Fák

by Aya Kōda, Kóda Aja, Judit Vihar (Translator)

Mit tanítanak nekünk a fák?

Kóda Aja már gyerekkorában felismerte, hogy egy fa több puszta szépségnél. Amikor édesapjától facsemetét kapott ajándékba, megtanulta: éppannyira rá vagyunk utalva a fákra, mint ők miránk. Jelzik az idő múlását, megtisztítják a levegőt, megújítják a földet – a jövőjükért viszont nekünk kell felelősséget vállalnunk. Kóda Japánt járva földcsuszamlásokat lát, favágókkal és hamuba hulló erdőkkel, friss csemetékkel és ősi, megzabolázhatatlan gyökerekkel találkozik. Útja során felismeri, hogy minden fa – legyen bár cseresznye-, hinoki, ezo luc, juhar vagy ciprus – saját, külön történetet hordoz. Ebben az időtlen, modern klasszikusban Kóda emlékeztet bennünket arra, hogy a fák tükröt tartanak nekünk: megmutatják, kik vagyunk, és mit hagyunk magunk után.

„Vízben úszott az egész erdő – kivéve ezt, az öreg fatest közepét, amit szárazon, melegen tartottak a fiatal fa gyökerei. Nem is olyan egyszerű, ébredtem rá, hogy az öreg fa halott, a fiatal pedig él. Nem érdemes fennakadnunk az élet és a halál kapcsolatán vagy körforgásuk kegyetlenségén. Mindkettő csupán egy pillanat az időben – és micsoda szerencse, hogy ezt a pillanatot, ezt a melegséget nem mulasztottam el!”

Kóda Aja (1904–1990) japán író és esszéista, Kóda Rohan író lánya. A Tokiói Egyetemen tanult japán irodalmat. Műveiben központi szerepet játszik a természet, a mindennapi élet és a hagyományos japán kultúra kapcsolata. Több rangos irodalmi díjjal kitüntették, írásai Japánban ma is népszerűek.

Genres: Japan, Nonfiction, Nature, Essays, Japanese Literature, Classics, Asian Literature

196 pages, Paperback

First published January 1, 1992

About the author

Aya Kōda (幸田 文 Kōda Aya, September 1, 1904 - October 31, 1990) was a Japanese essayist and novelist. She was the second daughter of Meiji period novelist Kōda Rohan. Her daughter Tama Aoki and granddaughter Nao Aoki were also writers.

Kōda was born in Tokyo. At the age of five, she lost her mother, and later her younger sister and brother. She studied at the Tokyo Women's School (Joshigakuin). She married at age 24, but divorced after 10 years and returned with her daughter, Tama, to live with her father. During World War II, she helped secure her father's job as described in Tama Aoki's Koishikawa no Ie (小石川の家, The house in Koishikawa). Her first works, written when she was 43, were memoirs of life with her father; they include Chichi (父, My Father) and Konna koto (こんなこと, Such an affair). Seen as the writings of a dutiful daughter, they achieved critical success.

Her subsequent short stories, novels, and essays explored women's lives, family, and traditional culture. They include the 1955 novel Nagareru (Flowing), which was made into a popular movie, as well as essays such as Kakera (Fragments) and Mono Iwanu Issho no Tomo (A Friend for Life), and short stories including Hina (Dolls for a Special Day) and Kunsho (The Medal). She received the Yomiuri Prize for Kuroi suso.

(from Wikipedia)

Reviews

[spillingthematcha · Rating 4 out of 5]

komorebi obsession is real.

[Sandra || Tabibito no hon · Rating 4 out of 5]

piękne spojrzenie na życie przez pryzmat drzew

[Kamila Kunda · Rating 4 out of 5]

Trees in Japan are cherished and venerated like nowhere else I have ever seen. They are taken care of with incredible respect and attention, and their spirit is appreciated deeply. And I’m not talking only about famous trees, to which people pilgrimage on their own or in groups on trips organised by travel agencies. I’m talking also about ordinary, neighbourhood trees in cities, towns and rural areas.

