What do you think?
Rate this book
Mons Viridis Magicus #3
Strażnik bram
Śmierć ma wiele twarzy. Magia jest tylko jedną z nich.
Świat antykwariusza to kurz i stare grymuary. Wszystko zmienia dźwięk dzwonka, wiadomość z Rzymu i ostatnie „dobranoc” ukochanej żony. By dopaść morderców, bohater musi przestać istnieć. Będzie musiał stać się kimś innym , byłym więżniem i najemnikiem, uciekinierem z czyśca. Demonem z krwi i kości.
Jego cel: mistyczna Moskwa, serce potężnego Kaganatu. Zemsta prowadzi go w sam środek polityki magicznych klanów, gdzie trucizny są potężniejsze od zaklęć, a lojalność kosztuje więcej niż życie.
Magia nie zawsze daje drugą szansę. Czasem daje tylko wybór sposobu śmierci.
Świat antykwariusza to kurz i stare grymuary. Wszystko zmienia dźwięk dzwonka, wiadomość z Rzymu i ostatnie „dobranoc” ukochanej żony. By dopaść morderców, bohater musi przestać istnieć. Będzie musiał stać się kimś innym , byłym więżniem i najemnikiem, uciekinierem z czyśca. Demonem z krwi i kości.
Jego cel: mistyczna Moskwa, serce potężnego Kaganatu. Zemsta prowadzi go w sam środek polityki magicznych klanów, gdzie trucizny są potężniejsze od zaklęć, a lojalność kosztuje więcej niż życie.
Magia nie zawsze daje drugą szansę. Czasem daje tylko wybór sposobu śmierci.
Paperback
First published April 8, 2026
About the author
Adam Przechrzta
26 books79 followersUrodził się 14 kwietnia 1965 roku.
Ukończył studia historyczne, po czym podjął pracę w szkole. W międzyczasie współpracował z kilkoma czasopismami, w których publikował artykuły historyczne, a także związane z pewnymi aspektami sztuk walki m.in. na temat walki nożem i okinawańskiego karate. Interesował się działaniami służb specjalnych.
W roku 2001 uzyskał stopień doktora nauk humanistycznych w zakresie historii, a w 2006 zadebiutował w "Nowej Fantastyce" tekstem "Pierwszy krok", rozwiniętym w wydaną z poczatkiem 2008 roku powieść pod tym samym tytułem. W NF ukazało się także kilka innych jego opowiadań i artykułów publicystycznych. W "Science Fiction & Horror" (wrzesień 2007) pojawiło się opowiadanie "Alchemik", będące fragmentem "Chorągwi Michała Archanioła", kolejnej powieści autora (obie wydane nakładem Fabryki Słów).
Jest żonaty, ma dwójkę dzieci.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 11 of 11 reviews
September 8, 2026
Klasyczny schemat autora, jak ktoś czytał inne serie to zobaczy podobieństwa, sama książka całkiem ciekawa, trochę ubogi opis walk magicznych, chciałoby się więcej. Mimo wszystko przyjemna lektura
June 4, 2026
Krótko mówiąc, Adam Przechrzta znowu zrobił swoje, czyli wziął fantastykę, przyprawił magią, politycznymi dramami, zemstą i wrzucił w to wszystko bohatera, którego życie z sekundy na sekundę obraca się w ruinę, a potem zmusił go do wejścia w świat, z którego mało kto wychodzi w jednym kawałku. Dzisiejsza recenzja dotyczy książki „Strażnik bram”, czyli trzeciego tomu serii Mons Viridis Magicus, ale hola, hola uprzedzam zapomnijcie o oklepanej bajeczce czy walce dobra ze złem. Tutaj te granice znikają tak szybko, że zaraz sam nie wiesz, kto jest ten dobry. Przedstawiam wam Janusza Magnuszewskiego, gościa, który do tej pory był totalnym przeciętniakiem, bardziej pasującym do siedzenia w bibliotece nad starymi księgami niż do starcia z potężnymi bossami. Muszę przyznać, że momentami naprawdę go nie rozumiałam go, ale wszystko pęka, kiedy uderza w niego osobista tragedia. Bo Gdy ginie dla nas najważniejsza osoba, to uwierzcie, kończy się chill. Zostaje tylko czysty gniew, miliony pytań w głowie i misja, żeby dopaść winnych. Żeby to zrobić, Janusz musi całkowicie odciąć się od przeszłości, zmienić nazwisko i zapomnieć o tym, kim był dotychczas.
