Een woord voor

by Eva Meijer

Achteloos is het eerste woord dat verdwijnt, achteloos, en niemand heeft het door. Ekster en geld worden meer gemist. Maar pas bij het verlies van geel ontstaat er echt onrust, als de zonzeggers en kaaszeggers tegenover elkaar komen te staan. Woordenziekte? Taalsabotage? Betekeniscomplot?
Niemand weet waar de woorden zijn gebleven of hoe ze moeten worden bewaard. De regering stelt een tijdelijke taal change voor naar het Engels, dat is ook goed voor het bedrijfsleven. Een groepje denkers en dichters legt zich er niet bij neer. De verdwenen woorden drukken iets uit wat niet anders gezegd kan worden, iets wat we nodig hebben om elkaar te bereiken. Maar hoe kun je je verzetten als je de woorden mist om je gedachten vorm te geven?

Genres: Roman, Dutch Literature, Fiction

314 pages, Paperback

First published February 17, 2026

About the author

Eva Meijer is a philosopher, visual artist, writer and singer-songwriter. They write novels, philosophical essays, academic texts, poems and columns, and their work has been translated into over twenty languages. Recurring themes are language including silence, madness, nonhuman animals, and politics. Meijer also works as an academic philosopher, writes essays and columns for Dutch newspapers, and is a member of the Multispecies Collective.

Reviews

[Fabian · Rating 5 out of 5]

Dit boek is zo goed, ik heb er geen letterclusters voor.

[Stella Starlight · Rating 3 out of 5]

Eva Meijer kiest een originele invalshoek om te filosoferen over taal door Nederland zijn woorden te laten verliezen om onverklaarbare redenen. Elke dag verdwijnen er woorden: ze verdwijnen uit alles dat op schrift staat: digitaal, getikt, handgeschreven van zowel het internet als in boeken, maar ze verdwijnen ook uit de hoofden van mensen en verschijnen dus niet meer op de tongen, ontbreken in gedachten, waardoor het denken ook verandert en zelfs degenereert.

Het idee is aardig én relevant: onze universiteiten verEngelsen (met steenkolen-Engels nota bene), jongeren lezen liever Young Adult literatuur in het Engels dan werk van Nederlandstalige auteurs, zelfs prominenten op televisie en in podcasts weten niet meer dat je verwijst met 'dat' als je spreekt over 'het peleton', en zelf heb ik een klas vol vijfjarigen die de vraag 'Waarom sla je hem?' niet begrijpen, zo'n grote achterstand hebben ze in de Nederlandse taal en in hun eigen eerste taal.

Bovenstaand zijn overigens mijn motieven aangaande taal, Meijer filosofeert meer over hoe taal en gevoel, taal en denken, taal en identiteit onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. Als op een dag nagenoeg alle woorden verdwenen zijn weet de chirurg niet meer hoe te opereren.

Wat ik mis is een diepere uitwerking van de personages die Meijer opvoert en vooral ontbreekt een serieuze climax die niet meteen weer inzakt en de ellende van het verliezen van woorden voor een deel van de bevolking reduceert tot een regeltje dat ik in een krant verwacht: zoveel procent praat niet meer, een zoveelste deel zegt enkel yes, no, hello etc.

Maar wat het meeste verbaast is dat een schrijver die vóór het gebruik van het genderneutrale hen/hun is, een boek schrijft dat illustreert dat kleine veranderingen in de taal (al vrij snel verdwijnt het woord 'dat' en verandert 'omdat' in 'omdie' etc) aan begrijpelijkheid inboeten, en dat je elkander net iets minder goed verstaat. Ik heb geen moeite met mensen die zich niet identificeren als hij of zij,wel slaat mijn brein van al meer dan 50 jaar enkelvoud-meervoud erop aan en gaat op zoek naar meerdere personen als het hen en hun leest of hoort.

