What do you think?
Rate this book
Duch Gór #1
Klątwa siódmej córki
Każdej nocy ktoś się modli, żeby do niego nie przyszła.
Czy ta klątwa jest powiązana z legendarnym Duchem Gór
Klimatyczna, baśniowo-mroczna opowieść inspirowana karkonoskim folklorem i legendami, stworzona przez Aleksandrę Seligę, autorkę bestsellerowej trylogii Gołoborze. Historia o cenie, jaką trzeba zapłacić za wypełnianie zobowiązania pozostawionego przez przodków, i o dorastaniu w cieniu legend, które są wciąż żywe.
Połowa XIX wieku. W karkonoskiej wiosce, gdzie stare wierzenia nadal są silniejsze niż prawo i religia, żyje ród Rzepiórów – zielarek i laborantek od pokoleń związanych z Duchem Gór. Gdy najmłodsza z nich, Bronka, siódma córka siódmej córki, w wyniku wypadku uruchamia ciąg niepokojących i niebezpiecznych wydarzeń, wioska zaczyna szeptać o diabelskim pakcie. Dziewczynka, rozdarta między strachem a poczuciem winy, wyrusza w góry, by odnaleźć źródło klątwy i prawdę o dawnym sojuszu, który jej rodzina zawarła z legendarnym strażnikiem Karkonoszy.
Klątwa siódmej córki to pierwszy tom nowej trylogii Duch Gór – karkonoskiej sagi, w której fantastyka splata się z historią, a Karkonosze stają się pełnoprawnym bohaterem opowieści. Tu Walończycy, laboranci i postacie z karkonoskich legend spotykają się i przeżywają przygody wśród tak dobrze znanych szlaków, wzniesień i dolin.
Dla miłośników sag rodzinnych, fantastyki historycznej i literackiej baśni zakorzenionej w folklorze. Dla wielbicieli klimatu i charakternych postaci, które pokochali czytelnicy serii Gołoborze.
Czy ta klątwa jest powiązana z legendarnym Duchem Gór
Klimatyczna, baśniowo-mroczna opowieść inspirowana karkonoskim folklorem i legendami, stworzona przez Aleksandrę Seligę, autorkę bestsellerowej trylogii Gołoborze. Historia o cenie, jaką trzeba zapłacić za wypełnianie zobowiązania pozostawionego przez przodków, i o dorastaniu w cieniu legend, które są wciąż żywe.
Połowa XIX wieku. W karkonoskiej wiosce, gdzie stare wierzenia nadal są silniejsze niż prawo i religia, żyje ród Rzepiórów – zielarek i laborantek od pokoleń związanych z Duchem Gór. Gdy najmłodsza z nich, Bronka, siódma córka siódmej córki, w wyniku wypadku uruchamia ciąg niepokojących i niebezpiecznych wydarzeń, wioska zaczyna szeptać o diabelskim pakcie. Dziewczynka, rozdarta między strachem a poczuciem winy, wyrusza w góry, by odnaleźć źródło klątwy i prawdę o dawnym sojuszu, który jej rodzina zawarła z legendarnym strażnikiem Karkonoszy.
Klątwa siódmej córki to pierwszy tom nowej trylogii Duch Gór – karkonoskiej sagi, w której fantastyka splata się z historią, a Karkonosze stają się pełnoprawnym bohaterem opowieści. Tu Walończycy, laboranci i postacie z karkonoskich legend spotykają się i przeżywają przygody wśród tak dobrze znanych szlaków, wzniesień i dolin.
Dla miłośników sag rodzinnych, fantastyki historycznej i literackiej baśni zakorzenionej w folklorze. Dla wielbicieli klimatu i charakternych postaci, które pokochali czytelnicy serii Gołoborze.
344 pages, Hardcover
First published April 22, 2026
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 2 of 2 reviews
April 23, 2026
Czekam na kolejne tomy :)
May 10, 2026
Nie wiem, czy na mapie Polski istnieje równie piękny i fascynujący region jak Karkonosze. Krążące tam legendy, głównie o Duchu Gór, Karkonoszu, tworzą tajemniczą atmosferę i dodają uroku i tak już magicznym górom. Dlatego wcale mnie nie dziwi, że Aleksandra Seliga postanowiła osadzić w tym regionie fabułę swojej nowej książki, Klątwy siódmej córki.