To, co dla mnie było najlepsze to, że główny bohater nie dostaje nagle żadnych supermocy i nie staje się niezniszczalny od pierwszego rozdziału. Wręcz przeciwnie. To zwykły człowiek, który musi podejmować coraz bardziej hardcore’owe decyzje. Każdy krok wciąga go głębiej w bagno pełne niebezpiecznych układów, tajemniczych klanów i ludzi, którzy potrafią Cię wykończyć fałszywym uśmiechem równie mocno jak potężnym czarem. Akcja zabiera nas aż do mistycznej Moskwy, która jest sercem potężnego Kaganatu. Klimat jest niesamowity, ale i meganiebezpieczny. Autor stworzył świat, w którym magia to nie są kolorowe fajerwerki i rzucanie iskierkami dla zabawy. Tutaj magia to realna władza, broń i najtwardsza waluta. Czasami sekrety, trucizny i dobre sojusze robią większą robotę niż najsilniejsze zaklęcia. Przez całe to uniwersum wydaje się niesamowicie żywe i realne, mimo że to czyste fantasy.
Ale w tej historii nie chodzi tylko o bezmózgą rozwałkę i zemstę. To też opowieść o tym, ile jesteś w stanie poświęcić, kiedy stracisz absolutnie wszystko. O tym jak łatwo stać się potworem, kiedy próbujesz na własną rękę wymierzyć sprawiedliwość. W tej kwestii każdy z nas znajdzie obraz siebie. Nie będę tłumaczyć, o co chodzi, bo sami dowiecie się, czytając tę część, ale postarajcie znaleźć się na jego miejscu. Janusz co chwilę staje przed wyborami, gdzie nie ma dobrej opcji, jest tylko mniejsze zło. Każda decyzja ma swoje konsekwencje, a za błędy płaci się tu najwyższą cenę.
Kolejnym plusem, który mnie urzekł to to, że tutaj nikt nie prowadzi Cię za rączkę. Musiałam sama kminić, analizować i zastanawiać się, kto jest ziomkiem, a kto zaraz wbije Ci nóż w plecy, coś jak w prawdziwym życiu, co według mnie nadaje tej książce takiego realizmu, ale zdaję sobie sprawę, że każdy z was może odczuwać coś totalnie innego. Jeśli miałabym w skrócie opisać, co i jak, to może zacznę od tego, że to historia o gościu, który dla zemsty przekracza kolejne czerwone linie, by na końcu odkryć, że jego największym wrogiem jest on sam. Gdy zamykasz tę książkę, zostajesz z poczuciem, że magia była tu tylko tłem dla czegoś znacznie większego. Najważniejsze okazują się emocje, trudne wybory, i to, co dzieje się po nich. A tego w Strażniku bram dostaniesz aż nadto.
To, co dla mnie było najlepsze to, że główny bohater nie dostaje nagle żadnych supermocy i nie staje się niezniszczalny od pierwszego rozdziału. Wręcz przeciwnie. To zwykły człowiek, który musi podejmować coraz bardziej hardcore’owe decyzje. Każdy krok wciąga go głębiej w bagno pełne niebezpiecznych układów, tajemniczych klanów i ludzi, którzy potrafią Cię wykończyć fałszywym uśmiechem równie mocno jak potężnym czarem. Akcja zabiera nas aż do mistycznej Moskwy, która jest sercem potężnego Kaganatu. Klimat jest niesamowity, ale i meganiebezpieczny. Autor stworzył świat, w którym magia to nie są kolorowe fajerwerki i rzucanie iskierkami dla zabawy. Tutaj magia to realna władza, broń i najtwardsza waluta. Czasami sekrety, trucizny i dobre sojusze robią większą robotę niż najsilniejsze zaklęcia. Przez całe to uniwersum wydaje się niesamowicie żywe i realne, mimo że to czyste fantasy.
