What do you think?
Rate this book
Słońce świeci dla Hitlera. Zwyczajne życie w III Rzeszy
Jak oswoić świat, w którym zbrodnia jest elementem codzienności?
Czy w państwie totalitarnym można żyć zwyczajnie i być szczęśliwym?
Tillmann Bendikowski zagląda pod powierzchnię nazistowskiej propagandy i rekonstruuje codzienność mieszkańców III Rzeszy: rytuały, pozornie błahe wybory i niewinne praktyki, które przyczyniają się do rozwoju dyktatury. Kult zdrowia i ciała, wezwania do wspólnoty, szkolne programy, organizacje młodzieżowe, obowiązki społeczne i osobiste ambicje – wszystko to splata się z przemocą i systemową zbrodnią.
Autor pokazuje, jak dyktatura organizuje życie codzienne i jak głęboko wnika w sferę prywatną: od wychowania dzieci, przez relacje międzyludzkie, po marzenia. Normalność nie znika – zostaje przejęta, uformowana i podporządkowana ideologii.
To książka o tym, jak zwyczajne życie staje się narzędziem zbrodni. I o tym, jak łatwo można się w takiej normalności urządzić.
Czy w państwie totalitarnym można żyć zwyczajnie i być szczęśliwym?
Tillmann Bendikowski zagląda pod powierzchnię nazistowskiej propagandy i rekonstruuje codzienność mieszkańców III Rzeszy: rytuały, pozornie błahe wybory i niewinne praktyki, które przyczyniają się do rozwoju dyktatury. Kult zdrowia i ciała, wezwania do wspólnoty, szkolne programy, organizacje młodzieżowe, obowiązki społeczne i osobiste ambicje – wszystko to splata się z przemocą i systemową zbrodnią.
Autor pokazuje, jak dyktatura organizuje życie codzienne i jak głęboko wnika w sferę prywatną: od wychowania dzieci, przez relacje międzyludzkie, po marzenia. Normalność nie znika – zostaje przejęta, uformowana i podporządkowana ideologii.
To książka o tym, jak zwyczajne życie staje się narzędziem zbrodni. I o tym, jak łatwo można się w takiej normalności urządzić.
- GenresNonfictionHistory
576 pages, Hardcover
Published May 18, 2026
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 14 of 14 reviews
May 28, 2026
Chyba najbardziej przejmującym tematem tekstów kultury jest banalność zła. Nałkowska musiała stwierdzić oczywistość - "ludzie ludziom zgotowali ten los", by dotarło do nas, że człowiek odpowiada za większość tego, co straszne.
Machina drugiej wojny nie ruszyła nagle i znienacka, nie była pomysłem garstki przy sprzeciwie tłumów. Antysemityzm, czystość rasowa, te bzdury o jednym narodzie i jednym wodzu - kiełkowały wśród ludzi takich jak my, znalazły podatny grunt i wydały potworne plony.
Tillmann Bendikowski opisał rok z życia Niemców, od grudnia 1938 do listopada 1939. Potworność miesza się z banałem, zwyczajne życie statystycznego Niemca z walką o życie statystycznego Żyda. Świadomość, jak ten rok rzutował na kolejne, mocno chwyta za gardło.
Końcówka 1938 roku to zakrojone na szeroką skalę restrykcje wobec Żydów, tworzenie obozów koncentracyjnych i rozkręcająca się machina eksterminacji. W tym samym czasie prezenty świąteczne, kolędy i beztroska niemieckich obywateli.
Niemcy uczą się pogardy szybko i łatwo. W podobnym tempie przyswajają przekonanie o swojej wyjątkowości. Nie może być inaczej, skoro przewodzi im on, Adolf, którego 50. urodziny zatrzymały cały kraj w zachwycie. To magia polityki, magia propagandy, by ktoś tak różniący się od wizerunku prawdziwego Aryjczyka tym Aryjczykom przewodził. Kult wodza to zjawisko fascynujące, Bendikowski ciekawie zgłębił ten temat.
Oddech wojny na karku, ale przecież życie toczy się spokojnym rytmem. Dzień Matki to pretekst do przypomnienia istotnej roli kobiet. One służą narodowi, rodzą nowych obywateli, za chwilę mięso armatnie. Są chwalone, nagradzane, chcą rodzić ku chwale Hitlera. Wcześniej są edukowane, a częścią tej edukacji jest przemoc, ale przecież nie można narzekać... Zresztą wszystkie fragmenty o szkole, organizacjach młodzieżowych i wychowaniu - wybrzmiewają przejmująco.
Ten rok u progu wojny tłumaczy niemieckie zacietrzewienie, wyjaśnia jak propaganda podsycała nienawiść, a problemy gospodarcze włączyły pragnienie zwycięstw na innym polu.
I najważniejsze, co wynika z lektury: jak zwyczajni są ci, którzy czynią zło, jak bardzo potwór jest ludzki, jak banalne jest zło.
