Właśnie że tak! Nigdy w życiu! 20 lat później

Żaby i anioły #5

by Katarzyna Grochola

Nareszcie!

Kultowa Judyta – którą pokochały miliony – powraca po 20 latach.

A wraz z nią Adam, Tosia, Ula, Eksio i nowi bohaterowie oraz śmiech, łzy i kolejne 1000 powodów, by próbować jeszcze raz.

Wszyscy wiemy, że relacje z innymi ludźmi nie są łatwe. A najlepiej wie o tym Judyta. Czy tym razem będzie w stanie służyć radą, gdy wsparcia wymagać będzie jej własna córka? Czy Tosi uda się rozpocząć nowe życie? Czy matka Judyty w końcu będzie z niej zadowolona? Czy naprawdę z rodziną wychodzi się dobrze tylko na zdjęciu? Jak nie zwariować w tym wszystkim?

Katarzyna Grochola w mistrzowski sposób łączy humor i cięty dowcip z rodzinną opowieścią i nadzieją, że nawet z najtrudniejszej sytuacji może wyniknąć coś dobrego. Niemożliwe? A właśnie że tak!

Autorka kultowego Nigdy w życiu! powraca z uwielbianymi bohaterami – dojrzalszymi, nieco innymi, a jednak wciąż z taką samą werwą i humorem. Powrót Judyty to brawurowa odpowiedź na pytanie, co stało się nie tylko z nią, ale przede wszystkim z nami, gdy życie napisało kolejne rozdziały przez 20 lat.

Genres: Audiobook

504 pages, Paperback

First published March 25, 2026

About the author

Urodziła się w lipcu 1957 roku w Krotoszynie. Obecnie mieszka pod Warszawą z córką, kotami i psem. Zanim zajęła się literaturą pracowała m. in. jako salowa, korektorka, aktorka, dyrektor składu celnego, a nawet jako konsultantka w biurze matrymonialnym. Pracowała też jako specjalista ds. szkoleń w fundacjach demokracji lokalnej oraz jako pomoc cukiernika.
Jej sztuka „Kot mi schudł” otrzymały po cztery nagrody na konkursie dramaturgicznym Tespis 2000, a „Kot mi schudł” w 2001 zdobył Grand Prix pierwszego Krajowego Festiwalu Słuchowisk Polskiego Radia i Teatru Telewizji w Sopocie w kategorii spektakli radiowych. Jest laureatką wielu nagród, m.in. nagrody „AS” EMPiK-u w 2001 i 2002 roku oraz nagrody wydawniczej „IKAR” w 2001. W 2002 r. wspólnie z Andrzejem Wisniewskim wydała książkę "Związki i rozwiązki miłosne".
Już bardziej prywatnie boi się wojującego feminizmu i jest przeciwna stawianiu przy garach faceta, który nie lubi i nie umie gotować. Wolałaby, żeby poszedł do szopy naprawiać rower.

Ukochana książka Grocholi to Mistrz i Małgorzata, a ideałem mężczyzny jest Mistrz.

Reviews

[eyes_on_words]

Pani Danuta Stenka może mi nawet czytać skład leków, a i tak przesłucham do końca. Bardzo fajna kontynuacja, idealna na tego typu pogodę. Chciałabym na podstawie tej książki obejrzeć film z tymi samymi aktorami.

[Nina]

Sympatyczna niespodzianka: ćwierć wieku po pierwszym wydaniu książki Katarzyny Grocholi „Nigdy w życiu”, dwadzieścia lat po ukazaniu się filmu z Danutą Stenką w roli Judyty, głównej bohaterki, mamy okazję odnowić znajomość z Judytą, w którą ponownie - w audiobooku - wciela się Danuta Stenka.

Obecnie starsi państwo, Judyta i Adam, nadal mieszkają w podmiejskim domku, który - przypomnijmy - zdesperowana po porzuceniu przez pierwszego męża, Judyta postanowiła wybudować dla siebie i córki, Tosi. Wkrótce dołączył do nich nowy mąż Judyty, Adam. Ale teraz - jak się okazuje - Tosia od dawna z nimi nie mieszka; już po pierwszym roku studiów związała się z facetem, z którym dorobili się trójki dzieci i osiedli w odległym regionie Polski.