Aya Kōda, in her wonderful book “Drzewa” (“木”, “Tree”) talks about her relationship with trees, travelling all over Japan to see particular ones - ezomatsu in Hokkaido, Jōmonosugi on Yakushima (UNESCO World Heritage Site), trees covered by volcanic ash on Sakurajima and many others - but also reflects on certain anecdotes related to trees from her childhood and weaving stories as her imagination allows, e.g. comparing bark patterns to kimono patterns. Her texts are called essays but they are in fact zuihitsu, the Japanese genre meaning “following the brush”, which is a loose, spontaneous form of prose, combining personal thoughts, observations, memories and anecdotes. Neither English nor Polish language has a name for this genre, though there are writers who do write in this style outside of Japan.

I was moved by Kōda’s sensitivity and gentleness, with which she approached trees she saw and interactions with other people. Her health and mobility problems were at times an impediment to travelling, however she could always rely on support of others, which she truly appreciated. I personally paid closer attention to the effect of rokkon-shōjō (the Buddhist and Shintō practice of purifying six senses of perception) has on us when we attune to nature.

This is a beautiful book and many thoughts will stay with me for a long time.

[Chris · Rating 3 out of 5]

Na het lezen van haar levendige, heerlijke roman Stromen over een geisha-huis in verval, keek ik uit naar deze vertaalde essays van Aya Kōda. Bomen hebben zich al vaker ontpopt tot boeiend onderwerp van zowel fictie als non-fictie, dus ik was benieuwd naar wat deze Japanse ontdekking ermee zou doen.

En ja, ze schrijft vanuit heel persoonlijke, soms beeldende, dan weer emotionele en vaak ervaringsgericht onderzoekende perspectieven over een aantal bijzondere en gewone Japanse boomsoorten. En ja, je raakt geïnteresseerd en geïntrigeerd door de beschreven exemplaren, je gaat ze online opzoeken om ze te ontdekken en te bewonderen. En ja, ze doet dat op een eigenzinnige literaire wijze. En toch vond ik het moeilijk om erin te komen en er door geboeid te blijven.

Een aantal zaken en beelden zullen me wel bijblijven, zoals wat as van vulkanen kan aanrichten met bomen en hoe ragfijne bloesemtakken contrasteren met de ruwe, gespleten schors van de stammen waarop ze geënt werden. En verder een aantal weetjes over hout, dat als tweede leven van de boom wordt gezien door houtbewerkers.

Hout als bouwmateriaal heeft in de Japanse ambachten een belangrijke economische waarde die uiteraard samenhangt met de juiste kwaliteit van de verschillende boomsoorten. Het hout zelf 'leeft' ook, waardoor er ook over 'dood hout' wordt gesproken en dat is uiteraard iets wat Aya Kōda stof tot nadenken biedt. Want haar essays over bomen gaan ook altijd een beetje over ons. Maar toch had ik hier iets meer van verwacht.

[Sebastian · Rating 4 out of 5]

Piękna książka

[Bella Azam · Rating 4 out of 5]

An essays collection about trees, nature and life told through the writer who is passionate about trees and how it lives. A heartfelt, poignant narratives by Aya Koda on trees, flowers and natures in these reminiscences of trees she encountered throughout her life as she was raised by a father who taught her to care for trees and plants, planting the seeds of love and affection for this living being. The collection spoke on the trees from the beginning of its buds shooting, young leaves growing, the trees grow to become sturdier and stronger as time passes to trees that withered and died of old age, on the flowers blossom to mark new beginning or new season, of the younglings started as seedlings so called infants to the wood said to be living woods and dead woods, marked by their own growth and lifespan to the people in various fields related to trees she met in her adventure of looking around for unique trees.

