What do you think?
Rate this book
Igor Brudny #9
Markiz
Gdy potwór nosi maskę…
Igor Brudny i Julia Zawadzka wyjeżdżają na Hel, żeby odetchnąć i rozpocząć wszystko od nowa. Nie podejrzewają, że na horyzoncie już zbierają się ciemne chmury.
Niedługo po ich przyjeździe we wraku jednego z polskich okrętów policja odkrywa zwłoki młodej kobiety. W dodatku zarówno Brudnego, jak i Zawadzką zaczepia tajemniczy mężczyzna, który chce opowiedzieć im o rozgrywającym się na półwyspie koszmarze. Obydwoje postanawiają zostawić śledztwo trójmiejskiej komendzie.
Szybko okazuje się, że morderca ma inne plany. W makabryczny sposób wciąga Brudnego do swojej chorej gry. Nadchodzi sztorm i nie wiadomo, czy ktokolwiek utrzyma się na powierzchni.
Igor Brudny i Julia Zawadzka wyjeżdżają na Hel, żeby odetchnąć i rozpocząć wszystko od nowa. Nie podejrzewają, że na horyzoncie już zbierają się ciemne chmury.
Niedługo po ich przyjeździe we wraku jednego z polskich okrętów policja odkrywa zwłoki młodej kobiety. W dodatku zarówno Brudnego, jak i Zawadzką zaczepia tajemniczy mężczyzna, który chce opowiedzieć im o rozgrywającym się na półwyspie koszmarze. Obydwoje postanawiają zostawić śledztwo trójmiejskiej komendzie.
Szybko okazuje się, że morderca ma inne plany. W makabryczny sposób wciąga Brudnego do swojej chorej gry. Nadchodzi sztorm i nie wiadomo, czy ktokolwiek utrzyma się na powierzchni.
344 pages, Paperback
First published March 11, 2026
About the author
Przemysław Piotrowski
22 books195 followersByły dziennikarz sportowy, a potem śledczy w „Gazecie Lubuskiej”. Absolwent Uniwersytetu Zielonogórskiego, studiujący również w Hiszpanii i USA. Kocha podróże i nowe wyzwania. Pasjonat sportu, podróży, geografii i historii. Wychowany na Stephenie Kingu, Grahamie Mastertonie, Connie Igguldenie i Bernardzie Cornwellu. Zadebiutował entuzjastycznie przyjętym thrillerem Kod Himmlera, następnie wykreował mroczny świat w ciężkiej gatunkowo Drodze do piekła. Najnowsza powieść – Radykalni. Terror, pierwsza część cyklu Radykalni – to thriller political fiction, podejmujący niezwykle trudny i kontrowersyjny temat radykalnego islamu. To książka o miłości, stracie, bólu i cierpieniu. I nienawiści, która często kwitnie powoli i niepostrzeżenie, ale zawsze prowadzi nas w otchłań zła.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 40 reviews
March 16, 2026
Po serię sięgnęłam ze względu na lokalizację najnowszej części na Helu, gdzie spędziłam dzieciństwo. Z jednej strony liczyłam na porządny research, z drugiej właśnie tego się spodziewałam, czyli bardzo pobieżnego potraktowania tematu. Nikłe były szanse, żeby autorowi udało się dotrzeć do prawdziwych tajemnic, ale niektóre informacje są faktami historycznymi. Helskie legendy? Była jedna o ukrytych skarbach, ale takie legendy krążą po wielu polskich miastach, więc nie są czymś wyjątkowym. Bunkry i fortyfikacje to nie legendy a fakty. To, że jedynie część jest udostępniona dla zwiedzających, nie powinna dziwić. To, że nadal znajdowane są stare artefakty, również nie jest mitem. Autor podziękował w posłowiu jednemu lokalnemu rybakowi i "jednemu z tych pozytywnie zakręconych zapaleńców, u których w sezonie można kupić wszystko, od poniemieckich mundurów po rdzewiejące pepesze". Coś mało jak na solidny research. Pewnie dlatego opis Helu zamknął się w cytacie:
"Bo Hel to nie tylko piękne plaże, świeże ryby i kajty. Hel to coś więcej… [...]
– Hel jest jak królestwo ogrodowego kreta – tłumaczył Koch. – Przeorano go tunelami wzdłuż i wszerz, a bunkry, które ze względu na strategiczne położenie półwyspu budowano od lat dwudziestych ubiegłego wieku, według ostrożnych szacunków liczą nawet kilkaset kilometrów. Nie starczyłoby życia, abym opowiedział wszystko, o czym się tu plotkuje. Poniemieckie skarby, rosyjskie eksperymenty, martwy las. [...] Przeciętny człowiek za wiele tu nie pokopie, bo w lasach jest mnóstwo terenów zamkniętych. I wcale nie dlatego, że wybudowano tam jakieś nowoczesne bazy czy choćby istotne z punktu widzenia obrony kraju radary. To znaczy takie też są, ale większość ogrodzonego obszaru nie ma z nimi nic wspólnego. Stare trepy po prostu przywłaszczyły sobie te tereny. Stworzyły sobie państwo w państwie."
Gdyby autor nie zamieścił konkretnej nazwy "Hel", to po opisach nie domyśliłabym się co to za miejscowość, gdyż reszta to już licentia poetica. Jednak nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło... Tu na dobre wyszło historii kryminalnej. Wątek był dobrze poprowadzony i w moim odczuciu nowatorski. Z dziewięciu tomów czytałam trzy, więc osobiście nie przejadł mi się główny motyw serii dotyczący przeszłości Brudnego. Tempo, częstotliwość serwowania nowych tropów i wydarzeń utrzymały oczekiwany poziom napięcia, jak na thriller przystało. Finał nadal nieco sensacyjny, ale nie aż tak, jak w innych powieściach autora, co odbieram na plus.
Mimo niedosytu spowodowanego słabym wykorzystaniem potencjału lokalizacji jak na razie ta powieść autora podobała mi się najbardziej. Cóż... pozostaje mi czekać, aż inny autor skusi się na historię np. Starego Helu, tzw. polskiej Atlantydy i legend z nim związanych...
"Bo Hel to nie tylko piękne plaże, świeże ryby i kajty. Hel to coś więcej… [...]
– Hel jest jak królestwo ogrodowego kreta – tłumaczył Koch. – Przeorano go tunelami wzdłuż i wszerz, a bunkry, które ze względu na strategiczne położenie półwyspu budowano od lat dwudziestych ubiegłego wieku, według ostrożnych szacunków liczą nawet kilkaset kilometrów. Nie starczyłoby życia, abym opowiedział wszystko, o czym się tu plotkuje. Poniemieckie skarby, rosyjskie eksperymenty, martwy las. [...] Przeciętny człowiek za wiele tu nie pokopie, bo w lasach jest mnóstwo terenów zamkniętych. I wcale nie dlatego, że wybudowano tam jakieś nowoczesne bazy czy choćby istotne z punktu widzenia obrony kraju radary. To znaczy takie też są, ale większość ogrodzonego obszaru nie ma z nimi nic wspólnego. Stare trepy po prostu przywłaszczyły sobie te tereny. Stworzyły sobie państwo w państwie."
Gdyby autor nie zamieścił konkretnej nazwy "Hel", to po opisach nie domyśliłabym się co to za miejscowość, gdyż reszta to już licentia poetica. Jednak nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło... Tu na dobre wyszło historii kryminalnej. Wątek był dobrze poprowadzony i w moim odczuciu nowatorski. Z dziewięciu tomów czytałam trzy, więc osobiście nie przejadł mi się główny motyw serii dotyczący przeszłości Brudnego. Tempo, częstotliwość serwowania nowych tropów i wydarzeń utrzymały oczekiwany poziom napięcia, jak na thriller przystało. Finał nadal nieco sensacyjny, ale nie aż tak, jak w innych powieściach autora, co odbieram na plus.