Sytuacja zawodowa Judyty i Adama także diametralnie się zmieniła. Upadł magazyn lifestylowy, w którym przez lata Judyta kierowała ważnym działem, a Adam stracił pracę w radiu. Postanowili założyć biuro matrymonialne, takie w tradycyjnym stylu, mające stanowić konkurencję dla internetowych aplikacji randkowych. O dziwo, inicjatywa okazuje się całkiem udana. A opisy funkcjonowania biura, analiza konkretnych losów jego klientów obojga płci, ich motywów i reakcji stanowią ciekawy, miejscami przezabawny obszar obserwacji obyczajowych.

Inną sferę, na jakiej skupia się narracja powieści, stanowią perturbacje rodzinne a konkretnie, konsekwencje rozpadu związku Tosi z ojcem jej dzieci. Sytuacja wyjściowa jest w tym wątku swoistą powtórką z rozrywki. Córka Judyty - podobnie jak jej matka dwadzieścia lat wcześniej - zostaje zdradzona przez partnera i musi odbudować na nowo swoje życie. Różnice polegają na tym, źe związek Tosi z Wackiem nie został zalegalizowany poprzez zawarcie małżeństwa, dzieci jest aż troje i wszyscy, cała czwórka muszą korzystać - zanim rozpoczną nowy etap w swoim życiu - z gościny dziadków, czyli Judyty i Adama. Ponadto, rozwój wydarzeń obserwujemy nie z perspektywy Tosi, ale - jak w całej powieści - z punktu widzenia Judyty.

Niewątpliwie nośnikiem wszystkiego, co najlepsze w serii powieściowej Katarzyny Grocholi są jej postaci. Judyta, szczególnie w audiobookowym wykonaniu Danuty Stenki, to prawdziwy samograj*. Autorka konsekwentnie prowadzi swoją główną bohaterkę przez wszystkie pięć tomów cyklu, umiejętnie uwypuklając jej wady i zalety, takie lekkie rozchwianie charakteru, co szczególnie teraz, w jej wieku dojrzałym, dodaje Judycie specjalnego smaczku. Charakterne są zresztą również niektóre postaci dalszych planów. A Danuta Stenka, na przykład, pysznie imituje głosy dzieciaków Tosi. Łaknącym bezstresowej rozrywki - gorąco polecam!

* Wszystkie audiobooki serii Żaby i anioły są dostępne w Storytel

[Annika]

Mówią, że grafomanka z tej Grocholi. Oj tam, oj tam. Świetnie się na tym bawiłam! Bardzo polecam audiobooka w interpretacji Danuty Stenki. +100 do zajebistości!

[Julia]

protip dla autorki: przeczytać 4 pierwsze części przed napisanej 5

[Agnieszka Wiktor]

Słuchać Danuty Stenki, która czyta o przygodach Judyty było jak ciepła herbatka i otulający kocyk w zimny dzień 🥹

[Tree high feeds on stories]

To, że raczej nie czytam już tzw. dzieł wybitnych, nie znaczy, że gust mi się spaczył, bo się zestarzałam. Teraz potrzebuje innych historii, lżejszych. Oczywiście zawsze robię wyjątek dla Sylvii Plath itp.

PS Najpierw czytałam, potem zaczęłam słuchać, znów czytałam i kończę, słuchając.

[marguerita.czyta]

Bardzo dobrze się bawiłam!

[Monika]

Myślałam, że chce byc Judytą jak dorosnę. Okazuje się, że będę Judytą na starość.
Szczególny sentyment do psa o imieniu Lublin ❤️

Tak się robi kontynuację, klimat pozostał.

[Antonina Czarnecka]

Lekka, zabawna i przyjemna powieść. Polecam 🦋

[Urszula Ladysz]

Judyta, kim Ty się stałaś?

[Caise]

Świetnie się bawiłam przy tym audiobooku!

Według GoodReads pierwszą część tego cyklu czytałam 14 lat temu. Drugą i trzecią podobno kiedyś też, a o czwartej nawet nie miałam pojęcia. Nie przeszkodziło mi to w sięgnięciu po tę i nie żałuję.

Zabawna, urocza, wzruszająca, dojrzała.

Miło było wrócić choć przez chwilę do Judyty i jej świata.

