Μια φορά κι ένας φόνος

by Έλενα Μπολονάση

Για να αποκοιμηθεί, ξαναγράφει το τέλος των παραμυθιών. Μόνο που στα δικά του παραμύθια κανείς δεν ζει καλύτερα μετά την τελευταία γραμμή. Ένας κατ’ εξακολούθηση δολοφόνος που γράφει τις ιστορίες όχι με μελάνι, αλλά με αίμα. Τα μόνα που αφήνει πίσω του είναι μια σκισμένη σελίδα και ένα κόκκινο αντικείμενο. Ο αστυνόμος Πετρίδης και η ομάδα του κυνηγούν τον παραμυθά μέσα σε έναν λαβύρινθο συμβόλων και σκιών. Κάθε στοιχείο τούς φέρνει πιο κοντά… ή μήπως όχι; Ο χρόνος πριν από τον επόμενο φόνο τελειώνει. «Έγραψα το παραμύθι μου έτσι όπως μόνο εγώ ξέρω. Με το σωστό τέλος. Εκεί που ο καθένας παίρνει ό,τι του αξίζει…» Αν η παντοδυναμία είχε γεύση, εκείνος έφαγε με λαχτάρα μέχρι την τελευταία μπουκιά.

336 pages, Paperback

First published February 13, 2026

About the author

Η Έλενα Μπολονάση είναι Δικηγόρος - Εγκληματολόγος, πτυχιούχος του Τμήματος Νομικής του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στην Εγκληματολογική Ψυχολογία (Università di Novedrate) και επιμόρφωση στη Δικαστική – Ψυχιατροδικαστική Ψυχολογία (ΕΚΠΑ). Αποφοίτησε, επίσης, από το Τμήμα Ελληνικής Φιλολογίας του ΕΚΠΑ. Ταυτόχρονα, έκανε μουσικές σπουδές και σπουδές Σεναρίου. Γνωρίζει τρεις ξένες γλώσσες: Αγγλικά, Γαλλικά, Γερμανικά. Είναι συγγραφέας δύο μυθιστορημάτων αστυνομικής λογοτεχνίας: «Ο λόφος του Ερνιόν», εκδ. 24γράμματα (Βραβευμένο από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών) και «Ο λύκος μένει σπίτι», εκδ. Ψυχογιός. Έχει λάβει μέρος στη Συλλογή Αστυνομικών Διηγημάτων «Είκοσι Τέσσερις Αστυνομικές Ιστορίες Στις Ράγες», εκδ. Κύφαντα, στα πλαίσια του Φεστιβάλ Αστυνομικής Λογοτεχνίας. Είναι καθηγήτρια σε μεταπτυχιακά προγράμματα Δικαστικής Ψυχολογίας (Πανεπιστήμιο του Essex και Πανεπιστήμιο του Derby). Διδάσκει «Εγκληματολογία», «Ανακριτική», «Ποινικό Δίκαιο», «Πνευματική Ιδιοκτησία και Συγγενικά Δικαιώματα», «Δίκαιο Ανηλίκων», «Διαταραχές προσωπικότητας και έγκλημα» και «Βίαια Εγκλήματα» στο Κ.Ε.ΔΙ.ΒΙ.Μ. “Tabula Rasa”. Ασχολήθηκε με τηλεοπτικό, αστυνομικό ρεπορτάζ και αρθρογραφία πολιτιστικού περιεχομένου σε συνεργασία με γνωστές ιστοσελίδες. Έχει τιμηθεί από την Ένωση Σεναριογράφων Ελλάδας με το 1ο Βραβείο για το σενάριο με τίτλο «Αντέχεις το σκοτάδι;» και με το 3ο Βραβείο για το σενάριο με τίτλο «Μην Ξεχνάς». Το σενάριο «Αντέχεις το Σκοτάδι» κυκλοφόρησε σε έντυπη έκδοση από την ΕΣΕ, ενώ αποτέλεσε και το επίσημο τρέιλερ του Φεστιβάλ Αστυνομικής Λογοτεχνίας 2024.

Reviews

[Yiota Vasileiou · Rating 5 out of 5]

Στο "Μια φορά κι ένας φόνος" η Έλενα Μπολονάση παίρνει τα κλασικά παραμύθια και τα μετατρέπει σε σκηνικό ενός σκοτεινού, ευφυούς αστυνομικού. Ένας κατά συρροή δολοφόνος "ξαναγράφει" τα γνωστά σε όλους μας παραμύθια με τον δικό του τρόπο, αφήνοντας πίσω του κόκκινα αντικείμενα, σκισμένες σελίδες από βιβλία και μια εμμονική ανάγκη ελέγχου που λειτουργεί ως βασικός μηχανισμός της πλοκής. Το εύρημα δεν μένει στην εντύπωση αλλά δένει οργανικά με την ψυχολογία του δράστη και με την κλιμάκωση της έρευνας, κρατώντας το ενδιαφέρον όχι μόνο στο "ποιος", αλλά κυρίως στο "γιατί".

Η αφήγηση εναλλάσσει τη σκοτεινή οπτική του δολοφόνου με την πιο ψύχραιμη ματιά της αστυνομίας, διατηρώντας σταθερό ρυθμό και ένταση. Η γλώσσα είναι άμεση και καθαρή, χωρίς περιττές υπερβολές. Θα μου άρεσε μια λίγο πιο υπαινικτική διαχείριση ορισμένων συμβολισμών και λίγο μεγαλύτερο ψυχολογικό βάθος σε κάποια μέλη της αστυνομικής ομάδας αλλά μόνο για το κάτι παραπάνω.

Συνολικά πρόκειται για ένα καλοστημένο και ουσιαστικά σκοτεινό αστυνομικό που χρησιμοποιεί το οικείο για να μιλήσει για τη διαστρέβλωση της δικαιοσύνης και την ανάγκη ελέγχου. Πέντε αστέρια, γιατί το δυνατό του concept δεν μένει στην ιδέα αλλά την υπηρετεί με συνέπεια μέχρι την τελευταία σελίδα.

https://vivliografika.blogspot.com/ | www.yiotavasileiou.gr

[Στέφανος Αλεξιάδης · Rating 5 out of 5]

Τι έξυπνη ιδέα να μπλέξει η συγγραφέας τα παιδικά παραμύθια με τις δολοφονίες ενός serial killer. Ωραία σύλληψη και ακόμα ωραιότερη εκτέλεση, καθώς η ανάγνωση πηγαίνει σχεδόν αυτόματα. Μπράβο!

[Joanna · Rating 5 out of 5]

ενα κακό παραμύθι που θα σας κόψει την ανάσα.
θα είναι άραγε καλό ή κακό το τέλος; ανάμεσα σε παιδικά τράυματα και ψυχολογικά προφίλ παρακολουθούμε αρρωστημένη πορεία ενός σήριαλ killer
η συγγραφέας ωριμάζει και γράφει το καλύτερο της βιβλίο μέχρι τώρα

[Νταϊάνα Αποστόλου · Rating 4 out of 5]

Rounded: 3,5/5 ⭐️ ⭐️⭐️✨️


Γρήγορο και αρκετά κινηματογραφικό, μπορεί άνετα να διαβαστεί σε μια μέρα! Μου άρεσε το πώς ο κάθε φόνος ήταν βασισμένος σε παραμύθι, απλώς ιδανικά θα ήθελα περισσότερη εξήγηση ως προς το πώς τους σκηνοθέτησε ο δολοφόνος αλλά και στην έρευνα αυτή καθεαυτή!

[MARGARITA GALAZOULA · Rating 3 out of 5]

3,5/5 μου άρεσε πάρα πολύ! Πολύ πρωτότυπη ιδέα ο συνδυασμός μυστηρίου- αστυνομικού με τα γνωστά σε όλους μας παραμυθια! Η αλήθεια είναι ότι δεν κατάλαβα τον δολοφόνο και έπαθα σοκ στο τέλος! Το βιβλίο κυλάει πολύ γρήγορα κι ευχάριστα!!!

[Alexandra Voulgaraki · Rating 5 out of 5]

Καθηλωτικό! Πολύ έξυπνο, με κράτησε σε εγρήγορση.

[Γιώτα Παπαδημακοπούλου · Rating 5 out of 5]

Διαβάστε το review στο site μας:
https://www.culture21century.gr/2026/...

Τα παραμύθια μάς έμαθαν από παιδιά πως, όσο σκοτεινά κι αν γίνουν τα πράγματα, στο τέλος υπάρχει πάντα μια μορφή δικαιοσύνης. Ο κακός τιμωρείται, ο καλός ανταμείβεται και οι ήρωες προχωρούν προς εκείνο το πολυπόθητο «και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα». Η Έλενα Μπολονάση παίρνει αυτή την ασφάλεια που κουβαλούν μέσα τους οι γνώριμες ιστορίες της παιδικής μας ηλικίας και την ανατρέπει μ’ έναν αρκετά μακάβριο τρόπο. Στο «Μια φορά κι ένας φόνος» τα παραμύθια δεν οδηγούν σ’ ένα ευτυχισμένο τέλος, αλλά σε εγκλήματα, και ο άνθρωπος που τα ξαναγράφει αποφασίζει ο ίδιος ποιος πρέπει να τιμωρηθεί και ποιο θα είναι το τέλος της ιστορίας του.

Ένας κατά συρροή δολοφόνος έχει βρει τον δικό του τρόπο ν’ αφηγείται ιστορίες. Δεν χρησιμοποιεί μελάνι, αλλά αίμα, και κάθε φόνος μοιάζει ν’ αποτελεί τη δική του εκδοχή ενός γνωστού παραμυθιού. Στον τόπο του εγκλήματος αφήνει πίσω του μια σκισμένη σελίδα κι ένα κόκκινο αντικείμενο, στοιχεία που λειτουργούν ως κομμάτια ενός μεγαλύτερου παζλ. Ο αστυνόμος Πετρίδης και η ομάδα του αναλαμβάνουν να τον εντοπίσουν, προσπαθώντας ν’ αποκωδικοποιήσουν τα σύμβολα και να καταλάβουν όχι μόνο ποιο θα είναι το επόμενο θύμα, αλλά και τι συνδέει τους ανθρώπους που έχουν ήδη χάσει τη ζωή τους.

