjeżdża, bo zanim ta postać dojdzie do Vlada to musi wykonać x rzeczy.
Kreacja bohaterów to istny Disney opiera się na tak znanych i wyświechtanych archetypach oraz schematach, żeby czytelnik przypadkiem nie zmęczył się głębszą analizą tekstu. Główni bohaterowie, Marten i Cobar, są boleśnie nijacy i kompletnie pozbawieni charyzmy. Nie dają żadnego powodu, by angażować się w ich losy czy im kibicować. Cobar gdzieś tam ma zakopany potencjał i da się z niego coś wyksztusić. Marten to niestety typowy main hero bez chakteru z animacji wczesnych 2000. Widzisz tą postać wiesz, że to dobry koleś i główny bohater nic więcej o nim nie powiesz. A Vlad to typowy złodupca z animacji disneya.
Oddzielna krytyka należy się kreacji postaci kobiecych, które zostały potraktowane skrajnie powierzchownie. Można je sprowadzić do miana "kobieta w tle", a fakt, że 3/4 z nich to byłe prostytutki, jest po prostu leniwym i słabym zabiegiem.
Sceny akcji są napisane poprawnie widać, że autor potrafi złożyć do kupy walkę czy dynamiczną potyczkę. Problem w tym, że całkowicie brakuje im dramatyzmu. Przez to, że (jak wspominałem wcześniej) nie zależy nam na bohaterach, starcia nie budzą napięcia i brakuje w nich odczuwalnej stawki. Po prostu się dzieją.
Rozmowy między postaciami wypadają w miarę okej. Dialogi w większości się kleją i brzmią w miarę naturalnie, choć raczej nie znajdziemy tu cytatów, które zapadną w pamięć na dłużej. Spełniają swoją funkcję i tyle.
Kwestia humoru w książkach to zawsze sprawa subiektywna. Autor próbuje rozładowywać napięcie żartami, ale ten rodzaj humoru zwyczajnie do mnie nie trafił. To po prostu nie mój klimat, przez co żarty częściej mijały się z celem, niż wywoływały uśmiech.
„Poławiacze sunu” to książka, w której autor nie wiedział, w jakim kierunku chce podążać. Pomijając chlubny wyjątek rzadko spotykanych klimatów marynistycznych, brakuje tu angażującej historii, wyrazistych postaci i spójnej wizji. To debiut, o którym niestety bardzo szybko się zapomina. Gdzieś potencjał w tej książce jest. Niestety jest głęboko zakopany. 2/5 Głownie dlatego, że dalej jest to czytelne bez wyrywania sobie sobie włosów z głowy.
August 16, 2026
Całkiem fajna rozrywka ze światem pirackiego fantasy w którym dzięki potężnemu narkotykowi Sunu niemal wszystko jest możliwe,można podnosić przedmioty siłą woli ,tworzyć kulę ognia ale nie można odstawić Sunu bo w ciągu kilku dni umrzesz,a może jednak jest szansa. Dwaj bracia próbują znaleźć sobie miejsce w tym świecie i wyrwać się z kłopotów i pościgu który za nimi podąża. Fajna piracka przygoda która momentami odpływa w niespodziewane strony , zwłaszcza jak pojawia się syrena. Jedynie musiałem przymknąć oko na zakończenie w którym potrzebny był Deus ex machina żeby wszystkie wątki poskładać i pokonać tego złego.
March 26, 2026
Jestem miło zaskoczony tym, że w moje ręce wpadła tak dobra powieść która dzieje się na morzu. W dodatku zupełnie nie odczułem faktu, że jest to debiut. Czekam z niecierpliwością na kolejne książki od autora.
July 10, 2026
4,5⭐️ fantastyka o piratach i zabójczo uzależniającym narkotyku, który daje im wyjątkowe zdolności.. brzmi intrygująco i tak jest. Cobar i Marten to świetne duoo, i love it. polecam! 🫶
March 19, 2026
Czy to jest na serio debiut?! Bo ja w to niedowierzam. Genialna historia, z założenia dosyć prosta ale jak wybitnie poprowadzona! Sam uwielbiam morskie klimaty w fantasy więc ta historia na samym starcie u mnie plusuje😂. Autor naprawdę sobie świetne radzi z tworzeniem postaci i prowadzeniem fabuły. To wszystko wydaje się tak bardzo żywe, wszystko jest tu zgrabnie opisane i dokładnie na tym miejscu na którym powinno być. Ja potrzebuje kolejnej części i więcej takich genialnych debiutów!
April 8, 2026
⭐️3.5/5
March 20, 2026
Poławiacze sunu to niezwykła książka osadzona na morzu, którą napisał Michał Organiściak. Jest to powieściowy debiut, o którym bym nie powiedziała, że jest debiutem. Książkę wydało Wydawnictwo Fabryka Słów.
Poławiacze sunu to morska opowieść o dwóch braciach, którzy muszą mierzyć się z różnymi przeciwnościami losy. Starszy, Marten, to żeglarz będący o krok od objęcia roli kapitana okrętu, który mierzy się z skrywanym w tajemnicy uzależnieniem. Z kolei młodszy, Cobar, to student prawa, którego bardziej interesują romanse niż nauka, przez co pakuje się w kłopoty. Ich losy zbiegają się i wprowadzają czytelnika w opowieść pełną magii, morza i morskich potyczek.
Pierwszym, co skrada uwagę przy tej pozycji, jest sunu. To narkotyk wyławiany z dna morskiego, który nie tylko uzależnia na zawsze, ale również daje potężne moce – od wyostrzonych zmysłów, przez supersiłę, aż do magii. Jest to naprawdę świetny zabieg światotwórczy. Nie dość, że nakłada ograniczenia na użytkowników magii, to jeszcze zmusza ich do ponoszenia potężnej ceny. Stanowi to bardzo dobrze przemyślany element świata, który stworzył autor i już za samo to należy mu się uznanie.
Postacie są bardzo ciekawie skonstruowane. Czytelnik z łatwością może je polubić i to niezależnie od tego, czy podziela ich przekonania lub wspiera decyzje. Nie jest też ich wiele, dzięki czemu nie tylko nie sposób się pośród nich pogubić, ale również można każdego bohatera poznać lepiej. Sporo ułatwia tutaj także styl autora, który jest naprawdę przyjemny, a do tego bardzo obrazowy. Przez książkę się płynie i kolejne rozdziały mijają w mgnieniu oka.
Jeśli chodzi o fabułę, może się wydawać, że wiele jej elementów się ze sobą nie łączy, ale to tylko pozory. Autor zadbał, by nie zostawiać niczego przypadkowi. Każde przedstawione na kartach powieści wydarzenie jest tam nie bez powodu, niczym kawałek układanki, której pełen obraz pojawia się dopiero przy złożeniu w całość. Igra to z umysłem czytelnika, ale równocześnie przynosi mnóstwo satysfakcji, gdy kolejny kawałek wpada na swoje miejsce i następuje moment „aha!”.
Akcja jest naprawdę warta. Nawet w chwilach, które funkcjonują jako mała dygresja od głównej osi fabularnej, tempo jest zachowane i żaden rozdział nie odbiega od narzuconego rytmu. I chociaż narracja prowadzona jest z kilku punktów widzenia, nie ma poczucia chaosu czy przesycenia. Autorowi udało się zachować wszystkie elementy w niemal idealnej równowadze. Sprawia to, że książkę naprawdę trudno jest wyrzucić z głowy. W ciągu dnia łapałam się na tym, że myślałam o ostatnich punktach fabularnych i nie mogłam się doczekać, aż znów usiądę do lektury.
Świat przedstawiony w Poławiaczach sunu to świat magiczny. Zostały w nim wprowadzone różne stworzenia, które ożywiają całość i nadają mu różnorodności. Wszechobecna magia, nawet jeśli niesie ze sobą wielką cenę, działa w tym świecie dobrze. Stawki są jasne od początku, a do tego napędzają sobą motywacje bohaterów. Chociaż muszę przyznać, że mam pewne wątpliwości co do rozwiązania problemu uzależnienia, który w pewnym momencie został dość mocno złagodzony. Oczywiście, rozwiązanie funkcjonuje w myśl zasady coś za coś, ale nie jestem fanką wiadomości, którą to wysyła czytelnikowi, a mianowicie, że uzależnienie można wyleczyć przez działanie drugiej osoby.
Michał Organiściak stworzył naprawdę dobrze dopracowaną powieść, przy której bawiłam się fenomenalnie. Zostawił przy tym na tyle szeroko otwarte zakończenie, że czytelnik ma spore podstawy oczekiwać ciągu dalszego. Jestem naprawdę ciekawa, co jeszcze autor ma w zanadrzu i liczę, że pozwoli na powrót do świata Martena oraz Cobara.
Recenzja powstała w ramach współpracy z wydawnictwem.
Poławiacze sunu to morska opowieść o dwóch braciach, którzy muszą mierzyć się z różnymi przeciwnościami losy. Starszy, Marten, to żeglarz będący o krok od objęcia roli kapitana okrętu, który mierzy się z skrywanym w tajemnicy uzależnieniem. Z kolei młodszy, Cobar, to student prawa, którego bardziej interesują romanse niż nauka, przez co pakuje się w kłopoty. Ich losy zbiegają się i wprowadzają czytelnika w opowieść pełną magii, morza i morskich potyczek.
Pierwszym, co skrada uwagę przy tej pozycji, jest sunu. To narkotyk wyławiany z dna morskiego, który nie tylko uzależnia na zawsze, ale również daje potężne moce – od wyostrzonych zmysłów, przez supersiłę, aż do magii. Jest to naprawdę świetny zabieg światotwórczy. Nie dość, że nakłada ograniczenia na użytkowników magii, to jeszcze zmusza ich do ponoszenia potężnej ceny. Stanowi to bardzo dobrze przemyślany element świata, który stworzył autor i już za samo to należy mu się uznanie.
Postacie są bardzo ciekawie skonstruowane. Czytelnik z łatwością może je polubić i to niezależnie od tego, czy podziela ich przekonania lub wspiera decyzje. Nie jest też ich wiele, dzięki czemu nie tylko nie sposób się pośród nich pogubić, ale również można każdego bohatera poznać lepiej. Sporo ułatwia tutaj także styl autora, który jest naprawdę przyjemny, a do tego bardzo obrazowy. Przez książkę się płynie i kolejne rozdziały mijają w mgnieniu oka.