[Karo]

(Na swoje usprawiedliwienie mam tylko to, że potrzebowałam audiobooka, którego mogłabym słuchać o szóstej rano bez angażowania jakichkolwiek mocy umysłowych.)

Miałam nie oceniać, ale to było tak głupie i naiwne, że ta jedna gwiazdka to tylko za głos Stenki.

[Magdalena]

Raz na jakiś czas otwieram tytuł, którego nie umiem skategoryzować inaczej niż "takie lekkie pitu-pitu" (no bo nie kryminał, nie komedia, nie do końca obyczajówka, takie pisanie dla pisania, radosny strumień myśli). I raz na jakiś czas spędzam przy takiej lekturze przyjemnie kilka godzin.
Nie tym razem.
Coraz wolniej mi to pitu-pitu szło, aż przy 18% na kilka dni odłożyłam całkowicie i chyba już nie chcę do tego wracać.
Akcja zmierza wprawdzie dokądś, ale w takim tempie, że to chyba nie o akcję chodzi, a o napawanie się nadmiarem słów. Poczucie humoru smętne (chociaż wiem, że autorka potrafi w fajne skojarzenia, więc chyba język mówiony lepiej jej wychodzi niż pisany), nieprzesadnie zajmujące przemyślenia, język, no właśnie, niezachwycający. Za dużo o niczym, za wolno, za pusto, za smętnie. Nie dla mnie.

[Ilona * ksiazka_w_kwiatach *]

Katarzyna Grochola to autorka, której powieści towarzyszyły mi niemal codziennie – zarówno w chwilach radości, jak i w momentach melancholijnych. Uwielbiam jej styl: charakterystyczny humor, lekkość pióra oraz niezwykła umiejętność tworzenia bohaterów, którzy wydają się tak prawdziwi, jakby byli częścią naszego codziennego życia. Grochola potrafi opowiadać o trudnych sprawach w sposób ciepły, błyskotliwy i pełen nadziei, co sprawia, że jej powieści na długo pozostają w pamięci.
„Właśnie, że tak! Nigdy w życiu! 20 lat później” to książka, na którą – jestem tego pewna – czekało wiele czytelniczek. Ja również należałam do tego grona. Poprzednia część, „Nigdy w życiu!”, była dla mnie wyjątkowa – zarówno jako powieść, jak i w swojej ekranizacji. Kreacje Danuty Stenki, Artura Żmijewskiego i Joanny Brodzik na stałe zapisały się w pamięci widzów. Nic więc dziwnego, że po dwudziestu latach z ogromnym entuzjazmem sięgnęłam po kontynuację, pełna ciekawości, wzruszeń i nadziei na ponowne spotkanie z ukochanymi bohaterami.

„Właśnie, że tak! Nigdy w życiu! 20 lat później” to powieść, w której po dwóch dekadach powraca Judyta. Towarzyszą jej Adam, Tosia, Ula i Eksio, a także nowi bohaterowie, wnoszący świeżość i nowe perspektywy.
Życie jednak nie stoi w miejscu – zmienia się, komplikuje, zaskakuje. Judyta, niegdyś służąca innym radą i wsparciem, teraz sama staje przed wyzwaniami, gdy jej córka potrzebuje pomocy. Tosia próbuje odnaleźć siebie i rozpocząć nowe życie, a relacje rodzinne – jak to zwykle bywa – okazują się pełne napięć, niedomówień i emocji. Czy matka Judyty w końcu będzie z niej dumna? Czy naprawdę z rodziną najlepiej wychodzi się tylko na zdjęciu? I przede wszystkim – jak nie zwariować w tym wszystkim?