Η συγγραφέας χρησιμοποιεί την ιδέα των παραμυθιών μ’ έναν πολύ ιδιαίτερο κι ενδιαφέροντα τρόπο. Δεν αποτελούν απλώς ένα ευφάνταστο μοτίβο για να διαφοροποιήσει τα εγκλήματα μεταξύ τους. Ο δολοφόνος έχει δημιουργήσει τη δική του διεστραμμένη αντίληψη περί δικαιοσύνης και θεωρεί πως δεν αφαιρεί απλώς ζωές, αλλά πως αποδίδει στους ανθρώπους ακριβώς αυτό που τους αξίζει. Έτσι, η έρευνα του Πετρίδη αποκτά ένα δεύτερο επίπεδο, με την αστυνομία να μην καλείται μόνο για να βρει έναν δολοφόνο, αλλά να καταλάβει τη λογική με την οποία εκείνος επιλέγει τα θύματά του. Κι όσο περισσότερο προχωρά η υπόθεση, τόσο πιο έντονα τίθεται το ερώτημα αν η τιμωρία μπορεί ποτέ να δικαιολογήσει την αυτοδικία.

Ο Πετρίδης είναι ένας ήρωας που λειτουργεί περισσότερο μέσα απ’ την ίδια την έρευνα παρά μέσα από κάποια προσπάθεια να παρουσιαστεί ως αλάνθαστος αστυνομικός. Μαζί με την ομάδα του ακολουθεί τα ίχνη ενός ανθρώπου που μοιάζει να έχει σχεδιάσει τα πάντα με τρόπο ώστε να τους κρατά διαρκώς ένα βήμα πίσω. Αυτή η αίσθηση κυνηγητού είναι άκρως απολαυστική, δεδομένου ότι τα στοιχεία δεν δίνονται απλώς για να οδηγήσουν μηχανικά από τον έναν φόνο στον επόμενο, αλλά κάθε νέο εύρημα δημιουργεί καινούριες απορίες, ενώ η επανάληψη του μοτίβου κάνει τον χρόνο ακόμη πιο πιεστικό, αφού γνωρίζουμε πως θα υπάρξει επόμενο θύμα, απλά δεν ξέρουμε ποιο θα είναι.

Η συγγραφέας γράφει με τρόπο άμεσο και κινηματογραφικό, δίνοντας αρκετή έμφαση στις σκηνές των εγκλημάτων και στην ατμόσφαιρα που τις περιβάλλει. Οι αναφορές στα γνωστά παραμύθια λειτουργούν αποτελεσματικά ακριβώς επειδή όλοι γνωρίζουμε τις αρχικές τους ιστορίες και μπορούμε ν’ αντιληφθούμε πόσο διαφορετική είναι η εκδοχή που επιλέγει ο δολοφόνος. Ταυτόχρονα, η αφήγηση κρατά έναν καλό ρυθμό και δεν επιτρέπει στην έρευνα να βαλτώσει, στοιχείο ιδιαίτερα σημαντικό σ’ ένα αστυνομικό μυθιστόρημα με τόσο συγκεκριμένο κεντρικό εύρημα. Σε ορισμένα σημεία, βέβαια, η επιμονή στα σύμβολα και στην αποκωδικοποίησή τους γίνεται λίγο πιο έντονη απ' όσο ίσως να χρειαζόταν, όμως συνολικά η ιδέα υπηρετείται με συνέπεια.

Εκεί που θεωρώ πως το βιβλίο αποκτά μεγαλύτερο ενδιαφέρον είναι στη διαστρεβλωμένη αντίληψη του δολοφόνου σχετικά με το καλό και το κακό. Έχει τοποθετήσει τον εαυτό του στη θέση του παντοδύναμου αφηγητή, εκείνου που γράφει την ιστορία κι αποφασίζει ποιος θα σωθεί και ποιος θα τιμωρηθεί., και ίσως αυτή να είναι τελικά η πιο τρομακτική πλευρά του χαρακτήρα του. Δεν είναι μόνο η βία που ασκεί, αλλά η απόλυτη βεβαιότητά του ότι έχει το απόλυτο κι αναφαίρετο δικαίωμα ν’ αποφασίζει για τις ζωές των άλλων. Η ανάγκη του να επιβάλει το «σωστό τέλος» μετατρέπει τα παραμύθια σε μια νοσηρή προσωπική μυθολογία, μέσα στην οποία ο ίδιος δεν βλέπει τον εαυτό του ως τέρας αλλά ως δικαστή.

Το «Μια φορά κι ένας φόνος» είναι ένα σκοτεινό κι αρκετά ευρηματικό αστυνομικό μυθιστόρημα, που αξιοποιεί ένα γνώριμο κομμάτι της συλλογικής μας μνήμης για να χτίσει μια ιστορία εγκλημάτων, συμβόλων και προσωπικής δικαιοσύνης. Μπορεί η βασική ιδέα να τραβά εξαρχής την προσοχή, όμως αυτό που κρατά τελικά το ενδιαφέρον είναι η προσπάθεια να καταλάβουμε τη λογική πίσω απ’ τα εγκλήματα και να δούμε μέχρι πού μπορεί να φτάσει ένας άνθρωπος όταν πείσει τον εαυτό του πως έχει το δικαίωμα να γράψει ο ίδιος το τέλος των άλλων. Γιατί στα παραμύθια κάποτε «ζούσαν αυτοί καλά». Στα παραμύθια της Έλενας Μπολονάση, όμως, κάποιος έχει αποφασίσει πως δεν το αξίζουν όλοι.

[Kelly Kritikou · Rating 5 out of 5]

Το «Μια φορά και ένας φόνος» είναι ένα μυθιστόρημα που καθηλώνει από την πρώτη στιγμή, όμως η δύναμή του δεν βρίσκεται μόνο στην ένταση και στις ανατροπές. Βρίσκεται κυρίως στην ευστροφία με την οποία η Έλενα Μπολονάση χτίζει την πλοκή, στη στιβαρότητα της γραφής της και στην ικανότητά της να διεισδύει με ακρίβεια στην ανθρώπινη ψυχοσύνθεση. Με πένα ώριμη, δυνατή και απολύτως ελεγχόμενη, με χαρακτήρες πειστικούς και ολοζώντανους, και με ανατροπές που εκτοξεύουν την αδρεναλίνη, η συγγραφέας δεν παραδίδει απλώς ένα δυνατό αστυνομικό μυθιστόρημα, αλλά ένα βιβλίο που επιβεβαιώνει ξεκάθαρα τη δύναμη και την ποιότητα της γραφής της.

https://comfort-zone.gr/miaforakaiena...

[Georgia · Rating 4 out of 5]

Δείτε επίσης και στο Chill and read

Σας αρέσουν τα παραμύθια; Πώς θα σας φαινόταν αν ένας δολοφόνος αποφάσιζε να ξαναγράψει το τέλος των κλασσικών παραμυθιών που όλοι γνωρίζουμε και αντί για ένα ευτυχισμένο τέλος για όλους, να δίνει το δικό του τέλος και τη δική του δικαίωση; Αυτή την ιδέα βάζει σε πράξη η συγγραφέας Έλενα Μπολονάση σε αυτό το βιβλίο και παράλληλα θέτει το θέμα της αυτοδικίας και του κατά πόσο είναι αποδεκτό το να παίρνει κάποιος το νόμο στα χέρια του.

Ξεκινώντας με ένα φόνο στην Κάτω Τιθορέα που θυμίζει το παραμύθι με τα Τρία γουρουνάκια, ο αναγνώστης έρχεται σε επαφή με ένα δολοφόνο και αρχίζει να βλέπει τον τρόπο που σκέφτεται και ότι ο αγρότης έπρεπε να τιμωρηθεί. Όταν οι έρευνες της αστυνομίας προχωράνε, αρχίζουμε να καταλαβαίνουμε γιατί έπρεπε να τιμωρηθεί. Σιγά σιγά, πέρα από τον δολοφόνο, αρχίζουμε να γνωρίζουμε και την ομάδα που κάνει την αστυνομική έρευνα και που έρχεται κάθε τόσο σε επαφή και με ένα καινούριο φόνο. Κάθε μήνα και ένας νέος φόνος που φαίνεται να ακολουθεί το ίδιο μοτίβο. Η σκηνή του φόνου είναι το τέλος ενός παραμυθιού.

Αυτό είναι και που τρώει τον αστυνόμο Πετρίδη και την ομάδα του. Για ποιο λόγο ο δολοφόνος αναπαριστά παραμύθια με τις σκηνές των φόνων του, αλλά και με ποιον τρόπο επιλέγει το επόμενο θύμα του. Όμως ο Πετρίδης δεν έχει μόνο τη δουλειά που τον απασχολεί, έχει και τα προσωπικά του θέματα που τον απασχολούν. Μια οικογένεια που δεν είναι πλέον όπως πριν μερικά χρόνια, κι ένα ατύχημα που τα τίναξε όλα στον αέρα. Όπως και η υπαστυνόμος Νίκη Δελή, η οποία μπορεί να μην έχει δική της οικογένεια, έχει όμως να σκεφτεί τους γονείς της και τα θέματα υγείας που τους απασχολούν. Μια ομάδα δηλαδή που αποτελείται από καθημερινούς ανθρώπους, με καθημερινά συνηθισμένα προβλήματα και επιφορτισμένη με το δύσκολο έργο να συλλάβει τον δολοφόνο.