Jeśli chodzi o fabułę, może się wydawać, że wiele jej elementów się ze sobą nie łączy, ale to tylko pozory. Autor zadbał, by nie zostawiać niczego przypadkowi. Każde przedstawione na kartach powieści wydarzenie jest tam nie bez powodu, niczym kawałek układanki, której pełen obraz pojawia się dopiero przy złożeniu w całość. Igra to z umysłem czytelnika, ale równocześnie przynosi mnóstwo satysfakcji, gdy kolejny kawałek wpada na swoje miejsce i następuje moment „aha!”.
Akcja jest naprawdę warta. Nawet w chwilach, które funkcjonują jako mała dygresja od głównej osi fabularnej, tempo jest zachowane i żaden rozdział nie odbiega od narzuconego rytmu. I chociaż narracja prowadzona jest z kilku punktów widzenia, nie ma poczucia chaosu czy przesycenia. Autorowi udało się zachować wszystkie elementy w niemal idealnej równowadze. Sprawia to, że książkę naprawdę trudno jest wyrzucić z głowy. W ciągu dnia łapałam się na tym, że myślałam o ostatnich punktach fabularnych i nie mogłam się doczekać, aż znów usiądę do lektury.
Świat przedstawiony w Poławiaczach sunu to świat magiczny. Zostały w nim wprowadzone różne stworzenia, które ożywiają całość i nadają mu różnorodności. Wszechobecna magia, nawet jeśli niesie ze sobą wielką cenę, działa w tym świecie dobrze. Stawki są jasne od początku, a do tego napędzają sobą motywacje bohaterów. Chociaż muszę przyznać, że mam pewne wątpliwości co do rozwiązania problemu uzależnienia, który w pewnym momencie został dość mocno złagodzony. Oczywiście, rozwiązanie funkcjonuje w myśl zasady coś za coś, ale nie jestem fanką wiadomości, którą to wysyła czytelnikowi, a mianowicie, że uzależnienie można wyleczyć przez działanie drugiej osoby.
Michał Organiściak stworzył naprawdę dobrze dopracowaną powieść, przy której bawiłam się fenomenalnie. Zostawił przy tym na tyle szeroko otwarte zakończenie, że czytelnik ma spore podstawy oczekiwać ciągu dalszego. Jestem naprawdę ciekawa, co jeszcze autor ma w zanadrzu i liczę, że pozwoli na powrót do świata Martena oraz Cobara.
Recenzja powstała w ramach współpracy z wydawnictwem.
April 20, 2026
⚓🌊 Poławiacze Sunu autorstwa Michała Organiściaka to powieść, która już od pierwszych stron wciąga czytelnika w surowy, bezwzględny świat morskiej przygody i moralnych wyborów. To historia, w której nie ma miejsca na prosty podział na dobro i zło, a każda decyzja niesie konsekwencje. Autor prowadzi nas przez opowieść pełną bitew, zdrad i wewnętrznych zmagań bohaterów, tworząc klimat ciężki jak wilgotne powietrze na pokładzie okrętu tuż przed sztormem.
⚓🌊 Główną osią fabularną jest los Martena, człowieka, który miał przed sobą świetlaną przyszłość, lecz jego droga szybko zamienia się w walkę o przetrwanie. Jego upadek nie jest jednak końcem, a początkiem trudnej i bolesnej przemiany. Szczególnie interesująco wypada motyw uzależnienia od sunu, które nie jest tu jedynie fabularnym dodatkiem, lecz symbolem słabości i ceny, jaką płaci się za przetrwanie. Autor świetnie oddaje psychiczne rozdarcie bohatera, dzięki czemu jego historia wydaje się autentyczna i przejmująca.
⚓🌊 Równie istotną rolę odgrywa relacja między braćmi. Cobar, młodszy i pełen ambicji, stanowi kontrast dla doświadczonego i złamanego życiem Martena. Ich losy splatają się w sposób naturalny, a napięcie między nimi budowane jest stopniowo i przekonująco. To nie tylko opowieść o przygodzie, ale też o rodzinie, błędach przeszłości i próbach odnalezienia własnej drogi w świecie, który nie wybacza słabości.
ㅤ
⚓🌊 Na szczególną uwagę zasługuje styl narracji, który momentami przypomina gawędę starego marynarza snutą przy kuflu rumu. Taki zabieg nadaje książce wyjątkowego klimatu i sprawia, że czytelnik czuje się uczestnikiem wydarzeń, a nie tylko ich obserwatorem. Opisy są barwne, pełne detali i dobrze oddają zarówno piękno, jak i brutalność morskiego życia. Autor potrafi balansować między akcją a refleksją, nie pozwalając, by tempo opowieści zwolniło.
ㅤ
⚓🌊 Świat przedstawiony w powieści jest spójny i przemyślany. Magia nie jest tu czymś wzniosłym czy czystym, lecz niebezpiecznym narzędziem, które kusi i niszczy. To podejście dodaje historii ciężaru i sprawia, że każda scena z jej udziałem ma znaczenie. Dodatkowo obecność politycznych intryg i konfliktów sprawia, że fabuła nabiera głębi i nie ogranicza się jedynie do przygodowego schematu.
ㅤ
⚓🌊 Poławiacze Sunu to bardzo udany debiut, który zaskakuje dojrzałością i pewnością prowadzenia narracji. Książka oferuje nie tylko emocjonującą przygodę, ale też refleksję nad ludzkimi słabościami i konsekwencjami wyborów. To lektura dla tych, którzy szukają czegoś więcej niż prostej historii o piratach. Jeśli ktoś chce poczuć zapach morza, ciężar decyzji i smak dobrze opowiedzianej historii, zdecydowanie powinien po nią sięgnąć.
⚓🌊 Główną osią fabularną jest los Martena, człowieka, który miał przed sobą świetlaną przyszłość, lecz jego droga szybko zamienia się w walkę o przetrwanie. Jego upadek nie jest jednak końcem, a początkiem trudnej i bolesnej przemiany. Szczególnie interesująco wypada motyw uzależnienia od sunu, które nie jest tu jedynie fabularnym dodatkiem, lecz symbolem słabości i ceny, jaką płaci się za przetrwanie. Autor świetnie oddaje psychiczne rozdarcie bohatera, dzięki czemu jego historia wydaje się autentyczna i przejmująca.
⚓🌊 Równie istotną rolę odgrywa relacja między braćmi. Cobar, młodszy i pełen ambicji, stanowi kontrast dla doświadczonego i złamanego życiem Martena. Ich losy splatają się w sposób naturalny, a napięcie między nimi budowane jest stopniowo i przekonująco. To nie tylko opowieść o przygodzie, ale też o rodzinie, błędach przeszłości i próbach odnalezienia własnej drogi w świecie, który nie wybacza słabości.
ㅤ
⚓🌊 Na szczególną uwagę zasługuje styl narracji, który momentami przypomina gawędę starego marynarza snutą przy kuflu rumu. Taki zabieg nadaje książce wyjątkowego klimatu i sprawia, że czytelnik czuje się uczestnikiem wydarzeń, a nie tylko ich obserwatorem. Opisy są barwne, pełne detali i dobrze oddają zarówno piękno, jak i brutalność morskiego życia. Autor potrafi balansować między akcją a refleksją, nie pozwalając, by tempo opowieści zwolniło.
ㅤ
⚓🌊 Świat przedstawiony w powieści jest spójny i przemyślany. Magia nie jest tu czymś wzniosłym czy czystym, lecz niebezpiecznym narzędziem, które kusi i niszczy. To podejście dodaje historii ciężaru i sprawia, że każda scena z jej udziałem ma znaczenie. Dodatkowo obecność politycznych intryg i konfliktów sprawia, że fabuła nabiera głębi i nie ogranicza się jedynie do przygodowego schematu.
ㅤ
⚓🌊 Poławiacze Sunu to bardzo udany debiut, który zaskakuje dojrzałością i pewnością prowadzenia narracji. Książka oferuje nie tylko emocjonującą przygodę, ale też refleksję nad ludzkimi słabościami i konsekwencjami wyborów. To lektura dla tych, którzy szukają czegoś więcej niż prostej historii o piratach. Jeśli ktoś chce poczuć zapach morza, ciężar decyzji i smak dobrze opowiedzianej historii, zdecydowanie powinien po nią sięgnąć.
April 13, 2026
bardzo dobry debiut!
April 20, 2026
Bardzo solidny debiut z wieloma oryginalnymi rozwiązaniami. 😌
April 5, 2026
Całkiem niezły debiut. Jestem ciekawy kolejnych powieści autora 🤭
współpraca Fabryka słów
współpraca Fabryka słów
Review of advance copy received from Publisher
Kawał znakomitej przygody, która zaskakuje pomysłem, rozmachem i dojrzałością, daleko wykraczając poza to, czego spodziewam się zwykle po debiucie. To powieść napisana pewną ręką, dynamiczna, emocjonalna i dopracowana w szczegółach.
July 21, 2026
Dobry debiut. Taka troche głupiutka fantastyczna historia z motywem marinistycznym. Dużo przygody i jeszcze więcej akcji. Czytało się to bardzo szybko. Nie ma czasu na nude. Jeśli przymróżymy oko na bezbadziejny romans i na średnio pogłębioną charakterystykę postaci to całkiem zgrabna powieść. Nie ma tu wielkiego patosu ale jest dużo humoru. Powiedziałbym, że to bardzo wakacyjna historia. Czekam na więcej od autora.
July 24, 2026
Do połowy pusta butelka rumu
Im głębiej w metaforyczne morze, tym więcej raf napotkałem. Im dalej w "Poławiaczy", tym trudniej było mi uwierzyć w tę historię. A chciałem, bardzo, czując że autor włożył serce w tę książkę, natomiast mojego serca nie zdobyła. Mam jednak nadzieję, że ten debiut utoruje drogę bardziej przemyślanym i dopracowanym utworom - czy z tego świata, czy o zupełnie innej tematyce.
Nie jestem fanem mórz i oceanów, a jednak element marynistyczny nieźle się bronił w zakresie klimatu - pod koniec wręcz czułem, że nie został należycie wyeksploatowany. W powieści pojawia się ledwie kilka okrętów, a potężną ponoć marynarkę wojenną Koralowego Lorda jedynie zajawiono. Gdzieś w tle czai się konflikt między Koralowym Lordem a cesarstwem Tralii - ale nie wybija się na pierwszy plan, który zajmuje relacja dwóch braci próbujących znaleźć sobie miejsce w życiu. I owszem, pływają oni po morzu lub zawijają do portów, ale jednocześnie "mało cukru w tym cukrze" - więcej tu awanturniczego łotrzykostwa niezależnego od settingu niż bitew morskich i życia na beczce rumu zaprawionego prochem.