Naprawdę bardzo żałuję, że nie ma więcej autorów, którzy osadzaliby fabułę swoich książek fantastyki w XIX wieku. Aleksandra Seliga ma wręcz niesamowity talent w oddawaniu ówczesnego romantyzmu, tej ludowości kłócącej się z rozumem, zafascynowania bogatych naturą i wciąż żywej wiary w to, co nadprzyrodzone, wśród biedniejszej warstwy ludności. Jej powieść jest przepełniona duchem romantyzmu, jakbyśmy czytali uwspółcześnionego Mickiewicza, a jednocześnie tak żywa i tak bliska czytelnikowi XXI wieku, że powstaje z tego istny majstersztyk.
W Klątwie siódmej córki śledzimy losy Bronki Rzepiórówny, tytułowej siódmej córki. Wszystkie kobiety z tego rodu były laborantkami, czyli potrafiły leczyć za pomocą ziół, przyjmowały porody we wsi, ale też znały czary i działały pod pieczą Ducha Gór. I właśnie Karkonosz jest drugą, chociaż biorącą rzadko bezpośredni udział w wydarzeniach, ale równie ważną jak Bronka, postacią w tej książce. Rzepiórówna musi go znaleźć, gdyż jako siódma córka została przeklęta i co noc zmienia się w zmorę, wysysającą z ludzi siły witalne. Tylko Liczyrzepa, Karkonosz, może pomóc jej zdjąć tę klątwę i powrócić do normalnego życia i do wioski, z której została wygnana.
Sama postać Ducha Gór jest ciekawa. Legendy o nim mają swoje początki w średniowieczu, kiedy to był uosobieniem sił przyrody powiązanych z kultem Świętowita. Potem, w okresie chrystianizacji, próbowano go połączyć ze świętym Witem, któremu w tym rejonie składano ofiary z czarnych kogutów. W XIX wieku, gdy toczy się akcja powieści, był traktowany jako demon albo zły duch, który zawalał kopalnie w Karkonoszach, zazdrosny o to, że wydobywano tam jego skarby. Wodził też na zgubę turystów, rozsierdzony coraz większą ilością ludzi, którzy zwiedzali ten region i tępili w polowaniach zwierzynę. A jednocześnie wśród ludu był traktowany z czcią i szacunkiem, jako opiekun gór i tamtejszej natury.
Aleksandra Seliga świetnie też przedstawia sytuację demograficzną w tamtym rejonie. Karkonosze były wówczas istnym tyglem, w którym mieszały się różne narody i grupy etniczne: Niemcy, Czesi, Polacy czy tajemniczy Walończycy. Ci ostatni byli wędrowną grupą, która poszukiwała złóż minerałów i rud, czczącą Ducha Gór. Wydobywali te dobra kopalne, ale nigdy chciwie, zawsze z poszanowaniem tego, że należą one do Karkonosza. Postaci w książce mówią głównie mieszanką języka polskiego i niemieckiego, nazwy geograficzne są niemieckie, ale czasem zdarzają się wtrącenia z czeskiego, w zależności od mówiącego. To nadaje powieści autentyczności i sprawia, że łatwiej zapamiętujemy bohaterów.
Ludowość w Klątwie siódmej córki aż kipi. Począwszy od głównej postaci, jaką jest Duch Gór, spotykamy tu również zmorę, domowika, Leśną Babę, diabły – w tym Borutę i Stadnickiego – rusałki, utopce i cały zastęp innych stworzeń znanych nam z baśni i legend. Nie są one bytami z innego świata, ale żyją równolegle do ludzi, uzupełniając ich realny świat swoją nadprzyrodzoną egzystencją. Autorka zręcznie przemyca w swojej powieści wierzenia i obyczaje dotyczące tych postaci, jak chociażby to, by domowikowi zawsze zostawiać miseczkę z jedzeniem. Ta ludowość i magia skradły całkowicie moje serce.
Niecierpliwie wyczekuję kolejnego tomu tej serii. Aleksandra Seliga stworzyła powieść magiczną, pełną żywych postaci, które czytelnik lubi od pierwszej strony. Przeplatająca się magia i rzeczywistość tworzą specyficzną atmosferę, w której chętnie się zanurzamy. A jeśli po lekturze nie dość wam będzie Ducha Gór, to zajrzyjcie do Karpacza i tamtejszych Karkonoskich Tajemnic, gdzie byłam kilka lat temu i które to miejsce gorąco polecam.
Po więcej zapraszam na:
https://www.instagram.com/wiewiorkawo...
https://wiewiorkawokularach.blogspot....