Η συγγραφέας έχει κάνει εξαιρετική δουλειά με το να χτίσει την ιστορία της, δίνοντας και την οπτική της αστυνομίας, που προσπαθεί να λύσει το μυστήριο και να συλλάβει τον άνθρωπο που σκορπίζει το θάνατο, αλλά και την οπτική του δολοφόνου. Όσο περνούν οι σελίδες, μαθαίνουμε την ιστορία του δολοφόνου, από το πώς ήρθε σε αυτή τη ζωή, μέχρι στο τι τον ώθησε να προβεί σε αυτές τις πράξεις. Για το δολοφόνο, οι πράξεις του δεν είναι εγκλήματα, δεν είναι θύματα οι άνθρωποι που σκοτώνει. Αποδίδει δικαιοσύνη, «καθαρίζοντας» την κοινωνία από άτομα που κάνουν κακό και περιμένει από την αστυνομία να κάνει τη δουλειά της και να αναλάβει να βοηθήσει τα θύματά τους.

Από την άλλη, μου άρεσε πολύ και η απεικόνιση των αστυνομικών. Δεν έχουμε για παράδειγμα, έναν αστυνομικό με διαλυμένη οικογένεια λόγω της δουλειάς του, ούτε έναν (σχεδόν) αλκοολικό ντετέκτιβ, όπως πολλές φορές έχουμε συνηθίσει σε τέτοια αναγνώσματα. Μπορεί ο Πετρίδης να είναι σε διάσταση, όμως οι λόγοι που τους οδήγησαν εκεί με τη γυναίκα του είναι τελείως διαφορετικοί. Και φυσικά, δεν τους μαθαίνουμε με το καλημέρα σας!

Το θέμα της κάθε υπόθεσης δολοφονίας είναι διαφορετικό, έχει όμως πάντα να κάνει με το ίδιο αντικείμενο. Κάθε υπόθεση, κάθε θύμα-θύτης έκανε κακό και αυτό δεν μπορεί να το αρνηθεί κανένας. Κάποιοι αναγνώστες μπορεί να δώσουν και δίκιο στο δολοφόνο, αν και εκεί στο τέλος, μπορεί και να το ξανασκεφτούν. Όμως σίγουρα, δε θα υπάρξει κάποιος να πει πως κάποιος από αυτούς τους ανθρώπους δεν ήταν άξιος τιμωρίας.

Το «Μια φορά κι ένας φόνος» είναι το πρώτο βιβλίο της Έλενας Μπολονάση που διαβάζω, δε θα είναι όμως σίγουρα το τελευταίο! Έχει πολύ έξυπνη πλοκή και θέλω πολύ να δω τι άλλο έχει σκεφτεί ή θα σκεφτεί στο μέλλον η συγγραφέας.

[Eva Maraki · Rating 5 out of 5]

«ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΙ ΕΝΑΣ ΦΟΝΟΣ » ΕΛ.ΜΠΟΛΟΝΑΣΗ Εκδόσεις ΜΙΝΩΑΣ

ΘΕΜΑ:
📚Ένας serial killer αφήνει πίσω του εκτός από τα θύματα μια σκισμένη σελίδα παραμυθιού&ενα κόκκινο αντικείμενο που συνδέεται με το σκηνικό τρόμου.Ποιος&γιατί σκοτώνει με τέτοιο μένος&παράλληλα με τέτοια τάξη ώστε να μην αφήνει κανένα ίχνος πίσω του;Ο αστυνόμος Πετρίδης και η ομάδα του καλούνται να λύσουν τον γρίφο ενώ ο αριθμός των θυμάτων συνεχώς αυξάνεται.Οταν τα παραμύθια γίνονται εφιάλτες …

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ:

📚Ένα αστυνομικό μυθιστόρημα με έντονη κοινωνική διασταση&προβληματισμό το καινούριο μυθιστόρημα της Ελ.Μπολονάση που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μινωας.Την συγγραφέα δεν την ήξερα όμως μου άφησε πολύ καλές εντυπώσεις.Διαβαζοντας τις σπουδές της αντιλήφθηκα το πόσο σωστή&ακριβής θα ήταν στις τεχνικές λεπτομέρειες ενός αστυνομικού βιβλίου.Δεν έπεσα έξω.Επιπλεον,πρωτότυπο ήταν για μένα που χρησιμοποίησε συγκεκριμένα παιδικά παραμύθια&τα συνέδεσε με τους φόνους του serial killer&τελικα όλα έδεσαν από τα κίνητρα&τα αίτια άψογα μεταξύ τους ως το τέλος.
📚Ξεκινά το βιβλίο με παραμύθι&έγκλημα& παράλληλα παρεμβάλλονται οι εξομολογήσεις του δολοφόνου στο α πρόσωπο.Ηταν πολύ αρμονικά δοσμένη η εναλλαγή α και γ προσώπου,η οποία εκτός από το τεχνικό κομμάτι έδωσε μια κοινωνική διάσταση στο αστυνομικό στοιχείο.Η επιτυχία του συγκεκριμένου βιβλίου εκτός από την πρωτοτυπία της χρήσης συμβολικά των παραμυθιών μαζί με τον εύστοχο τίτλο ήταν πως η συγγραφέας έθεσε ένα καίριο ερώτημα που ήταν τροφή για σκέψη.«Μήπως κάποιες φορές η αυτοδικία λυτρώνει ψυχές βασανισμένες;».Δεν γίνεται να μην σταθώ στο σημείο ότι η δράση είναι κλιμακωτή,οι αποκαλύψεις γίνονται σταδιακά και με τρόπο που αντιλαμβάνεσαι πως ο δολοφόνος διψά για εκδίκηση&συναμα για λύτρωση.Μπορει να είναι σκληρό αυτό που θα πω με έκανε να σκεφτώ πολύ για κάποια πραγματα που αφορούν σε εγκλήματα με θύματα που δεν είναι συνάμα και τόσο αθώα.Ωστοσο,πάντα τον τελευταίο λόγο πρέπει να τον έχει ο νόμος,η τάξη και ο Θεός.Η αλήθεια είναι πως ο δολοφόνος ήταν μια αποκάλυψη για μένα&μου άρεσε πολύ που με αιφνιδίασε .
📚Η γραφή είναι άμεση&στρωτη.Τρεχει ο λόγος με κοφτές και παραστατικές περιγραφές που σε ωθούν να κάνεις εικόνα τα γεγονότα&παραλληλα στο κείμενο υπάρχουν συμβολισμοί που μας πάνε σε άλλα μονοπάτια.Δεν κάνει κοιλια πουθενά&ενω είναι σκληρό βιβλίο στα κατάλληλα σημεία η συγγραφέας σε αποφορτίζει με σκηνές που έχουν ανθρωπιά και διεισδυτική προσέγγιση στην ψυχή.Σε δύο σημεία συγκινήθηκα χωρίς να με βαρύνει.Ηταν τόσο όσο χωρίς να ξεφεύγει σε υπερβολές αίματος και συναισθήματος.
📚Είναι από τα καλύτερα αστυνομικά που διάβασα φέτος&χαιρομαι για τους καλούς Έλληνες συγγραφείς που έχουμε ❣️
Βαθμολογία :4,5⭐️/5

[Martha Sakka · Rating 5 out of 5]

Πρώτη επαφή με την συγγραφέα και πολύ πετυχημένη!
Η ιδέα του βιβλίου εξαιρετική με τα παραμύθια και το διαφορετικο τέλος τους! Με τράβηξε από πολύ νωρίς και είχα καιρό να ξενύχτησα με ένα βιβλίο όπως και έγινε την πρώτη μέρα που το ξεκίνησα.
Αν και μπλέκει στα κεφάλαια το παρόν και το παρελθόν το κάνει τόσο δεξιοτεχνικά συγγραφικά που ενώ εμένα είναι κάτι που με μπερδεύει, τώρα δεν αντιμετώπισα κανένα πρόβλημα.
Μου άρεσε και η ανατροπή και το ποιος είναι τελικά ο δολοφόνος και δεν ήταν υπερβολικό. και βέβαια ναι για κάποιες στιγμές τον δικαιολόγησα.
Με συνεπήρε πολύ ο μονόλογος του δολοφόνου προς το τέλος. Μεγάλες προτάσεις, μεγάλες παράγραφοι και 3-4 σελίδες πολύ γεμάτες. Με βοήθησε να κάνω εικόνα και να ακούω την φωνή στα αυτιά μου.
Πολυ καλή και η έκδοση με ελαφρύ βιβλίο που δεν πιάνονται τα χέρια σου να το κρατάς. Πόσο σημαντικό τελικά είναι αυτό για εμένα! Το συναντώ συχνά να με επηρεάζει τελικά στην ανάγνωση.

Τέλος, δεν μου έφταναν τα 90+ αδιάβαστα που έχω τώρα πρέπει να αγοράσω κι άλλα της συγγραφέως.

[Ελένη Μανταδάκη · Rating 5 out of 5]

Ένα εξαιρετικό αστυνομικό μυθιστόρημα που με εντυπωσίασε από την αρχή μέχρι το τέλος!

Η συγγραφέας έχει καταφέρει με τρόπο αριστοτεχνικό να πλέξει τον κόσμο των παραμυθιών με σκοτεινές σκηνές φόνων, δημιουργώντας μια ιστορία ευφυή, πρωτότυπη και γεμάτη ανατροπές.

Κάθε στοιχείο μοιάζει να έχει τη δική του θέση, κάθε λεπτομέρεια να κρύβει κάτι περισσότερο. Κι ενώ προσπαθούσα να ενώσω τα κομμάτια του παζλ, η συγγραφέας κατάφερε να με αιφνιδιάσει ολοκληρωτικά. Το τέλος δεν το περίμενα!

Μια ιστορία εξαιρετικά καλοδουλεμένη, με ευρηματική πλοκή και μια ιδιαίτερη προσέγγιση που ξεφεύγει από τα συνηθισμένα αστυνομικά μυθιστορήματα.

Από εκείνα τα βιβλία που, όταν φτάνεις στην τελευταία σελίδα, σκέφτεσαι πόσο έξυπνα ήταν όλα σχεδιασμένα.