Aya Koda reminisce about her times surrounded by trees steeped in memories, knowledge and people she met from trees experts, the forest guide, carpenters, researchers and many more who is willing to share their life and philosophies on trees as part of their passion. Its mesmerizing to read and so many new things to be learned. The aspects of life and the cycle of life told through the trees related to human was one of the things i adore the most here. Just like trees that grows old, we human too grow older with time. The isolation of one tree growing in difficult time or harsh condition, despite facing many adversity but still standing strong is the same as us human who went through difficulties in life yet we are still moving and living. The way Aya Koda viewed her life through these trees grounded in reality and her empathy made me feel sorrowful and sadness alongside her. A wonderful collection of essays and a thoughtful conversations on the living being called tree whom standing strong surrounding us just like how we human did. We live together in harmony with natures and trees complementing each other as we marched forward in time

An observations, musings of a person who is enamored with the beauty of trees, resonated deeply with the majestic trees as she recounts her love for them throughout these pages and appreciation of Sugi, Hinoki cypress, cherry blossoms, ezo spruce, maple trees as she scoured throughout Japan countryside for them. Trees hold the mirror to our generations with each stories of their own just like us human and their growth and voices echoes across time and space, rooted in the ground and earth.

Thank you Penguin Classic and Netgalley for the e-arc

[maria · Rating 5 out of 5]

Absolutnie wspaniała 💚

[Bookish Tokyo · Rating 4 out of 5]

“Trees go through life without saying a word. They say nothing, even if the path of their life is curved. It's wonderful, I thought, and sad.”
.
I sometimes get the impression trees in a city are observers; they silently observe as the city hustles and bustles around them, usually living unnoticed, only to be cut down should they get in the way of our needs. I am guilty myself of not paying enough attention to the trees around me, their bark, their flowers, their leaves and their roots.
.
Koda writes in such a beautifully melancholic way about the trees, the flowers and those that work with the trees. It is clear to see and feel her passion for trees and the beauty of these plants. I don’t think I have ever read descriptions of trees in such an imaginative way. I especially liked her comparison of tree bark with kimono fabric and patterns, since kimonos often imbue a certain vibe to the wearer and the occasion. It does humanize trees, and if humanizing is what it takes for us to truly respect them, then so be it.
.
It is also melancholic because we share in Koda looking back on her life and her early childhood. You also get the sense that, as Koda muses over the life of trees, she is also doing the same for her own life. She tells us of her struggles to walk and hold on to information, but she wears it lightly. This could be the ingredients for a heavily twee book, but Koda writes with such lightness that you feel as if you were a dear friend.
.

This made me want to go out immediately to look at the trees that surround my home. The local council have made a great attempt to beautify the street. Tokyo, in general, as in most cities, needs more trees, but in this small street in a small part of suburban Tokyo, trees are a constant feature. The street outside my home is planted with dogwoods (Cornus kousa) in soldierly precision. Every year they mark the season, whether it’s in autumn with the deep burgundy leaves, or the spring with their creamy white flowers against the vibrant green of new leaves, to the languid deep green of high summer. They don’t have the crowd appeal of the cherry blossom, but when noticed, they are rather beautiful. What I also liked about Koda’s description of trees was the juxtaposition of bark, that in some trees can be rather ugly, cherry blossom, for instance, but the flowers are gloriously beautiful.
.
Apparently this book was highly referenced in the film “Perfect Days” by Wim Wenders. I haven’t seen it, but it is on my to-watch list. With thanks to Penguin Books and NetGalley for the advanced copy.

[martyna • podkreslenia · Rating 4 out of 5]

bardzo lubię poznawać historie ludzi bezgranicznie pochłoniętych swoją miłością do natury. zbiór esejów japońskiej pisarki przepełnia spokój.

autorka z uważnością przygląda się roślinom podczas wędrówek po japońskich lasach i miastach, rozmawiając z podobnymi do siebie miłośnikami przyrody. o jej obserwacjach i przemyśleniach czytało mi się z przyjemnością, a niekiedy nawet z jakąś dozą smutku.

ładne.

[Agata Rogóyska · Rating 5 out of 5]

Opowieści o drzewach wśród których znalazłam sporo pięknych obserwacji na temat życia i przemijania, ogromną wrażliwość i pokorę w stosunku do natury.

