Tijs van Bragt (1985) maakt in Anatomie van de grassen een binnenwereld zichtbaar, een wereld waarin (natuur-)lyriek nooit ver weg is. Er wordt vorm gegeven aan wat ontbreekt. De dichter reageert op zijn omgeving en legt haar vast.
'Hoerige zonnebloem in het donker gebogen geef me een woord om in te geloven en ik zal het schrijven.'