Το απόλαυσα πραγματικά και το προτείνω ανεπιφύλακτα στους λάτρεις της αστυνομικής λογοτεχνίας!

[Valentini Georgopoulou · Rating 5 out of 5]

Ελάτε να σας πω ένα παραμύθι, όχι από αυτά που ξέρετε, τα γνωστά, ένα αλλιώτικο. Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένας «Παραμυθάς» που αγαπούσε πολύ τα παραμύθια και για να αποκοιμηθεί, ξαναέγραφε το τέλος τους διαφορετικό, όπως εκείνος ονειρευόταν και ήθελε. Ποτέ όμως δεν είχαν την ευτυχή κατάληξη «…και έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα». Γιατί σ’αυτό τον κόσμο, τίποτα δεν είναι ονειρικά πλασμένο.




Στην Κάτω Τιθορέα, ο κτηνοτρόφος Στάθης Παπάς εντοπίζεται άγρια δολοφονημένος, μέσα στην λάσπη, στον λάκκο των γουρουνιών του. Το μόνο παράξενο και παράταιρο επάνω στο θύμα ήταν τα ολοκαίνουργια κόκκινα γάντια, οι γαλότσες του και μια σκισμένη σελίδα από το τέλος του παραμυθιού «Τα τρία γουρουνάκια», το οποίο βρέθηκε στην τσέπη του.




Ακριβώς ένα μήνα αργότερα, στα Κάτω Πατήσια, η Καλίνα Κράουζε, βρέθηκε απαγχονισμένη μέσα στο διαμέρισμα όπου έμενε με την κόρη της Γκέρντα. Η θηλιά ήταν φτιαγμένη από χοντρό σκοινί πλεγμένο με την κοτσίδα από τα μαλλιά της κόρης της. Στη τσέπη του θύματος εντοπίστηκε η τελευταία σελίδα από την «Ραπουνζέλ».



Τις υποθέσεις αναλαμβάνουν να εξιχνιάσουν το Τμήμα Ανθρωποκτονιών, με επικεφαλής τον αστυνόμο Αναστάση Πετρίδη και την ομάδα του. Έχουν ξεκάθαρα να κάνουν με έναν κατά συρροή δολοφόνο.


❓Με ποια κριτήρια ο δολοφόνος επιλέγει τα θύματά του; Μήπως είναι τυχαία;
❓Ποιο είναι το κίνητρό του;
❓Γιατί ο δολοφόνος παίρνει το νόμο στα χέρια του και αναλαμβάνει τον ρόλο της Νέμεσις;




Και ενώ η αστυνομία καταβάλει υπεράνθρωπες προσπάθειες, προκειμένου να μπει στο μυαλό του δολοφόνου και να καταλάβει τον τρόπο σκέψης του και επομένως τους λόγους δράσης του, ο «Παραμυθάς» δεν περιμένει άπραγος. Νέοι φόνοι διαπράττονται και τα παραμύθια τόσο του «Πινόκιο», όσο και της «Ωραίας Κοιμωμένης» γράφονται με το αιματηρό τέλος που εκείνος επιθυμεί.




«Έγραψα το παραμύθι μου έτσι όπως μόνο εγώ ξέρω. Με το σωστό τέλος. Εκεί που ο καθένας παίρνει ό,τι του αξίζει…»



Ο δράστης πιστεύει πως κάνει καλό στην κοινωνία, την «ξαλαφρώνει» από τα απόβλητα και αποδίδει δικαιοσύνη. Δεν νιώθει πως κάνει κάποιο έγκλημα, άρα δεν έχει τύψεις και ενοχές και με κάθε νέο φόνο παίρνει μεγάλη ικανοποίηση. Αναπαριστά το παραμύθι αλλάζοντας το τέλος και φτιάχνει ένα καινούργιο. Ένα τέλος, που ο ένοχος πληρώνει για τα λάθη του με τον τρόπο που του αρμόζει. Είναι ευφυής, σχολαστικός, οργανωτικός, ψύχραιμος, δεν αφήνει ποτέ ίχνη πίσω του και έχει σε όλα τον έλεγχο, μέχρι και την τελευταία λεπτομέρεια. Τίποτα δεν έχει αφήσει στην τύχη. Όλα είναι τέλεια μελετημένα και άψογα εκτελεσμένα. Το μόνο στοιχείο που αφήνει εσκεμμένα στην τσέπη του κάθε θύματος είναι μια σκισμένη σελίδα από το τέλος του κάθε παραμυθιού. Αυτή είναι η υπογραφή του «Παραμυθά».




Ο χρόνος κυλάει αντίστροφα και δεν είναι με το μέρος της αστυνομίας. Η ημερομηνία για τον επόμενο φόνο πλησιάζει. Άραγε ο αστυνόμος Πετρίδης και η ομάδα του θα καταφέρουν να συλλέξουν όλα τα απαραίτητα στοιχεία, να ενώσουν τα κομμάτια του πάζλ και να ανακαλύψουν την ταυτότητα του δολοφόνου πριν ξαναχτυπήσει;

❓Ποιος θα γράψει το τέλος της ιστορίας; Η αστυνομία ή ο «Παραμυθάς»;


«Μια φορά κι ένας φόνος» είναι ένα καταπληκτικό αστυνομικό μυθιστόρημα που θα σας καθηλώσει! Διαβάζεται απνευστί, δεν σας επιτρέπει να το αφήσετε από τα χέρια σας και η αγωνία χτυπάει κόκκινο. Η γραφή είναι εξαιρετική, δίχως περιττές λεπτομέρειες ή υπερβολές, έχει γρήγορη ροή και οι συνεχείς εξελίξεις, οι απανωτές ανατροπές και οι εκπλήξεις, εντείνουν το σασπένς και την ένταση. Η πλοκή είναι έξυπνη και καλοχτισμένη και μαζί με την αστυνομία, ο αναγνώστης προσπαθεί να εντοπίσει τα στοιχεία που θα τον οδηγήσουν στα ίχνη του δολοφόνου. Το δε φινάλε, επιφυλάσσει και μια μεγάλη ανατροπή.




Πρώτη μου επαφή με την πένα της κ. Μπολονάση και ειλικρινά μου άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις. Από τα καλύτερα βιβλία 💯💯💯που έχω διαβάσει μέσα στη χρονιά. Σας το προτείνω με κλειστά τα μάτια.


Θερμά συγχαρητήρια στη συγγραφέα!!👏👏👏

10 / 10!!!💯💯💯

[LITSATS · Rating 4 out of 5]

Εξαιρετική πρωτότυπη ιδέα!Λίγο αυτό το πέρα δώθε με ξένισε κι αυτό επειδή το άκουγα, δεν το διάβαζα,οπότε έχανα τον ειρμό κ τις παραγραφους...δικό μου πρόβλημα όμως αυτό😁

[Anna Patera · Rating 5 out of 5]

Για να αποκοιμηθεί, ξαναγράφει το τέλος των παραμυθιών… μόνο που στα δικά του, κανείς δεν ζει «καλύτερα». Ένας δολοφόνος που δεν γράφει με μελάνι αλλά με αίμα, αφήνοντας πίσω του σκισμένες σελίδες και ένα κόκκινο στοιχείο κάθε φορά. Κι έτσι ξεκινά ένα σκοτεινό παιχνίδι, γεμάτο σύμβολα, σκιές και ανατροπές, όπου τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται… αφού.

Ένας σίριαλ κίλερ που «πειράζει» το τέλος αγαπημένων παραμυθιών, όπως τα Τρία Γουρουνάκια, η Ραπουνζέλ, ο Πινόκιο… και τα μετατρέπει σε κάτι ανατριχιαστικά διαφορετικό. Και κάπου εκεί, αρχίζεις κι εσύ να αναρωτιέσαι… πόσο λεπτή είναι η γραμμή ανάμεσα στο παραμύθι και στον εφιάλτη;

Μου άρεσε πάρα πολύ — όπως και το πρώτο βιβλίο της συγγραφέως — και πλέον νιώθω πως θα την ακολουθώ σε κάθε συγγραφικό της βήμα. Με κέρδισε, αφού. Έχει έναν τρόπο να σε βάζει μέσα στην ιστορία και να σε κάνει να υποψιάζεσαι τους πάντες… χωρίς ποτέ να είσαι σίγουρος.

[KIRIAKI(Dominica Amat) · Rating 5 out of 5]

Πρώτη δημοσίευση εδώ: https://www.dominicamat.gr/2026/03/4....

#Αφιέρωμα: Με αφορμή την ημέρα της γυναίκας
Μέρος 4ο: Μια φορά κι ένας φόνος

Αν η παντοδυναμία είχε γεύση, εκείνος έφαγε με λαχτάρα μέχρι την τελευταία μπουκιά.

Τέταρτη μέρα του αφιερώματος με αφορμή την ημέρα της γυναίκας και η λίστα μου με τα πιο αγαπημένα μου βιβλία για τη φετινή χρονιά μόλις μεγάλωσε ένα τσικ. Κι δε μιλώ, απλώς και μόνο, για ένα αξιόλογο βιβλίο, μα για ένα μυθιστόρημα που έκανε το αίμα να κυλά πιο γρήγορα στις φλέβες μου, με την αδρεναλίνη να ''χτυπά'' κόκκινο όπως δεν έχει συμβεί εδώ κι αρκετό καιρό. Ηθική ''αυτουργός'' αυτού του ευτυχήματος κι όχι δυστυχήματος η συγγραφέας Έλενα Μπολονάση με ''όργανο'' το καινούργιο της αστυνομικό μυθιστόρημα, με τίτλο ''Μια φορά κι ένας φόνος'', το οποίο δεν έχει πολύ καιρό που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Μίνωας.