Mimo niedosytu spowodowanego słabym wykorzystaniem potencjału lokalizacji jak na razie ta powieść autora podobała mi się najbardziej. Cóż... pozostaje mi czekać, aż inny autor skusi się na historię np. Starego Helu, tzw. polskiej Atlantydy i legend z nim związanych...
March 22, 2026
Jestem wybitnie zawiedziona tą książką. Igor brudny kompletnie stracił pazur. Książka bez fabuły, zakończenie płytkie i oczywiste, śledztwo w ogóle nie istniejące, nawet opisy zbrodni były dość tandetne. Dowód na to, że co za dużo to nie zdrowo. Nie kupujesz kolejnej części, a szkoda bo to była najlepsza seria kryminalna polskiej literatury 🥲
March 23, 2026
Nie wiem, czy to kwestia niesamowicie sugestywnego pióra autora, czy po prostu złośliwość losu, ale czytaniu towarzyszyło mi bolesne zapalenie ucha. Dzięki temu mogłam łączyć się w bólu z głównym bohaterem, co uczyniło tę lekturę najbardziej realistyczną w moim życiu!
„Markiz” to już dziewiąty tom kultowej serii z komisarzem Igorem Brudnym. I choć to dopiero moje trzecie spotkanie z twórczością Przemysława Piotrowskiego, zdążyłam się już przekonać, dlaczego czytelnicy tracą dla niego głowę. Jego książki charakteryzują się brutalnością, surowym realizmem i tempem, które sprawia, że tętno zdecydowanie przyspiesza.
Wraz z Igorem i Julią Zawadzką wybieramy się na opustoszały po sezonie Hel. I choć to miejsce kojarzy się z wypoczynkiem i szumem fal, w wykonaniu autora zmienia się w prawdziwe „Hell”, bo w świecie Brudnego spokój to pojęcie nieznane. Cel ich wyjazdu szybko z prywatnego zmienia się w służbowy, gdy Igor zostaje wciągnięty w makabryczną rozgrywkę, w której trup ściele się gęsto. A wkrótce sprawa znów nabiera osobistego charakteru, gdy zagrożone są osoby, na którym bohaterowi najbardziej zależy.
Hel odsłania przed nami wiele twarzy. Nie tylko to, co skrywają podziemne bunkry, ale przede wszystkim to, co siedzi w ludziach. Zawsze znajdzie się ktoś, komu wydaje się, że stoi ponad prawem, a w tak małej, hermetycznej społeczności od lat funkcjonują układy skrywające większe i mniejsze brudy. Autorowi udało się zgromadzić na tym skrawku lądu indywidua, o których trudno zapomnieć, oraz opisać zbrodnie, których obrazy zostają pod powiekami na bardzo długo. To jest czyste, psychopatyczne zło.
Ciekawym wątkiem jest postać pisarza Ossowskiego, bogatego, oślizgłego typa, który budzi niechęć nie tylko w Brudnym, ale daje też do myślenia czytelnikowi. Czy autor poprzez tę postać chce nam powiedzieć coś o literackim świecie? Nigdy przecież nie wiemy, kim prywatnie są ludzie, których książki czytamy...
Ta część to mocna rzecz dla osób o silnych nerwach i… żołądkach. Mrok jest w niej niemal namacalny, a brutalne sceny i nagłe zwroty akcji budują stałe napięcie. Ta świetnie dopracowana, mroczna fabuła naprawdę zasługuje na docenienie, a dosadny i bezkompromisowy styl autora totalnie do mnie trafił.
„Markiz” to już dziewiąty tom kultowej serii z komisarzem Igorem Brudnym. I choć to dopiero moje trzecie spotkanie z twórczością Przemysława Piotrowskiego, zdążyłam się już przekonać, dlaczego czytelnicy tracą dla niego głowę. Jego książki charakteryzują się brutalnością, surowym realizmem i tempem, które sprawia, że tętno zdecydowanie przyspiesza.
Wraz z Igorem i Julią Zawadzką wybieramy się na opustoszały po sezonie Hel. I choć to miejsce kojarzy się z wypoczynkiem i szumem fal, w wykonaniu autora zmienia się w prawdziwe „Hell”, bo w świecie Brudnego spokój to pojęcie nieznane. Cel ich wyjazdu szybko z prywatnego zmienia się w służbowy, gdy Igor zostaje wciągnięty w makabryczną rozgrywkę, w której trup ściele się gęsto. A wkrótce sprawa znów nabiera osobistego charakteru, gdy zagrożone są osoby, na którym bohaterowi najbardziej zależy.
Hel odsłania przed nami wiele twarzy. Nie tylko to, co skrywają podziemne bunkry, ale przede wszystkim to, co siedzi w ludziach. Zawsze znajdzie się ktoś, komu wydaje się, że stoi ponad prawem, a w tak małej, hermetycznej społeczności od lat funkcjonują układy skrywające większe i mniejsze brudy. Autorowi udało się zgromadzić na tym skrawku lądu indywidua, o których trudno zapomnieć, oraz opisać zbrodnie, których obrazy zostają pod powiekami na bardzo długo. To jest czyste, psychopatyczne zło.
Ciekawym wątkiem jest postać pisarza Ossowskiego, bogatego, oślizgłego typa, który budzi niechęć nie tylko w Brudnym, ale daje też do myślenia czytelnikowi. Czy autor poprzez tę postać chce nam powiedzieć coś o literackim świecie? Nigdy przecież nie wiemy, kim prywatnie są ludzie, których książki czytamy...
Ta część to mocna rzecz dla osób o silnych nerwach i… żołądkach. Mrok jest w niej niemal namacalny, a brutalne sceny i nagłe zwroty akcji budują stałe napięcie. Ta świetnie dopracowana, mroczna fabuła naprawdę zasługuje na docenienie, a dosadny i bezkompromisowy styl autora totalnie do mnie trafił.
April 16, 2026
Co tu mówić, to się po prostu dobrze czyta, a serce się zatrzymało tam, gdzie miało się zatrzymać, a q..wy i inne takie poleciały wtedy, kiedy miały polecieć🤭
May 13, 2026
⭐️⭐️⭐️ 3/5
Był w tej książce jeden moment, przy którym aż przeklnęłam pod nosem. Jeden. Dosłownie jeden 😅
Reszta niestety była dość nijaka. Mimo że morderca był kreowany na jakiegoś totalnego potwora, wszystko wyszło zaskakująco płasko i bez większych emocji.
Po „Fetyszu” naprawdę myślałam, że ta seria odzyskała swoje „to coś” z pierwszych tomów… ale chyba za szybko się ucieszyłam 🥲
Był w tej książce jeden moment, przy którym aż przeklnęłam pod nosem. Jeden. Dosłownie jeden 😅
Reszta niestety była dość nijaka. Mimo że morderca był kreowany na jakiegoś totalnego potwora, wszystko wyszło zaskakująco płasko i bez większych emocji.
Po „Fetyszu” naprawdę myślałam, że ta seria odzyskała swoje „to coś” z pierwszych tomów… ale chyba za szybko się ucieszyłam 🥲
March 13, 2026
Nooo stary dobry Brudny w formie! Miało być sielankowo...a wyszło jak zwykle! Historia meega wciągająca. Końcówka czytana na bezdechu! Uwielbiam i czekam na więcej!
March 28, 2026
Bardzo dobra, jak zawsze. I równie przerażająca.
April 30, 2026
pewnie powinnam się dłużej zastanowić nad oceną, ale w życiu nie wciągnęłam tak szybko audiobooka
April 17, 2026
Świetna, jak każda poprzednia🔥💪
March 18, 2026
3,5⭐️ niby się wciągnęłam, ale brakowało mi większej ilości tropów, dowodów, napięcia tak jak bywało w pierwszych częściach
Read
March 17, 2026Mam nadzieję, że to nie początek końca Igora Brudnego. Długo wyczekiwana część, a niestety bardzo przewidywalna. W kółko kręcimy się wokół tych samych tematów (i Hieronimek 😳).