[Bobparr · Rating 4 out of 5]

Insieme di 15 saggi che denotano amore per gli alberi e la natura tutta, gentilezza del vivere, fermezza nella scrittura.
Il tono giapponese che sembra neutro ma in realtà abbraccia con attenzione lo scibile e lo traduce in immagini, in posture, in un quieto modo di essere.
Asciutto e onesto, leggerlo fa tornare alle atmosfere di Perfect Days di Wenders.

[mateusz szum era · Rating 4 out of 5]

bardzo wdzięczna i emanująca ciepłem książeczka

[Hubert Szotek · Rating 1 out of 5]

Zasadniczo uważam, że dobrze jest, kiedy widać autora/kę w książce. Tak jest i tym razem, choć tutaj to tylko stymuluje rozczarowanie. Ten zbiór esejów byłby o wiele ciekawszy, gdyby napisał je któryś z leśników, wciąż pojawiających się u Kody w tle.

Książka składa się z dość zachowawczych, żeby nie powiedzieć - płytkich (oj, powiedziałem) esejów autorki na temat drzew. Tło biograficzne, jakie przedstawia (to akurat słusznie) daje nam pewien wgląd w to, co właściwie widzimy: starszą panią z elitarnej japońskiej rodziny (podkreślam tutaj klasę, a nie wiek) która na stare lata hobbystycznie zaczęła zajmować się drzewami - opisywać je, oglądać, zwiedzać itp. W istocie większość z historii sytuuje się na podobnym schemacie: autorka chce obejrzeć jakieś wyjątkowe drzewo -> kontaktuje się z miejscowymi leśnikami/urzednikami/instytucjami -> ci/te organizują dla niej wyprawę, służą fachową radą.

Całość utrzymana jest w bardzo snobistycznym tonie, czego najgorszym przykładem jest posłowie autorstwa Saekiego, który zrównuje dobry styl pisarski z naśladowaniem właściwej etykiety w społecznym byciu.
Mówiąc krótko: nie znalazłem w tej książce ani ponadnormatywnej wrażliwości, ani niczego bardziej odkrywczego. Książę tą odbieram jako zapis tego, jak dobrze sytuowana osoba mając "ideę" i hobby związane z drzewami, organizuje wokół swojej działalności "fachowców od drzew", którzy w bardzo eksperckim sznycie poświęcają jej czas, tłumacząc jej, pokazując, oprowadzając, zawożąc a nawet nosząc ją. Pytanie retoryczne brzmi, czy każdy, który wpadłby na pomysł refleksji nad drzewami miałby środki do tego, by zorganizować takie przedsięwzięcia, oraz - przede wszystkim - żeby napisać z tego książkę i wydać ją z takim sukcesem?

Wracając do początku - jestem przekonany, że zwykły japonski (ale i każdy inny) leśnik o pewnej elementarnej wrażliwości (nie traktujący lasu jako towaru ani fabryki) zapisując lata swojej pracy na takim stanowisku wyprodukowałby znacząco głębszy i ciekawszy zapis refleksji, wrażliwości i połączenia z drzewami - właśnie z uwagi na to, że w jego przypadku jest to zlane z codziennością. Problem leży w tym miejscu, że gdyby Aia Koda była leśniczką - nigdy by tej książki nie wydała.

[Lauren · Rating 4 out of 5]

A lovely essay collection that serves as an ode to trees. Aya Koda reminisces on her memories of trees, the travels she embarked upon to visit certain trees at certain times of the years, her life as mirrored in trees, human life in general as mirrored in trees. Particularly poignant explorations of time, our relationship with time versus a tree's relationship with time. How time both wears us down and adds to us. How death isn't always the absolute end, there is still something that lingers, a spirit, a memory, an artifact of a life once robustly lived. We can learn so much from trees. They are a great teacher. This book encourages us to actually slow down and listen to what they are saying.