Daar denk ik aan nu ik het boek uit heb: hoe onhandig het is om de bestaande woorden hen/hun compleet van hun betekenis te strippen en toe te kennen aan mensen in enkelvoud. Het is te laat om in plaats daarvan een nieuw woord uit te vinden. Of de weerstand daarvoor is groot bij de henners en hunners zelf. Ik zou pleiten voor quij (kwij): de q van queer, de ij van hij zij, en de klank van wij. Maar goed, dát is dus niet het onderwerp van dit boek ;-)

Lionel Shriver had wel raad geweten met chaos creëren, meer tegenstand en onbegrip tussen mensen onderling laten bestaan, een exces ontwerpen vanwege het wegvallen van de taal en daarmee (deels) het denken.
Dus vanwege het gemis van chaos en personages waarin ik werkelijk kan verdwijnen: drie sterren.
En dat terwijl de talige uitwerking (Meijer gebruikt zelf de woorden in dit boek niet wanneer ze in het verhaal zijn verdwenen) wel een vijf-sterren-idee is. Over een tijdje heroverweeg ik mijn sterren mogelijk en upgrade ik naar 4. Nu ben ik vooralsnog vooral teleurgesteld dat er niet méér knalde in het boek.

[Sofie · Rating 4 out of 5]

Toen iemand van mijn leesclub dit boek pitchte, wist ik helemaal niet wat te verwachten. Een roman, fictie, over het verdwijnen van het Nederlands? Uniek opzet, die zeker.

Ik heb me kostelijk geamuseerd. Kostelijk, een lettercluster waarvan we het disappearen misschien niet eens heel snel zouden opmerken, wie weet. ‘Een woord voor’ is de ultieme dystopie voor deze zoethebber van de eigentaal. De etymologielesjes die we bij elk heengaand lettercluster van de auteur cadeau kregen, nam ik er wat graag bij.

Nu en dan las ik korte stukjes voor mijn kinderen voor. Mijn zoon liet me één zin drie keer na elkaar voorlezen omdat ik telkens ‘dat’ bleef zeggen en hij al voldoende van mijn boek begrepen had om zeker te weten die die er niet kon staan. Welke woorden zijn er nog verdwenen, mama, vroegen ze zo nu en dan op die regenachtige zondag. Toen alle Jolanda’s aan de beurt waren, moesten we alledrie heel hard lachen. Ik heb ze nog niet eerder zo weten meeleven met míjn boek. Ze kennen hun moeder stilaan ook wel goed genoeg om te weten hoe ernstig ze het heengaan van het eigenlands neemt. Waar gaat die heen, waar gaat die heen?

Qua sfeer deed me het wat denken aan Stad der Blinden van Saramago of Het geschenk van Gaea Schoeters, het laatste uiteraard ook door de onbeholpen politici die een nooit eerder geziene crisis voor de kiezen krijgen en daar toch best klungelig mee omgaan.

Het is bovenal een ode aan ons Nederlands. De invloed van taal op ons denken en ons zijn wordt zo mooi beschreven. Iedereen geraakt compleet het noorden kwijt zonder onze mooie taal. Het Nederlands mag dan misschien “zo vlak als de weilanden” zijn, het is en blijft mijn eerste grote liefde.

Een waar geschenk voor germanisten, die boek.

[Hella · Rating 4 out of 5]

Fantastisch boek, hoe verzin je zoiets?
Het was mijn eerste kobo-plus boek, ik had veel aantekeningen gemaakt, maar als je zo'n boek uit hebt, verdwijnt het gewoon van je boekenplank! Dat weet ik nu voor de volgende keer, maar het is wel jammer, ik had er nog wat meer over na willen denken.
Ze was onlangs bij de Taalstaat, het interview staat online.
https://www.nporadio1.nl/fragmenten/d...

[Marjolein · Rating 2 out of 5]

Er is een kans dat ik niet de doelgroep ben van het boek, hoewel het concept me wel aanstaat. Een beetje filosoferen over de functie van taal in de huidige maatschappij, met internet, sociale media, verengelsing en de opkomst van de asbolute horrorteksten van Chatgpt. Het verhaal was alleen te zelfbewust en leek teveel een boodschap uit te willen dragen die helemaal wordt voorgekauwt, waardoor ik het idee had dat de schrijfster me een domme gans vond. Verder was er veel herhaling en een soort belerende toon in de tekst, wat storend is. Er staan ook mooie stukken tussen, maar te weinig om er echt van te kunnen genieten.