March 14, 2026
Czy koszmary mogą mieć twarz? Lubisz zagłębiać się w umysły m0rderców?
Sięgając po „Markiza”, czyli dziewiąty tom serii o Igorze Brudnym autorstwa Przemysława Piotrowskiego, spodziewałam się mocnego kryminału. Jednak już od pierwszych stron poczułam, że ta historia niesie ze sobą coś więcej niż tylko kolejną brutalną sprawę do rozwiązania. To opowieść o złu, które nie zawsze krzyczy - czasem jest ciche, metodyczne i skryte pod maską normalności.
Tym razem Igor Brudny i Julia Zawadzka próbują zrobić coś, co w ich życiu wydaje się wręcz niemożliwe - odpocząć. Wyjeżdżają na Hel, chcąc zostawić za sobą przeszłość i choć na chwilę złapać oddech. I nawet zaczynałam wierzyć, że chwila oddechu jest im dana. Jednak jeśli znasz tę serię, to wiesz doskonale, że spokój w świecie Brudnego trwa bardzo krótko.
We wraku jednego z okrętów zostaje odnalezione ciało młodej kobiety, a wraz z nim pojawia się ktoś, kto zaczyna snuć historię o koszmarze dziejącym się na półwyspie. Brudny i Zawadzka próbują trzymać się z dala od sprawy, zostawiając ją policji z Trójmiasta. Problem w tym, że morderca ma zupełnie inne plany I w tym momencie zaczyna się prawdziwa gra.
Gra, w której zasady ustala ktoś, kto doskonale wie, jak manipulować ludźmi. Ktoś, kto nie zabija tylko dla samego aktu przemocy, ale dla spektaklu, kontroli i psychologicznej dominacji. Autor ponownie udowadnia, że potrafi stworzyć antagonistę, który budzi niepokój nie tylko tym, co robi, ale przede wszystkim tym, jak myśli. Czytając „Markiza” miałam wrażenie, że napięcie narasta z rozdziału na rozdział jak nadciągający sztorm nad Bałtykiem. Najpierw czułam lekki niepokój, potem zrobiło się duszno, a w końcu nadszedł moment, w którym wszystko wybuchło z pełną siłą.
To, co szczególnie mocno mnie uderzyło w tej części, to emocjonalny ciężar historii. Autor nie oszczędza bohaterów - ani fizycznie, ani psychicznie. Są momenty, w których naprawdę czułam złość, niedowierzanie i napięcie tak duże, że trudno było odłożyć książkę choćby na chwilę.
Oczywiście nie brakuje schematów charakterystycznych dla tej serii. Brudny nadal przyciąga chaos jak magnes, a jego życie przypomina nieustanne pole minowe. Ale paradoksalnie to właśnie jest częścią uroku tej historii. Bo kiedy sięgasz po kolejną część, wiesz, że dostaniesz intensywną, brutalną i emocjonalną jazdę bez trzymanki.
Czy „Markiz” jest najlepszą częścią całej serii? Myślę, że dla wielu czytelników może być jedną z mocniejszych. Szczególnie jeśli ktoś lubi kryminały, w których oprócz śledztwa liczy się też psychologiczna gra między bohaterem a przeciwnikiem. Ja podczas lektury kilka razy łapałam się na tym, że myślałam „Nie… autor tego chyba nie zrobi”. A jednak robił. I właśnie dlatego tak trudno było mi się oderwać od tej historii.
Ocena: 8/10
Sięgając po „Markiza”, czyli dziewiąty tom serii o Igorze Brudnym autorstwa Przemysława Piotrowskiego, spodziewałam się mocnego kryminału. Jednak już od pierwszych stron poczułam, że ta historia niesie ze sobą coś więcej niż tylko kolejną brutalną sprawę do rozwiązania. To opowieść o złu, które nie zawsze krzyczy - czasem jest ciche, metodyczne i skryte pod maską normalności.
Tym razem Igor Brudny i Julia Zawadzka próbują zrobić coś, co w ich życiu wydaje się wręcz niemożliwe - odpocząć. Wyjeżdżają na Hel, chcąc zostawić za sobą przeszłość i choć na chwilę złapać oddech. I nawet zaczynałam wierzyć, że chwila oddechu jest im dana. Jednak jeśli znasz tę serię, to wiesz doskonale, że spokój w świecie Brudnego trwa bardzo krótko.
We wraku jednego z okrętów zostaje odnalezione ciało młodej kobiety, a wraz z nim pojawia się ktoś, kto zaczyna snuć historię o koszmarze dziejącym się na półwyspie. Brudny i Zawadzka próbują trzymać się z dala od sprawy, zostawiając ją policji z Trójmiasta. Problem w tym, że morderca ma zupełnie inne plany I w tym momencie zaczyna się prawdziwa gra.
Gra, w której zasady ustala ktoś, kto doskonale wie, jak manipulować ludźmi. Ktoś, kto nie zabija tylko dla samego aktu przemocy, ale dla spektaklu, kontroli i psychologicznej dominacji. Autor ponownie udowadnia, że potrafi stworzyć antagonistę, który budzi niepokój nie tylko tym, co robi, ale przede wszystkim tym, jak myśli. Czytając „Markiza” miałam wrażenie, że napięcie narasta z rozdziału na rozdział jak nadciągający sztorm nad Bałtykiem. Najpierw czułam lekki niepokój, potem zrobiło się duszno, a w końcu nadszedł moment, w którym wszystko wybuchło z pełną siłą.
To, co szczególnie mocno mnie uderzyło w tej części, to emocjonalny ciężar historii. Autor nie oszczędza bohaterów - ani fizycznie, ani psychicznie. Są momenty, w których naprawdę czułam złość, niedowierzanie i napięcie tak duże, że trudno było odłożyć książkę choćby na chwilę.
Oczywiście nie brakuje schematów charakterystycznych dla tej serii. Brudny nadal przyciąga chaos jak magnes, a jego życie przypomina nieustanne pole minowe. Ale paradoksalnie to właśnie jest częścią uroku tej historii. Bo kiedy sięgasz po kolejną część, wiesz, że dostaniesz intensywną, brutalną i emocjonalną jazdę bez trzymanki.
Czy „Markiz” jest najlepszą częścią całej serii? Myślę, że dla wielu czytelników może być jedną z mocniejszych. Szczególnie jeśli ktoś lubi kryminały, w których oprócz śledztwa liczy się też psychologiczna gra między bohaterem a przeciwnikiem. Ja podczas lektury kilka razy łapałam się na tym, że myślałam „Nie… autor tego chyba nie zrobi”. A jednak robił. I właśnie dlatego tak trudno było mi się oderwać od tej historii.
Ocena: 8/10
March 17, 2026
„Markiz”, dziewiąty tom serii o Igorze Brudnym, to powrót Piotrowskiego w najlepszym, najbrutalniejszym wydaniu. Autor po raz kolejny udowadnia, że potrafi stworzyć thriller, od którego trudno się oderwać – gęsty od mroku, pełen mocnych scen i emocji, a jednocześnie świetnie skonstruowany fabularnie.
Piotrowski po raz kolejny uderza w to, co stanowi znak rozpoznawczy serii: brutalność, ciężki klimat i silną warstwę psychologiczną. To nie jest kryminał dla wrażliwych – opisy zbrodni i okrucieństwa są sugestywne, niekiedy wręcz szokujące, co potwierdzają także recenzje czytelników, którzy określają je jako „paskudne, ale świetnie działające na wyobraźnię”.
Jednocześnie jednak autor znakomicie balansuje te elementy żywymi dialogami, mocnym językiem i dynamiką akcji. Wszystko pędzi tu do przodu: sztorm nadciąga nie tylko nad Hel, ale i nad życie bohaterów. W tej części stawka jest wyjątkowo osobista – przeciwnik uderza w to, co dla Brudnego najważniejsze, a czytelnik instynktownie czuje ciężar zagrożenia. I właśnie w tym tkwi siła powieści: mimo że Brudny to twardziel, który przeszedł już piekło, Piotrowski potrafi sprawić, że znów drżymy o jego losy.