Ale w tej historii nie chodzi tylko o bezmózgą rozwałkę i zemstę. To też opowieść o tym, ile jesteś w stanie poświęcić, kiedy stracisz absolutnie wszystko. O tym jak łatwo stać się potworem, kiedy próbujesz na własną rękę wymierzyć sprawiedliwość. W tej kwestii każdy z nas znajdzie obraz siebie. Nie będę tłumaczyć, o co chodzi, bo sami dowiecie się, czytając tę część, ale postarajcie znaleźć się na jego miejscu. Janusz co chwilę staje przed wyborami, gdzie nie ma dobrej opcji, jest tylko mniejsze zło. Każda decyzja ma swoje konsekwencje, a za błędy płaci się tu najwyższą cenę.
Kolejnym plusem, który mnie urzekł to to, że tutaj nikt nie prowadzi Cię za rączkę. Musiałam sama kminić, analizować i zastanawiać się, kto jest ziomkiem, a kto zaraz wbije Ci nóż w plecy, coś jak w prawdziwym życiu, co według mnie nadaje tej książce takiego realizmu, ale zdaję sobie sprawę, że każdy z was może odczuwać coś totalnie innego. Jeśli miałabym w skrócie opisać, co i jak, to może zacznę od tego, że to historia o gościu, który dla zemsty przekracza kolejne czerwone linie, by na końcu odkryć, że jego największym wrogiem jest on sam. Gdy zamykasz tę książkę, zostajesz z poczuciem, że magia była tu tylko tłem dla czegoś znacznie większego. Najważniejsze okazują się emocje, trudne wybory, i to, co dzieje się po nich. A tego w Strażniku bram dostaniesz aż nadto.
April 24, 2026
Jeśli macie na ten moment dosyć bohaterów fantasy, którzy są władcami, wojownikami lub młodymi Eh, dziś będzie ciężka recenzja. Bo z jednej strony bardzo chciałbym, żeby była super pozytywna, bo uwielbiam twórczość Adama Przechrzty po przeczytaniu "Materia prima" i "Materia secunda", ale nie mogę, no nie mogę.
"Strażnik bram" to finałowy tom trylogii "Magiczna Zielona Góra" o magu Januszu Magnuszewskim i liczyłem, że po drugim tomie, który idealny nie był, Przechrzta wróci na dobre tory i stworzy coś wyśmienitego. Przed lekturą natrafiłem jednak na średnie recenzje dotyczące nowego tomu i pojawiły się wątpliwości. Ale gdy sięgnąłem po tę powieść i zacząłem czytać, stwierdziłem że jest całkiem fajnie i nie rozumiałem skąd te negatywne opinie. Do czasu. Akcja zaczyna się jak u Hitchcocka, w wyniku czego nasz mag wyjeżdża w pogoni za pewną osobą do Moskwy oraz jej magicznego odpowiednika Kaganatu. Mamy zatem nowe miejsce akcji, nowych bohaterów i nowe sposoby na wzmocnienie się Janusza. Nic nowego u Przechrzty, może nieco wtórnie, ale i tak czytało mi się to przyjemnie, mimo że akcja była dosyć szybka, ale do tego też już u tego autora przywykłem. Niestety, w pewnym momencie cały ten wątek zostaje dosyć szybko przerwany i w tym momencie całość się sypie.
Kolejnym wątkiem jest powrót do Zielonej Góry i wtedy jak mówię, pojawiają się schody. Mamy coraz to kolejne wątki, między którymi autor skacze chaotycznie, pojawiają się postaci, które w zasadzie nie zdążają wnieść niczego sensownego do fabuły, a już lecimy dalej. Tempo akcji jest takie, że Zygzak McQueen w swoim primie mógłby go pozazdrościć. A kwintesencją tego wszystkiego są ostatnie wydarzenia ukazane w książce, po których autor wraz z bohaterem się dosłownie prześlizguje. Wielka bitwa? Dwa zdania i lecimy dalej.
Losy Janusza Magnuszewskiego będą kontynuowane w trylogii "Imperium Skrzydlatego Tygrysa" i właśnie finał "Strażnika bram" jest takim wprowadzeniem do nowej trylogii, ale niestety za szybkim. Naprawdę można było to rozciągnąć i lepiej opisać, a nie tak gnać.