[Arjen · Rating 4 out of 5]

Dit is een magisch boek, met (helaas) mankementen. Eva Meijer is niet lief voor haar lezers, ze legt de lat nogal hoog. Hoewel ze echt een prachtige schrijfstijl heeft, bouwt ze veel hindernissen die je verhinderen het boek soepel en vlot te lezen. En toch is het meer dan de moeite waard. Het is een soort litteraire hordeloop.

Het boek is geschreven rond een zeer origineel idee en is ook overtuigend uitgevoerd. Dat het niet automatisch resulteert in een optimaal leesbaar boek gaf ik al aan, maar er is veel dat die hindernis verzacht: veel hele mooie zinnen, regelmatig behoorlijk rake filosofische alinea's, vooral vanuit het perspectief van het karakter Uma, en een verdiept inzicht van wat taal betekent voor mensen en voor een samenleving. Maar ook de ontwikkeling in de relatie tussen Uma en Mik is echt heel overtuigend, inleefbaar en gewoon ronduit knap verwoord.
Een aantal dingen werken wat minder goed, de uitvoerige etymologie van een woord dat verdwenen is. In het begin is dat nog wel aardig, maar gaandeweg stapelt dat alleen maar op in de leeshindernissen van de verhaallijn. Het onderbreekt de ontwikkeling van het verhaal gaandeweg. Er zitten in het verhaal ook een aantal haakjes voor wat meer spanning waareigenlijk niets mee gebeurt: de protesten, de mensen van de geheime dienst, de man waar John mee praat op een terras...

Maar er is één echt groot probleem met het boek: Meijer zegt helemaal niets over de oorzaak van het verdwijnen van woorden. Ze laat de personages volop speculeren, maar wat er nou eigenlijk precies gebeurt, daar laat ze de lezer mee in het duister tasten. Ik vind dat een zwaktebod, je introduceert als auteur iets totaal ongeloofwaardigs, probeert dat zo geloofwaardig mogelijk uit te werken, maar biedt de lezer geen houvast om het ook daadwerkelijk te geloven of in te kunnen leven. Niet alles had helemaal uitgelegd of verklaard hoeven worden, maar iets meer dan alleen maar het introduceren van (overigens allemaal ongeloofwaardige) hypotheses door de personages heeft de lezer wel nodig denk ik. Dit is wat mij betreft een misser, waardoor ik het boek geen vijf sterren kan geven hoewel ik dat eigenlijk wel graag zou willen.

In de boekenclub viel bij de bespreking op dat de meningen over dit boek zéér uiteenlopen, het is dan ook wel een boek waar je gemakkelijk wat van vindt. Dat maakt het ook leuk om te lezen. Maar trek er wel wat tijd voor uit, want een ontspannen leesboek voor na een drukke werkdag is het niet. Desondanks zeer de moeite waard.

[Saskia · Rating 4 out of 5]

Dit boek is een beleving, een ervaring. Of je het nu mooi vindt of stom of iets er tussenin. Feit is dan toch…. als een boek iets met je doet, positief of negatief of helemaal niets, dan is het in de kern een goed boek. Voor mij was het een reis door een ADHD brein die mij meenam op een psychedelische tocht over taal. Zo creatief, zo associatief, zo poëtisch met adembenemende passages, gedichten, gedachten. Over het verlies van woorden, geschreven op een manier waardoor je werkelijk voelt wat dit betekent, welke impact en welke tekorten dit geeft. Welke betekenis taal geeft, cultureel, qua identiteit, qua gevoelens. De verlorenheid en wanhoop die je kunt voelen en de kansen die het voor anderen kan brengen. Maar ook had ik ergernis over de veelheid aan maatschappelijke thema’s, alles kwam voorbij, niets werd vergeten, wat vaak gekunsteld in het verhaal werd gefietst en het voelde net iets te politiek correct naar mijn smaak. Vier sterren voor dit gewaagde boek, enig in zijn soort, het staat in mijn geheugen gegrift.