Nieznośna lekkość bytu
Życie łotra i banity to wdzięczny temat, bo na pograniczu bezprawia i w oceanie moralnej szarzyzny możliwe staje się to, co najciekawsze. Nie ograniczają kodeksy, a jedynie fizyka, choć nie oznacza to od razu, że życie każdego outsidera z automatu nabierze kolorów i wartości. Naczynie trzeba czymś wypełnić, i tu może pojawia się największy problem. “Poławiacze sunu" nie radzą sobie z relacjami i intrygami, które w ostatecznym rachunku wzięły na siebie główny ciężar. Póki mówimy o żegludze i okrętach - jest w porządku, czuć nawet niedosyt. Natomiast gdy do gry wchodzą stosunki międzyludzkie, okręt wpada na mieliznę.
Autor nie gmatwał specjalnie intrygi i rozkład pionów na planszy jest klarowny. Nawet jeśli coś nie zostaje wyłożone ex cathedra, nietrudno się domyślić komu na czym zależy. Drobne zmyłki czy zwroty akcji nie zmieniają ogólnego kierunku, choć wyraźnie starano się dawkować informacje. Rzecz w tym, że postacie niespecjalnie wyłamują się z archetypów. Główni gracze dość jasno wykładają swoje racje i cele, nie meandrują i nie wychodzą z ról stworzonych na potrzeby fabuły. Można nawet pokusić się o wrzucenie ich do worków: (1) dobrzy i nieporadni, (2) dobrzy wspierający spętani scenariuszem, (3) ci źli. Gdzieś pomiędzy balansuje cała reszta (4), w większości blotki służące dwóm akcjom (wprowadzenie i rozegranie). Samo użycie takiego schematu nie jest niczym złym, ale w całokształcie zabrakło mi skompensowania tego niedostatku czymś innym - wciągającą akcją, rozbudowanym światem, lotnymi dialogami. Nietrudno się domyślić, że nie wszystko się udało.
Żyli krótko i szczęśliwie
Nie potrafiłem zbudować więzi z postaciami, a przez to nie dbałem o to, co się z nimi stanie. Gdzieś za połową zauważyłem, że w ogóle nie dbam jak się to skończy, a tak być nie powinno. Śmierć jednej z postaci nie wzruszyła mnie, niespecjalnie uwierzyłem też, że dotknęło to innych bohaterów. Myślę, że główną przyczyną jest pospieszne tempo ewolucji relacji. Wrogowie nie powinni stać się przyjaciółmi rozdział po rozdziale - a jednak. Postacie poboczne nie mają charakteru, służą pierwszemu planowi. Zapomnijcie o buncie, to przywilej głównych ról. Po oczach biją gwałtowne erupcje miłości wybuchającej w przeciągu jednego rozdziału czy nawet pojedynczych stron. Jeśli dochodzi do sporu między postaciami, opór szybko niknie i godzą się szybciej niż dzieciaki po szkolnej kłótni. Ten brak autentyzmu boli tym bardziej, że kiedy docieranie się pewnych postaci musiało trwać dłużej dla dobra przemiany, dynamika była zupełnie inna, a upór delikwentów stawał się nieznośny. Doceniam pewną konsekwencję przy planowaniu fabuły, wyraźnie wykonano pewien plan - ale ów plan powinien uwzględniać i pozostałe relacje, których nie potraktowano z podobną uwagą.
Fabuła ciągnie się przez jakiś miesiąc, co tylko podkreśla niewiarygodność związków i relacji. Upływ czasu jest dość karykaturalnie suflowany w przemyśleniach bohaterów, którzy aż sami nie mogą uwierzyć, że “tyle się wydarzyło w tak krótkim czasie”. Też nie mogę uwierzyć, bo choć “Poławiacze…” usiłują mnie przekonać, że perypetie bohaterów zadzierzgnęły między nimi dostatecznie silne więzy, całości bliżej do dwugodzinnej animacji Disneya niż pełnokrwistej opowieści mocno stojącej na nogach. Nie potrafię pojąć entuzjazmu niektórych opinii, zwłaszcza nieoznaczonych jako “współpraca”. Postaci nie są tragiczne, ale sporo im brakuje do pewnych norm, niestety. Obdarzono je autorską miłością, ale zabrakło dyscypliny, której znaczenie tak chciałby udowodnić Marten. Niemal wszyscy zdają się wywodzić z żebra wiedźmińskiego Jaskra - wyglądają na lat trzydzieści, mają dwadzieścia, a zachowują się w najlepszym razie jakby mieli po dziesięć. Wydaje mi się zresztą, że autor ceni sobie twórczość Sapkowskiego, ale może i Kresa - zauważyłem pewne podobieństwa, choć nie wiem czy zasadnie. To dobre standardy, niestety na razie daleka droga do ich osiągnięcia.
Mam plan, kurde, sprytny
Większość dialogów daje radę, niektóre są całkiem zgrabne. Zdarzają się jednak spore potknięcia, gdzie bohaterowie zdają się wychodzić z dotychczasowych ról (subiektywie - scena w burdelu), lub przeciwnie - przestrzelona emfaza odbiera im autentyczność. Przykłady pierwsze z brzegu: "Już po tobie, chłopczyku"; "Nie chcę wychodzić za jakiegoś starucha, słyszysz? Nie chcę!". Nie ma ich dużo, ale potrafią zepsuć scenę. Dodatkowe zastrzeżenia mam do żartów - zdaję sobie sprawę, że trudno napisać je tak, by zażarły, ale do bondowskich sucharków trzeba odpowiednio lekkiego anturażu. "Poławiacze sunu" zanadto skaczą między teatralną powagą a slapstickiem i nie wypada to naturalnie. Zabrakło zbalansowanego tonu właściwego dla morskiej przygodówki pachnącej morską wodą, przetrawionym rumem i starymi piratami. Gdzieś w tańcu pogubiły się kroki. Pomijam zupełnie niepotrzebne romanse i nazbyt dosłowne sceny seksu, które przez rozpędzone tempo przypominają raczej odbijanie karty na wejściu do zakładu pracy niż naturalne związki. Zwłaszcza "przygoda w szalupie" wzbudza politowanie i powieść zdecydowanie zyskałaby na wycięciu tego wątku.
Nie mam większych zarzutów do świata jako takiego, choć nie jest rozbudowany. Szkielet gospodarczo-polityczny składa się zaledwie z kilku elementów - Koralowy Lord, Tralia i paru lenników, co nieco narusza - subiektywnie! - jego wiarygodność. Intrygujący wygląd archipelagu został napomknięty tak, że wypadałoby rozwinąć tę kwestię w kolejnych tomach - choć podobno miała to być jednotomówka. Generalnie całość gra poprawnie i czepiałbym się raczej detali, które nie powinny psuć przyjemności z lektury. Przy sprawniejszej fabule tak zarysowane tło byłoby zupełnie wystarczające. Z drobnych osobistych zastrzeżeń, nie odpowiadają mi niektóre imiona (Wlad, Plenawo) które nijak nie pasują do pozostałych, a "Koralowy Lord" raczej kojarzy się z wakacyjnym kurortem niż możnowładcą o żelaznej woli. Przypomina mi też Koralowy Przesmyk z książek Jakuba Pawełka, gdzie skojarzenia związane z nazwami też rzutowały na postrzeganie elementów świata - a jednak fabuła ratowała inne niedostatki. Niemniej, można na to przymknąć oko, to detale niezmieniające najważniejszych kwestii. A jedną z nich jest tytułowe sunu, pełniące raczej rolę drugorzędną - napędza gospodarkę i system magiczny, ale jednocześnie częściej się je kradnie lub dostaje niż faktycznie poławia. Ten motyw występuje dość rzadko, może nieco zbyt rzadko, by tak nazwać książkę. Samo poławianie występuje zresztą raz, najwyżej dwa razy. Niewiele wniósł podział sunu na kolory różniące się mocą, co niestety zapachniało mi growymi mechanikami - poza “oktanami” i barwą nie wniosło to nic. Wolałbym sunu w jednej formie, gdzie różnicę robi dawka, co jest bardziej naturalne niż odpowiednik kostek surowców w planszówce (skojarzyło mi się to z Century).
Historię poznajemy z kilku perspektyw - i nie zgadzam się z zarzutem, że rozwiązano to szczególnie źle. Czuć kto gra główne skrzypce, a kto ma stanowić tylko tło. Kiedy na pierwszy plan wychodzą postaci inne niż główni bohaterowie, wspiera to główny wątek - nie ma tam chaosu, a jedynie dopowiedzenie mechanizmów dziejących się w tle. Dało się to ująć inaczej, ale nie mam problemu z takimi wyborami autora. I cieszę się nawet, że główni antagoniści nie dostali swoich POV, co mogłoby rozmyć główne motywy w opowieści, która mimo wszystko zachowuje klasyczną formę i nie wychodzi poza pewne ramy. Poprawiłbym natomiast postaci kobiece - niepotrzebnie przeseksualizowane bez wyraźniejszego powodu, a przy tym w większości pozbawione podmiotowości. Jeśli miał to być jakiś rodzaj komentarza społecznego, to po przygotowaniu składników należało jeszcze przygotować samo danie. Społeczeństwa jako takiego nie ma zresztą zbyt wiele - nie licząc piratów, arystokracji, wojska i prostytutek. Temat uzależnień został ledwie liźnięty - bardziej jako fizyczna niedogodność czy ujma na honorze niż destrukcyjna siła ciągnąca na dno.