Jak uwielbiam twórczość Adama Przechrzty, tak tutaj się rozczarowałem. Jest dobrze, ale do momentu, potem za szybko, zbyt chaotycznie. Nie zmienia to faktu, że i tak czekam na kolejne powieści.
Więcej moich recenzji znajdziecie na Instagramie @chomiczkowe.recenzje oraz TikToku o tej samej nazwie, gdzie serdecznie zapraszam.
"Strażnik bram" to finałowy tom trylogii "Magiczna Zielona Góra" o magu Januszu Magnuszewskim i liczyłem, że po drugim tomie, który idealny nie był, Przechrzta wróci na dobre tory i stworzy coś wyśmienitego. Przed lekturą natrafiłem jednak na średnie recenzje dotyczące nowego tomu i pojawiły się wątpliwości. Ale gdy sięgnąłem po tę powieść i zacząłem czytać, stwierdziłem że jest całkiem fajnie i nie rozumiałem skąd te negatywne opinie. Do czasu. Akcja zaczyna się jak u Hitchcocka, w wyniku czego nasz mag wyjeżdża w pogoni za pewną osobą do Moskwy oraz jej magicznego odpowiednika Kaganatu. Mamy zatem nowe miejsce akcji, nowych bohaterów i nowe sposoby na wzmocnienie się Janusza. Nic nowego u Przechrzty, może nieco wtórnie, ale i tak czytało mi się to przyjemnie, mimo że akcja była dosyć szybka, ale do tego też już u tego autora przywykłem. Niestety, w pewnym momencie cały ten wątek zostaje dosyć szybko przerwany i w tym momencie całość się sypie.
Kolejnym wątkiem jest powrót do Zielonej Góry i wtedy jak mówię, pojawiają się schody. Mamy coraz to kolejne wątki, między którymi autor skacze chaotycznie, pojawiają się postaci, które w zasadzie nie zdążają wnieść niczego sensownego do fabuły, a już lecimy dalej. Tempo akcji jest takie, że Zygzak McQueen w swoim primie mógłby go pozazdrościć. A kwintesencją tego wszystkiego są ostatnie wydarzenia ukazane w książce, po których autor wraz z bohaterem się dosłownie prześlizguje. Wielka bitwa? Dwa zdania i lecimy dalej.
Losy Janusza Magnuszewskiego będą kontynuowane w trylogii "Imperium Skrzydlatego Tygrysa" i właśnie finał "Strażnika bram" jest takim wprowadzeniem do nowej trylogii, ale niestety za szybkim. Naprawdę można było to rozciągnąć i lepiej opisać, a nie tak gnać.
Jak uwielbiam twórczość Adama Przechrzty, tak tutaj się rozczarowałem. Jest dobrze, ale do momentu, potem za szybko, zbyt chaotycznie. Nie zmienia to faktu, że i tak czekam na kolejne powieści.
Więcej moich recenzji znajdziecie na Instagramie @chomiczkowe.recenzje oraz TikToku o tej samej nazwie, gdzie serdecznie zapraszam.
June 30, 2026
Kopiowanie samego siebie to specyficzna forma plagiatu. Wszystko to już czytaliśmy u Przechrzty. Ciągle te same sztuczki i rozwiązania. Do tego kolejny raz główny bohater w 10 minut (czy raczej dwa akapity) zostaje bohaterem, mistrzem świata, pogromcą, opoką, mędrcem i ukochanym przywodcą itp itd etc etc.. Na deser mamy toporne zakończenie, zapowiadające kolejną trylogię, które dostanie pewnie kiedyś swoje hasło na Wikipedii. Hanka Mostowiak w kartonach to przy tym nic.
Tak na serio to autor w tej serii ma jeden problem: każde dobre fantasy jest dobrym fantasy jeżeli bardzo mocno opiera na prawach logiki (niechże i jakiejś wymyślonej). A tu nawet biorąc pod uwagę realia magicznego świata wykreowana rzeczywistość to jakiś humbug. Czuję się oszukany.