Το ''Όταν τα παραμύθια γίνονται εφιάλτες..." δεν είναι μόνο μία φράση που κοσμεί το εξώφυλλο του βιβλίου, αλλά σε συνδυασμό με το τόσο ευφυές λογοπαίγνιο του τίτλου ''Μια φορά κι ένας φόνος'' σαν περίφραση ίσως της πιο γνωστής πρότασης που ξεκινά την αφήγηση των παραμυθιών και τις ιστορίες αυτών που έχουν συντροφεύσει και θα εξακολουθούν να το κάνουν γενιές και γενιές παιδιών σε παγκόσμιο επίπεδο, το μόνο σίγουρο είναι ότι εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με ένα παραμύθι για παιδιά, αλλά για μεγάλους/ες που μπορούν να αντιμετωπίσουν και την άλλη σκοτεινή πλευρά αυτών. Διότι, όλα τα πράγματα στη ζωή, ακόμη και οι ιστορίες των παραμυθιών, έχουν δύο πλευρές. Μία θετική και φωτεινή και μία πιο σκληρή και άσχημη μέσα από το όποιο έρεβος ''τυλίγει'' αυτή.

''Για να αποκοιμηθεί, ξαναγράφει το τέλος των παραμυθιών. Μόνο που στα δικά του παραμύθια κανείς δεν ζει καλύτερα μετά την τελευταία γραμμή. Ένας κατ’ εξακολούθηση δολοφόνος που γράφει τις ιστορίες όχι με μελάνι, αλλά με αίμα. Τα μόνα που αφήνει πίσω του είναι μια σκισμένη σελίδα και ένα κόκκινο αντικείμενο. Ο αστυνόμος Πετρίδης και η ομάδα του κυνηγούν τον παραμυθά μέσα σε έναν λαβύρινθο συμβόλων και σκιών. Κάθε στοιχείο τούς φέρνει πιο κοντά… ή μήπως όχι; Ο χρόνος πριν από τον επόμενο φόνο τελειώνει." (Από το οπισθόφυλλο)

Σας έχω ξαναπεί ότι από μικρή ένιωθα να με ''περιπαίζει'' κάπως η φράση ''και ζήσαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα'' που ''έκλεινε'' την ιστορία κάθε παραμυθιού. Με το παιδικό μου μυαλό έπλαθα διάφορα σενάρια μιας και ένιωθα ότι υπήρχαν ανοιχτά ''παράθυρα'' ως προς την εξέλιξη της ιστορίας και των προσώπων αυτής, αλλά και το ότι το τέλος θα μπορούσε να ανατραπεί και να πάρει άλλες διαστάσεις από τις όποιες αναμενόμενες, μιας και ουσιαστικά έμοιαζε σαν να μην υπήρχε ένα ξεκάθαρο φινάλε. Ναι, δυστυχώς, όσο ονειροπόλο ήμουν ως παιδί, άλλο τόσο περίεργα και κάπως ''μεγαλίστικα'' κι έξω από τα συνηθισμένα είχε επιλέξει να λειτουργεί ο ειρμός της σκέψης και της φαντασίας μου. Γι'αυτό και δηλώνω γοητευμένη από το παρόν μυθιστόρημα και το πόσο έξυπνα η συγγραφέας παίρνει κάτι τόσο αθώο όπως μερικά από τα πιο γνωστά παραμύθια και τα μετατρέπει σε σκοτεινούς εφιάλτες σε μία σειρά εγκλημάτων...

Αρκεί, όμως, μία καλή και αντικειμενικά οξυδερκής και κακά τα ψέματα ''πιασάρικη'' ιδέα για να κρατήσει ένας/μία δημιουργός την προσοχή και το ενδιαφέρον του αναγνωστικού κοινού στραμμένα πάνω στο εκάστοτε έργο του/της; Η συγγραφέας Έλενα Μπολονάση προφανώς και το έχει αυτό κατά νου και δεν επαναπαύεται ούτε στη στρωτή, κατανοητή και γλαφυρή πένα της ούτε και στην ιδέα της υπόθεσης του βιβλίου της. Νοιάζεται να πείσει με τα λεγόμενά της και μας προσφέρει μία ρεαλιστική και επώδυνη από άποψη νοημάτων -μη σας πω και συμβάντων- πλοκή που μας επιτρέπει να βρούμε σημεία ταύτισης και μη τόσο με τα πρόσωπα που θα παρελάσουν από μπροστά μας όσο και με τα όσα θα διεξαχθούν. Ακόμη και η υπερβολή της μυθοπλασίας είναι τόση όση ακριβώς χρειάζεται. Ούτε λιγότερη ούτε περισσότερη. Λες και η συγγραφέας έχει πάρει έναν χάρακα που μετρά τα ''βήματα'' της και ξέρει μέχρι πού πρέπει να φτάσει...

«Έγραψα το παραμύθι μου έτσι όπως μόνο εγώ ξέρω. Με το σωστό τέλος. Εκεί που ο καθένας παίρνει ό,τι του αξίζει…»

Η συγγραφέας έχει μία δυναμική σκέψη και συνολικότερη στάση γύρω από τα πράγματα που περιγράφει μέσα από την παρούσα ιστορία. Η εναλλάξ αφήγηση της υπόθεσης τόσο από την πρωτοπρόσωπη ματιά του ατόμου που κρύβεται πίσω από τα εγκλήματα όσο και η σφιχτοδεμένη και δίχως περιττές πληροφορίες, ''κοιλιές'' κι άλλα συναφή τριτοπρόσωπη αφήγηση μαζί με τους ορθώς δομημένους διαλόγους από τα πρόσωπα που θα κληθούν να διαλευκάνουν την υπόθεση όχι μόνο δίνουν μία συνοχή σε όλο το κείμενο, μα επιτρέπουν να έχουμε μία συνολική εικόνα/άποψη γύρω από τα γεγονότα και να προβούμε σε εικασίες περί του τί πρόκειται να συμβεί στη συνέχεια. Οφείλω, όμως, να σας προειδοποιήσω ότι τίποτα δε θα έρθει τόσο εύκολα κι ανώδυνα ως άλλο μάννα εξ ουρανού. Θα περάσουμε από διάφορα στάδια στο πλευρό όλων των προσώπων και θα μας κάνει να δούμε τα πράγματα με τρόπο που ίσως να μην είχαμε κάνει έως και σήμερα...

Η συγγραφέας με το παρόν μυθιστόρημα δεν ενδιαφέρεται να αναδείξει μόνο όλα τα τρομερά εγκλήματα που διαπράττονται γύρω μας και με ποιον τρόπο, μα ούτε και βάζει πρώτα τον/την πιθανό ένοχο/η πίσω απ'αυτά. Νοιάζεται να βρει το τί είναι αυτό που ''οπλίζει'' το χέρι ενός ανθρώπου να εγκληματίσει. Ποια τα βαθύτερα αίτια και κίνητρα πίσω από μία τόσο ειδεχθή πράξη όπως είναι η αφαίρεση της ζωής ενός, ή, και παραπάνω ανθρώπων; Η εκδίκηση και το μίσος; Η ελλιπής εμπιστοσύνη στη δικαιοσύνη; Η ανάγκη για αυτοδικία και η πιθανή λύτρωση μέσω αυτής; Μία πιθανή προγενέστερη κακή εμπειρία ζωής που μπορεί να έχει ''σημαδέψει'', ανεπανόρθωτα, τον άνθρωπο πίσω από το προσωπείο του/της ενόχου; Η ανάγκη για έλεγχο ακόμη κι αν αυτό σημαίνει παρέμβαση στη ζωή ενός άλλου ανθρώπου; Ένας συνδυασμός μερικών, ή, όλων των παραπάνω; Ή μήπως είναι κάτι άλλο που η απλή κοινή λογική (και η ηθική) δεν μας επιτρέπει να αναλογιστούμε; Και σας ρωτώ. Πώς μπορούμε να αντιμετωπίσουμε, επαρκώς, μία λανθασμένη και παντελώς αβάσιμη και διαστρεβλωμένη εικόνα που μπορεί να έχουν κάποιοι άνθρωποι ως ορθή μέσα στο μυαλό τους;

Δεν ξέρω αν οφείλεται στο γεγονός ότι είμαι αρκετά εξοικειωμένη με την ανάγνωση αστυνομικών μυθιστορημάτων, αλλά τολμώ να πω ότι δε δυσκολεύτηκα να προσαρμοστώ μέσα στο γενικότερο κλίμα της υπόθεσης. Ναι, δε βρήκα τόσο αγόγγυστα τις όποιες απαντήσεις και η αναζήτηση γύρω από το πρόσωπο του/της ενόχου να μοιάζει σαν ένα άλλο κυνήγι ''χαμένου θησαυρού'' με την όποια έντονη παρουσία των εσκεμμένων ανατροπών και της αίσθησης μυστηρίου κι αγωνίας που εν μέρει αποπροσανατολίζουν και την ίδια στιγμή μας φανερώνουν πολλά, αρκεί να έχουμε την πρέπουσα παρατηρητικότητα. Μία παρατηρητικότητα που ίσως να μην έχουν όλοι κι όλες που θα προσπαθήσουν να βρουν τις λύσεις των εγκλημάτων, μα και πάλι δεν το θεωρώ, απαραιτήτως, ως κάτι το τόσο αρνητικό που θα επιθυμούσα να αλλάξει. Αντιθέτως, το βρίσκω πολύ ειλικρινές από μεριάς της συγγραφέως να σκιαγραφήσει με τέτοιον τρόπο τους χαρακτήρες των προσώπων ώστε να μην είναι άψογοι, αλλά αληθοφανείς τόσο μέσω των λόγων και σκέψεών τους όσο και μέσω των πράξεών τους.

Θα μπορούσα να σας μιλώ με τις ώρες για το βιβλίο, αλλά δεν είναι το δικό μου παραμύθι για να επιλέξω το πώς και το πότε να το ολοκληρώσω. Κρατήστε μόνο ότι είναι από εκείνα τα βιβλία που δικαιώνουν, πλήρως, την επιλογή σου να το διαβάσεις. Όχι, δε θα χάσεις τον πολύτιμό σου χρόνο (μαζί με τα χρήματα που θα διαθέσεις για να το προμηθευτείς), μα θα σε κάνει να αποζητάς κι άλλο!
Αναζητήστε το! Καλή ανάγνωση.