„Markiz” prezentuje również solidne tło obyczajowo‑śledcze. Wątki policyjne są prowadzone klarownie, a lokalizacja – Hel oraz okolice Trójmiasta – tworzy duszną, klaustrofobiczną atmosferę idealnie pasującą do opowieści. Autor nie odpuszcza też bogatego psychologicznego portretowania bohaterów, co doceniają liczne opinie podkreślające wysoki, stabilny poziom całej serii.
Jeśli ktoś wcześniej pokochał cykl o Igorze Brudnym, „Markiz” absolutnie spełni jego oczekiwania. To książka intensywna, brutalna, mroczna – i właśnie taka, jakiej oczekują fani. A jeśli ktoś dopiero zaczyna przygodę z serią, powinien liczyć się z tym, że Piotrowski nie uznaje półśrodków. Tu wszystko jest „na twardo”: zbrodnia, motywacje, dialogi, emocje.
Piotrowski po raz kolejny uderza w to, co stanowi znak rozpoznawczy serii: brutalność, ciężki klimat i silną warstwę psychologiczną. To nie jest kryminał dla wrażliwych – opisy zbrodni i okrucieństwa są sugestywne, niekiedy wręcz szokujące, co potwierdzają także recenzje czytelników, którzy określają je jako „paskudne, ale świetnie działające na wyobraźnię”.
Jednocześnie jednak autor znakomicie balansuje te elementy żywymi dialogami, mocnym językiem i dynamiką akcji. Wszystko pędzi tu do przodu: sztorm nadciąga nie tylko nad Hel, ale i nad życie bohaterów. W tej części stawka jest wyjątkowo osobista – przeciwnik uderza w to, co dla Brudnego najważniejsze, a czytelnik instynktownie czuje ciężar zagrożenia. I właśnie w tym tkwi siła powieści: mimo że Brudny to twardziel, który przeszedł już piekło, Piotrowski potrafi sprawić, że znów drżymy o jego losy.
„Markiz” prezentuje również solidne tło obyczajowo‑śledcze. Wątki policyjne są prowadzone klarownie, a lokalizacja – Hel oraz okolice Trójmiasta – tworzy duszną, klaustrofobiczną atmosferę idealnie pasującą do opowieści. Autor nie odpuszcza też bogatego psychologicznego portretowania bohaterów, co doceniają liczne opinie podkreślające wysoki, stabilny poziom całej serii.
Jeśli ktoś wcześniej pokochał cykl o Igorze Brudnym, „Markiz” absolutnie spełni jego oczekiwania. To książka intensywna, brutalna, mroczna – i właśnie taka, jakiej oczekują fani. A jeśli ktoś dopiero zaczyna przygodę z serią, powinien liczyć się z tym, że Piotrowski nie uznaje półśrodków. Tu wszystko jest „na twardo”: zbrodnia, motywacje, dialogi, emocje.
March 16, 2026
Igor Brudny is Back i to jak! Kolejna odsłona cyklu, która przesycona jest napięciem, psychologiczną grą i brutalnością, a to wszystko w nadmorskiej scenerii, która tylko podbudowuje towarzyszący powieści niepokój.
Początek „Markiza” nie zapowiada nadciągającej katastrofy, a wręcz przeciwnie, bo jest spokojnie a Julia i Igor odcinając się od przeszłości liczą na nowy start. Jednak znając ich wcześniejsze losy, można się domyślić, że to wszystko to nic innego jak cisza przed burzą. Odnalezienie ciała młodej kobiety sprawia, że cała iluzja spokoju nagle znika. Tytułowy Markiz wciąga w swoją chorą grę Budnego, a ten pozostaje sobą, czyli niejednoznacznym, twardym facetem z całą furą gniewu jako bagaż. Gra stare się czymś w rodzaju psychologicznych szachów, gdzie tytułowy bohater próbuje złamać psychikę Igora.
Postać Markiza przypominała mi największych złoli, jakich w literaturze napotkałam, ponieważ nie jest to klasyczny brutal, to człowiek inteligentny, znakomity manipulator i planuje wszystko na wielu poziomach.
Jeśli jest coś, co zawsze robi książce dobrze, to zdecydowanie klaustrofobiczna atmosfera, bo gdy w tle nadciąga sztorm, czuć chłód morza, a do tego w tle opustoszały półwysep i wraki to trudno nie poczuć nieprzyjemnej izolacji. Autor niezmiennie dla siebie dobrze operuje napięciem, wykorzystując Hel jako plansze do chorej gry swoich bohaterów.
Historia jest niezwykle dynamiczna i intensywna, gdzie namacalnie czuć jak całe napięcie rośnie. Niezmiennie doceniam, że Piotrowski nie zaniedbuje psychologicznych aspektów książek kosztem brutalności. Mogę z czystym sumieniem przyznać, że z dotychczasowych powieści autora to właśnie postać Markiza jest TOPem złoli i potrafi wzbudzać prawdziwy niepokój. Polecajka, czytajta i zachwycajta się…
Początek „Markiza” nie zapowiada nadciągającej katastrofy, a wręcz przeciwnie, bo jest spokojnie a Julia i Igor odcinając się od przeszłości liczą na nowy start. Jednak znając ich wcześniejsze losy, można się domyślić, że to wszystko to nic innego jak cisza przed burzą. Odnalezienie ciała młodej kobiety sprawia, że cała iluzja spokoju nagle znika. Tytułowy Markiz wciąga w swoją chorą grę Budnego, a ten pozostaje sobą, czyli niejednoznacznym, twardym facetem z całą furą gniewu jako bagaż. Gra stare się czymś w rodzaju psychologicznych szachów, gdzie tytułowy bohater próbuje złamać psychikę Igora.
Postać Markiza przypominała mi największych złoli, jakich w literaturze napotkałam, ponieważ nie jest to klasyczny brutal, to człowiek inteligentny, znakomity manipulator i planuje wszystko na wielu poziomach.
Jeśli jest coś, co zawsze robi książce dobrze, to zdecydowanie klaustrofobiczna atmosfera, bo gdy w tle nadciąga sztorm, czuć chłód morza, a do tego w tle opustoszały półwysep i wraki to trudno nie poczuć nieprzyjemnej izolacji. Autor niezmiennie dla siebie dobrze operuje napięciem, wykorzystując Hel jako plansze do chorej gry swoich bohaterów.
Historia jest niezwykle dynamiczna i intensywna, gdzie namacalnie czuć jak całe napięcie rośnie. Niezmiennie doceniam, że Piotrowski nie zaniedbuje psychologicznych aspektów książek kosztem brutalności. Mogę z czystym sumieniem przyznać, że z dotychczasowych powieści autora to właśnie postać Markiza jest TOPem złoli i potrafi wzbudzać prawdziwy niepokój. Polecajka, czytajta i zachwycajta się…
March 30, 2026
„Markiz” @przemyslawpiotrowski współpraca reklamowa @wydawnictwoczarnaowca to 9(!) tom z serii z Igorem Brudnym.
Jestem fanką tej serii, tej postaci, jak i samego autora. Tu po prostu wszystko do siebie pasuje i nie wyobrażam sobie mojego czytelniczego życia, bez książek Pana Piotrowskiego!
Ale, żeby nie było za kolorowo to muszę przyznać, że ta część, choć mocno brutalna( ja zawsze) dosadnie opisana, nie wywołała we mnie ciarek, jak pozostałe. Czy się uodporniłam? Być może. Czy przez to oceniam ją gorzej niż pozostałe? Zdecydowanie nie.