Tak na serio to autor w tej serii ma jeden problem: każde dobre fantasy jest dobrym fantasy jeżeli bardzo mocno opiera na prawach logiki (niechże i jakiejś wymyślonej). A tu nawet biorąc pod uwagę realia magicznego świata wykreowana rzeczywistość to jakiś humbug. Czuję się oszukany.
August 9, 2026
Po wydarzeniach z Mrocznych dróg wiedziałam, że historia mojego ulubionego antykwariusza dopiero zaczyna nabierać rumieńców. Dlatego z przyjemnością sięgnęłam po ostatni tom serii pod tytułem Strażnik bram, żeby sprawdzić, jak Janusz poradzi sobie w samym sercu magicznej Moskwy.
Śmierć ma wiele twarzy.
Magia jest tylko jedną z nich.
Świat antykwariusza to kurz i stare grymuary. Wszystko zmienia dźwięk dzwonka, wiadomość z Rzymu i ostatnie „dobranoc” ukochanej żony. By dopaść morderców, bohater musi przestać istnieć. Będzie musiał stać się kimś innym , byłym więżniem i najemnikiem, uciekinierem z czyśca. Demonem z krwi i kości.
Jego cel: mistyczna Moskwa, serce potężnego Kaganatu. Zemsta prowadzi go w sam środek polityki magicznych klanów, gdzie trucizny są potężniejsze od zaklęć, a lojalność kosztuje więcej niż życie.
Magia nie zawsze daje drugą szansę. Czasem daje tylko wybór sposobu śmierci.
Demoniczny najemnik.
Po Mrocznych drogach spodziewałam się po Strażniku bram przede wszystkim kolejnej porcji magii, politycznych gierek i Janusza znowu pakującego się w kłopoty. I dokładnie to dostałam. Tylko tym razem autor postanowił dorzucić mu jeszcze osobistą tragedię, zemstę i mityczną Moskwę. Bo przecież najwyraźniej problemów nigdy nie jest za dużo.
Janusz przechodzi tutaj sporą przemianę. Z antykwariusza i maga z coraz większym arsenałem umiejętności robi się człowiekiem napędzanym przede wszystkim gniewem. Nie dostaje nagle supermocy i nie staje się niezniszczalnym herosem. Nadal popełnia błędy, podejmuje kiepskie decyzje i czasem miałam ochotę nim porządnie potrząsnąć. Bo jak na faceta, który trochę już w tym magicznym świecie przeżył, momentami wykazuje się zaskakująco małą zdolnością przewidywania konsekwencji własnych pomysłów.
Nie będę ukrywać i pudrować tu rzeczywistości, bo musicie wiedzieć, że książka jest nierówna. Początek dawał radę, szczególnie przemiana Janusza w demonicznego najemnika i cały wątek Moskwy robiły dobrą robotę. Później zrobiło się trochę zbyt chaotycznie – nowych wydarzeń przybywało, a niektóre wątki znikały, zanim zdążyłam się nimi na dobre przejąć.
Szkoda mi też kilku nowych bohaterów, bo część z nich miała naprawdę spory potencjał, a zanim zdążyłam się nimi zainteresować, historia już pędziła dalej. Chciałabym dostać ich więcej, zamiast kolejnego wątku, który pojawia się, robi zamieszanie i równie szybko znika.
Sam finał również pozostawił mnie z niedosytem. Z jednej strony zamyka pewien etap, z drugiej wyraźnie pokazuje, że autor nie powiedział jeszcze ostatniego słowa w tym świecie, co ma swoje „plusy dodatnie i plusy ujemne”.
Mimo tych wszystkich zawirowań i nierówności jestem ogólnie ukontentowana, bo przez tę historię po prostu się płynie. Nie wszystko oczywiście było okej, ale jak zawsze bawiłam się dobrze. A Janusza chyba jeszcze nie mam dość, więc czekam na niego w kolejnej serii – Imperium Skrzydlatego Tygrysa.
https://unserious.pl/2026/08/straznik...
Śmierć ma wiele twarzy.
Magia jest tylko jedną z nich.