[Frederieke · Rating 4 out of 5]

Wat als langzaamaan woorden verdwijnen? Het begint met slechts een paar woorden, maar na een tijd kunnen mensen zich niet meer goed uitdrukken in het Nederlands. Ze gebruiken vertalingen en neologismen, maar een gevoel van onbestemdheid overheerst.
Heel interessant gedachte-experiment.
Ondertussen volg je verhaallijnen van de premier, een wetenschapper en vooral twee nieuwe geliefden. De focus van het boek ligt op de taalverandering en minder op de personages, dat vond ik soms een gemiste kans. Tegelijkertijd vond ik het heel mooi om te zien hoe de etymologie bij veel verdwijnende woorden werd toegelicht. En het is een roman boordevol sociolinguïstiek.

[Martijn Nicolaas · Rating 4 out of 5]

Ik ergerde me behoorlijk tijdens het lezen van het laatste deel en dat is waarschijnlijk precies wat Meijer wilde. Een bijzonder en origineel boek, in het verlengde van haar roman ‘Zee nu’ waarin Nederland onder water verdwijnt, verdwijnt nu de taal, het Nederlands, langzamerhand. Dat moet je wel geloven en dat is af en toe wel lastig maar toch vind ik dit experiment geslaagd en verontrustend: het legt wel bloot wat er verloren gaat.

[Marike · Rating 4 out of 5]

Wat een knap boek. Zo origineel bedacht en helemaal perfect uitgevoerd. Er sprak ook heel veel liefde voor taal uit. De schoonheid van het Nederlands kwam goed naar voren. Door de focus op het verdwijnen van de taal en de zichtbaarheid van dit proces kwam de boodschap toch minder bij mij binnen. Het was vooral een curieus, interessant maatschappijkritisch boek.

[Fem]

zeer orgineel!

[Malou Moen · Rating 4 out of 5]

Ik moest even inkomen maar uiteindelijk vond ik dit wel bijzonder en indrukwekkend. Kwam heel dichtbij - ik zou de Nederlandse taal zo missen. Mooie woorden als overigens, luilekkerland, gezellig, desalniettemin <3
Conclusie: blijf om dingen geven want het (zelf invullen wat) maakt wel uit!!

[Marie · Rating 4 out of 5]

Nog niet vaak iets gelezen dat zo eigenwijs in elkaar zit, met stijl en plot volledig in elkaar verstrengeld. Wat mij betreft: geslaagd experiment met hoofdletter E!!!!

“Mijvanjou. Vind je die stom? Nee, mij ook van jou. Ze probeert dicht genoeg bij Mik te komen om hun een kus te geven maar dit lukt niet, dus kust ze de hand die het dichtst bij haar is. Zachthand, zegt ze. Lachoog. Schoonhart. Kus, uh kusnu? Kusaltijd. Kusaltijd.”

[Heleen · Rating 3 out of 5]

een interessant boek, zeker filosofisch heel aansprekend. de verhaallijn vond ik daarentegen wel tegenvallen, zeker ook doordat elk maatschappelijk probleem aangekaart wordt.
'Als je elkaar niet zo goed kent, dan heb je meer letterclusters nodig om elkaar te bereiken.'

[Roos Kobus · Rating 4 out of 5]

Activistisch, speculated, creatief, leerzaam, precies wat ik wil en hoop van een boek van Eva Meijer! En toch 4 sterren omdat ik nog meer had gehoopt: niet alleen een verhaal over het belang van (Nederlandse) taal en wat er verloren kan gaan, maar ook wat voor nieuwe (en oude) woorden we nodig hebben en naar verlangen! Ik voel (woorden) grykel:

“Grykel werd voor het laatst gebruikt rond 1855. Verwees naar nieuwzucht. Verlaten van huis en haard omdat er iets anders mogelijk is... Hij kreeg de grykel en ging.”

En nog een paar magische letterclusters uit dit boek:

Verwerelden ipv verwilderen
Winterwee, heimwee naar de winter (is toch prachtig!)