To nadal ten sam Brudny, którego kłopoty kochają, a on rozjeżdża je jak walec. I po drodze oczywiście mierzy się z wielkimi trudnościami, ale zawsze wychodzi z tego cało (no może nie zawsze, tak do końca cało 🤭).
„Markiz”, przedstawia nam kolejną doskonałą historię kryminalną. Moje przypuszczenia co do mordercy okazały się nie trafne, ale gdzieś po drodze myślałam o kimś , jednak porzuciłam te myśli, a mogłam tego nie robić 🙈🤦♀️ wtedy bym odgadła 😆
Jak przystało na tę serię, autor zabiera Nas w różne zakątki Polski. Tym razem trafiamy na Hel. O ile kojarzył mi się on z wakacjami i odpoczynkiem, tak po lekturze moje wspomnienia zostały nieco zmodyfikowane . W tej historii jest to miejsce mroczne i niepokojące, a mieszkańcy nie wydają się przyjaźni. Co nadaje powieści fajnego thrillerowego vibe’u.
Niektórzy piszą, że chyba wszystko zostało już w tej serii powiedziane i można ją zakończyć. Ale ja nie probsuje tego pomysłu i czekam na kolejnego Brudnego, a wiem że taki dzień na pewno nadejdzie 😁
Jestem fanką tej serii, tej postaci, jak i samego autora. Tu po prostu wszystko do siebie pasuje i nie wyobrażam sobie mojego czytelniczego życia, bez książek Pana Piotrowskiego!
Ale, żeby nie było za kolorowo to muszę przyznać, że ta część, choć mocno brutalna( ja zawsze) dosadnie opisana, nie wywołała we mnie ciarek, jak pozostałe. Czy się uodporniłam? Być może. Czy przez to oceniam ją gorzej niż pozostałe? Zdecydowanie nie.
To nadal ten sam Brudny, którego kłopoty kochają, a on rozjeżdża je jak walec. I po drodze oczywiście mierzy się z wielkimi trudnościami, ale zawsze wychodzi z tego cało (no może nie zawsze, tak do końca cało 🤭).
„Markiz”, przedstawia nam kolejną doskonałą historię kryminalną. Moje przypuszczenia co do mordercy okazały się nie trafne, ale gdzieś po drodze myślałam o kimś , jednak porzuciłam te myśli, a mogłam tego nie robić 🙈🤦♀️ wtedy bym odgadła 😆
Jak przystało na tę serię, autor zabiera Nas w różne zakątki Polski. Tym razem trafiamy na Hel. O ile kojarzył mi się on z wakacjami i odpoczynkiem, tak po lekturze moje wspomnienia zostały nieco zmodyfikowane . W tej historii jest to miejsce mroczne i niepokojące, a mieszkańcy nie wydają się przyjaźni. Co nadaje powieści fajnego thrillerowego vibe’u.
Niektórzy piszą, że chyba wszystko zostało już w tej serii powiedziane i można ją zakończyć. Ale ja nie probsuje tego pomysłu i czekam na kolejnego Brudnego, a wiem że taki dzień na pewno nadejdzie 😁
April 20, 2026
Czy zło potrzebuje maski czy wystarczy mu nazwisko, które brzmi jak legenda?
Markiz to historia, która nie tyle opowiada o zbrodni, co ją celebruje. W sposób chłodny, precyzyjny i niepokojąco wyrafinowany. Już sam tytuł niesie skojarzenia z postacią markiza de Sade — symbolem wynaturzonej wolności, przekraczania granic i fascynacji cierpieniem. Hel, zamiast być miejscem odpoczynku, staje się sceną teatru, w którym ktoś reżyseruje ból z niemal artystyczną precyzją.
Fabuła rozwija się jak dobrze zaplanowany rytuał. Nie ma tu przypadków — są tylko kolejne kroki prowadzące do czegoś większego, bardziej przerażającego. Autor nie śpieszy się z odpowiedziami, zamiast tego buduje napięcie poprzez atmosferę i poczucie, że ktoś cały czas jest o krok przed wszystkimi. Miejsce akcji odgrywa tu kluczową rolę. Zimne, wilgotne przestrzenie, zamknięte tunele i odcięcie od świata potęgują wrażenie osaczenia.
Najmocniej uderza jednak warstwa psychologiczna. To opowieść o kontroli, obsesji i granicach, które przestają istnieć, gdy ktoś zaczyna traktować innych ludzi jak element własnej wizji. Zło w nie jest chaotyczne. Ono ma strukturę, sens, a nawet estetykę. Bohaterowie poruszają się w tej rzeczywistości jak pionki, próbując zrozumieć reguły gry, w której stawką nie jest tylko życie, ale coś znacznie bardziej osobistego.
Markiz to historia, która nie szuka akceptacji czytelnika, nie łagodzi przekazu i nie daje komfortu. Zamiast tego prowadzi w miejsca, gdzie moralność przestaje być oczywista, a granice człowieczeństwa zaczynają się zacierać. Być może właśnie dlatego działa tak skutecznie, bo nie pozwala odwrócić wzroku.
Markiz to historia, która nie tyle opowiada o zbrodni, co ją celebruje. W sposób chłodny, precyzyjny i niepokojąco wyrafinowany. Już sam tytuł niesie skojarzenia z postacią markiza de Sade — symbolem wynaturzonej wolności, przekraczania granic i fascynacji cierpieniem. Hel, zamiast być miejscem odpoczynku, staje się sceną teatru, w którym ktoś reżyseruje ból z niemal artystyczną precyzją.
Fabuła rozwija się jak dobrze zaplanowany rytuał. Nie ma tu przypadków — są tylko kolejne kroki prowadzące do czegoś większego, bardziej przerażającego. Autor nie śpieszy się z odpowiedziami, zamiast tego buduje napięcie poprzez atmosferę i poczucie, że ktoś cały czas jest o krok przed wszystkimi. Miejsce akcji odgrywa tu kluczową rolę. Zimne, wilgotne przestrzenie, zamknięte tunele i odcięcie od świata potęgują wrażenie osaczenia.
Najmocniej uderza jednak warstwa psychologiczna. To opowieść o kontroli, obsesji i granicach, które przestają istnieć, gdy ktoś zaczyna traktować innych ludzi jak element własnej wizji. Zło w nie jest chaotyczne. Ono ma strukturę, sens, a nawet estetykę. Bohaterowie poruszają się w tej rzeczywistości jak pionki, próbując zrozumieć reguły gry, w której stawką nie jest tylko życie, ale coś znacznie bardziej osobistego.
Markiz to historia, która nie szuka akceptacji czytelnika, nie łagodzi przekazu i nie daje komfortu. Zamiast tego prowadzi w miejsca, gdzie moralność przestaje być oczywista, a granice człowieczeństwa zaczynają się zacierać. Być może właśnie dlatego działa tak skutecznie, bo nie pozwala odwrócić wzroku.
May 3, 2026
„Markiz” to już dziewiąty tom cyklu. Z przyjemnością wracam do tej serii i bohaterów. Odnajduje dużą przyjemność w lekturze mimo, że nie zawsze autor opisuje przyjemne rzeczy.
Julka i Igor wybierają się na Hel. Tym razem do tego miejsca nie przyciągnęła ich zbrodnia tylko pobyt Julki w specjalistycznej klinice zajmującej się bliznami. A dokładniej ich pozbywaniem się. Oczywiście tych dwoje nie może spędzić urlopu spokojnie, gdyż w miejscu gdzie się znajdują dochodzi do morderstwa, a zabójca wyraźnie zaprasza do zabawy Igora Brudnego oznajmiając mu to pisząc wiadomość na ciele ofiary… Jak tym razem potoczy się śledztwo i czy morderca zostanie złapany?