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μίνωας.

Υ.Γ. Μείνετε συντονισμένοι/ες για το 5ο μέρος του αφιερώματος.

https://vivliovamon.blogspot.com/2026...

[Πάνος Τουρλής · Rating 4 out of 5]

Μια σειρά από δολοφονίες βασισμένες σε γνωστά παραμύθια αναστατώνουν το Ανθρωποκτονιών. Τα θύματα πεθαίνουν με τρόπο που θυμίζει τις «χαριτωμένες» ιστορίες των παιδικών μας χρόνων και στους τόπους των εγκλημάτων θα υπάρχει μια σκισμένη σελίδα με το τέλος του παραμυθιού. Πώς επιλέγει τα θύματά του ο δολοφόνος; Πώς τα εντοπίζει και πώς διαλέγει τον θάνατό τους; Τι κοινό έχουν;

Η Έλενα Μπολονάση έγραψε μια συναρπαστική αστυνομική περιπέτεια γεμάτη ανατροπές και εκπλήξεις κυριολεκτικά μέχρι το τέλος. Παίρνει τα αγαπημένα παραμύθια της παιδικής μας ηλικίας και τα φέρνει σ’ ένα ακόμη πιο σκοτεινό σήμερα, διαστρεβλώνοντάς τα κατ’ επιλογήν του δολοφόνου της. Τα τρία γουρουνάκια δε χτίζουν το σπιτάκι τους αλλά τρώνε τον άνθρωπο που τα ταΐζει για να μείνουν στο δικό του, η Ραπουνζέλ μισεί τη μητέρα της που δεν την αφήνει να παίξει με τους φίλους της, η μητριά ενός χιονάτου και γλυκού κοριτσιού προσπαθεί να τη βγάλει από τη μέση ώστε να ζήσει ευτυχισμένη με τον άντρα της και πατέρα του κοριτσιού, ένα παιδί μεγαλώνει με τον κουρασμένο και πολυάσχολο μπαμπά του, οπότε η παράξενη συναναστροφή με τον «αόρατο φίλο» του αρχίζει και γίνεται επικίνδυνη, ένα κοριτσάκι με κόκκινη κάπα αρρωσταίνει βαριά κι αναγκάζεται η μητέρα της να πάει φαγητό στη γιαγιά της αλλά την καταβροχθίζει ο λύκος είναι μερικές μόνο από τις ιστορίες που εξιτάρουν τη φαντασία του κακού της ιστορίας.

Η ιστορία ξεκινάει μ’ έναν νεκρό αγρότη στο κτήμα του στην Κάτω Τιθορέα, που βρέθηκε μισοφαγωμένος από τα γουρούνια του, σκεπασμένος με άχυρα, τούβλα και λάσπη. Τι ήθελε να δείξει ο δολοφόνος με αυτήν τη σκηνοθεσία; Γιατί φόρεσε στο θύμα καινούργια γάντια και γαλότσες και γιατί του έδεσε σφιχτά το στόμα μ’ ένα κόκκινο μαντίλι; Η σύντροφος του θύματος, Δάφνη, δεύτερη φορά χήρα, δείχνει να έχει αποσυνδεθεί αισθηματικά από το γεγονός ενώ ο γιος της μισεί τον μέλλοντα πατριό του, θα έφτανε όμως στο έγκλημα; Στη συνέχεια, μια μητέρα βρέθηκε απαγχονισμένη με τις κοτσίδες της ανήλικης κόρης της που έχει υποστεί ισχυρό σοκ. Παρ’ όλη την έκδηλη φτώχεια τους, απέκτησαν τελευταίας τεχνολογίας συσκευές και επώνυμα ρούχα. Πώς το κατάφεραν; Τι μυστηριώδεις συναλλαγές περιέχει το χειρόγραφο τετράδιο με την ένδειξη «συνταγές»; Γιατί το πεντάχρονο κοριτσάκι αποφεύγει να μένει μονάχο με τον αδελφό της μητέρας της;

Οι υποθέσεις αρχίζουν να συνδέονται και ο αστυνόμος Πετρίδης με την ομάδα του προσπαθούν να βρουν τον δολοφόνο, να ανακαλύψουν τον τρόπο σκέψης του, να καταλάβουν τι κρύβεται πίσω από όλα αυτά. Πρόκειται για μια περσόνα σκοτεινή, αδίστακτη, που έχει ανάγκη, αν κι έχει μεγαλώσει, τα παραμύθια, έχοντας όμως κουραστεί από την κατάληξη «…ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα». Συνεχίζει να τα διαβάζει όλα, κλασικά, νεότερα, από λαϊκή παράδοση και διάφορες χώρες, νιώθοντας μια πρόσκαιρη ανακούφιση, σα βύθισμα σε κάτι γνώριμο. Δεν αφήνει τίποτα στη φαντασία, τα σχεδιάζει όλα ως την τελευταία λεπτομέρεια και μάλιστα η επανάληψη της αφήγησης βοηθά ώστε να προσθέτει κάθε φορά ακόμα ένα στοιχείο, κάτι που την προηγούμενη φορά είχε διαφύγει ή δεν είχε προβλεφθεί.

Η πρωτοπρόσωπη αφήγηση του εγκληματία, έτσι όπως παρεμβάλλεται στην πλοκή, εντείνει την αγωνία για το επόμενο χτύπημα και για την πραγματική ταυτότητα του ενόχου. Η επιλογή του θύματος, η παρακολούθηση, ο σχεδιασμός, η κατάλληλη ευκαιρία («τις ευκαιρίες δεν τις περιμένεις, τις φτιάχνεις») κλιμακώνουν την πλοκή. Λέει χαρακτηριστικά: «Η εγκληματικότητα είναι σημάδι προόδου της κοινωνίας. Χωρίς έγκλημα μια κοινωνία δεν είναι φυσιολογική… Φυσικά και προοδεύει η κοινωνία όταν καθαρίζει από τα σκουπίδια» (σελ. 95). Ταυτόχρονα, με διαρκή πρωθύστερα, επιστρέφουμε στο παρελθόν και συγκεκριμένα στη Μυτιλήνη, όπου και γεννήθηκε αγνώστου πατρός ενώ η ζωή δυσκόλεψε όταν η μητέρα άρχισε να δουλεύει υπηρέτρια σε μια επιφανή οικογένεια του νησιού. Τα τρία εγγόνια εκείνου του σπιτιού δεν έχαναν ευκαιρία να ξεμπροστιάζουν, να πειράζουν, να ενοχοποιούν το αθώο παιδί. Αυτό που με εντυπωσίασε στη γραφή του μυθιστορήματος ήταν το έξυπνο τέχνασμα να μην υπάρχει πουθενά η ένδειξη για το φύλο του ενόχου, μια δύσκολη συγγραφικά επιλογή, μιας και η ελληνική γλώσσα ξεχωρίζει τα γένη.

Δεν έχουμε όμως μόνο μια μονήρη και μονοδιάστατη εξιστόρηση δολοφονιών κι έναν αγώνα δρόμου να βρεθεί ο ένοχος. Γνωρίζουμε σε προσωπικό επίπεδο και με καλοσχεδιασμένα ψυχογραφήματα τον αστυνόμο Πετρίδη και την ομάδα του στο Ανθρωποκτονιών που αναλαμβάνουν την υπόθεση. Ενδιαφέροντες χαρακτήρες, μικρά μυστικά, ένας υποβόσκων έρωτας φέρνουν ζωή και στη μεριά των καλών του βιβλίου, κάτι που εξισορροπεί το κείμενο και επιτείνει την ένταση, αφού και πάλι έχουμε σταδιακή αποκάλυψη των προσωπικών τους ιστοριών. Για παράδειγμα, ο Πετρίδης έχει εξασκηθεί στη γλώσσα του σώματος, στις μικροεκφράσεις του προσώπου και σε όσα καλλιεργούν την παρατηρητικότητα, εστιάζει σε μικρές λεπτομέρειες, καταγράφει στο μυαλό του συνήθειες και ρουτίνες γειτόνων, με στόχο όλα αυτά να τον κάνουν να νιώθει μιαν ασφάλεια, μια ψευδαίσθηση πως η ζωή μπορεί να έχει μια σταθερότητα. Αγαπημένη του συνήθεια είναι να επιστρέφει σπίτι με τα πόδια ώστε να σκεφτεί τις υποθέσεις του, τι υπάρχει όμως στο δωμάτιο που κρατάει πάντα κλειστό; Γιατί μπαίνει μέσα και βασανίζεται; Τι του ξυπνάει η μυρωδιά που υπάρχει εκεί; Μιας και υπήρξε γιος χωροφύλακα με συνεχείς μεταθέσεις, μεγάλωσε χωρίς φίλους, κάτι που εξακολουθεί να διατηρεί, λες και φοβάται πως μόλις δεθεί με κάποιον θα τους χωρίσει η απόσταση ή, ακόμη χειρότερα, η ζωή.

Η υπαστυνόμος Νίκη Δελή, που μετατέθηκε από τη δίκυκλη αστυνομία, προσπαθεί να περνάει απαρατήρητη, ο Πετρίδης όμως της ενέπνευσε αυτοπεποίθηση και της τόνισε πως, για το καλό της ομάδας, πρέπει όλοι να νιώθουν σημαντικοί ως μέλη της, να ενσωματώνονται, αφού η ζωή του ενός εξαρτάται από τους υπόλοιπους, άρα πρέπει να σε «βλέπουν», να σε υπολογίζουν. Τι συμβαίνει με τον πατέρα της στο Πλατύστομο και γιατί όποτε επισκέπτεται τους γονείς της θέλει να γυρίσει αμέσως στην Αθήνα; Τι προσωπικό βάρος σηκώνει η μητέρα της; Στο πλάι της, ο υπαστυνόμος Φάνης Αλεξίου, κρυφά ερωτευμένος μαζί της, κάτι που δεν ξεφεύγει από τον Πετρίδη.