Powieść Katarzyny Grocholi „Właśnie, że tak! Nigdy w życiu! 20 lat później” to dla mnie coś znacznie więcej niż tylko kontynuacja znanej historii – to emocjonalna podróż, w której spotykają się nostalgia, dojrzałość i refleksja nad upływem czasu. Autorka pokazuje, że powrót do bohaterów po latach może być nie tylko udany, ale wręcz potrzebny – bo przecież zmienili się oni tak samo, jak my.
Bohaterowie powieści to bez wątpienia jej największy atut. Judyta nie jest już tą samą kobietą co kiedyś – jest dojrzalsza, bardziej świadoma, momentami zmęczona życiem, ale wciąż pełna wewnętrznej siły i charakterystycznego dystansu. Jej rozterki są bliższe niż kiedykolwiek, dotyczą bowiem spraw, które prędzej czy później dotykają każdego: relacji z dorosłym dzieckiem, poczucia spełnienia czy prób pogodzenia się z przeszłością. Tosia z kolei wnosi do historii nową energię – jej wybory, niepewności i próby odnalezienia własnej drogi świetnie kontrastują z doświadczeniem Judyty. Ta międzypokoleniowa relacja jest jednym z najciekawszych elementów książki – pełna napięć, ale też czułości i wzajemnego uczenia się siebie.
Nie sposób nie docenić również sposobu, w jaki autorka prowadzi relacje rodzinne – są one skomplikowane, momentami bolesne, ale zawsze autentyczne. Grochola nie unika trudnych tematów, takich jak rozczarowania, niespełnione oczekiwania czy brak porozumienia, a jednocześnie potrafi opisać je w sposób, który daje nadzieję. Uwielbiam ten klimat – zwyczajność, która okazuje się wcale nie taka zwyczajna. To przypomnienie, że nawet kiedy wszystko się sypie, może właśnie zaczyna się coś naprawdę dobrego.
Po raz kolejny jestem pod ogromnym wrażeniem powieści, którą autorka przelała na papier – a przede wszystkim jej humoru. To dokładnie ten rodzaj, za który pokochałam twórczość Grocholi: naturalny, niewymuszony, wpleciony w fabułę z niezwykłą lekkością. To nie są żarty „na siłę”, lecz dialogi i przemyślenia wynikające z sytuacji, które bawią swoją trafnością. Ten humor często ma w sobie nutę ironii, czasem autoironii, a czasem jest po prostu ciepłym uśmiechem nad ludzkimi słabościami. Dzięki temu nawet trudniejsze momenty nie przytłaczają, lecz nabierają lekkości i dystansu.
Jednocześnie książka niesie ze sobą ogromny ładunek emocjonalny. Wiele scen skłania do refleksji – nad przemijaniem, relacjami i tym, co w życiu naprawdę ważne. To już nie tylko lekka opowieść obyczajowa, ale historia, która momentami dotyka bardzo głębokich strun. Czytając, miałam wrażenie, że niektóre fragmenty są niemal pisane „o nas” – o naszych wyborach, błędach i nadziejach. I właśnie dlatego ta książka zrobiła na mnie tak duże wrażenie. Co więcej, dawno żadna powieść nie wywołała we mnie tylu łez śmiechu – szczerych, spontanicznych, które pojawiają się nagle i zostają na dłużej. Obok nich pojawiły się także momenty wzruszenia – ciche i refleksyjne, przypominające, jak bardzo literatura potrafi być bliska życiu.
„Właśnie, że tak! Nigdy w życiu! 20 lat później” to historia, która trafiła prosto do mojego serca. Przypomniała mi o tym, co w życiu najważniejsze, i zostawiła z poczuciem, że mimo wszystko warto wierzyć w dobre zakończenia. Opowieść o Judycie i jej bliskich to powrót, na który naprawdę warto było czekać. To pełna humoru i wzruszeń historia o tym, jak nie pogubić się w codziennym chaosie, jak radzić sobie z rodziną oraz czy zawsze warto dawać sobie – i innym – kolejną szansę. Daje nie tylko rozrywkę, lecz także coś znacznie cenniejszego: poczucie zrozumienia oraz nadzieję, że nawet jeśli życie nie układa się idealnie, wciąż może być piękne. Gorąco polecam!

[Anita Szupryczyńska]

kochane to było, mianowicie! mimo, że nie czytałam poprzednich części i całą swoją wiedzę opierałam na filmie, który oglądałam za każdym razem z tą samą lubością. Totalnie nie trzeba czytać poprzednich części by przy tej się świetnie bawić. Podobało mi się, że te postacie są naturalne i nie czuło się zmiany po tych, rzekomych, 20 latach. Rozumie się te postacie, sympatyzuje się nimi i no, super to było!

