Gün Aksa Alatan, Boris Karalav’la arasında bir denge kurmaya çalışırken bir yandan burun buruna kaldığı ölüm oyunundan sağ çıkamayacağına inanmaya başlamıştır. Boris’in annesi ile kendi içinde kurduğunu sandığı bağın onu gün geçtikçe zehirlediğinden haberdardır. Hiç beklemediği bir geçmişin kapıları onun için bir bir açtığında ise geri dönmek için çok geçtir. Örgütün görünmeyen, kanla beslenen yüzünü keşfettikçe savaş meydanı genişler, Aksa’nın cesaret bile edemediği hakikatler karanlıktan sökülüp karşısına dikilir.
“Sonuca götürmez her doğru, bazen yanlışı sevmek de bir günahı tanımakla başlar. Öldürmek gibi. Kaybetmek gibi. Kendini. En çok kendini.”
Kitabın ortasında çok sıkıldım. Gün beni deli etti.Ayrıca bir ara katlanamadim ona. Özür dilerim sevenlerine ama ne yapayım çekilecek gibi değildi. Neyse ki sonlar da daha iyiydi. Ayrıca geçmişe dönüşleri çok sevdim. Kitabın sonu felfenaydi ve şok oldum. Barut öl ya ve Gün olmayacak insana o kadar taktı ki Boris bile delirdi. Talya'da Talya. Gün karakteri geçmedi bana yani. Turgut'un zaten iyi bir insan olacağı belliydi. 4'uncu kitabı okumak için sabırsızlanıyorum.Yorumumu yazmayı unutmuşum bu arada