[Justyna Wachowska · Rating 5 out of 5]

Kocham ją całym sercem i będę do niej wracać 🍂

[Piotr Kołodziejski · Rating 2 out of 5]

Strasznie nierówna :/
Faktycznie pełna ciekawych alegorii, ale całościowo niestety większość opowiadań jest powtarzalna i niespecjalnie ciekawa.

[Fusako · Rating 5 out of 5]

情感たっぷりの素晴らしい文章で、木に対する情熱が感じられた。私もこんなふうに木に接さねばと思った。
幸田文の随筆は初めてだったが、他の作品も読んでみたい。

[Gian Marco · Rating 4 out of 5]

Told a former colleague, a veteran reader painstakingly making his way through the 1000 books to read before one dies, what I was reading (and I had to explain it to him a bit), and he said "Oh, I see. Well, no, thank you, I've already read one "tree book" ".

Now.
This is most definitely a "tree book", in any possible sense. It's exquisitely focused on trees and whatever little association of ideas they may cause on the elderly narrating voice.

It's also shamelessly amatorial in the way it describes them, and probably as incomprehensible to a botanist as it is to us - as Aya Koda's sensitive, tender feelings for trees and plants alike are irredeemably personal, bittersweetly unique.

However, I already look back to this little collection of sketches and anecdotes with some affection. These brief stories, part reality and part speculation, of lonely trees, now left on their own among rice fields, now venerated like divinities atop peaky islands, have a certain charm to them.

And along with them, the author's brief considerations about her family, and the people she met in her trips, always slightly impersonal in style, but absolutely personal in the way she perceived them.

Some vistas are now etched in my memory and I'd like to think I'll look at trees differently, sometimes, from now on, and perhaps develop my own opinion about and feelings for them.

[Lorenzo · Rating 4 out of 5]

Quello che più mi ha colpito della scrittura di Kōda Aya è lo sconcerto che precede la fascinazione in ogni suo incontro con gli alberi. Per quanto evidente la profonda devozione, spesso evoluta in vera e proprio commozione, che caratterizza il rapporto dell’autrice con le creature arboree, non riesce a fare meno di provare, in primo luogo, una certa inquietudine al cospetto di foglie, rami, tronchi e radici. Mi verrebbe da dire che è forse una paura che scaturisce dal riconoscimento di una particolare affinità fra umano e pianta, che però la scrittrice non sa spiegarsi appieno.

Certamente può dirsi una sensazione molto prossima al senso di sgomento tipico del sublime Romantico e di cui quindi già sappiamo molto. Tuttavia, al contrario di quel Romanticismo, in Kōda Aya questo sentimento non si concretizza nella magnitudine del tuono e della tempesta, ma anzi rimane confinato a una mondana, quasi banale, vaga irrequietezza interiore.

Quella stessa vaghezza di sentimenti, al contrario della spasmodica sovrabbondanza descrittiva di molta nature writing, giustifica ed eleva una certa corrispondente vaghezza linguistica. Per l’autrice il semplice “che bello” non è un commento sciocco, ma un tentativo coraggioso di stampare una sensazione forte che la vista di un albero ci muove e che pure la nostra “ristretta gamma di risposte emotive” (p. 59) non ci consente di verbalizzare o organizzare meglio di così. Le “parole un po’… infantili” sono spesso in realtà anche “le parole giuste” (p. 81).

Kōda Aya, quindi, accetta l’attrazione verso le piante anche quando non la capisce e riesce a descrivere appieno. Tant’è che, nonostante le suo numerose conversazioni con l’amico botanico e le guardie forestali, riconosce che non è “granché interessata agli argomenti scientifici”, né ha “certo la capacità di afferrarne la complessità” (p. 127). Come già detto, ciò non le impedisce di vivere l’amore per gli alberi in una forma essenzialmente intima e domestica. L’autrice esercita tale amore in una serie costante e paziente di incontri e rincontri: così come cucina, vestiti e casa, che “non si comprendono davvero se non dopo averli attraversati per un anno intero” (p. 30), così i suoi alberi vanno “osservati almeno quattro volte, una per ogni stagione”.