«Μια φορά κι ένας φόνος»… ή μάλλον δύο… όχι, παραπάνω. Ένα συναρπαστικό αστυνομικό μυθιστόρημα γεμάτο σασπένς και εκπλήξεις, αναπάντεχες διασυνδέσεις και με μια φρικιαστική παραμόρφωση των παραμυθιών της παιδικής μας ηλικίας. Άνθρωποι που ίσως να μην άξιζαν να ζουν, ιστορίες που δεν έχουν πάντα «αίσιο τέλος», χαρακτήρες που μας καλωσορίζουν στη ζωή τους όσο προσπαθούν να εντοπίσουν τον ένοχο και μια μεγάλη ανατροπή στο τέλος είναι μερικά μόνο από τα θετικά χαρακτηριστικά ενός δυνατού βιβλίου.

Πρώτη δημοσίευση στο site μου: https://www.vivliokritikes.com/%ce%bc...

[ΝΙΚΟΣ ΦΑΣΟΥΛΑΣ · Rating 5 out of 5]

«Μια φορά και ένας φόνος»: Ένα μυθιστόρημα όπου το τέλος των παραμυθιών γράφεται αλλιώς.

Για μένα το διάβασμα στις διακοπές έχει μία ξεχωριστή σημασία. Είναι εκείνη η στιγμή που αφήνεις για λίγο την καθημερινότητα και ταξιδεύεις μέσα στις σελίδες μιας ιστορίας. Αυτή την φορά το ταξίδι μου ήταν διαφορετικό αφού βρέθηκα σ’ ένα κόσμο γεμάτο μυστήριο και σκηνές εγκλήματος βασισμένες σε παραμύθια που όλοι γνωρίζουμε.
Έχουμε συνηθίσει η τελευταία σελίδα κάθε παραμυθιού να συνοδεύεται από την φράση: «Και ζήσαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα». Στο νέο βιβλίο της συγγραφέως Αστυνομικής Λογοτεχνίας Έλενας Μπολονάση που τιτλοφορείται «Μια φορά και ένας φόνος» και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μίνωας, η τελευταία σελίδα γνωστών μας παραμυθιών αποτελεί την υπογραφή ενός κατ’ εξακολούθηση δολοφόνου μέσα σε μια σκληρή σκηνή εγκλήματος. Θύματα που φέρουν κάτι χαρακτηριστικό από τους πρωταγωνιστές αγαπημένων παραμυθιών.
Και αν αναρωτιέστε πως είναι δυνατόν ο όμορφος κόσμος ενός παραμυθιού να αποκτά μία σκοτεινή διάσταση και να αποτελεί την βάση ενός αστυνομικού γρίφου, η απάντηση βρίσκεται στην έμπειρη συγγραφική πένα και τις γνώσεις της Έλενας Μπολονάση.
Η υπόθεση του βιβλίου τραβά αμέσως την προσοχή του αναγνώστη. Ο τρόπος γραφής είναι απλός και κατανοητός, γεγονός που κάνει τον αναγνώστη να ακολουθεί κάθε βήμα τόσο της ερευνητικής ομάδας αλλά και του κατ’ εξακολούθηση δολοφόνου και αυτό ενισχύει το μυστήριο ακόμα περισσότερο κρατώντας τον ενδιαφέρον μέχρι την τελευταία σελίδα.
Αποτελεί κατά την γνώμη μου μία διαφορετική συγγραφική προσέγγιση για τους λάτρεις της Αστυνομικής Λογοτεχνίας. Είναι ένα βιβλίο που μόλις το τελειώσεις θες να το συζητήσεις, κι’ αυτό γιατί ο τρόπος που σου δίνεται η κάθε πληροφορία της ιστορίας είναι τόσο σωστά δομημένος που σε κάνει να αναρωτιέσαι και ‘ συ ο ίδιος, γιατί ένας κατ’ εξακολουθήσει δολοφόνος να χρησιμοποιεί το συγκεκριμένο modus operandi; Ποιο είναι το κίνητρό του;
Πολύ σωστά η συγγραφέας δεν αφήνει υπονοούμενα από νωρίς για το ποιος μπορεί είναι ο δράστης. Υπάρχει κορύφωση αγωνίας και στον σωστό χρόνο εξηγούνται τα πάντα και απαντώνται όλα τα ερωτήματα που έχουν γεννηθεί στο αναγνωστικό ταξίδι, γεγονός που κάνει την ιστορία άρτια με αρχή, μέση και τέλος.
Το «Μια φορά κι’ ένας φόνος» είναι από τα μυθιστορήματα που δεν χρειάστηκε απλά φαντασία για να γραφεί, παράλληλα χρειάστηκαν γνώσεις και εμπειρία στην επιστήμη της εγκληματολογίας. Στο βιβλίο αυτό η συγγραφέας Έλενα Μπολονάση ανέπτυξε την επιστημονική της κατάρτιση στο εκατό τοις εκατό γεγονός σημαντικό γιατί έκανε την αφήγηση των γεγονότων πολύ ρεαλιστική δίνοντας στην ιστορία ακόμα μεγαλύτερο ενδιαφέρον.
Κλείνοντας θεωρώ πως είναι μια αξιόπιστη πρόταση ανάγνωσης όχι μόνο για τους λάτρεις της αστυνομικής λογοτεχνίας αλλά κάθε λογοτεχνικού είδους. Ας είναι καλοτάξιδο το βιβλίο.

[Βαγγέλης Μαργιωρής · Rating 5 out of 5]

Η Έλενα Μπολονάση έγραψε το "Μια φορά κι ένας φόνος" προσφέροντας στον αναγνώστη μια γερή γεύση παράνοιας σε συσκευασία... παραμυθιού!
Κάθε 3 του μήνα η ομάδα του αστυνόμου Πετρίδη καλείται να ερευνήσει και μια νέα δολοφονία. Τα στοιχεία ελάχιστα, αλλά αρκετά για να καταλάβουν όλοι πως υπάρχει ένας κατ' εξακολούθηση δολοφόνος που οργανώνει με συνέπεια τους φόνους. Η προσπάθεια όλων είναι να μπορέσουν να βρουν, να προλάβουν. Ο άνθρωπος που κυνηγούν όμως, αποδεικνύει ευφυΐα και μεθοδικότητα που κάνει τη ζωή όλων δύσκολη.
Η συγγραφέας φτιάχνει μια σφιχτοδεμένη ιστορία έχοντας οδηγό τα παιδικά παραμύθια. Πάντα είχα την άποψη πως από μόνα τους έχουν κάτι βαθιά σκοτεινό μέσα τους, τώρα που πειράχτηκε λίγο η οπτική γωνία, σιγουρευτηκα! Αρκούσε μια μικρή, κόκκινη πινελιά για να αλλάξει τελείως το τελικό αποτέλεσμα.
Η δυναμική της ιστορίας πηγάζει από την αληθοφάνεια. Τα πάντα μοιάζουν σωστά τοποθετημένα και στοιχειοθετημενα. Η έρευνα αστυνομικών και συνεργείων, η επεξήγηση των ψυχικών νόσων, οι διαδικασίες που ακολουθουνται. Από κοντά και στο ίδιο επίπεδο, οι διάλογοι και οι σχέσεις ανάμεσα στους ήρωες του βιβλίου.
Η ροή γρήγορη, η πλοκή υπέροχα πλεγμένη, ενώ ταυτόχρονα παρέχεται και η ανάλυση του παρελθόντος των ηρώων. Δεν χάνεται χρόνος στην προσπάθεια να αιτιολογηθουν οι σκέψεις και οι κινήσεις τους κάθε φορά. Αντίθετα οι χαρακτήρες χτίζονται με κεφάλαια που εξηγούν το παρελθόν κι ο αναγνώστης μπορεί να συμπεράνει τα υπόλοιπα. Ολόκληρο το βιβλίο μοιάζει να είναι αφιερωμένο στο γιατί. Μια προσπάθεια να εξηγηθούν οι λόγοι που κάποιος επιλέγει να κάνει μια πράξη. Ενώ οι αρχές ψάχνουν να βρουν τον θύτη, ο αναγνώστης ανακαλύπτει τα αίτια που τον έκαναν θύτη. Οι έννοιες του καλού και του κακού μπλέκονται, τα όρια τους δεν είναι καθόλου ξεκάθαρα, όσο τα ηθικά διλήμματα κλιμακωνονται.
Μια φορά κι ένας φόνος λοιπόν γιατί τελικά τα παραμύθια δεν είναι μόνο για μικρά παιδιά...

[Χρήστος Αζαριάδης · Rating 5 out of 5]

Δεδομένο 1: Η Έλενα Μπολονάση γράφει σκληρά βιβλία. Όχι επειδή είναι κακός άνθρωπος, αλλά επειδή εκεί έξω η πραγματικότητα είναι σκληρή. Γι' αυτό και το συγκεκριμένο πόνημα δεν είναι για ανθρώπους που εθελοτυφλούν. Αν, από την άλλη, αν κάποιος θέλει και ξέρει και έχει ενσυναίσθηση, τότε ναι, το "Μια φορά και ένας φόνος" είναι για σας.

Δεδομένο 2: Όντως η συγγραφέας αναμειγνύει κλασικά παραμύθια με εγκλήματα που μόνο παραμυθένια δεν είναι. Πάνω απ' όλα, όμως, αυτό το βιβλίο μιλά για δικαιοσύνη. Τι θα έκανε ένας άνθρωπος για να αποδοθεί δικαιοσύνη; Μέχρι που μπορεί να φτάσει και μέχρι που μπορεί να φτάσει;

Δεδομένο 3: Τα πιο πάνω κοινωνικά μηνύματα τα περνά τόσο εύπεπτα στον αναγνώστη μέσα από δύο παράλληλες αφηγήσεις: Την επιστημονική προσέγγιση της αστυνομικής ομάδας που κυνηγά τον δράστη, αλλά και του κακοποιού που παραμένει άνθρωπος και έχει τους δικούς του λόγους πίσω απο τις πράξεις του.