[karoikruk]

Strasznie boomerska książka. Styl Grocholi drażnił mnie już przy Nigdy w życiu i okazuje się, że drażni również 20 lat później. Książka o dobre sto stron za gruba, przegadana, kilka wątków zupełnie niepotrzebnych. Rozwiązania fabularne do bólu wręcz przewidywalne. Bohaterowie niemal bez wyjątku antypatyczni, na czele z Judytą. Do tego nieustanne narzekanie narratorki, chociaż mam wrażenie że też samej autorki na to że kiedyś to było, a teraz to nie jest, z moim ulubionym dzisiaj to dzieci bawią się Labubu, a myśmy mieli lalki z kolby kukurydzy. Przysięgam, nie wymyśliłabym tego.

[Ela]

Chyba nie jestem zbyt obiektywna w ocenie i zawiniła w tym forma książki -słuchałam jej w audio i powrót do Judyty z głosem Danuty Stenki sprawiły że zatęskniłam do bohaterów, ich perypetii. I naprawdę bawiłam się znakomicie. Dlatego polecam audiobook.

[Agnieszka Gosk]

Najlepsza książka, jak ostatnio przeczytałam. Lekka, kobieca, pełna humoru… żałuje, że się już skończyła!

[Kama]

3,5

[Daria]

Audiobook w wykonaniu Pani Danuty Stenki fantastyczny!

[Karbowianka]

Przez większość czasu miałam w głowie WTF?!
I niestety, Judyta, jej rodzina i przyjaciele nie zmądrzeli i piją z każdej okazji oraz zupełnie bez okazji. Wliczając w to podanie koniaku klientowi w ich biurze, bo bardzo się zdenerwował. 🙄

[julass]

fajnie wrocic do tego świata, jeszcze fajniej posłuchać Danuty Stenki w audio 😊

[Hanka Szymkowiak]

Jak ja się świetnie bawiłam. Po tylu latach spotkać tych samych bohaterów i słyszeć ich filmowe głosy w każdym zdaniu to naprawdę cudowne uczucie. Danuta Stenka królową Polski, don’t change my mind.

[Sandra Leszczyńska]

3,5/5 przyjemny audiobook czytany przez Stenkę (i to chyba najbardziej mi się podobało). Wiadomo, nie umywa się do nigdy w życiu, ale miło było posłuchać o Tośce

[Justyna Wójcik]

Może lekka i przewidywalna, ale takie powieści tez lubię. Dobrze było powrócić do historii Judyty, zazdroszczę jej przyjaźni z Ulą :) a Pani Stenka zachęciła mnie do słuchania audiobooków.

[Niepokonana]

Jak dobrze było wrócić do tej historii, do bohaterów, których się zna, których mi tak brakowało. Książka momentami chaotyczna, ale Pani Grocholi się wybacza, bo daje nam w zamian znacznie więcej ... dziękuję za tę Wielkanoc ;)

[Ewelina Dzieża]

Naprawdę doskonały humor. Dawno tak nie uśmiałam się czytając książkę. Polecam

[Girlinthebooks]

To ciepła, obyczajowa historia o znanej już czytelnikom i widzom Judycie, która balansuje między rodzinnymi perypetiami córki i wnuków, a pracą w biurze matrymonialnym, gdzie pomaga innym szukać miłości, czasem angażując się w to intensywniej niż możnaby się spodziewać. W tle przewijają się zabawne obserwacje codzienności, komedia omyłek i refleksje o tym, jak zmienił się świat w ostatnich latach — od ewolucji smartfonów przez święcone labubu, aż po liofilizowane mango.

W kwestii tego jak mi się podobała, to oceniam ją bez nadmiernych fajerwerków ale pozytywnie.

Czyta się ją (i słucha - wersja audio już dostępna) lekko, płynnie i z autentyczną przyjemnością. Wciągają wydarzenia, bawią trafne komentarze, a współczesne smaczki dodają jej uroku. Nie znałam poprzednich części w wersji książkowej, a jedynie ich ogólny zarys z tej filmowej, a mimo to bez trudu weszłam w historię. To prosta, sympatyczna lektura o (pozornie) zwykłej rodzinie i codzienności. Może nie zostanie ze mną na długo i wśród tego rodzaju obyczajówek nie wyróżniła się, ale poprawiła mi nastrój i dostarczyła przyjemną lekturę dokładnie tak, jak chciałam.

[Marta]

Grochola w formie mianowicie

[Julia]

Niby fajne, ale brakowało energii “Nigdy w Życiu”. I na pewno za dużo wzmianek o Jezusie…