[soluslibri · Rating 2 out of 5]

Wyobraźcie sobie opis przyrody ze wstawkami opisu emocji… Tak naprawdę nie musicie - wystarczy przeczytać „Drzewa” Aya Kōdy. Są zawarte w tej książce ciekawe przemyślenia na temat przyrody, t.j. nazywanie drewna „drewnem drzew, które umarły”, aby odróżnić ścięte od powalonych pni. Jednak takie nieliczne fragmenty to niewystarczający element, aby utrzymać moje zainteresowanie.

Nie jest to tragiczna lektura, lecz niemiłosiernie nudna. Możliwe, że mój zawód wynika z początkowego nastawienia na literaturę piękną z fabułą, a nie na kartki z dziennika fascynatki przyrody okraszonych jej odczuciami. A jeśli chodzi o sam styl pisania… prosty, niewciągający - winię za to tłumaczenie, jeśli nie jestem zapoznana z oryginałem.

Myślę, że ta książka przypadnie do gustu osobom, którym było mało rozdziałów z perspektywy Orly’ego w „Dzikim, mrocznym brzegu”.

[Justyna Sulejewska · Rating 4 out of 5]

Eseje wspaniale uwrażliwają na przyrodę (koniecznie chociaż chwilę poczytać w plenerze), są powolne i jednocześnie wartkie, zmieniające optykę spostrzeżeniami. Myśli krążą wokół drzew, a za chwilę już nie są tylko o nich. Moje ulubione to chyba to, że nie można o drzewie (niczym) się wypowiedzieć z pełnym przekonaniem, jeśli nie obserwowało się go przez pełen rok.

[Karin Betten · Rating 4 out of 5]

Mooi boek over bomen/Japan. Eigenlijk vooral gelezen vanwege de film Perfect Days waarin de hoofdrolspeler dit boek leest en fan is van schrijfster. Beetje zelfde sfeer als in film. Echter, waar de hoofdrolspeler in de film met verwondering en een blik van bewondering naar de stad kijkt, kijkt de schrijfster met verwondering en bewondering naar bomen, de natuur en de Japanse cultuur..

[Aleksander · Rating 3 out of 5]

Sięgnąłem po "Drzewa" wyłącznie ze względu na "Perfect Days" Wima Wendersa. Film wyłuskał symboliczną i cichą wrażliwość z esejów Aya Kody absolutnie wszystko. A same eseje - polecam entuzjastom Japonii i przyrody, dla innych może to być nużące.

[rojks · Rating 4 out of 5]

książka o ogromnej wrażliwości, odejmuję gwiazdkę tylko dlatego, że chwilami jest powtarzalna, zaskoczyło mnie, że była taka przyjemna do czytania, mimo że rzeczywiście była przede wszystkim o drzewach i miłości do nich

[cloudy · Rating 4 out of 5]

4.5

[Ezra Schneider · Rating 5 out of 5]

A reflection on aging woven into a short collection of stories about trees. Wonderfully honest. Brush up on botanical terms before reading…

[Aneta D. · Rating 4 out of 5]

Uspakajająca. Nie wiem tylko czy to zasługa zielonego koloru czcionki czy powolnej akcji książki.

[Komorebi · Rating 5 out of 5]

4.8 kocham to, że pani Kōda nie wyolbrzymia sytuacji tylko obserwuje i szczerze mówi to, co czuje

[wallenrodyzm · Rating 3 out of 5]

„Drzewa” Ayi Kōdy to spokojna, eseistyczna książka pełna uważnych obserwacji natury i codzienności. Autorka pisze subtelnie i z dużą wrażliwością, a drzewa stają się punktem wyjścia do refleksji o przemijaniu i życiu.

Mimo ładnego stylu i przyjemnego klimatu, książka nie porwała mnie tak, jak się tego spodziewałam. Eseistyczna forma okazała się dość monotonna, poszczególne teksty są podobne w tonie i rytmie, przez co czytanie momentami nużyło.