Świat antykwariusza to kurz i stare grymuary. Wszystko zmienia dźwięk dzwonka, wiadomość z Rzymu i ostatnie „dobranoc” ukochanej żony. By dopaść morderców, bohater musi przestać istnieć. Będzie musiał stać się kimś innym , byłym więżniem i najemnikiem, uciekinierem z czyśca. Demonem z krwi i kości.
Jego cel: mistyczna Moskwa, serce potężnego Kaganatu. Zemsta prowadzi go w sam środek polityki magicznych klanów, gdzie trucizny są potężniejsze od zaklęć, a lojalność kosztuje więcej niż życie.
Magia nie zawsze daje drugą szansę. Czasem daje tylko wybór sposobu śmierci.
Demoniczny najemnik.
Po Mrocznych drogach spodziewałam się po Strażniku bram przede wszystkim kolejnej porcji magii, politycznych gierek i Janusza znowu pakującego się w kłopoty. I dokładnie to dostałam. Tylko tym razem autor postanowił dorzucić mu jeszcze osobistą tragedię, zemstę i mityczną Moskwę. Bo przecież najwyraźniej problemów nigdy nie jest za dużo.
Janusz przechodzi tutaj sporą przemianę. Z antykwariusza i maga z coraz większym arsenałem umiejętności robi się człowiekiem napędzanym przede wszystkim gniewem. Nie dostaje nagle supermocy i nie staje się niezniszczalnym herosem. Nadal popełnia błędy, podejmuje kiepskie decyzje i czasem miałam ochotę nim porządnie potrząsnąć. Bo jak na faceta, który trochę już w tym magicznym świecie przeżył, momentami wykazuje się zaskakująco małą zdolnością przewidywania konsekwencji własnych pomysłów.
Nie będę ukrywać i pudrować tu rzeczywistości, bo musicie wiedzieć, że książka jest nierówna. Początek dawał radę, szczególnie przemiana Janusza w demonicznego najemnika i cały wątek Moskwy robiły dobrą robotę. Później zrobiło się trochę zbyt chaotycznie – nowych wydarzeń przybywało, a niektóre wątki znikały, zanim zdążyłam się nimi na dobre przejąć.
Szkoda mi też kilku nowych bohaterów, bo część z nich miała naprawdę spory potencjał, a zanim zdążyłam się nimi zainteresować, historia już pędziła dalej. Chciałabym dostać ich więcej, zamiast kolejnego wątku, który pojawia się, robi zamieszanie i równie szybko znika.
Sam finał również pozostawił mnie z niedosytem. Z jednej strony zamyka pewien etap, z drugiej wyraźnie pokazuje, że autor nie powiedział jeszcze ostatniego słowa w tym świecie, co ma swoje „plusy dodatnie i plusy ujemne”.
Mimo tych wszystkich zawirowań i nierówności jestem ogólnie ukontentowana, bo przez tę historię po prostu się płynie. Nie wszystko oczywiście było okej, ale jak zawsze bawiłam się dobrze. A Janusza chyba jeszcze nie mam dość, więc czekam na niego w kolejnej serii – Imperium Skrzydlatego Tygrysa.
https://unserious.pl/2026/08/straznik...
June 24, 2026
Czytałam prawie wszystkie ksiażki autora i zawsze będę sięgać po nowe. Cokolwiek napisze nie mogę się oderwać! Czysta rozrywka 🤩
Chyba nic nigdy nie będzie lepsze niż Materia Prima i Demony, ale niewiele za nimi ☺️
Chyba nic nigdy nie będzie lepsze niż Materia Prima i Demony, ale niewiele za nimi ☺️
April 6, 2026
Niesamowicie dobrze się czytało.
April 22, 2026
Przechrzta nie zawodzi nigdy ale weź tu czekaj kolejny rok na książkę 😭
April 30, 2026
Przyjemnie się tego słuchało, ale na kolana mnie nie rzuciło.
July 28, 2026
Dobre, bo polskie?
Ma swoje niedociągnięcia, ale lubię tę serię.
Ma swoje niedociągnięcia, ale lubię tę serię.
September 29, 2026
Faktycznie zakończenie trochę… rozczarowuje.
Displaying 1 - 11 of 11 reviews