“Hoe wil je eigenlijk worden genoemd? Die, zij, hij? Liever hen, vanwege het meervoud. … misschien kan je me later anders noemen. Wervelstorm, denkt Uma. Maanlicht. Vogeltje. Herfstblad. Maar ze zegt niks, ze knikt alleen maar.”

“Het leven is niet eenduidig, relaties zijn niet eenduidig. We hebben alle woorden nodig die we kunnen vinden om dat uit te drukken. Om beter te kunnen samenleven, om het beter met elkaar oneens te zijn.”

[Aniek Weerdenburg · Rating 5 out of 5]

In een wereld waarin we alsmaar moeten groeien laat Eva Meijer briljant zien hoe het is om juist te krimpen. Hoe je langzaam geen woorden meer hebt om tegen je lief te zeggen. Hoe je langzaam je identiteit verliest. Kippenvel.

[Lune Visser · Rating 2 out of 5]

Had echt een boek voor mij moeten zijn maar vond het vooral vrij annoying (wel nachtmerries nu voor als het nederlands ooit echt zou verdwijnen)

[Freek de Koning · Rating 3 out of 5]

Paar dagen terug uitgelezen. De meeste bladzijden las ik in Marokko, waar ik maar een paar woorden mee kon praten. Dat maakte het boek nog specialer.
Een prachtig experiment maar daar bleef het soms ook wel bij. Toch voel ik zo sterk dat dit vertaald moet worden naar een voorstelling - zal ik het doen?

[Suze Geuke]

op papier lijkt dit boek echt weergaloos goed te passen bij wat ik doorgaans leuk vind om over te lezen:
- de auteur filosofeert over woorden, betekenissen en etymologieën; en de bijbehorende mensrelaties met/tussen/door die woorden.
- er zitten verwijzingen naar botanisch-mycologische samenwerkingen en waarom dat superieur is aan ons menselijk netwerk.
- een van de hoofdpersonen is lekker non-binair en daar wordt daadwerkelijk een hele pakkende uitleg bij gegeven.
- het boek is doorspekt met kritiek op (extreem)rechts, #woke-ness en dierenrechtvaardigheid.
- mensen raken de kluts kwijt en je volgt het op de voet.

waarom vond ik dit boek dan echt verschrikkelijk? was het te gemaakt, te doordacht, te tam?
(mijn welgemeende excuses auteur ik wou ook dat ik het leuker had gevonden)

[Nadine Boke · Rating 3 out of 5]

Ik vond het concept van het boek heel leuk, maar vond het toch niet zo lekker lezen. Nee, niet vanwege de wegvallende woorden en taalswitch, maar iets in de stijl.

Wel 4 sterren dus voor het concept, en hier en daar vond ik stukken erg grappig. Zoals de reactie van de Amerikaanse president. Diverse karakters zijn duidelijk / nauwelijks verbloemd gestoeld op echte personen die nu of in het recente verleden dezelfde rol bekleedden als in het boek, en ik zie het de huidige president vd VS inderdaad zo doen 🙂.

[Monique Verhoeven · Rating 4 out of 5]

In dit boek verdwijnen steeds meer woorden uit de Nederlandse taal en dat concept is echt heel goed en vanuit verschillende perspectieven uitgewerkt. Ik heb het boek met plezier gelezen en vaak in stukjes van 20 minuten. Ik werd niet zo door de verhaallijnen van de personages gegrepen dat ik er echt uren achter elkaar in wilde lezen

[Sven · Rating 1 out of 5]

Wilde twee sterren geven maar wat een stom einde, had deze echt halverwege moeten dnf’en ben oprecht nog nooit ZO teleurgesteld

[Menno · Rating 2 out of 5]

Het concept is leuk, de uitwerking is helaas minder. Als de schrijver overal witte vlakken in plaats van vervangende woorden had laten vallen hadden er alsnóg minder gaten in deze roman gezeten dan hoe het nu is.