To dobra lektura dla osób szukających wyciszenia i powolnego czytania, ale mnie zostawiła raczej z poczuciem niedosytu. Ładna, poprawna, lecz bez większych emocji.

[Kawka Nad Książką · Rating 4 out of 5]

🌳🌳 Drzewa autorstwa Ayi Kōdy to zbiór esejów, który nie tylko zachwyca, ale również uczy wrażliwości – tej cichej, łagodnej cechy, o której we współczesnym świecie często zapominamy. Autorka z niezwykłą czułością pochyla się nad każdym drzewem, opisując je tak, jakby były żywymi istotami, starymi przyjaciółmi, z którymi spędza długie godziny. Jej język jest subtelny i zarazem precyzyjny, pełen melancholii, spokoju i szacunku wobec tego, co trwałe, choć niepozorne.

🌳🌳 Eseje Kōdy są jak spacer po leśnej ścieżce – nieśpieszne, pełne przystanków i chwil zadumy. Autorka przygląda się drzewom z bliska: ich korze, liściom, temu, jak się starzeją, jak walczą o życie i jak współistnieją z ludźmi. Nie chodzi jej o botaniczne opisy – bardziej o to, co można wyczytać z drzewa, jeśli tylko człowiek nauczy się patrzeć. Czasem zachwyca się kształtem gałęzi, kiedy indziej pisze o ich historii czy legendach. Każde drzewo staje się dla niej opowieścią – nie tylko o przyrodzie, ale także o życiu, samotności i przemijaniu.

🌳🌳 To, co uderza najbardziej, to niebywała empatia Ayi Kōdy wobec natury. Potrafi spojrzeć na poskręcane, nieforemne drzewa z większą miłością niż na te idealne. Docenia ich walkę, trwanie pomimo trudności. Jej słowa przypominają, że piękno nie musi być oczywiste ani symetryczne. Niejednokrotnie autorka przywołuje wspomnienia z dzieciństwa czy swoich podróży po Japonii, dzięki czemu każdy esej ma osobisty, niemal intymny charakter. Lektura staje się spotkaniem – z autorką, z drzewami, a także z samym sobą.

🌳🌳 Kōda wprowadza czytelnika w świat, w którym nie istnieje pośpiech, a każde słowo ma znaczenie. Jej eseje są krótkie, ale treściwe – przepełnione refleksją nad czasem, cyklem życia i miejscem człowieka w świecie. Drzewa są tu nie tylko bohaterami, ale także nauczycielami: uczą cierpliwości, pokory, zdolności do bycia tu i teraz. Czytając tę książkę, można odnieść wrażenie, że naprawdę czuć zapach lasu, miękkość mchu pod stopami i delikatny szum liści. To lektura, która wymaga ciszy i skupienia – nie nadaje się do czytania w biegu.
ㅤ
🌳🌳 Wydanie książki również współgra z jej treścią. Okładka przypomina w dotyku pień drzewa, czcionka ma zielony odcień, a wewnętrzne ilustracje – proste i nieoczywiste – nadają tekstowi artystyczny wymiar. Całość tworzy harmonijną kompozycję, w której forma idealnie współgra z treścią. To książka, którą chce się trzymać w rękach długo i do której chce się wracać – niekoniecznie od początku do końca, ale wybiórczo, po jednym eseju, w zależności od nastroju i pory roku.
ㅤ
🌳🌳 Drzewa Ayi Kōdy to nie tylko zbiór tekstów o przyrodzie – to manifest czułości, który przypomina, że natura nie jest tłem naszego życia, lecz jego istotną częścią. To książka dla tych, którzy potrzebują zatrzymania, ukojenia i powrotu do prostych, ale głębokich prawd. Czytając, łatwo zrozumieć, że drzewa – jak ludzie – mają swoje historie, swój rytm, swoją godność. I że warto się nad nimi pochylić.