ตอนข้าพเจ้าบอกเขาว่ารัก ข้าพเจ้ารักเขานับอนันต์

by ปานตะวัน

หนังสือที่พูดถึงความรู้สึกที่หลากหลายโดยไม่จำกัดว่าสุข หรือเศร้า ผ่านการบันทึกความทรงจำที่แม้ไม่อาจย้อนเวลากลับไปได้แล้ว แต่เรื่องราวเหล่านั้นจะย้ำเตือนให้เรายังจดจำความรู้สึกในช่วงเวลานั้นได้ ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหนแล้วก็ตาม โดยหยิบความหมายของดอกฟอร์เก็ตมีน็อตมาเปรียบเทียบการระลึกถึงอดีตและตระหนักถึงปัจจุบัน

152 pages, Paperback

Published February 1, 2026

Reviews

[chapterly]

น้องเชปเตอร์หยิบ ตอนข้าพเจ้าบอกเขาว่ารัก ข้าพเจ้ารักเขานับอนันต์ ของ Higashino Keigo มาอ่าน แล้วรู้สึกเหมือนกำลังเดินอยู่ในเรื่องรักที่ไม่ได้หวานเลย แต่มันเงียบ ลึก แล้วก็เศร้าแบบค่อย ๆ ซึมเข้ามา

เรื่องมันไม่ได้เล่าแบบนิยายรักทั่วไปที่มีฉากโรแมนติกหรือคำพูดหวาน ๆ มากมาย แต่กลับเล่าเรื่องของความรักที่ซับซ้อนมาก เหมือนคนสองคนที่พยายามจะเข้าใจกัน แต่โลกของแต่ละคนมันไม่เหมือนกันเลย

น้องเชปเตอร์อ่านไปเรื่อย ๆ แล้วรู้สึกว่าหนังสือเล่มนี้พูดถึง “ความรักที่ยากจะพูดออกมาตรง ๆ” บางคนรักมาก แต่ก็ไม่สามารถอยู่ด้วยกันได้ บางคนอยากปกป้องอีกคนหนึ่ง แต่การปกป้องนั้นกลับทำให้ทุกอย่างยิ่งเจ็บปวดกว่าเดิม

สิ่งที่น้องเชปเตอร์ชอบคือวิธีเล่าของฮิงาชิโนะ เขาไม่ได้เขียนให้มันดราม่าฟูมฟาย แต่เล่าแบบนิ่ง ๆ เหมือนคนกำลังบอกเรื่องจริงที่เกิดขึ้น แล้วปล่อยให้คนอ่านค่อย ๆ รู้สึกเอง

ระหว่างอ่านมีหลายช่วงที่น้องเชปเตอร์ต้องหยุดนิดหนึ่ง เพราะมันทำให้คิดว่า บางครั้งคำว่า “รัก” อาจไม่ได้หมายความว่าเราจะทำให้คนที่เรารักมีความสุขเสมอไป

บางทีความรักก็ทำให้คนตัดสินใจทำสิ่งที่เจ็บปวดที่สุดได้เหมือนกัน

ชื่อเรื่องฟังดูสวยมากเหมือนคำสารภาพรักยิ่งใหญ่ แต่พออ่านจบ น้องเชปเตอร์กลับรู้สึกว่ามันเป็นคำพูดที่ทั้งสวยและเศร้าในเวลาเดียวกัน

เหมือนประโยคที่พูดออกมาช้าเกินไป
หรือพูดในเวลาที่ไม่มีอะไรกลับมาเหมือนเดิมได้แล้ว

มันไม่ใช่หนังสือที่ทำให้หัวใจพองโต

แต่มันเป็นหนังสือที่ทำให้เราเข้าใจว่า
ความรักของมนุษย์

บางครั้งก็ลึก
จนไม่มีคำไหนอธิบายได้จริง ๆ 💙📖