Jump to ratings and reviews
Rate this book

De transformatiemachine

Rate this book
Alle voornaamwoorden? Geen voornaamwoorden?
Zij/haar, hij/hem, die/hen?
De Transformatiemachine is de resultaten nog aan het verwerken.

In haar debuutbundel tekent Bo Vanluchene in een heel persoonlijke, humoristische stijl een raam op zichzelf en op de wereld. Zijn poëzie is fris, kwetsbaar en uitdagend, complex en simpel, intrigerend en tegenstrijdig, eerlijk en leugenachtig.
Bo Vanluchene is van alle poëtische stijlkenmerken thuis en hanteert hun pen met verve. Bo’s gedichten reiken spiegels aan, doen je vreemd opkijken en schaterlachen. Ze blijven lang nazinderen.
Vraag je eigen echo, en niet de god der dwanggedachten, of je dit vlijmscherpe debuut moet lezen. Als de schreeuw van Munch raast een onhoorbaar JA JA JA dwars door de wereld. Eindelijk. Werpen we voorzichtig onze camouflage af. Bewegen we naar verbetering.

het is pas hand in hand
dat we de kans op
verdrinking verdrijven

72 pages

Published February 7, 2026

Loading...
Loading...

About the author

Bo Vanluchene

3 books1 follower

Ratings & Reviews

What do you think?
Rate this book

Friends & Following

Create a free account to discover what your friends think of this book!

Community Reviews

5 stars
0 (0%)
4 stars
2 (40%)
3 stars
2 (40%)
2 stars
1 (20%)
1 star
0 (0%)
Displaying 1 - 2 of 2 reviews
Profile Image for Els.
87 reviews19 followers
February 22, 2026
“ik nader de veertig

als een op hol geslagen bol van de mestkever
tuimel ik naar het hogere beneden
blijken mijn remmen al die tijd
al doorgesneden
in de duivelsdriehoek van de klok
verdwijnt steeds meer
verleden

ik nader het punt dat ik zal leren of ik echt meer had moeten smeren
of ik mijn grijze wijze haren zal laten staan of ik het pad naar mijn moeder of mijn vader
zal inslaan

ik vraag mijn lichaam
& mijn lichaam begint al eigenwijs te antwoorden
of het nog de rug kan rechten als bliksemafleider van mijn
knarsetandende knieën
of het nog kan fuiven om maar niet voor de maan te moeten
buigen
of het nog het merg kan uitzuigen

ik ben een verkeerd evoluerende vlinder
ik fladder zwakker & zwakker
verlangend naar een langer hangen
ik ben een omgekeerde matroesjka, rondom mij
vormt zich pop na pop na pop
steeds verder van mijn innerlijke kind kan ik
mij
zo moeilijk vinden

ik nader de veertig
zal ik de barman smeken mijn leeftijd te controleren
zal ik de gynaecoloog grote ogen
laten trekken wanneer hij mijn mirakelbaby zal ontdekken
of mijn mirakelvagina zo strak dat je er de dodenmars
nog niet op kan spelen

aan misschien dit middelpunt
vraag ik de echo of ik de juiste keuzes maakte
of ik op dit zinnenstrelende instrument de juiste snaren raakte
maar ik vind niet eens de juiste kloof om in te schreeuwen
de echo is slechts van mijn spiegelbeeld een horrorlach, een monkellach, als ik wil een glimlach, een ach, ach, ach

later nader ik de vijftig, zeventig, negentig als ik geluk heb, zullen mensen zeggen
als ik geluk zal hebben

de aarde nadert de 5 miljard
nee, niet nadert, raast door
of wij nu rotten op haar rotsenlijf of niet
of wij ons nu veroveraars verklaren, bezetters, bewoners
zij blijft gewoon
onverstoorde oorbel van de melkweg tussen al wat tegelijk met de tijd ontstond het woord bestaan uitvond
tussen al wat uit alle macht zal blijven want leven baant zich koppig een weg uit het niets
leven is een explosie die haar eigen dynamiet maakt
& alles is, dicht & ver,
dus kus mijn levend lijk, zon
later word ik weer een ster”
Displaying 1 - 2 of 2 reviews