Mielizna na wejściu do portu
Nie mam pojęcia jak sklasyfikować “Poławiaczy sunu”. Trudno uznać mi ten debiut za szczególnie udany (jak na przykład “Źródło czerni” Mariana Baczala, o ile to faktycznie debiut osoby kryjącej się za tymi personaliami), z drugiej strony czytałem gorsze (nad którymi nie będę się teraz pastwił). Przynajmniej do pewnego momentu “Poławiaczy…” czytało się nieźle i oczekiwania nawet mimowolnie mogły wzrosnąć, ale w miarę zbliżania do finału entuzjazm kurczył się coraz prędzej. Ciekawe pomysły - sam setting, sunu czy magia i transformacje - spłowiały przez problemy z postaciami, którym brakowało życia i cierpliwości. Niezły język sporo tracił, gdy niskie spotykało się z wysokim. Szkoda, bo rozkładając inaczej akcenty, likwidując pewne dziury czy zmieniając brzmienie mniej udanych fragmentów, można było uzyskać lepszy efekt. Nie wiem dlaczego nie zostało to rozwiązane na etapie redakcji. Nawet podchodząc z pewną ostrożnością i tak się rozczarowałem - ale to mocny niedosyt, a nie rezygnacja. Wierzę że “Poławiacze sunu” to pierwszy krok autora, a każdy kolejny będzie pewniejszy i bardziej udany. Ale debiut okazał się falstartem. Nie wiem czy 2/5 jest właściwą oceną, czy lepsze byłoby 3/5 - ale w kontekście innych książek które czytałem i dałem im 3/5, ta pierwsza nota wydaje się bardziej odpowiednia.
Im głębiej w metaforyczne morze, tym więcej raf napotkałem. Im dalej w "Poławiaczy", tym trudniej było mi uwierzyć w tę historię. A chciałem, bardzo, czując że autor włożył serce w tę książkę, natomiast mojego serca nie zdobyła. Mam jednak nadzieję, że ten debiut utoruje drogę bardziej przemyślanym i dopracowanym utworom - czy z tego świata, czy o zupełnie innej tematyce.
Nie jestem fanem mórz i oceanów, a jednak element marynistyczny nieźle się bronił w zakresie klimatu - pod koniec wręcz czułem, że nie został należycie wyeksploatowany. W powieści pojawia się ledwie kilka okrętów, a potężną ponoć marynarkę wojenną Koralowego Lorda jedynie zajawiono. Gdzieś w tle czai się konflikt między Koralowym Lordem a cesarstwem Tralii - ale nie wybija się na pierwszy plan, który zajmuje relacja dwóch braci próbujących znaleźć sobie miejsce w życiu. I owszem, pływają oni po morzu lub zawijają do portów, ale jednocześnie "mało cukru w tym cukrze" - więcej tu awanturniczego łotrzykostwa niezależnego od settingu niż bitew morskich i życia na beczce rumu zaprawionego prochem.
Nieznośna lekkość bytu
Życie łotra i banity to wdzięczny temat, bo na pograniczu bezprawia i w oceanie moralnej szarzyzny możliwe staje się to, co najciekawsze. Nie ograniczają kodeksy, a jedynie fizyka, choć nie oznacza to od razu, że życie każdego outsidera z automatu nabierze kolorów i wartości. Naczynie trzeba czymś wypełnić, i tu może pojawia się największy problem. “Poławiacze sunu" nie radzą sobie z relacjami i intrygami, które w ostatecznym rachunku wzięły na siebie główny ciężar. Póki mówimy o żegludze i okrętach - jest w porządku, czuć nawet niedosyt. Natomiast gdy do gry wchodzą stosunki międzyludzkie, okręt wpada na mieliznę.
Autor nie gmatwał specjalnie intrygi i rozkład pionów na planszy jest klarowny. Nawet jeśli coś nie zostaje wyłożone ex cathedra, nietrudno się domyślić komu na czym zależy. Drobne zmyłki czy zwroty akcji nie zmieniają ogólnego kierunku, choć wyraźnie starano się dawkować informacje. Rzecz w tym, że postacie niespecjalnie wyłamują się z archetypów. Główni gracze dość jasno wykładają swoje racje i cele, nie meandrują i nie wychodzą z ról stworzonych na potrzeby fabuły. Można nawet pokusić się o wrzucenie ich do worków: (1) dobrzy i nieporadni, (2) dobrzy wspierający spętani scenariuszem, (3) ci źli. Gdzieś pomiędzy balansuje cała reszta (4), w większości blotki służące dwóm akcjom (wprowadzenie i rozegranie). Samo użycie takiego schematu nie jest niczym złym, ale w całokształcie zabrakło mi skompensowania tego niedostatku czymś innym - wciągającą akcją, rozbudowanym światem, lotnymi dialogami. Nietrudno się domyślić, że nie wszystko się udało.
Żyli krótko i szczęśliwie
Nie potrafiłem zbudować więzi z postaciami, a przez to nie dbałem o to, co się z nimi stanie. Gdzieś za połową zauważyłem, że w ogóle nie dbam jak się to skończy, a tak być nie powinno. Śmierć jednej z postaci nie wzruszyła mnie, niespecjalnie uwierzyłem też, że dotknęło to innych bohaterów. Myślę, że główną przyczyną jest pospieszne tempo ewolucji relacji. Wrogowie nie powinni stać się przyjaciółmi rozdział po rozdziale - a jednak. Postacie poboczne nie mają charakteru, służą pierwszemu planowi. Zapomnijcie o buncie, to przywilej głównych ról. Po oczach biją gwałtowne erupcje miłości wybuchającej w przeciągu jednego rozdziału czy nawet pojedynczych stron. Jeśli dochodzi do sporu między postaciami, opór szybko niknie i godzą się szybciej niż dzieciaki po szkolnej kłótni. Ten brak autentyzmu boli tym bardziej, że kiedy docieranie się pewnych postaci musiało trwać dłużej dla dobra przemiany, dynamika była zupełnie inna, a upór delikwentów stawał się nieznośny. Doceniam pewną konsekwencję przy planowaniu fabuły, wyraźnie wykonano pewien plan - ale ów plan powinien uwzględniać i pozostałe relacje, których nie potraktowano z podobną uwagą.
Fabuła ciągnie się przez jakiś miesiąc, co tylko podkreśla niewiarygodność związków i relacji. Upływ czasu jest dość karykaturalnie suflowany w przemyśleniach bohaterów, którzy aż sami nie mogą uwierzyć, że “tyle się wydarzyło w tak krótkim czasie”. Też nie mogę uwierzyć, bo choć “Poławiacze…” usiłują mnie przekonać, że perypetie bohaterów zadzierzgnęły między nimi dostatecznie silne więzy, całości bliżej do dwugodzinnej animacji Disneya niż pełnokrwistej opowieści mocno stojącej na nogach. Nie potrafię pojąć entuzjazmu niektórych opinii, zwłaszcza nieoznaczonych jako “współpraca”. Postaci nie są tragiczne, ale sporo im brakuje do pewnych norm, niestety. Obdarzono je autorską miłością, ale zabrakło dyscypliny, której znaczenie tak chciałby udowodnić Marten. Niemal wszyscy zdają się wywodzić z żebra wiedźmińskiego Jaskra - wyglądają na lat trzydzieści, mają dwadzieścia, a zachowują się w najlepszym razie jakby mieli po dziesięć. Wydaje mi się zresztą, że autor ceni sobie twórczość Sapkowskiego, ale może i Kresa - zauważyłem pewne podobieństwa, choć nie wiem czy zasadnie. To dobre standardy, niestety na razie daleka droga do ich osiągnięcia.
Mam plan, kurde, sprytny
Większość dialogów daje radę, niektóre są całkiem zgrabne. Zdarzają się jednak spore potknięcia, gdzie bohaterowie zdają się wychodzić z dotychczasowych ról (subiektywie - scena w burdelu), lub przeciwnie - przestrzelona emfaza odbiera im autentyczność. Przykłady pierwsze z brzegu: "Już po tobie, chłopczyku"; "Nie chcę wychodzić za jakiegoś starucha, słyszysz? Nie chcę!". Nie ma ich dużo, ale potrafią zepsuć scenę. Dodatkowe zastrzeżenia mam do żartów - zdaję sobie sprawę, że trudno napisać je tak, by zażarły, ale do bondowskich sucharków trzeba odpowiednio lekkiego anturażu. "Poławiacze sunu" zanadto skaczą między teatralną powagą a slapstickiem i nie wypada to naturalnie. Zabrakło zbalansowanego tonu właściwego dla morskiej przygodówki pachnącej morską wodą, przetrawionym rumem i starymi piratami. Gdzieś w tańcu pogubiły się kroki. Pomijam zupełnie niepotrzebne romanse i nazbyt dosłowne sceny seksu, które przez rozpędzone tempo przypominają raczej odbijanie karty na wejściu do zakładu pracy niż naturalne związki. Zwłaszcza "przygoda w szalupie" wzbudza politowanie i powieść zdecydowanie zyskałaby na wycięciu tego wątku.
Nie mam większych zarzutów do świata jako takiego, choć nie jest rozbudowany. Szkielet gospodarczo-polityczny składa się zaledwie z kilku elementów - Koralowy Lord, Tralia i paru lenników, co nieco narusza - subiektywnie! - jego wiarygodność. Intrygujący wygląd archipelagu został napomknięty tak, że wypadałoby rozwinąć tę kwestię w kolejnych tomach - choć podobno miała to być jednotomówka. Generalnie całość gra poprawnie i czepiałbym się raczej detali, które nie powinny psuć przyjemności z lektury. Przy sprawniejszej fabule tak zarysowane tło byłoby zupełnie wystarczające. Z drobnych osobistych zastrzeżeń, nie odpowiadają mi niektóre imiona (Wlad, Plenawo) które nijak nie pasują do pozostałych, a "Koralowy Lord" raczej kojarzy się z wakacyjnym kurortem niż możnowładcą o żelaznej woli. Przypomina mi też Koralowy Przesmyk z książek Jakuba Pawełka, gdzie skojarzenia związane z nazwami też rzutowały na postrzeganie elementów świata - a jednak fabuła ratowała inne niedostatki. Niemniej, można na to przymknąć oko, to detale niezmieniające najważniejszych kwestii. A jedną z nich jest tytułowe sunu, pełniące raczej rolę drugorzędną - napędza gospodarkę i system magiczny, ale jednocześnie częściej się je kradnie lub dostaje niż faktycznie poławia. Ten motyw występuje dość rzadko, może nieco zbyt rzadko, by tak nazwać książkę. Samo poławianie występuje zresztą raz, najwyżej dwa razy. Niewiele wniósł podział sunu na kolory różniące się mocą, co niestety zapachniało mi growymi mechanikami - poza “oktanami” i barwą nie wniosło to nic. Wolałbym sunu w jednej formie, gdzie różnicę robi dawka, co jest bardziej naturalne niż odpowiednik kostek surowców w planszówce (skojarzyło mi się to z Century).