Het voelt alsof de auteur tijdens het schrijven van het boek pas onderzoek is gaan doen naar etymologie en er halverwege achter kwam dat de hele premisse eigenlijk onuitwerkbaar was. Het woord 'respect' dat vervalt blijft onopgemerkt omdat het Engelse 'respect' hetzelfde woord is, maar als 'hier' wegvalt en 'here' gebruikt moet worden (idem voor 'woord' en 'word') vervalt de samenleving in grote paniek. Tip voor de auteur: lees je tekst eens aan jezelf voor, of lees een Wikipediapagina over de Nederlandse taal en haar verwantschap met het Engels, Frans of Duits. Ik denk dat je in je reconstructie een heel eind zou komen als je die drie gewoon door elkaar husselt.

Nitpick: als je van het Centraal Station in Amsterdam naar de OBA wil, hoe kom je dan in Godsnaam langs de Dam?

Het boek wil alles in één keer doen: een these over de verloedering van onze taal, globalisme, de klimaatcrisis, genderfluïditeit, weet ík het allemaal. Dit leidt tot bizarre passages waar de minister-president zit te zweten 'omdat het zoveel warmer is dan normaal voor deze tijd van het jaar', een hoogwaardigheidsbekleder die zich door het verdwijnen van een belangrijk woord ineens kan inleven in de snelwegplakkers van Extinction Rebellion (?!), een bizarre blik op zowel 'mannen' (die gaan fysiek slaan of verhangen zich bij de minste tegenslag) alsook iedereen die buiten de ring van Amsterdam woont (hetzelfde, maar dan op een trekker en/of rokend). Politici en andere mensen die geen dichter/Amsterdammer/uitgesproken woke zijn worden afgeschilderd vanuit een wereldbeeld dat zich voornamelijk ontwikkeld lijkt te hebben via urenlange sessies in hele diepe TikTok-echokamers.

Toch een ster, want het is wel leerzaam om te zien hoe iemand standpunten waar je al van overtuigd bent zo aan je kan opdringen dat je -- uit recalcitrantie -- op de één of andere manier conservatiever uit deze roman komt dan je erin ging. De tweede ster is omdat ik soms ontzettend heb moeten lachen.

[Marit · Rating 2 out of 5]

Mij heeft even geen language om te describen hoe irritant en fascinerend tegelijk mij dit vond.

[Peter · Rating 2 out of 5]

Stel nu eens dat... Robots de mensheid gaan overheersen, of dat er alleen nog maar vrouwen op aarde zijn, of dat alle mensen die ooit geleefd hebben weer tot leven worden gewekt, of dat plotseling een deel van de mensheid door onverklaarbare blindheid wordt getroffen. Of dat langzamerhand steeds meer woorden uit de Nederlandse taal verdwijnen, zo maar, zonder dat iemand weet waarom, en welke gevolgen dat heeft voor mens en maatschappij.

Die laatste veronderstelling koos Eva Meijer als uitgangspunt voor haar roman Een woord voor. Zij laat precies zien waarom ideeënromans, vooral in handen van minder getalenteerde auteurs, vaak strontvervelende literatuur opleveren.

Hier wordt namelijk niets onderzocht, afgetast of verkend, maar ingevuld, betoogd en onderwezen. Meijer schreef een dwingende parabel die maar naar één kant beweegt en de lezer van meet af aan resoluut aan de hand neemt en niet meer loslaat.

Als je je verhaal in een dergelijk harnas hijst, dan rest je personages slechts een outfit van bordkarton. De auteur zet strategisch enkele typen op haar schaakbord, die daar vooral zijn neergezet om hun verschillende relaties met taal uit te beelden.

Natuurlijk heb je in de eerste plaats de dichter, die natuurlijk woorden nodig heeft om de brug tussen het innerlijk en de buitenwereld te slaan. Dan heb je haar geliefde, die als genderfluïde persoon de taal sowieso ontoereikend vindt om hun essentie te vatten en zich als houtbewerker liever met het concrete bezighoudt. Er is een taalwetenschapper op leeftijd die moet toezien hoe het fundament van haar vakgebied, en dus haar bestaan, wordt weggevaagd; een bankdirecteur die ontdekt dat niet alleen geld, maar ook taal een noodzakelijk smeermiddel is. En de minister-president van Nederland die zich wanhopig afvraagt hoe hij de boel nog bij elkaar moet houden als burgers in zijn land niet meer in staat zijn om met elkaar te communiceren.