Naprawdę bardzo żałuję, że nie ma więcej autorów, którzy osadzaliby fabułę swoich książek fantastyki w XIX wieku. Aleksandra Seliga ma wręcz niesamowity talent w oddawaniu ówczesnego romantyzmu, tej ludowości kłócącej się z rozumem, zafascynowania bogatych naturą i wciąż żywej wiary w to, co nadprzyrodzone, wśród biedniejszej warstwy ludności. Jej powieść jest przepełniona duchem romantyzmu, jakbyśmy czytali uwspółcześnionego Mickiewicza, a jednocześnie tak żywa i tak bliska czytelnikowi XXI wieku, że powstaje z tego istny majstersztyk.
W Klątwie siódmej córki śledzimy losy Bronki Rzepiórówny, tytułowej siódmej córki. Wszystkie kobiety z tego rodu były laborantkami, czyli potrafiły leczyć za pomocą ziół, przyjmowały porody we wsi, ale też znały czary i działały pod pieczą Ducha Gór. I właśnie Karkonosz jest drugą, chociaż biorącą rzadko bezpośredni udział w wydarzeniach, ale równie ważną jak Bronka, postacią w tej książce. Rzepiórówna musi go znaleźć, gdyż jako siódma córka została przeklęta i co noc zmienia się w zmorę, wysysającą z ludzi siły witalne. Tylko Liczyrzepa, Karkonosz, może pomóc jej zdjąć tę klątwę i powrócić do normalnego życia i do wioski, z której została wygnana.
Sama postać Ducha Gór jest ciekawa. Legendy o nim mają swoje początki w średniowieczu, kiedy to był uosobieniem sił przyrody powiązanych z kultem Świętowita. Potem, w okresie chrystianizacji, próbowano go połączyć ze świętym Witem, któremu w tym rejonie składano ofiary z czarnych kogutów. W XIX wieku, gdy toczy się akcja powieści, był traktowany jako demon albo zły duch, który zawalał kopalnie w Karkonoszach, zazdrosny o to, że wydobywano tam jego skarby. Wodził też na zgubę turystów, rozsierdzony coraz większą ilością ludzi, którzy zwiedzali ten region i tępili w polowaniach zwierzynę. A jednocześnie wśród ludu był traktowany z czcią i szacunkiem, jako opiekun gór i tamtejszej natury.
Aleksandra Seliga świetnie też przedstawia sytuację demograficzną w tamtym rejonie. Karkonosze były wówczas istnym tyglem, w którym mieszały się różne narody i grupy etniczne: Niemcy, Czesi, Polacy czy tajemniczy Walończycy. Ci ostatni byli wędrowną grupą, która poszukiwała złóż minerałów i rud, czczącą Ducha Gór. Wydobywali te dobra kopalne, ale nigdy chciwie, zawsze z poszanowaniem tego, że należą one do Karkonosza. Postaci w książce mówią głównie mieszanką języka polskiego i niemieckiego, nazwy geograficzne są niemieckie, ale czasem zdarzają się wtrącenia z czeskiego, w zależności od mówiącego. To nadaje powieści autentyczności i sprawia, że łatwiej zapamiętujemy bohaterów.
Ludowość w Klątwie siódmej córki aż kipi. Począwszy od głównej postaci, jaką jest Duch Gór, spotykamy tu również zmorę, domowika, Leśną Babę, diabły – w tym Borutę i Stadnickiego – rusałki, utopce i cały zastęp innych stworzeń znanych nam z baśni i legend. Nie są one bytami z innego świata, ale żyją równolegle do ludzi, uzupełniając ich realny świat swoją nadprzyrodzoną egzystencją. Autorka zręcznie przemyca w swojej powieści wierzenia i obyczaje dotyczące tych postaci, jak chociażby to, by domowikowi zawsze zostawiać miseczkę z jedzeniem. Ta ludowość i magia skradły całkowicie moje serce.
Niecierpliwie wyczekuję kolejnego tomu tej serii. Aleksandra Seliga stworzyła powieść magiczną, pełną żywych postaci, które czytelnik lubi od pierwszej strony. Przeplatająca się magia i rzeczywistość tworzą specyficzną atmosferę, w której chętnie się zanurzamy. A jeśli po lekturze nie dość wam będzie Ducha Gór, to zajrzyjcie do Karpacza i tamtejszych Karkonoskich Tajemnic, gdzie byłam kilka lat temu i które to miejsce gorąco polecam.
Po więcej zapraszam na:
https://www.instagram.com/wiewiorkawo...
https://wiewiorkawokularach.blogspot....
Displaying 1 - 2 of 2 reviews