Historię poznajemy z kilku perspektyw - i nie zgadzam się z zarzutem, że rozwiązano to szczególnie źle. Czuć kto gra główne skrzypce, a kto ma stanowić tylko tło. Kiedy na pierwszy plan wychodzą postaci inne niż główni bohaterowie, wspiera to główny wątek - nie ma tam chaosu, a jedynie dopowiedzenie mechanizmów dziejących się w tle. Dało się to ująć inaczej, ale nie mam problemu z takimi wyborami autora. I cieszę się nawet, że główni antagoniści nie dostali swoich POV, co mogłoby rozmyć główne motywy w opowieści, która mimo wszystko zachowuje klasyczną formę i nie wychodzi poza pewne ramy. Poprawiłbym natomiast postaci kobiece - niepotrzebnie przeseksualizowane bez wyraźniejszego powodu, a przy tym w większości pozbawione podmiotowości. Jeśli miał to być jakiś rodzaj komentarza społecznego, to po przygotowaniu składników należało jeszcze przygotować samo danie. Społeczeństwa jako takiego nie ma zresztą zbyt wiele - nie licząc piratów, arystokracji, wojska i prostytutek. Temat uzależnień został ledwie liźnięty - bardziej jako fizyczna niedogodność czy ujma na honorze niż destrukcyjna siła ciągnąca na dno.
Mielizna na wejściu do portu
Nie mam pojęcia jak sklasyfikować “Poławiaczy sunu”. Trudno uznać mi ten debiut za szczególnie udany (jak na przykład “Źródło czerni” Mariana Baczala, o ile to faktycznie debiut osoby kryjącej się za tymi personaliami), z drugiej strony czytałem gorsze (nad którymi nie będę się teraz pastwił). Przynajmniej do pewnego momentu “Poławiaczy…” czytało się nieźle i oczekiwania nawet mimowolnie mogły wzrosnąć, ale w miarę zbliżania do finału entuzjazm kurczył się coraz prędzej. Ciekawe pomysły - sam setting, sunu czy magia i transformacje - spłowiały przez problemy z postaciami, którym brakowało życia i cierpliwości. Niezły język sporo tracił, gdy niskie spotykało się z wysokim. Szkoda, bo rozkładając inaczej akcenty, likwidując pewne dziury czy zmieniając brzmienie mniej udanych fragmentów, można było uzyskać lepszy efekt. Nie wiem dlaczego nie zostało to rozwiązane na etapie redakcji. Nawet podchodząc z pewną ostrożnością i tak się rozczarowałem - ale to mocny niedosyt, a nie rezygnacja. Wierzę że “Poławiacze sunu” to pierwszy krok autora, a każdy kolejny będzie pewniejszy i bardziej udany. Ale debiut okazał się falstartem. Nie wiem czy 2/5 jest właściwą oceną, czy lepsze byłoby 3/5 - ale w kontekście innych książek które czytałem i dałem im 3/5, ta pierwsza nota wydaje się bardziej odpowiednia.
March 15, 2026
Poławiacze sunu to fantastyka, która nie należy jeszcze do gatunku high fantasy, chociaż jestem przekonana, że kolejne tomy mogą ją na ten poziom wynieść, jeśli tylko taka będzie wola autora. W tej historii spotykamy dwóch braci, którzy stają się centralnymi postaciami całej opowieści. Jest to wielce szanowany i bardzo ambitny młody nawigator Marten oraz jego zdecydowanie mniej ambitny i zdecydowanie mniej poważany młodszy brat Cobar.
Ta wydaje się, że jak na fantastykę całkiem przeciętna, dwójka na początku historii nie jest nam jeszcze przedstawiona jako wspólnie działający zespół, ani nawet jako para bohaterów funkcjonujących razem, czy też banda lub gang, i tutaj puszczam oko do tych, którzy książkę już czytali. Natomiast od samego początku wyraźnie widzimy, że cała historia zmierza ku spotkaniu obu braci i jest to zdecydowanie jeden z plusów tej opowieści, ponieważ bardzo szybko zaczynamy zżywać się z wizją tego spotkania dwóch młodych mężczyzn oraz z napięciem, które naturalnie rodzi się między rodzeństwem. Szybko też wyczuwamy pewne rozczarowanie Martena Cobarem, i dzięki temu już na wczesnym etapie historii mamy z tyłu głowy myśl, że prawdopodobnie niejedna ciekawa sytuacja może się z tego spotkania rozwinąć.
Zanim jednak do tego spotkania dojdzie, zarówno Cobar, jak i Marten przeżyją kilka dość nieprzyjemnych chwil. Michał Organiściak przez pierwsze mniej więcej sto pięćdziesiąt stron historii wcale nas nie rozpieszcza. Daje nam bardzo szeroki obraz Archipelagu Tysiąca Wysp, stopniowo komplikuje system magiczny i wprowadza nowe formy magii. Robi to zresztą w sposób bardzo ciekawy, ale jednocześnie taki, który przez dłuższy czas nie pozwala nam w pełni zrozumieć mechanizmów działania przedstawionego świata i sposobu wykorzystywania mocy nadnaturalnych.
Wyjątkiem pozostaje właściwie tylko jeden element, a jest nim tytułowy narkotyk - sunu. Ten nowy sposób na pozyskiwanie mocy magicznych jest jedną z najbardziej intrygujących części tej historii. Pojawia się informacja, że jest to podmorska substancja, jednak przez długi czas nie dostajemy pełniejszego wyjaśnienia jej natury. I przyznam się wam szczerze, że jedna z niewielu rzeczy, której w treści Poławiaczy sunu zabrakło, to właśnie dokładniejsze wyjaśnienie pełnego działania tej substancji. Miałam bowiem wrażenie, że za Sunem kryje się coś znacznie więcej niż tylko zwykły narkotyczny „haj” i moc, ograniczona w mniejszym lub większym stopniu.
Autor bardzo umiejętnie prowadzi nas przez meandry charakterów obu braci i nie oszczędza nam ani ich wewnętrznych rozterek, ani też momentami bardzo zabawnych sytuacji, które każdy z nas może spokojnie porównać do własnych doświadczeń z rodzeństwem. Jeśli ktoś z was ma młodszego brata lub siostrę, to bez trudu odnajdzie w tej historii pewne znajome napięcia i drobne rodzinne utarczki.
Momentami ta narracja może się wydawać nieco naiwna, ale w rzeczywistości jest po prostu naturalna. Michał Organiściak nie próbuje tworzyć skomplikowanych portretów psychologicznych i nie udaje, że zamierza przeprowadzić głęboką psychoanalizę swoich bohaterów. Nawet wtedy, kiedy wprowadza fragmenty dotyczące historii rodziców obu braci, nie robi tego po to, aby wycisnąć z czytelnika łzy ani po to, aby zmusić nas do poszukiwania ukrytych motywów ich działań. Wszystko jest tutaj bardzo bezpośrednie i wręcz momentami bezczelnie szczere. Moim zdaniem jest to zabieg w pełni świadomy i bardzo trafiony, ponieważ dzięki temu książka nie przytłacza czytelnika nadmiernym ciężarem interpretacji. Przy tempie wydarzeń i liczbie scen zbyt rozbudowana warstwa psychologiczna mogłaby sprawić, że historia tej objętości stałaby się zwyczajnie trudna do śledzenia.
W efekcie skupiamy się przede wszystkim na przygodach bohaterów, na ciągu często feralnych decyzji oraz na tym, co w moim odczuciu staje się jednym z głównych motywów tej książki, czyli na nienawiści. Tak naprawdę wiele wydarzeń w tej historii krąży właśnie wokół niej. Widzimy prywatną nienawiść, którą Baron Pigmentu odczuwa wobec Cobara, widzimy nienawiść wzmocnionego magicznie Wlada wobec Martena, obserwujemy napięcia między Księżną Anabelle i Baronem Pigmentu, a także bardziej osobiste zależności, które podzieliły kapitana Plenawo, piękną czarodziejkę Kiriam oraz jej brata Łyżeczkę. Dzięki temu, że obserwujemy te wszystkie wydarzenia z różnych perspektyw i śledzimy kilka równoległych narracji, bardzo łatwo jest zrozumieć emocje, które kierują bohaterami. Nienawiść przestaje być abstrakcyjnym pojęciem, a staje się czymś naturalnym i logicznym w kontekście wydarzeń, które obserwujemy.
To właśnie w tym tkwi jeden z największych plusów Poławiaczy sunu. Choć śledzimy kilka narracji i poznajemy historię z perspektywy różnych bohaterów, nie mamy wrażenia chaosu ani porzucenia któregokolwiek z wątków. Wręcz przeciwnie. Wszystkie te linie fabularne w pewnym momencie zaczynają się ze sobą splatać i ostatecznie domykają się w ostatnim akcie książki, jednocześnie otwierając zupełnie nowe możliwości dla kolejnych historii z tego uniwersum. Na które przyznam się Wam, że czekam z niecierpliwością!
Jeśli chodzi o sam język autora, mamy do czynienia z czysto przygodową fantastyką. Autor tego nie ukrywa, wydawca również nie i ja także nie będę tego przed wami zatajać. To książka, która ma przede wszystkim dać czytelnikowi rozrywkę. Sprawić, że zwiąże się z bohaterami, co dzieje się bardzo szybko, i pozwoli cieszyć się po prostu dobrze spędzonym czasem. Ja bardzo doceniam fakt, że książka została napisana w sposób, który pozwala skupić się na historii i dosłownie ją pochłonąć. W moim przypadku zajęło to zaledwie kilka godzin.
Ma też w sobie niezwykle przyjemny klimat przygodowej wyprawy z nutą karaibskiej atmosfery. Morze, wiatr, rum (i nie tylko) i wyraźnie zaznaczona tropikalna pogoda sprawiają, że podczas lektury niemal czuje się tę przestrzeń. Ta podróż, która z początku wydaje się zwykłą wyprawą, przynosi jednak zupełnie nieoczekiwane konsekwencje i staje się przygodą życia. W pewnym sensie nawet spełnieniem marzeń, których bohaterowie sami nigdy nie odważyliby się nazwać.
Finał książki jasno sugeruje, że ta historia dopiero się zaczyna. Bo jeśli czegoś w Poławiaczach snu właściwie nie ma, to wielkiej polityki. Pojawia się oczywiście drobna polityka lokalna, ale nie znajdziemy tutaj rozbudowanych intryg politycznych ani szerokich planów przejmowania władzy. Są to jedynie zarysowane motywacje niektórych postaci, nie główny temat tej książki. Jej celem jest przede wszystkim poznanie świata Archipelagu Tysiąca Wysp i to właśnie udaje się autorowi znakomicie.
