Duch w szpitalu

by Róża Hajkuś

Wierzysz w duchy? Dzięki tej historii uwierzysz w… ludzi.

Frustracja Ducha – niewidzialnego opiekuna Oddziału Pediatrii – sięga zenitu. Jego tradycyjne próby straszenia giną w tle nieustannej ludzkiej udręki i jęków. Zainspirowany dziecięcąpsotą, zamyka oddział na całą dobę, izolując personel medyczny, pacjentów i ich opiekunów od reszty świata.

Ludzie zostają skazani na siebie w szpitalnej rzeczywistości,w której absurd procedur sąsiaduje z czułością, a ironia z bólem. Za zamkniętymi drzwiami oddziału rodzą się nieoczekiwane przyjaźnie, padają niewygodne pytania i wychodzą na jaw sprawy, które od dawna domagały się uwagi. A duch – obserwując to wszystko z boku – sam musi zmierzyć się z tym, czego najbardziej się obawia.

Róża Hajkuś w powieści Duch w szpitalu łączy realizm codzienności z subtelną nutą realizmu magicznego, humor z melancholią i dystans z empatią. To opowieść o tym, jak w sytuacjach granicznych rodzi się solidarność, jak drobne gesty odzyskują swoją wagę, a bliskość i otwartość na drugiego człowieka stają się elementem uzdrowienia.

Genres: Audiobook, Fiction

432 pages, Paperback

First published March 11, 2026

Reviews

[Zena · Rating 3 out of 5]

Taka obyczajówka z odrobiną realizmu magicznego. Zdesperowany duch oddziału pediatrycznego pragnie wreszcie "zaistnieć" na swoim terytorium. Blokuje wszystkie drzwi i powoduje, że grupa dzieci i dorosłych zostaje na siebie skazana przez kolejne 24h. Okazuje się, że tych ludzie wiele łączy, a wymuszone przez los zatrzymanie się w miejscu sprzyja refleksji i podejmowaniu konkretnych decyzji. Lektor znakomity.

[Paula · Rating 3 out of 5]

The Pitt na oddziale pediatrycznym, przez różowe okulary, przysypane toną cukru 😆

[KjutBombelek (ksiazkowy_molik_) · Rating 4 out of 5]

Jest mi tak jednocześnie smutno i ciepło na sercu.

[Wspieraj Kulture · Rating 5 out of 5]

Są książki, które opowiadają historię, i są takie, które zatrzymują nas na chwilę i każą spojrzeć na rzeczywistość z większą uważnością. „Duch w szpitalu” Róży Hajkuś należy zdecydowanie do tej drugiej kategorii. To powieść, która w niezwykle subtelny sposób łączy codzienność szpitalnego oddziału z elementem realizmu magicznego, tworząc przestrzeń dla opowieści o człowieku, jego kruchości, ale także o niezwykłej sile empatii.

Oddział pediatrii staje się tutaj miejscem spotkania wielu historii. Historii dzieci, rodziców i personelu medycznego, którzy na co dzień funkcjonują w rzeczywistości pełnej napięcia, zmęczenia i emocji. Autorka potrafi jednak spojrzeć na tę przestrzeń z wyjątkową wrażliwością. Zamiast dramatyzować rzeczywistość, pokazuje ją taką, jaka często bywa naprawdę: pełną drobnych gestów życzliwości, ironii losu i nieoczekiwanej solidarności między ludźmi.

Bardzo ciekawym zabiegiem narracyjnym jest wprowadzenie postaci ducha niewidzialnego obserwatora, który z dystansu przygląda się ludzkim historiom. Ten element realizmu magicznego nie jest tu jednak jedynie literacką ozdobą. Pozwala spojrzeć na świat przedstawiony z innej perspektywy, a momentami staje się wręcz pretekstem do refleksji nad tym, jak niezwykłe potrafią być najbardziej zwyczajne ludzkie relacje.

Dla mnie ta książka była również pewnego rodzaju odkryciem autorki. Różę Hajkuś znałem wcześniej przede wszystkim jako świetną lekarkę oraz autorkę książek kierowanych do młodszych czytelników. „Duch w szpitalu” pokazuje jednak bardzo wyraźnie, że jej wrażliwość literacka i warsztat pozwalają z powodzeniem tworzyć także prozę dla dorosłych. Jest w tej historii dużo empatii, spokoju i uważności na drugiego człowieka.

Czytając tę powieść, miałem poczucie, że obcuję z książką napisaną przez kogoś, kto naprawdę zna świat, o którym opowiada. To sprawia, że historia zyskuje autentyczność i emocjonalną wiarygodność.

„Duch w szpitalu” to opowieść, która przypomina, że nawet w miejscach naznaczonych cierpieniem i niepewnością może pojawić się coś bardzo ważnego zwykła ludzka bliskość.