Od początku ten tom wciągnął mnie bez reszty. Część fabularna interesowała mnie tak samo jak ta kryminalna. Bardzo lubię Julkę i Igora i od początku mocno im kibicuję. Jeśli chodzi o samo śledztwo autor trzyma nas mocno w napięciu. Co prawda zaczęłam się domyślać trochę rozwiązania całej zagadki, ale to i tak nie popsuło mi przyjemności z czytania. Zakończenie było taką kulminacją napięcia, że nie sposób się było oderwać. Faktem jest, że te kolejne tomy serii są już dość przewidywalne, a sam Brudny nie dość że jest wręcz niezniszczalny to dodatkowo nieskazitelny. Jednak mnie to jakoś nie przeszkadza. Mogłabym się przyczepić do kilku scen, jednak mi się to wszystko składa na ciekawą i wciągającą całość. Ta seria to jedna z tych co mogłaby się nigdy nie kończyć i zawsze po nią z ciekawością chwycę.
Julka i Igor wybierają się na Hel. Tym razem do tego miejsca nie przyciągnęła ich zbrodnia tylko pobyt Julki w specjalistycznej klinice zajmującej się bliznami. A dokładniej ich pozbywaniem się. Oczywiście tych dwoje nie może spędzić urlopu spokojnie, gdyż w miejscu gdzie się znajdują dochodzi do morderstwa, a zabójca wyraźnie zaprasza do zabawy Igora Brudnego oznajmiając mu to pisząc wiadomość na ciele ofiary… Jak tym razem potoczy się śledztwo i czy morderca zostanie złapany?
Od początku ten tom wciągnął mnie bez reszty. Część fabularna interesowała mnie tak samo jak ta kryminalna. Bardzo lubię Julkę i Igora i od początku mocno im kibicuję. Jeśli chodzi o samo śledztwo autor trzyma nas mocno w napięciu. Co prawda zaczęłam się domyślać trochę rozwiązania całej zagadki, ale to i tak nie popsuło mi przyjemności z czytania. Zakończenie było taką kulminacją napięcia, że nie sposób się było oderwać. Faktem jest, że te kolejne tomy serii są już dość przewidywalne, a sam Brudny nie dość że jest wręcz niezniszczalny to dodatkowo nieskazitelny. Jednak mnie to jakoś nie przeszkadza. Mogłabym się przyczepić do kilku scen, jednak mi się to wszystko składa na ciekawą i wciągającą całość. Ta seria to jedna z tych co mogłaby się nigdy nie kończyć i zawsze po nią z ciekawością chwycę.
March 21, 2026
Są serie o których cokolwiek byśmy nie powiedzieli to byłoby za mało 🔥
Są bohaterowie o których powiedzielibyśmy cokolwiek, a i tak nie opisaloby ich to w pełni🔥
Seria o Igorze Brudnym to moje odkrycie roku. Niepewnie w styczniu włączyłam pierwszy tom w audio. Później drugi i trzeci... I przepadłam🖤
Są tomy lepsze i gorsze, ale wszystkie utrzymujące się na poziomie 4,5 i 5⭐
Do tej pory numer 1 był "Smolarz", aż tu nagle pojawia się ON- zło pod maską - Markiz🔥
W moim odczuciu, najbardziej brutalna i najbardziej przejmująca. Trzymała za gardło swoją intensywnością i nie chciała puścić do ostatniej strony🔥
Siedziałam jak na igłach, brzydzilam się, zakrywałam oczy, trzymałam kciuki, uśmiechałam się i chciałam rzucić książką o ścianę. A ktoś by powiedział: Kaśka, to tylko książka, skąd te emocje! Nie, moi drodzy, to nie tylko książka. To historia, która trafia w najgłębsze zakamarki serca🔥 Nie mogłam się oderwać... A gdy dotarłam do ostatniej strony ze smutkiem zamknęłam książkę, bo nie chciałam żeby to był koniec.
Czytajcie! Nie wahajcie się! Zresztą całą serię nadróbcie jeśli nie znacie🔥🖤
Można "Markiza" czytać niezależnie od całej serii, ale po co odbierać sobie tę przyjemność?🤭
Polecam 🖤
Są bohaterowie o których powiedzielibyśmy cokolwiek, a i tak nie opisaloby ich to w pełni🔥
Seria o Igorze Brudnym to moje odkrycie roku. Niepewnie w styczniu włączyłam pierwszy tom w audio. Później drugi i trzeci... I przepadłam🖤
Są tomy lepsze i gorsze, ale wszystkie utrzymujące się na poziomie 4,5 i 5⭐
Do tej pory numer 1 był "Smolarz", aż tu nagle pojawia się ON- zło pod maską - Markiz🔥
W moim odczuciu, najbardziej brutalna i najbardziej przejmująca. Trzymała za gardło swoją intensywnością i nie chciała puścić do ostatniej strony🔥
Siedziałam jak na igłach, brzydzilam się, zakrywałam oczy, trzymałam kciuki, uśmiechałam się i chciałam rzucić książką o ścianę. A ktoś by powiedział: Kaśka, to tylko książka, skąd te emocje! Nie, moi drodzy, to nie tylko książka. To historia, która trafia w najgłębsze zakamarki serca🔥 Nie mogłam się oderwać... A gdy dotarłam do ostatniej strony ze smutkiem zamknęłam książkę, bo nie chciałam żeby to był koniec.
Czytajcie! Nie wahajcie się! Zresztą całą serię nadróbcie jeśli nie znacie🔥🖤
Można "Markiza" czytać niezależnie od całej serii, ale po co odbierać sobie tę przyjemność?🤭
Polecam 🖤
May 7, 2026
Naprawdę nie wiem, co takiego robi z moim umysłem Igor Brudny (oraz jego twórca), że każda historia z udziałem zielonogórskiego komisarza jest tak wciągająca.
Zbr*dnia goni Igora. Czy to w Zielonej Górze, czy w górach, czy tak jak w “Markizie”- klimaty nadmorskie nie pozwalają policjantowi odetchnąć. Nawet jeśli Igor wraz z Julią pojawiają się na Helu w celach prywatnych, trup ściele się gęsto, a od niektórych opisów naprawdę może zrobić się niedobrze.
Czy słynny helski pisarz ma coś wspólnego z okropnymi z@bójstwami? Jego postać jest tak odpychająca, że po ledwie kilku zdaniach od wprowadzenia miałam ochotę wejść między karty powieści tylko po to, by pyszałkowatemu autorowi pokazać, gdzie jego miejsce.
Piotrowski jak zwykle nie uznaje półśrodków. Jest mocno, jest brutalnie. Ale przede wszystkimi jest z pomysłem. Możnaby pomyśleć, że po tylu częściach do serii zacznie wkradać się powtarzalność i sztampa, ale w “Markizie” tego nie doświadczymy. Rozwój relacji z Julią, nieporozumienia z helskimi policjantami, morski, lecz deszczowy i brudny klimat - to wszystko jest świeże i to najbardziej mnie cieszyło podczas lektury. Nie wiem, kiedy minęły te trzy godziny czytania, ale byłam szczerze zdziwiona, gdy dotarłam do ostatniej strony. I trochę smutna, że znowu trzeba czekać.
Zbr*dnia goni Igora. Czy to w Zielonej Górze, czy w górach, czy tak jak w “Markizie”- klimaty nadmorskie nie pozwalają policjantowi odetchnąć. Nawet jeśli Igor wraz z Julią pojawiają się na Helu w celach prywatnych, trup ściele się gęsto, a od niektórych opisów naprawdę może zrobić się niedobrze.
Czy słynny helski pisarz ma coś wspólnego z okropnymi z@bójstwami? Jego postać jest tak odpychająca, że po ledwie kilku zdaniach od wprowadzenia miałam ochotę wejść między karty powieści tylko po to, by pyszałkowatemu autorowi pokazać, gdzie jego miejsce.