Czy pokochacie wszystkich bohaterów? Nie - jednak zwiążecie się z tymi najważniejszymi. Poczujecie niechęć do głównego antagonisty, najpierw jednego, później drugiego. Tego drugiego, tak jak mnie, być może nawet trochę będzie wam żal. Ja mam poczucie, że weszłam w sam środek ciekawej opowieści. Takiej, która nie próbuje na siłę przemycać wielkich idei ani tłumaczyć skomplikowanej natury ludzkich relacji, ale po prostu żyje chwilą.
Ja za tę lekturę, dzięki której razem z bohaterami Poławiaczy sunu mogłam przez kilka godzin właśnie żyć chwilą, z całego serca autorowi dziękuję. Polecam tę książkę wszystkim fanom fantastyki, niezależnie od tego, czy kochają high fantasy, cozy fantasy czy historie nieco mroczniejsze. Bo to bardzo dobre przypomnienie, czym w gruncie rzeczy powinna być książka jako forma rozrywki. Gdyż Poławiacze sunu to świetna rozrywka z zadatkami na o wiele więcej!
Ta wydaje się, że jak na fantastykę całkiem przeciętna, dwójka na początku historii nie jest nam jeszcze przedstawiona jako wspólnie działający zespół, ani nawet jako para bohaterów funkcjonujących razem, czy też banda lub gang, i tutaj puszczam oko do tych, którzy książkę już czytali. Natomiast od samego początku wyraźnie widzimy, że cała historia zmierza ku spotkaniu obu braci i jest to zdecydowanie jeden z plusów tej opowieści, ponieważ bardzo szybko zaczynamy zżywać się z wizją tego spotkania dwóch młodych mężczyzn oraz z napięciem, które naturalnie rodzi się między rodzeństwem. Szybko też wyczuwamy pewne rozczarowanie Martena Cobarem, i dzięki temu już na wczesnym etapie historii mamy z tyłu głowy myśl, że prawdopodobnie niejedna ciekawa sytuacja może się z tego spotkania rozwinąć.
Zanim jednak do tego spotkania dojdzie, zarówno Cobar, jak i Marten przeżyją kilka dość nieprzyjemnych chwil. Michał Organiściak przez pierwsze mniej więcej sto pięćdziesiąt stron historii wcale nas nie rozpieszcza. Daje nam bardzo szeroki obraz Archipelagu Tysiąca Wysp, stopniowo komplikuje system magiczny i wprowadza nowe formy magii. Robi to zresztą w sposób bardzo ciekawy, ale jednocześnie taki, który przez dłuższy czas nie pozwala nam w pełni zrozumieć mechanizmów działania przedstawionego świata i sposobu wykorzystywania mocy nadnaturalnych.
Wyjątkiem pozostaje właściwie tylko jeden element, a jest nim tytułowy narkotyk - sunu. Ten nowy sposób na pozyskiwanie mocy magicznych jest jedną z najbardziej intrygujących części tej historii. Pojawia się informacja, że jest to podmorska substancja, jednak przez długi czas nie dostajemy pełniejszego wyjaśnienia jej natury. I przyznam się wam szczerze, że jedna z niewielu rzeczy, której w treści Poławiaczy sunu zabrakło, to właśnie dokładniejsze wyjaśnienie pełnego działania tej substancji. Miałam bowiem wrażenie, że za Sunem kryje się coś znacznie więcej niż tylko zwykły narkotyczny „haj” i moc, ograniczona w mniejszym lub większym stopniu.
Autor bardzo umiejętnie prowadzi nas przez meandry charakterów obu braci i nie oszczędza nam ani ich wewnętrznych rozterek, ani też momentami bardzo zabawnych sytuacji, które każdy z nas może spokojnie porównać do własnych doświadczeń z rodzeństwem. Jeśli ktoś z was ma młodszego brata lub siostrę, to bez trudu odnajdzie w tej historii pewne znajome napięcia i drobne rodzinne utarczki.
Momentami ta narracja może się wydawać nieco naiwna, ale w rzeczywistości jest po prostu naturalna. Michał Organiściak nie próbuje tworzyć skomplikowanych portretów psychologicznych i nie udaje, że zamierza przeprowadzić głęboką psychoanalizę swoich bohaterów. Nawet wtedy, kiedy wprowadza fragmenty dotyczące historii rodziców obu braci, nie robi tego po to, aby wycisnąć z czytelnika łzy ani po to, aby zmusić nas do poszukiwania ukrytych motywów ich działań. Wszystko jest tutaj bardzo bezpośrednie i wręcz momentami bezczelnie szczere. Moim zdaniem jest to zabieg w pełni świadomy i bardzo trafiony, ponieważ dzięki temu książka nie przytłacza czytelnika nadmiernym ciężarem interpretacji. Przy tempie wydarzeń i liczbie scen zbyt rozbudowana warstwa psychologiczna mogłaby sprawić, że historia tej objętości stałaby się zwyczajnie trudna do śledzenia.
W efekcie skupiamy się przede wszystkim na przygodach bohaterów, na ciągu często feralnych decyzji oraz na tym, co w moim odczuciu staje się jednym z głównych motywów tej książki, czyli na nienawiści. Tak naprawdę wiele wydarzeń w tej historii krąży właśnie wokół niej. Widzimy prywatną nienawiść, którą Baron Pigmentu odczuwa wobec Cobara, widzimy nienawiść wzmocnionego magicznie Wlada wobec Martena, obserwujemy napięcia między Księżną Anabelle i Baronem Pigmentu, a także bardziej osobiste zależności, które podzieliły kapitana Plenawo, piękną czarodziejkę Kiriam oraz jej brata Łyżeczkę. Dzięki temu, że obserwujemy te wszystkie wydarzenia z różnych perspektyw i śledzimy kilka równoległych narracji, bardzo łatwo jest zrozumieć emocje, które kierują bohaterami. Nienawiść przestaje być abstrakcyjnym pojęciem, a staje się czymś naturalnym i logicznym w kontekście wydarzeń, które obserwujemy.
To właśnie w tym tkwi jeden z największych plusów Poławiaczy sunu. Choć śledzimy kilka narracji i poznajemy historię z perspektywy różnych bohaterów, nie mamy wrażenia chaosu ani porzucenia któregokolwiek z wątków. Wręcz przeciwnie. Wszystkie te linie fabularne w pewnym momencie zaczynają się ze sobą splatać i ostatecznie domykają się w ostatnim akcie książki, jednocześnie otwierając zupełnie nowe możliwości dla kolejnych historii z tego uniwersum. Na które przyznam się Wam, że czekam z niecierpliwością!
Jeśli chodzi o sam język autora, mamy do czynienia z czysto przygodową fantastyką. Autor tego nie ukrywa, wydawca również nie i ja także nie będę tego przed wami zatajać. To książka, która ma przede wszystkim dać czytelnikowi rozrywkę. Sprawić, że zwiąże się z bohaterami, co dzieje się bardzo szybko, i pozwoli cieszyć się po prostu dobrze spędzonym czasem. Ja bardzo doceniam fakt, że książka została napisana w sposób, który pozwala skupić się na historii i dosłownie ją pochłonąć. W moim przypadku zajęło to zaledwie kilka godzin.
Ma też w sobie niezwykle przyjemny klimat przygodowej wyprawy z nutą karaibskiej atmosfery. Morze, wiatr, rum (i nie tylko) i wyraźnie zaznaczona tropikalna pogoda sprawiają, że podczas lektury niemal czuje się tę przestrzeń. Ta podróż, która z początku wydaje się zwykłą wyprawą, przynosi jednak zupełnie nieoczekiwane konsekwencje i staje się przygodą życia. W pewnym sensie nawet spełnieniem marzeń, których bohaterowie sami nigdy nie odważyliby się nazwać.
Finał książki jasno sugeruje, że ta historia dopiero się zaczyna. Bo jeśli czegoś w Poławiaczach snu właściwie nie ma, to wielkiej polityki. Pojawia się oczywiście drobna polityka lokalna, ale nie znajdziemy tutaj rozbudowanych intryg politycznych ani szerokich planów przejmowania władzy. Są to jedynie zarysowane motywacje niektórych postaci, nie główny temat tej książki. Jej celem jest przede wszystkim poznanie świata Archipelagu Tysiąca Wysp i to właśnie udaje się autorowi znakomicie.
Czy pokochacie wszystkich bohaterów? Nie - jednak zwiążecie się z tymi najważniejszymi. Poczujecie niechęć do głównego antagonisty, najpierw jednego, później drugiego. Tego drugiego, tak jak mnie, być może nawet trochę będzie wam żal. Ja mam poczucie, że weszłam w sam środek ciekawej opowieści. Takiej, która nie próbuje na siłę przemycać wielkich idei ani tłumaczyć skomplikowanej natury ludzkich relacji, ale po prostu żyje chwilą.
Ja za tę lekturę, dzięki której razem z bohaterami Poławiaczy sunu mogłam przez kilka godzin właśnie żyć chwilą, z całego serca autorowi dziękuję. Polecam tę książkę wszystkim fanom fantastyki, niezależnie od tego, czy kochają high fantasy, cozy fantasy czy historie nieco mroczniejsze. Bo to bardzo dobre przypomnienie, czym w gruncie rzeczy powinna być książka jako forma rozrywki. Gdyż Poławiacze sunu to świetna rozrywka z zadatkami na o wiele więcej!
This entire review has been hidden because of spoilers.
May 8, 2026
4 ⭐️ solidny debiut. Gratulacje dla autora! Łyżeczka Is The Best.
April 22, 2026
"Poławiacze sunu" to debiutancka powieść Michała Organiściaka, która przyciągnęła mnie przede wszystkim swoim klimatem oraz obietnicą opowieści o upadku, uzależnieniu i cenie ambicji w świecie, gdzie magia splata się z przemocą i bezwzględną polityką. Autor kreśli rzeczywistość pozbawioną klasycznych, krystalicznych bohaterów, a zamiast nich dostajemy ludzi podejmujących decyzje podszyte lękiem, pychą i instynktem przetrwania. I choć całość naprawdę potrafi wciągnąć, zaskoczyć zwrotami akcji i utrzymać uwagę czytelnika… To jednocześnie pojawia się pewne „ale”, które sprawia, że książka nie jest dziełem idealnym. Aczkolwiek zacznijmy może od początku, dobrze?