To jedna z tych książek, które warto mieć w swojej biblioteczce.

Robciu Jasiak
człowiek od książek

Współpraca reklamowa

[Wiktoria Kowalska · Rating 5 out of 5]

Wspaniała! Tak lekko napisana historia o sprawach, które wcale łatwe nie są. Ciekawi bohaterowie, dzięki którym strony przerzucały się same, bo nie mogłam doczekać się ich dalszych losów w szpitalu. I te duszki narysowane przez dzieci nad każdym kolejnym rozdziałem - coś cudownego. Pełna humoru, smutku, zrozumienia... Piękna to była podróż i chciałabym więcej! Mam nadzieję, że to nie ostatnia powieść Pani Róży 👻👻🌹
PS Polecam mieć przy sobie chusteczki, bo można się nieźle popłakać (ze śmiechu i wzruszenia)🥹🫶🏻

"Zostawi za sobą uczucie, że ten człowiek, wściekły i zmęczony, to przecież ona. Jakaś jej najgorsza wersja, której nie chciała nigdy zobaczyć."❤️‍🩹

[Miranda · Rating 5 out of 5]

Nie mogę dać tej książce mniej niż 5 gwiazdek. Polecam każdemu.

[Książkomanka · Rating 4 out of 5]

4,5/5 ⭐️

Wzruszająca, smutna i pocieszająca jednocześnie

[VikaZ · Rating 5 out of 5]

⭐️5.0⭐️ To było zarówno smutne jak i piękne 🥹

[Nika · Rating 5 out of 5]

4,5

[alexandria · Rating 5 out of 5]

Poryczałam się na niej jak głupia, choć przez większość czasu to ciepła, taka codzienna opowieść - zwłaszcza dla mnie, która dopiero co wyszła z dwutygodniowego pobytu na zamkniętym oddziale zakaźnym *żaden duch nie miał z tym nic wspólnego, chyba...*

[Emilia · Rating 4 out of 5]

✨ 3,75✨

[Karolina · Rating 5 out of 5]

Ksiązka cudowna, ciepła, dającą ukojenie w codziennym zgiełku. Polecam z całego serca.

[Fyrrea · Rating 5 out of 5]

Wsiorbałam w jeden wieczór, robi puchatość w sercu. Polecam.

[Aleksandra Czubkowska · Rating 5 out of 5]

Tytuł i okładka bardzo niepozorna. Ta książka przytuliła mnie wiele razy ❤️

[Laura · Rating 5 out of 5]

4.5 mega fajna bardzo zaskoczyła

[maria awaria · Rating 5 out of 5]

Dawno nikt mnie tak nie wzruszył, opowiadając mi ,, zwykłe" historie ,,zwykłych" ludzi...

[Maria Fritzkowska · Rating 5 out of 5]

dawno nie czytałam tak dobrej, ciepłej i mądrej książki. Bardzo dobrze acz nienachalnie przedstawione problemy pracy w polskim szpitalu. Trudności z jakimi muszą sobie radzić pracownicy, do których żadne studia nie są w stanie przygotować - zmęczenie wynikające z braku snu, zachowanie empatii wobec innych gdy ktoś widzi w tobie jedynie pracownika, brak możliwości pomocy, kontakt z przemocą domową, zaniedbaniem, próbami samobójczymi dzieci, agresja wśród pacjentow i przede wszystkim śmierć, nie tylko pacjenta, śmierć osoby bliskiej.

[Kasia · Rating 5 out of 5]

Jestem pod ogromnym wrażeniem, jest słodko-gorzko, bywa smutno, bywa zabawnie, jak to w życiu, a szczególnie w miejscu takim jak szpital, gdzie spotykają się różni ludzie z różnymi historiami i emocjami. Bohaterowie niejednoznaczni, każdy na swój sposób intrygujący, z głębią. Jest to pozycja, która będzie we mnie długo pracowała. Bardzo wciągająca, naprawdę nie sposób się oderwać, ma się wrażenie płynięcia przez historie. Czekam na więcej!!! Z dużą radością i przyjemnością oceniam na 5/5.

[karalina813 · Rating 5 out of 5]

Nie zakładałam, że tak wysoko ją ocenię, ale miała w sobie wszystko, czego potrzebowałam w tym momencie od lektury. Humor (ale nie cringowy, jak to bywa często w polskich obyczajówkach, nie był też na siłę), świetnie zarysowanych bohaterów z trudnymi historiami, ale ich bagaż też był zrównoważony. Nie czułam, że autorka stara się dorzucić tyle dramatu i tragedii ile tylko się da, tylko właśnie potrafiła przekazać to bardzo realistycznie aż człowieka ściskało serduszko. Też w ciekawy sposób losy niektórych z nich okazały się splecione już na wcześniejszych etapach życia, a teraz w zamknięciu na oddziale pediatrii wyszły na wierzch.