Δεδομένο 4: Το βιβλίο της Έλενας Μπολονάση είναι τόσο καλογραμμένο που αποτελεί αδιαμφισβήτητα page-turner. Σκληρό, αλλά όχι βαρύ, εθιστικό, αφυπνιστικό.

Προτείνεται ανεπιφύλακτα.

[Lamprini · Rating 4 out of 5]

Μου άρεσε πάρα πολύ η σύνδεση της ιστορίας με τα παραμύθια🧚‍♀️📖 Μου θύμισε αρκετά το Έτερος Εγώ και μου δημιούργησε αυτή την όμορφη αίσθηση οικειότητας, όπου προσπαθείς να βρεις τον δολοφόνο μέσα από έναν γρίφο. Είναι ένα είδος ιστορίας που πάντα απολαμβάνω να διαβάζω αλλά και να βλέπω σε σειρές και ταινίες🔍

Σε κάποιο σημείο άρχισα να υποψιάζομαι ποιος ήταν ο δολοφόνος, χωρίς βέβαια να είμαι 100% σίγουρη. Το ίδιο συνέβη και με τη δεύτερη ανατροπή του βιβλίου. Θα ήθελα ίσως να μην τα είχα καταλάβει τόσο εύκολα, αλλά από την άλλη μπορεί αυτό να ήταν και το ζητούμενο της συγγραφέα.

Μου άρεσε επίσης πολύ ο τρόπος με τον οποίο η συγγραφέας κατάφερε να περάσει τις γνώσεις της μέσα στην ιστορία. Θεωρώ πολύ όμορφο το γεγονός ότι συνδύασε την επαγγελματική της ιδιότητα με τη συγγραφή και κατάφερε να το κάνει τόσο φυσικά και ενδιαφέροντα✨

Ένα διαφορετικό αστυνομικό μυθιστόρημα, με ατμόσφαιρα και μια ιδέα που σίγουρα ξεχωρίζει📚

[Ζαχαρένια Αποστολίδη · Rating 5 out of 5]

Τελικά.. τι είναι αυτό που κάνει ένα βιβλίο, καλό; Δύσκολα μπορεί να απαντήσει κάποιος με αντικειμενικότητα! Πιστεύω όμως πως οι περισσότεροι θα συμφωνήσουμε ότι ένα σημαντικό κριτήριο είναι ο σεβασμός που δείχνει ο δημιουργός στο αναγνωστικό κοινό.
Στο 'Μια φορά κι ένας φόνος' η συγγραφέας πετυχαίνει απόλυτα αυτό ακριβώς!
Ναι! Είναι μία ευρηματική ιστορία. Ναι! Έχει καλογραμμένους χαρακτήρες. Ναι! Έχει σασπένς και σε κρατάει σε αγωνία, ως οφείλει.
Όμως το σπουδαιότερο όλων είναι η συνέπεια στη δομή της ιστορίας, που δημιουργεί μια εξαιρετική ροή στην αφήγηση, με τρόπο ουσιαστικό και καθόλου φλύαρο. Δεν είναι απλώς ένα ακόμη βιβλίο με έναν κατ'εξακολούθηση δολοφόνο, αλλά μία ιστορία βγαλμένη από τα παραμύθια - όπως και η ίδια η ζωή άλλωστε - όπου ο ωμός ρεαλισμός σε καθηλώνει και όλοι οι χαρακτήρες οδηγούνται στην επιζητούμενη λύτρωση, όποια κι αν είναι αυτή για τον καθένα.

[Mariangela Psomadelli · Rating 5 out of 5]

Στο "Μια φορά κι ένας φόνος", η Έλενα Μπολονάση επιστρέφει συγγραφικά μετά το εξαιρετικό βιβλίο της "Ο λύκος μένει σπίτι" για να δηλώσει την δυνατή της παρουσία στην αστυνομική λογοτεχνία. Ένα βιβλίο που κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον στον αναγνώστη που σελίδα με τη σελίδα ξετυλίγει το κουβάρι της ιστορίας βλέποντας τα αγαπημένα του παραμύθια να εξιστορούνται με μια τελείως διαφορετική οπτική που ήρθε για να "αποδώσει" δικαιοσύνη και να βάλει τα πράγματα στη θέση που θα έπρεπε να είναι, σύμφωνα με τον δολοφόνο. Ποιός είναι αυτός; Δεν μπορείς να τον ανακαλύψεις μέχρι να φτάσεις στις τελευταίες σελίδες. Και δεν έχει και νόημα να το κάνεις. Η ουσία είναι να εξερευνήσεις τα κίνητρα και τον ιδιαίτερο ψυχισμό του. Ένα βιβλίο που σίγουρα δεν σε αφήνει ασυγκίνητο! Περιμένουμε με ανυπομονησία και τα επόμενα βιβλία της συγγραφέως! Πολλά μπράβο!

[Theoni Drakou · Rating 5 out of 5]

Το «Μια φορά κι ένας φόνος» μπορεί να τραβήξει το ενδιαφέρον τόσο των αναγνωστών που αγαπούν τα αστυνομικά μυθιστορήματα και όσων προτιμούν ιστορίες με πιο ψυχολογική προσέγγιση.

Σε μια περίοδο όπου τα ελληνικά αστυνομικά μυθιστορήματα αποκτούν όλο και μεγαλύτερη θέση στο αναγνωστικό κοινό, το συγκεκριμένο βιβλίο καταφέρνει να ξεχωρίσει με τον δικό του τρόπο και να προσφέρει μια ιστορία που διαβάζεται εύκολα, αλλά ταυτόχρονα κρατά το ενδιαφέρον μέχρι το τέλος.

Είναι ένα βιβλίο που σε βάζει διαρκώς να παρατηρείς συμπεριφορές, σύμβολα και κίνητρα σε όλη τη διάρκεια της ιστορίας, και αυτό είναι που το κάνει να μένει στο μυαλό του αναγνώστη ακόμη και μετά την τελευταία σελίδα.

Διαβάστε περισσότερα ⬇️

https://www.truecrimesdiary.com/post/...

[PARASKEVIV · Rating 5 out of 5]

Δεν είναι μόνο ένα μυθιστόρημα γεμάτο μυστήριο και σύνθετη πλοκή. Δεν είναι απλά ένα ακόμα αστυνομικό βιβλίο. Είναι αυτό που δεν περιμένεις και σε αιφνιδιάζει. Ένας δολοφόνος που θέλει να γράφει το τέλος των παραμυθιών όπως το φαντάζεται και μια ομάδα αστυνομικών που προσπαθεί να προλάβει τον επόμενο φόνο, πρωταγωνιστούν στο βιβλίο, το οποίο είναι ένα από τα καλύτερα δείγματα της σύγχρονης εγχώριας αστυνομικής λογοτεχνίας. Το τέλος είναι το πιο ανατρεπτικό!

[Penny · Rating 5 out of 5]

Πρόκειται για ένα πρωτότυπο, αστυνομικό, σκληρό,καθηλωτικό μυθιστόρημα με δυνατή πλοκή που κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη από την πρώτη μέχρι και την τελευταία σελίδα... Ένας κατά συρροή δολοφόνος που γράφει το τέλος των παραμυθιών με αίμα αφήνοντας πίσω του κόκκινα αντικείμενα,ο οποίος δεν βρίσκεται εύκολα μέχρι το τέλος του βιβλίου!!!!Πολλά συγχαρητήρια στη συγγραφέα....
Το συστήνω ανεπιφύλακτα 5/5⭐

[Nonika Konstantoudaki · Rating 5 out of 5]

Το Μια φορά κι ένας φόνος το διάβασα το καλοκαίρι και ήταν το πρώτο βιβλίο της Έλενας Μπολονάση που διαβάζω. Πρόκειται για ένα πολύ καλογραμμένο, καθαρόαιμο αστυνομικό μυθιστόρημα που διαβάζεται εξαιρετικά ευχάριστα και σε κρατάει σε αγωνία, πετυχαίνοντας τον σκοπό του. Μου αρεσε ιδιαίτερα η πρωτότυπη ιδέα των παραμυθιών και τα κοινωνικά μηνύματα που αγγίζει, δύσκολα θέματα που όμως η συγγραφέας χειρίζεται με ψυχραιμία και απόσταση. Εξαιρετικό!

[Matina · Rating 5 out of 5]

Άψογο! Δεν περιμένεις το τέλος με τίποτα! Δεν σου πάει το μυαλό στον δράστη! Ευανάγνωστο με υπέροχες υποθέσεις που μοιάζουν σαν… παραμύθι💙 Είναι όμως;
Καταπληκτικοί χαρακτήρες, εύκολη ροή των ιστοριών και είμαι σίγουρη θα σας αφήσει άφωνους!!

[Νατάσα Ιντζόγλου · Rating 5 out of 5]

Εξαιρετικο βιβλιο με μια πολυ πρωτοτυπη ιδεα, που δειχνει τη σκοτεινη μερια των παραμυθιων. Δομημενη πλοκη που σε κραταει απο την πρωτη μεχρι την τελευταια σελιδα. Επισης, ειναι υποδειγματικη η εγκληματολογικη ερευνα. Αγαπησα πολυ και τις στιγμες χιουμορ του αστυνομου :)

[Ελένη Ισπόγλου · Rating 5 out of 5]

Δεν θα έλεγα πως μου αρέσει η αστυνομική λογοτεχνία αλλά της Έλενας τα βιβλία έχουν μια ιδιαίτερη πινελιά. Το συγκεκριμένο είναι πανέξυπνο, πρωτότυπο και ευφάνταστο. Με ανατροπή μεγάλη και πολλή αγωνία. Το ρουφηξα.