Na pierwszy rzut chciałabym odnieść się do kreacji świata oraz fabuły, bo uważam, że są to najmocniejsze strony historii. Zwłaszcza, że uwielbiam polityczne intrygi, a w tej książce trochę ich znajdziemy, a do tego są one ciekawie splecione z losami bohaterów. Możemy dzięki temu śledzić ludzkie ambicje, pogoń za zemstą czy zmagania młodzieńczej zuchwałości, a to wszystko okalane morskimi wyprawami! Autor dość sprawnie operuje żeglarskimi zwrotami, wiedzą na temat statków, a także buduje bardzo dobry klimat pirackich opowieści. Czuć w tym historię, która naprawdę dzieje się "tam" i choć może zabrzmieć to dziwnie, to rzeczywiście "czułam" też morską bryzę, gdy śledziłam losy dwójki braci. Nie mogę też zapomnieć o tym, że dzięki temu całą książkę czyta się dobrze i naprawdę potrafi ona zaangażować, bo jako czytelnicy płyniemy z fabułą i chcemy odkrywać kolejne sekrety mórz.
Jednakże... To na co zwracam mocą uwagę są bohaterowie, a także ich wpływ na fabułę czy rozwój pojedynczych wydarzeń. I choć fabuła potrafi być intrygująca, to po czasie może sprawiać wrażenie powtarzającej się lub też idącej w dość niespodziewanym kierunku (i tutaj nie mam na myśli czegoś pozytywnego). Autor od samego początku wciąga czytelnika w historię Martena, czyli morskiego oficera, którego życie załamało się w jednej chwili przez brutalną sytuację oraz jego brata Cobara, lekkomyślnego chłopaka, który zdecydowanie najpierw robi, a później myśli. To właśnie ta dwójka napędza główny ciąg wydarzeń, choć na przestrzeni rozdziałów napotkamy również inne perspektywy, ale ci dwaj są najważniejsi. No i cóż... Nie umiałam się z nimi polubić, ani też polubić inne postacie. Często miałam wrażenie, że są dość specyficznie ukształtowane pod jedno hasło - ktoś ma być lekkomyślny, ktoś ma kierować się zemstą, a ktoś ma po prostu być. Tu troszkę boli mnie fakt, że praktycznie każda kobieta reprezentowała podobny styl życia (choć paradoksalnie często należały do dwóch różnych światów), no i jeśli miał ktoś umierać... To również one. Dobrze, rozumiem to, czasami tak jest, ale cierpiałam przez to, bo cierpiały też relacje bohaterów. Może i relacja braci była dla mnie satysfakcjonująca, bo akurat tutaj czułam te braterskie oczekiwania, poczucie zawodu czy chęć wykazania się, to cała reszta była jakaś pusta lub zdecydowanie za szybka. I tak, mam tu na myśli relacje romantyczne, które w większości przypadków kierowały się strefą fizyczną - i niekiedy rozkwitały w coś wielkiego po zaledwie kilku dniach i nie tylko. Być może to moje osobiste przekonania, ale tak bardzo mi się to gryzło i momentami denerwowało, że odbierało mi to radość z pozostałych aspektów powieści.
Na koniec warto wspomnieć jeszcze o jednym problemie. Choć pochwaliłam fabułę, to wielokrotnie miałam wrażenie, że niektóre wydarzenia pojawiają się wyłącznie po to, by pchnąć akcję do przodu. Bohaterowie wpadają w skrajnie trudne sytuacje i dość niespodziewanie zostają z nich wybawieni. Gdyby zdarzyło się to raz lub dwa, to przymknęłabym oko, ale niestety, im częściej się powtarzało, tym bardziej działało mi to na nerwy.
No cóż, finalnie mam mieszane odczucia, ALE... Tak jak miałam swoje "ale" i marudzenia do "Poławiaczy sunu", tak jednocześnie jestem ciekawa dokąd dalej popłynie ta historia. Mimo wszystko wiem, że to debiut i to w dość poważnej fantastyce, więc trzymam kciuki za kolejne części i naprawdę z chęcią poznam dalsze losy braci.
Na pierwszy rzut chciałabym odnieść się do kreacji świata oraz fabuły, bo uważam, że są to najmocniejsze strony historii. Zwłaszcza, że uwielbiam polityczne intrygi, a w tej książce trochę ich znajdziemy, a do tego są one ciekawie splecione z losami bohaterów. Możemy dzięki temu śledzić ludzkie ambicje, pogoń za zemstą czy zmagania młodzieńczej zuchwałości, a to wszystko okalane morskimi wyprawami! Autor dość sprawnie operuje żeglarskimi zwrotami, wiedzą na temat statków, a także buduje bardzo dobry klimat pirackich opowieści. Czuć w tym historię, która naprawdę dzieje się "tam" i choć może zabrzmieć to dziwnie, to rzeczywiście "czułam" też morską bryzę, gdy śledziłam losy dwójki braci. Nie mogę też zapomnieć o tym, że dzięki temu całą książkę czyta się dobrze i naprawdę potrafi ona zaangażować, bo jako czytelnicy płyniemy z fabułą i chcemy odkrywać kolejne sekrety mórz.
Jednakże... To na co zwracam mocą uwagę są bohaterowie, a także ich wpływ na fabułę czy rozwój pojedynczych wydarzeń. I choć fabuła potrafi być intrygująca, to po czasie może sprawiać wrażenie powtarzającej się lub też idącej w dość niespodziewanym kierunku (i tutaj nie mam na myśli czegoś pozytywnego). Autor od samego początku wciąga czytelnika w historię Martena, czyli morskiego oficera, którego życie załamało się w jednej chwili przez brutalną sytuację oraz jego brata Cobara, lekkomyślnego chłopaka, który zdecydowanie najpierw robi, a później myśli. To właśnie ta dwójka napędza główny ciąg wydarzeń, choć na przestrzeni rozdziałów napotkamy również inne perspektywy, ale ci dwaj są najważniejsi. No i cóż... Nie umiałam się z nimi polubić, ani też polubić inne postacie. Często miałam wrażenie, że są dość specyficznie ukształtowane pod jedno hasło - ktoś ma być lekkomyślny, ktoś ma kierować się zemstą, a ktoś ma po prostu być. Tu troszkę boli mnie fakt, że praktycznie każda kobieta reprezentowała podobny styl życia (choć paradoksalnie często należały do dwóch różnych światów), no i jeśli miał ktoś umierać... To również one. Dobrze, rozumiem to, czasami tak jest, ale cierpiałam przez to, bo cierpiały też relacje bohaterów. Może i relacja braci była dla mnie satysfakcjonująca, bo akurat tutaj czułam te braterskie oczekiwania, poczucie zawodu czy chęć wykazania się, to cała reszta była jakaś pusta lub zdecydowanie za szybka. I tak, mam tu na myśli relacje romantyczne, które w większości przypadków kierowały się strefą fizyczną - i niekiedy rozkwitały w coś wielkiego po zaledwie kilku dniach i nie tylko. Być może to moje osobiste przekonania, ale tak bardzo mi się to gryzło i momentami denerwowało, że odbierało mi to radość z pozostałych aspektów powieści.
Na koniec warto wspomnieć jeszcze o jednym problemie. Choć pochwaliłam fabułę, to wielokrotnie miałam wrażenie, że niektóre wydarzenia pojawiają się wyłącznie po to, by pchnąć akcję do przodu. Bohaterowie wpadają w skrajnie trudne sytuacje i dość niespodziewanie zostają z nich wybawieni. Gdyby zdarzyło się to raz lub dwa, to przymknęłabym oko, ale niestety, im częściej się powtarzało, tym bardziej działało mi to na nerwy.
No cóż, finalnie mam mieszane odczucia, ALE... Tak jak miałam swoje "ale" i marudzenia do "Poławiaczy sunu", tak jednocześnie jestem ciekawa dokąd dalej popłynie ta historia. Mimo wszystko wiem, że to debiut i to w dość poważnej fantastyce, więc trzymam kciuki za kolejne części i naprawdę z chęcią poznam dalsze losy braci.
May 13, 2026
3.5⭐️ Całkiem udany debiut. Morski klimat wręcz kipi z tej książki. Do tego motyw zemsty, śmie*telny na*kotyk i trafny humor. I to prawda - scena z syreną doprowadziła mnie do wybuchu śmiechu. Ale nie zaangażowałem się za bardzo w fabułę, nie miałem takiego efektu wow. To było dobre i ciekawe, ale bez zachwytów. Obawiam się, że syrena będzie jedyną postacią, którą zapamiętam.
October 13, 2026
Gdyby nie to że słuchałam jako audiobook do spacerów, pewnie bym porzuciła.
Najciekawszy jest właściwie sam pomysł: marynistyczne fantasy, morze, statki i świat zbudowany wokół magii podwodnej używki mają sporo klimatu i dawały duży potencjał. Niestety bohaterowie są na tyle nijacy, że trudno się do nich naprawdę przywiązać.
Najciekawszy jest właściwie sam pomysł: marynistyczne fantasy, morze, statki i świat zbudowany wokół magii podwodnej używki mają sporo klimatu i dawały duży potencjał. Niestety bohaterowie są na tyle nijacy, że trudno się do nich naprawdę przywiązać.
March 29, 2026
Plot twist: jednak nie lubię motywów marynistycznych
April 14, 2026
3,5⭐️szczerze? Zawiodła mnie ta książka a początek był bardzo obiecujący. Bardzo duży plus za klimat .
June 28, 2026
Był potencjał i tyle
April 13, 2026
Kawał dobrej polskiej fantastyki!
June 8, 2026
Nie wiem, jak to robi wydawnictwo, ale z każdą nowością okazuje się, że mam mętlik w głowie. Momentami muszę uspokoić emocje i wyobrażam sobie „że jeśli to jest mocne, to co będzie przy następnych premierach”? Tak jest za każdym razem i musicie mi uwierzyć, bo do dnia dzisiejszego nie trafiłam jeszcze na książkę, która nie wywarłaby na mnie tych wszystkich emocji, jakie mam obecnie. Przepraszam, ale poniżej musiałam napisać lekki spoiler, więc jeśli nie chcesz wiedzieć, co i jak, to zapraszam, jak już przeczytasz tę część, bo nie ukrywam, że jeśli nie będzie kontynuacji, to nie wiem, co zrobię.