Hoe Meijer deze personages zich ook nog tot elkaar laten verhouden – ik weet het, da’s natuurlijk het moeilijkste wat er is - is van een pijnlijke onbenulligheid. Vooral als zij een poging doet om haar schaakstukken enig menselijk reliëf te geven, slaat ze de plank volkomen mis:*

De minister bedankt hem, ook al is hij van een andere partij, over het algemeen gaan ze allemaal vriendelijk met elkaar om, je zit toch in hetzelfde schuitje.

En:

Ze zit aan de keukentafel in haar bovenwoning in de Jordaan, die ze kocht toen huizen nog te betalen waren, en kijkt uit over de daken. Ze kraakt walnoten. Gerry van sociologie neemt soms een zak voor haar mee als ze terugkomt van haar huis in Frankrijk.

De menselijke taal is een wonderlijk fenomeen, waar je veel moois mee kan doen en veel interessants over kunt melden. Eva Meijer doet hier geen van beide.

*Tip: lees over het literaire belang van het juiste detail Hoe fictie werkt van James Wood, en dan vooral hoofdstuk... 'Detail'.

[Wouter Pustjens · Rating 5 out of 5]

Ik heb zelden een boek gelezen dat zo origineel, creatief en eigenwijs is als deze. In het verhaal verdwijnen steeds meer woorden uit de Nederlandse taal. Woorden als 'achteloos' en 'bakzeil' verdwijnen onopgemerkt, maar bij woorden als 'geel' en 'Tilburg' ontstaat discussie: wie bepaalt hoe dit nu gaat heten? Bij andere woorden als 'geld' en 'taal' worden de Engelse termen gehanteerd. Deze woorden komen vanaf het punt van verdwijnen ook niet meer voor in het verhaal. Resultaat: een steeds vlakkere taal, een krimpend vocabulaire en een lelijk hybride tussen Nederlands en Engels. Het is een boeiende projectie op de hedendaagse ontlezing en de toename van Engelse leenwoorden.

5 sterren vanwege de originaliteit en de gedachte. De verhaallijnen van de personages waren niet overal even sterk, maar die van de hoofdpersoon (de Nederlandse taal) is fantastisch uitgewerkt.

[Joshua · Rating 4 out of 5]

Wat zou jij vervangen voor geel? Zon of kaas, kanarie, stro? En voor geld? Poen, duiten? Centen? Of gewoon ‘money’. En voor neuken? Vrijen of vlammen? Palen? Coïteren?

God wat een boek. Ga me nog harder verzetten tegen de verloedering van de taal, of is het toch gewoon een natural transition to the international world order? Lang leve dode woorden, en zij die geven om precieze taal!

[Jop]

Slecht is het boek niet, maar een deel leest als een politieke satire en daar blijkt Eva Meijer niet goed in te zijn. Ik vond het af en toe echt Even-tot-hier of Lubach-achtig (en dat is geen compliment). Meijer wil iets wil zeggen over het huidige politieke tijdsgewricht en specifiek het politieke klimaat in Nederland, maar het blijft allemaal vrij plat en inspiratieloos. Dit verrast me wel, omdat ik Meijer hoog heb zitten. Ik vraag me ook af in hoeverre dit boek de tand des tijds gaat weerstaan, omdat het extreem laat blijken geschreven te zijn in de context van kabinet Schoof-I. Los daarvan ook wel weer mooi hier en daar, en sowieso ontzettend leesbaar. Toch zou ik mensen eerder Muizenleven aanraden, mochten ze een boek willen lezen van Eva Meijer.

[Corjan · Rating 4 out of 5]

Metasymboliek in de prachtigste kleuren.
Geel. Zeer geel. (En “Limburg kiest voor kanarie.”)

[MianDeR · Rating 3 out of 5]

Very handsome gewritten but the story has me not gepakt or something.

Zo slim geschreven dat ik het gevoel heb dat dit boek me, in steeds minder woorden, dom noemt.