Piotrowski jak zwykle nie uznaje półśrodków. Jest mocno, jest brutalnie. Ale przede wszystkimi jest z pomysłem. Możnaby pomyśleć, że po tylu częściach do serii zacznie wkradać się powtarzalność i sztampa, ale w “Markizie” tego nie doświadczymy. Rozwój relacji z Julią, nieporozumienia z helskimi policjantami, morski, lecz deszczowy i brudny klimat - to wszystko jest świeże i to najbardziej mnie cieszyło podczas lektury. Nie wiem, kiedy minęły te trzy godziny czytania, ale byłam szczerze zdziwiona, gdy dotarłam do ostatniej strony. I trochę smutna, że znowu trzeba czekać.
March 30, 2026
„Markiz” to kolejna odsłona losów nadkomisarza Brudnego i o ile sama postać Igora z biegiem kolejnych tomów zmienia się i ewoluuje o tyle klimat powieści niewątpliwie pozostaje taki sam. Jest intensywnie, brutalnie, duszno i nie brakuje emocji, co wielu czytelnikom o słabszych nerwach na pewno nie przypadnie do gustu, a fani stylu autora jak zwykle się nie zawiodą.
Co więcej, Piotrowski jest dla mnie mistrzem budowania napięcia - chłop nie zwalnie tempa i od czasu do czasu regularnie podnosi sobie poprzeczke, poza tym uwielbiam w jego książkach to, że pomimo tematyki i dosyć mocnych opisów jego styl sprawia, że historie czyta się z lekkością.
Kiedyś w którejś z recenzji napisałam, że bardzo chciałabym wiedzieć czym on się inspiruje, ale z każdym kolejnym tytułem dochodzę do wniosku, że chyba jednak nie chcę 🤣, a kiedy wydaje mi się, że już brutalniej i „dziwniej” być nie może Przemek udowania, że jestem w błędzie.
„Markiz” to świetna kontynuacja serii, która w mojej opinii powinna być must read każdego fana gatunku i pomimo wielu absurdalnych sytuacji i zbiegów okoliczności, o których często przy recenzjach tej serii wspominam, to czyta mi się ją świetnie.
Można zarzucać Piotrowskiemu, że stworzył nieśmiertelnego cyborga, a Brudny jest Chuckiem Norrisiem polskiego kryminału, ale wiecie co? Mam to w dup.ie, bo przy każdej z kolejnych części doskonale się bawię, a do bohaterów wracam jak do długo niewidzianych przyjaciół.
„Markiz” to kolejny w dorobku autora bezkompromisowy i brutalny kryminał dla czytelników o mocnych nerwach, lubujących się w mrocznych historiach, którzy nie wzdrygają się na widok krwi.
Gdybym miała podsumować go jedynie dwoma słowami byłoby to - przerażająco fantastyczny.
Co więcej, Piotrowski jest dla mnie mistrzem budowania napięcia - chłop nie zwalnie tempa i od czasu do czasu regularnie podnosi sobie poprzeczke, poza tym uwielbiam w jego książkach to, że pomimo tematyki i dosyć mocnych opisów jego styl sprawia, że historie czyta się z lekkością.
Kiedyś w którejś z recenzji napisałam, że bardzo chciałabym wiedzieć czym on się inspiruje, ale z każdym kolejnym tytułem dochodzę do wniosku, że chyba jednak nie chcę 🤣, a kiedy wydaje mi się, że już brutalniej i „dziwniej” być nie może Przemek udowania, że jestem w błędzie.
„Markiz” to świetna kontynuacja serii, która w mojej opinii powinna być must read każdego fana gatunku i pomimo wielu absurdalnych sytuacji i zbiegów okoliczności, o których często przy recenzjach tej serii wspominam, to czyta mi się ją świetnie.
Można zarzucać Piotrowskiemu, że stworzył nieśmiertelnego cyborga, a Brudny jest Chuckiem Norrisiem polskiego kryminału, ale wiecie co? Mam to w dup.ie, bo przy każdej z kolejnych części doskonale się bawię, a do bohaterów wracam jak do długo niewidzianych przyjaciół.
„Markiz” to kolejny w dorobku autora bezkompromisowy i brutalny kryminał dla czytelników o mocnych nerwach, lubujących się w mrocznych historiach, którzy nie wzdrygają się na widok krwi.
Gdybym miała podsumować go jedynie dwoma słowami byłoby to - przerażająco fantastyczny.
March 11, 2026
Igor Brudny powrócił w swoim stylu.
Już od pierwszych stron książki zostajemy wciągnięci w mocną historię, która sprawia, że nie wiesz co masz myśleć. Wiele wątków, które jednocześnie łączą się i nijak do siebie nie pasują, sprawiają, że nie mogłam oderwać się od niej. To jak jednocześnie wszystko tutaj ma sens i się ze soba łączy, jest zwykłym mistrzostwem. Naprawdę jeden z lepszych kryminałów!
A jeśli chodzi o postać samego Brudnego to aż miło patrzeć na jego przemianę bohatera od pierwszej powieści. Dalej jest tym twardym, zimnym i nieustraszonym policjantem, a jednocześnie kochającym partnerem, który jest gotów zabić, aby jego Julii nie spadł włos z głowy. Takiego nadkomisarza Brudnego lubię najbardziej.
Coraz większa sympatia pałam też do Mściwoja, który jest skutecznym policjantem, dobrym człowiekiem i najlepszym przyjacielem na jakiego Igor i Julka mogli zasłużyć.
Nie mogę się doczekać kontynuacji tej serii, a znając Piotrowskiego na 10 część przeszukuje coś fenomenalnego.
Już od pierwszych stron książki zostajemy wciągnięci w mocną historię, która sprawia, że nie wiesz co masz myśleć. Wiele wątków, które jednocześnie łączą się i nijak do siebie nie pasują, sprawiają, że nie mogłam oderwać się od niej. To jak jednocześnie wszystko tutaj ma sens i się ze soba łączy, jest zwykłym mistrzostwem. Naprawdę jeden z lepszych kryminałów!
A jeśli chodzi o postać samego Brudnego to aż miło patrzeć na jego przemianę bohatera od pierwszej powieści. Dalej jest tym twardym, zimnym i nieustraszonym policjantem, a jednocześnie kochającym partnerem, który jest gotów zabić, aby jego Julii nie spadł włos z głowy. Takiego nadkomisarza Brudnego lubię najbardziej.
Coraz większa sympatia pałam też do Mściwoja, który jest skutecznym policjantem, dobrym człowiekiem i najlepszym przyjacielem na jakiego Igor i Julka mogli zasłużyć.
Nie mogę się doczekać kontynuacji tej serii, a znając Piotrowskiego na 10 część przeszukuje coś fenomenalnego.
March 25, 2026
Recenzja we współpracy z wydawnictwem Czarna Owca
W przypadku Igora Brudnego nawet urlop z partnerką kończy się śledztwem i pogonią za brutalnym mordercą. Tym razem zło dociera na Hel i jeśli ta nadmorska miejscowość przywodzi Wam na myśl szum fal, słońce, letnią błogość i zapach gofrów, to nie uświadczycie tego u Piotrowskiego. W przypadku "Markiza" Hel zmienia się w miejsce z piekła rodem. Pełne tajemnic, skąpane w listopadowym mroku, z szalejącym na morzu sztormem, który nie zwiastuje niczego dobrego.
Seria o komisarzu Brudnym chyba nigdy mi się nie znudzi i chociaż niektóre odsłony podobają mi się bardziej, a inne nieco mniej, to zawsze będę ją polecać fanom gatunku, bo od lat trzyma poziom.
"Markiza", jak i również wszystkie książki z tego cyklu, doceniam za to, że autor niczego nie ugrzecznia i nie wygładza. Przemysław Piotrowski pokazuje zbrodnie taką jaka ona naprawdę jest-krwawa, brutalna, bezlitosna, często przepełniona bezsensownym okrucieństwem. Ktoś mógłby powiedzieć, że tak szczegółowe opisy są niepotrzebne, ale to one właśnie nadają historii tego brudnego, mrocznego klimatu i pozwalają zagłębić się w chory umysł mordercy. Nie ma większego potwora niż człowiek i "Markiz" to udowadnia.