Pomysł z duchem (na początku rozdziałów znajdują się urocze rysunki duchów) nie jest czymś nowym czy zaskakującym, ale tutaj podobało mi się, że jednak był na drugim planie. Tylko starał się pomóc bohaterom, ale to oni zyskali głos, by opowiedzieć swoje historie. Historie związane z opieką zdrowotną, działaniem polskich szpitali - nie siedzę w branży, ale domyślam się, że wiele tematów tu przedstawionych jest prawdziwych i tak wyglądają smutne realia związane z wypaleniem zawodowym, ubogim personelem.

[kinga 🌸 · Rating 2 out of 5]

na początku myślałam że to książka dla dzieci/młodzieży, bo przemyślenia w niej zawarte i wątki są mniej więcej na takim poziomie, ale ilość przekleństw i mizoginistycznych czy dwuznacznych tekstów użytych przez oczywiście starych dziadów zdecydowanie wyklucza tą książkę z tej kategorii wiekowej. Za dużo postaci, mam wrażenie że wątki zostały urwane w połowie (np. dalsze losy Laury). Niestety, nie wzruszyło mnie to, nie poruszyło, nie skłoniło do jakichkolwiek przemyśleń i nie wiem jaki miał być przekaz tej książki

[Wojciech Myszka · Rating 5 out of 5]

To nie jest bardzo optymistyczne. Co nie znaczy, że jest złe. 


Róża Hajkuś to lekarka i warto przeczytać to co pisze na temat sytuacji w służbie zdrowia i potraktować bardzo poważnie. Służba zdrowia jest paskudna i bardzo źle zorganizowana. Warto jednak wiedzieć w tym całym „systemie” lekarzy (i caly personel medyczny). Są bardzo różni, ale w znakomitej większości (wielu takich spotkałem) wspaniali.


Warto też przemyśleć słowa, że medycyna — choć wspaniała — nie jest omnipotentna i zbyt często zawodzi. 


Nie potrafiłem się od książki oderwać, czasami było magicznie i śmiesznie. Było też parę wątków romantycznych ale i tak szpitali nie lubię.

[tessa · Rating 5 out of 5]

uwielbiam takie książki, gdzie poznajmy kilku bohaterów a ich historie się ze sobą przeplatają i łączą.
a to, że za tym wszystkim stał przyjacielskich duch sprawiło, że poczułam się jakbym została otulona ciepłym kocykiem.

[Daria Polak · Rating 3 out of 5]

3.75

taka lekka i przyjemna, ale troche nielogiczna - jak zamowili jedzenie skoro drzwi byly zablokowane? nie wiem czy bylo to powiedziane ale still

do tego tytul troche nie pasuje do tresci bo duch tu nie jest jakims motywem przewodnim, raczej poznajemy zycia ludzi z tego szpitala

[Ewelina Styczeń · Rating 4 out of 5]

Bardzo przytulna, czasem robiąca ciepło na sercu, czasem powodująca wzruszenie…fajnie, że ją spotkałam na swojej czytelniczej drodze! Polecajka!

[solvie · Rating 5 out of 5]

❤️

[Filip · Rating 3 out of 5]

2.75⭐️ Nie mam tu za dużo do powiedzenia, bardzo przeciętna książka mająca udawać jedną z tych „symbolicznych”

[Panisnow · Rating 5 out of 5]

Jakie to było dobre!!!

[Irwin · Rating 5 out of 5]

85% płaczu 15% ciepła w sercu

[Agata Uzhva · Rating 5 out of 5]

Po przeczytaniu książki śmiało mogę powiedzieć że zajęła wyjątkowe miejsce w moim sercu. Historia opowiada o zwykłych ludziach pokazując że chociaż wszyscy jesteśmy inni łączy nas empatia. Każdy bohater książki ma swoje życie i jest skupiony na swoich własnych problemach. Postawieni wszyscy razem w sytuacji nie do pokonania zaczynają zauważać ludzi wokół siebie, dostrzegać ich ból, słabości i mimowolnie wspierać się na wzajem. W trakcie czytania śmiałam się z żartów, płakałam współczując bohaterom i jednocześnie ciesząc się ich szczęściem. Serdecznie polecam każdemu.

[Lena · Rating 5 out of 5]

Ta książka była jak ciepły kocyk, jak gorąca herbata w zimowy wieczór, jak przytulas od najukochańszej osoby, jak jasne promienie słońca wpadające w letnie poranki przez okno. Była pełna ciepła, wrażliwości i spokoju pomimo okoliczności szpitalnych. Bardzo dobra pozycja.
5⭐️chyba po raz pierwszy w tym roku!(no może jednak nie ale od dawna się tak dobrze nie czułam przy żadnej historii)