Tym razem przestawiam wam książkę pt. „Poławiacze sunu” Michała Organiściaka. To jedna z tych historii, które od pierwszych stron pachną solą morską, mokrym drewnem okrętowych pokładów i nadciągającą burzą. Nie jest to jednak opowieść o wielkich bohaterach ratujących świat. To historia ludzi popełniających błędy płacących za własne decyzje i próbujących odnaleźć siebie w rzeczywistości, która nie daje drugich szans. Autor zabiera czytelnika do świata tysiąca wysp, dwóch księżyców i tajemniczej substancji zwanej sunu. To właśnie ona napędza ten świat, daje niezwykłe możliwości, ale jednocześnie staje się przekleństwem każdego, kto po nią sięgnie. Sunu jest źródłem magii, lecz również uzależnieniem, które stopniowo odbiera człowiekowi wolność.
W centrum wydarzeń znajdują się dwaj bracia. Marten i Cobar. Choć łączy ich krew, życie poprowadziło ich zupełnie różnymi drogami. Marten był oficerem marynarki Koralowego Lorda i miał przed sobą przyszłość pełną zaszczytów. Wszystko zmienia jednak wojna, a dokładniej wydarzenia na polu bitwy, które zmuszają go do sięgnięcia po sunu. Od tego momentu jego życie zamienia się w nieustanną walkę nie tylko z przeciwnikami, ale również z samym sobą. To bohater poraniony przez los próbujący zachować resztki godności i człowieczeństwa mimo uzależnienia, które każdego dnia odbiera mu kolejne fragmenty dawnego życia.
Z kolei Cobar jest młodszym bratem, człowiekiem ambitnym marzącym o wielkości i sukcesie. Często jednak bardziej skupia się na własnych celach niż na konsekwencjach swoich działań. W jego przypadku autor pokazuje, jak łatwo można zagubić się w pogoni za marzeniami i jak cienka bywa granica między odwagą a lekkomyślnością. Los sprawia, że drogi obu braci ponownie się przecinają, a dawne konflikty, żale i niedopowiedzenia wracają ze zdwojoną siłą.
Uwielbiam, kiedy największą siłą książki są bohaterowie. Tacy, którzy nie są idealni, którzy popełniają błędy, czasem podejmują decyzje, które trudno zaakceptować, ale dzięki temu wydają się prawdziwi. Przez to nam łatwo zrozumieć ich motywację, nawet wtedy, gdy prowadzą ich w złym kierunku. Dla mnie sprawia to, że nie obserwuję wydarzeń z dystansu. Wręcz przeciwnie. Zaczynam przeżywać je razem z nimi.
Na uwagę zasługuje również sam świat przedstawiony, który robi ogromne wrażenie. Michał Organiściak stworzył rzeczywistość, w której morze jest niemal osobnym bohaterem. Okręty, porty, korsarze, bitwy morskie, polityczne rozgrywki między wpływowymi ludźmi i nieustanne poczucie zagrożenia budują klimat, od którego trudno się oderwać. Autor nie ogranicza się do prostego przedstawienia przygody. Pokazuje świat brutalny, niebezpieczny i pełen ludzi gotowych zrobić wszystko dla władzy, pieniędzy lub przetrwania. Bardzo ciekawie wypada również motyw magii. W wielu powieściach fantasy magia jest czymś niezwykłym i pożądanym. Tutaj staje się ciężarem. Korzystanie z niej ma swoją cenę. Sunu daje moc, ale równocześnie uzależnia i niszczy. Dzięki temu autor zadaje interesujące pytania o granice poświęcenia, o cenę sukcesu oraz o, to jak daleko człowiek jest gotów się posunąć, by osiągnąć swój cel.
Podczas lektury nie brakuje widowiskowych starć, pojedynków i morskich bitew, ale równie ważne są relację między bohaterami. Konflikt dwóch braci staje się osią całej opowieści. To właśnie on sprawia, że za kolejnymi wydarzeniami kryje się coś więcej niż zwykła przygoda. Mamy tutaj rodzinne napięcia, niespełnione oczekiwania, dawne urazy i próby naprawienia błędów, które wydawały się niemożliwe do naprawienia.
„Poławiacze sunu” to także opowieść o upadku. O tym, że czasem człowiek musi znaleźć się na samym dnie, aby zrozumieć, kim naprawdę jest. Mówi wam to coś? Nie ma tutaj łatwych rozwiązań ani prostych odpowiedzi dla mnie jak w realnym życiu. Każdy wybór niesie konsekwencje, a każda decyzja zostawia ślad. Dzięki temu historia długo pozostaje w pamięci, nawet po zamknięciu książki. Według mnie to megaudany debiut, który pokazuje, że Polska fantastyka wciąż potrafi zaskakiwać świeżymi pomysłami. Połączenie morskiej przygody, dark fantasy, politycznych intryg i rodzinnego dramatu tworzy mieszankę, obok której trudno przejść obojętnie. W tej historii znajdziemy zarówno emocje, akcję i niebezpieczeństwo, jak i bohaterów, których los naprawdę zaczyna obchodzić czytelnika. Pozostaje poczucie uczestniczenia w wielkiej podróży. Przez wzburzone morza, zdrady, bitwy i osobiste tragedie. A także świadomość, że największe sztormy często rozgrywają się nie na oceanie, lecz we wnętrzu człowieka.
Tym razem przestawiam wam książkę pt. „Poławiacze sunu” Michała Organiściaka. To jedna z tych historii, które od pierwszych stron pachną solą morską, mokrym drewnem okrętowych pokładów i nadciągającą burzą. Nie jest to jednak opowieść o wielkich bohaterach ratujących świat. To historia ludzi popełniających błędy płacących za własne decyzje i próbujących odnaleźć siebie w rzeczywistości, która nie daje drugich szans. Autor zabiera czytelnika do świata tysiąca wysp, dwóch księżyców i tajemniczej substancji zwanej sunu. To właśnie ona napędza ten świat, daje niezwykłe możliwości, ale jednocześnie staje się przekleństwem każdego, kto po nią sięgnie. Sunu jest źródłem magii, lecz również uzależnieniem, które stopniowo odbiera człowiekowi wolność.
W centrum wydarzeń znajdują się dwaj bracia. Marten i Cobar. Choć łączy ich krew, życie poprowadziło ich zupełnie różnymi drogami. Marten był oficerem marynarki Koralowego Lorda i miał przed sobą przyszłość pełną zaszczytów. Wszystko zmienia jednak wojna, a dokładniej wydarzenia na polu bitwy, które zmuszają go do sięgnięcia po sunu. Od tego momentu jego życie zamienia się w nieustanną walkę nie tylko z przeciwnikami, ale również z samym sobą. To bohater poraniony przez los próbujący zachować resztki godności i człowieczeństwa mimo uzależnienia, które każdego dnia odbiera mu kolejne fragmenty dawnego życia.
Z kolei Cobar jest młodszym bratem, człowiekiem ambitnym marzącym o wielkości i sukcesie. Często jednak bardziej skupia się na własnych celach niż na konsekwencjach swoich działań. W jego przypadku autor pokazuje, jak łatwo można zagubić się w pogoni za marzeniami i jak cienka bywa granica między odwagą a lekkomyślnością. Los sprawia, że drogi obu braci ponownie się przecinają, a dawne konflikty, żale i niedopowiedzenia wracają ze zdwojoną siłą.
Uwielbiam, kiedy największą siłą książki są bohaterowie. Tacy, którzy nie są idealni, którzy popełniają błędy, czasem podejmują decyzje, które trudno zaakceptować, ale dzięki temu wydają się prawdziwi. Przez to nam łatwo zrozumieć ich motywację, nawet wtedy, gdy prowadzą ich w złym kierunku. Dla mnie sprawia to, że nie obserwuję wydarzeń z dystansu. Wręcz przeciwnie. Zaczynam przeżywać je razem z nimi.
Na uwagę zasługuje również sam świat przedstawiony, który robi ogromne wrażenie. Michał Organiściak stworzył rzeczywistość, w której morze jest niemal osobnym bohaterem. Okręty, porty, korsarze, bitwy morskie, polityczne rozgrywki między wpływowymi ludźmi i nieustanne poczucie zagrożenia budują klimat, od którego trudno się oderwać. Autor nie ogranicza się do prostego przedstawienia przygody. Pokazuje świat brutalny, niebezpieczny i pełen ludzi gotowych zrobić wszystko dla władzy, pieniędzy lub przetrwania. Bardzo ciekawie wypada również motyw magii. W wielu powieściach fantasy magia jest czymś niezwykłym i pożądanym. Tutaj staje się ciężarem. Korzystanie z niej ma swoją cenę. Sunu daje moc, ale równocześnie uzależnia i niszczy. Dzięki temu autor zadaje interesujące pytania o granice poświęcenia, o cenę sukcesu oraz o, to jak daleko człowiek jest gotów się posunąć, by osiągnąć swój cel.
Podczas lektury nie brakuje widowiskowych starć, pojedynków i morskich bitew, ale równie ważne są relację między bohaterami. Konflikt dwóch braci staje się osią całej opowieści. To właśnie on sprawia, że za kolejnymi wydarzeniami kryje się coś więcej niż zwykła przygoda. Mamy tutaj rodzinne napięcia, niespełnione oczekiwania, dawne urazy i próby naprawienia błędów, które wydawały się niemożliwe do naprawienia.
„Poławiacze sunu” to także opowieść o upadku. O tym, że czasem człowiek musi znaleźć się na samym dnie, aby zrozumieć, kim naprawdę jest. Mówi wam to coś? Nie ma tutaj łatwych rozwiązań ani prostych odpowiedzi dla mnie jak w realnym życiu. Każdy wybór niesie konsekwencje, a każda decyzja zostawia ślad. Dzięki temu historia długo pozostaje w pamięci, nawet po zamknięciu książki. Według mnie to megaudany debiut, który pokazuje, że Polska fantastyka wciąż potrafi zaskakiwać świeżymi pomysłami. Połączenie morskiej przygody, dark fantasy, politycznych intryg i rodzinnego dramatu tworzy mieszankę, obok której trudno przejść obojętnie. W tej historii znajdziemy zarówno emocje, akcję i niebezpieczeństwo, jak i bohaterów, których los naprawdę zaczyna obchodzić czytelnika. Pozostaje poczucie uczestniczenia w wielkiej podróży. Przez wzburzone morza, zdrady, bitwy i osobiste tragedie. A także świadomość, że największe sztormy często rozgrywają się nie na oceanie, lecz we wnętrzu człowieka.
Displaying 1 - 30 of 48 reviews