Ostatnia część książki i tożsamość mordercy były dla mnie dość przewidywalne. Może dlatego, że taki dobry ze mnie detektyw, a może z powodu tego, że trochę już poznałam tok rozumowania autora i jego schemat budowania historii. Nie zmienia to jednak faktu, że bawiłam się bardzo dobrze i z niecierpliwością będę czekać na kolejne śledztwa Igora Brudnego.
W przypadku Igora Brudnego nawet urlop z partnerką kończy się śledztwem i pogonią za brutalnym mordercą. Tym razem zło dociera na Hel i jeśli ta nadmorska miejscowość przywodzi Wam na myśl szum fal, słońce, letnią błogość i zapach gofrów, to nie uświadczycie tego u Piotrowskiego. W przypadku "Markiza" Hel zmienia się w miejsce z piekła rodem. Pełne tajemnic, skąpane w listopadowym mroku, z szalejącym na morzu sztormem, który nie zwiastuje niczego dobrego.
Seria o komisarzu Brudnym chyba nigdy mi się nie znudzi i chociaż niektóre odsłony podobają mi się bardziej, a inne nieco mniej, to zawsze będę ją polecać fanom gatunku, bo od lat trzyma poziom.
"Markiza", jak i również wszystkie książki z tego cyklu, doceniam za to, że autor niczego nie ugrzecznia i nie wygładza. Przemysław Piotrowski pokazuje zbrodnie taką jaka ona naprawdę jest-krwawa, brutalna, bezlitosna, często przepełniona bezsensownym okrucieństwem. Ktoś mógłby powiedzieć, że tak szczegółowe opisy są niepotrzebne, ale to one właśnie nadają historii tego brudnego, mrocznego klimatu i pozwalają zagłębić się w chory umysł mordercy. Nie ma większego potwora niż człowiek i "Markiz" to udowadnia.
Ostatnia część książki i tożsamość mordercy były dla mnie dość przewidywalne. Może dlatego, że taki dobry ze mnie detektyw, a może z powodu tego, że trochę już poznałam tok rozumowania autora i jego schemat budowania historii. Nie zmienia to jednak faktu, że bawiłam się bardzo dobrze i z niecierpliwością będę czekać na kolejne śledztwa Igora Brudnego.
April 15, 2026
Brutalne i przewidywalne - bo jak sądzicie, kto będzie ostatnią ofiarą sadysty? Tak, dokładnie, to dla niej Brudny zrobi wszystko. Czyta się łatwo i szybko, a omijając opisy wymyślnych tortur - jeszcze szybciej. Niezrozumiały jest dla mnie wątek zapalenia ucha komisarza, nic nie wnosi, więc po co pisać o woskowinie? Epilog zapowiada część dziesiątą, ale może warto by było już Igorowi odpuścić.
Na koniec cytat: "O sprawie ... pisano w mediach poza Polską (...). Przeminęła jak tsunami w Indonezji, rzezie w Darfurze czy powtarzające się hybrydowe ataki Rosji (...). Odbiorcy znudzili się równie szybko, jak każdym z powyższych, bo natłok informacji przykrywał kolejne epidemie, katastrofy, masakry i mordy (...) Ludzi nie ruszało już praktycznie nic i to w ocenie Brudnego było najgorszym świadectwem powolnego upadku naszej cywilizacji." (s.336). I właściwie tyle zostanie mi w pamięci po lekturze.
Na koniec cytat: "O sprawie ... pisano w mediach poza Polską (...). Przeminęła jak tsunami w Indonezji, rzezie w Darfurze czy powtarzające się hybrydowe ataki Rosji (...). Odbiorcy znudzili się równie szybko, jak każdym z powyższych, bo natłok informacji przykrywał kolejne epidemie, katastrofy, masakry i mordy (...) Ludzi nie ruszało już praktycznie nic i to w ocenie Brudnego było najgorszym świadectwem powolnego upadku naszej cywilizacji." (s.336). I właściwie tyle zostanie mi w pamięci po lekturze.
March 27, 2026
Bez dwóch zdań rewelacyjny ciąg dalszy przygód Igora Brudnego. Wartka akcja, wszechobecne poczucie zagrożenia i niepokoju oraz świetna ekspozycja głównych bohaterów. Do tego zmiana lokalizacji na okolice morza i przedwojennych bunkrów dodatkowo dodała historii smaku. To chyba jedna z niewielu serii kryminalnych, która przy 9 tomie trzyma poziom, a nawet potrafi zaskoczyć czy wzbudzić w czytelniku emocje. Zwłaszcza kiedy obserwujemy jak Igor Brudny zmienia się wewnętrznie pod wpływem Julki i jak z kompletnie wyniszczonego, obojętnego twardziela zmienia się w istotę, która jak się okazuje potrafi czuć i kochać. A to czyni go jeszcze bardziej bezwzględnym, gdy w grę wchodzi jej bezpieczeństwo.
March 13, 2026
No i to był powrót starego dobrego Brudnego. dzieje się dużo, dużo podłych rzeczy, rzeczy wręcz odrażających ale to właśnie tu lubimy
brudny jak zwykle w swoim świecie, typ faceta "tylko ja tknij to cię z@biej" ale to prosty chłop. swoją drogą nie dziwne się bo Julka znowu musiała dostać rykoszetem chociaż nawet nie miała być zaznajomiona z tą sprawą...
Szkoda, że nie czytałam jej nad morzem bo miałoby to taki świetny klimat, gdybym siedziała z ksiazka wieczorem na plaży
brudny jak zwykle w swoim świecie, typ faceta "tylko ja tknij to cię z@biej" ale to prosty chłop. swoją drogą nie dziwne się bo Julka znowu musiała dostać rykoszetem chociaż nawet nie miała być zaznajomiona z tą sprawą...
Szkoda, że nie czytałam jej nad morzem bo miałoby to taki świetny klimat, gdybym siedziała z ksiazka wieczorem na plaży
Review of advance copy
Kolejna bardzo dobra część serii Seria z Igorem Brudnym autorstwa Przemysława Piotrowskiego. Autor wyraźnie powrócił na właściwe tory po bardzo słabej odsłonie 7. części - „Anubis”.
Już zazdroszczę tym, którym ta książka wpadnie w ręce podczas urlopu nad polskim morzem. 🌊🌞
P.S. Było morze, były góry, to teraz czekam na Mazury. ☺️🏕️
Już zazdroszczę tym, którym ta książka wpadnie w ręce podczas urlopu nad polskim morzem. 🌊🌞
P.S. Było morze, były góry, to teraz czekam na Mazury. ☺️🏕️
March 29, 2026
Kolejna część z Brudnym i… nadal go lubię, serio.
Ale coś tu już zaczyna skrzypieć.
Fabuła wciąga, klimat jest, ale brakuje tego jednego momentu, który rozwala głowę i każe przewracać strony szybciej niż rozsądek pozwala.
Zamiast napięcia – lekkie déjà vu.
To dalej dobry kryminał, tylko już nie tak bezczelnie zaskakujący jak wcześniej.
Ale coś tu już zaczyna skrzypieć.
Fabuła wciąga, klimat jest, ale brakuje tego jednego momentu, który rozwala głowę i każe przewracać strony szybciej niż rozsądek pozwala.
Zamiast napięcia – lekkie déjà vu.
To dalej dobry kryminał, tylko już nie tak bezczelnie zaskakujący jak wcześniej.
Review of advance copy
4⭐️
Przy scenie z Julią to myślałam, że mi serce stanie. Ona zawsze musi dostać rykoszetem przy Igorze...
Czy będzie jeszcze jedna część..?
Przy scenie z Julią to myślałam, że mi serce stanie. Ona zawsze musi dostać rykoszetem przy Igorze...
Czy będzie jeszcze jedna część..?
This entire review has been hidden because of spoilers.
Displaying 1 - 30 of 40 reviews