Polecam.
Machina drugiej wojny nie ruszyła nagle i znienacka, nie była pomysłem garstki przy sprzeciwie tłumów. Antysemityzm, czystość rasowa, te bzdury o jednym narodzie i jednym wodzu - kiełkowały wśród ludzi takich jak my, znalazły podatny grunt i wydały potworne plony.
Tillmann Bendikowski opisał rok z życia Niemców, od grudnia 1938 do listopada 1939. Potworność miesza się z banałem, zwyczajne życie statystycznego Niemca z walką o życie statystycznego Żyda. Świadomość, jak ten rok rzutował na kolejne, mocno chwyta za gardło.
Końcówka 1938 roku to zakrojone na szeroką skalę restrykcje wobec Żydów, tworzenie obozów koncentracyjnych i rozkręcająca się machina eksterminacji. W tym samym czasie prezenty świąteczne, kolędy i beztroska niemieckich obywateli.
Niemcy uczą się pogardy szybko i łatwo. W podobnym tempie przyswajają przekonanie o swojej wyjątkowości. Nie może być inaczej, skoro przewodzi im on, Adolf, którego 50. urodziny zatrzymały cały kraj w zachwycie. To magia polityki, magia propagandy, by ktoś tak różniący się od wizerunku prawdziwego Aryjczyka tym Aryjczykom przewodził. Kult wodza to zjawisko fascynujące, Bendikowski ciekawie zgłębił ten temat.
Oddech wojny na karku, ale przecież życie toczy się spokojnym rytmem. Dzień Matki to pretekst do przypomnienia istotnej roli kobiet. One służą narodowi, rodzą nowych obywateli, za chwilę mięso armatnie. Są chwalone, nagradzane, chcą rodzić ku chwale Hitlera. Wcześniej są edukowane, a częścią tej edukacji jest przemoc, ale przecież nie można narzekać... Zresztą wszystkie fragmenty o szkole, organizacjach młodzieżowych i wychowaniu - wybrzmiewają przejmująco.
Ten rok u progu wojny tłumaczy niemieckie zacietrzewienie, wyjaśnia jak propaganda podsycała nienawiść, a problemy gospodarcze włączyły pragnienie zwycięstw na innym polu.
I najważniejsze, co wynika z lektury: jak zwyczajni są ci, którzy czynią zło, jak bardzo potwór jest ludzki, jak banalne jest zło.
Polecam.
April 2, 2023
Tillmann Bendikowskis Buch war ein Spontankauf. Der Titel hatte mich sofort angesprochen und ich war neugierig, wie der Autor, der ja laut Klappentext über Friedrich den Großen, den Ersten Weltkrieg und das Mittelalter geschrieben hat, mit der Sozialgeschichte im NS umgehen würde.
Bendikowski greift sich aus jedem Monat des Jahres 1939 ein Ereignis heraus, das er dann thematisch auffächert, z.B. den Muttertag, von dem ausgehend er die Geschlechterverhältnisse und die NS-Frauenpolitik, sowie den Einfluss der Jugendorganisationen beschreibt. Für mein Empfinden übrigens eines der besten Kapitel, weil es dem Anliegen im Titel am ehesten gerecht wird, "Das ganz normale Leben in der Diktatur" zu beleuchten.
Auch die Kapitel über den Kriegsbeginn und über die (schwindenden) Möglichkeiten des Exils haben mir gut gefallen. So war mir z.B. nicht bewusst, dass Schanghai einer der letzten Orte war, in den Deutsche bis Mitte 1939 noch ohne Visum einreisen konnten.
Insgesamt hat diese Struktur für mich gut funktioniert, weil ich am Ende eine Idee davon hatte, was im Jahr 1939 in Deutschland passiert ist und wie die Menschen gelebt haben. Die vielen gut gewählten Fotos haben den Eindruck hervorragend ergänzt.
Bendikowski geht in den Kapiteln immer auch auf die Verfolgten des NS ein und arbeitet den Unrechtscharakter des Regimes heraus. Es gibt allerdings auch Formulierungen, bei denen ich gestutzt habe, wenn er z.B. von "Deutschen mit jüdischer Religion" redet, die verfolgt werden, oder wenn er statt "Einsatzgruppen" von "-truppen" schreibt.
Mit Bendikowskis Stil bin ich nur mäßig zurechtgekommen. Historische Situationen beschreibt er z.T. lebhaft, fast reportagenhaft. Es ist verständlich, dass er für ein breites Publikum keinen staubtrockenen Ton anschlagen will, für mich waren seine Ausführungen an einigen Stellen zu weitschweifig und ich hätte mir gewünscht, dass er schneller auf den Punkt kommt.
Bendikowski greift sich aus jedem Monat des Jahres 1939 ein Ereignis heraus, das er dann thematisch auffächert, z.B. den Muttertag, von dem ausgehend er die Geschlechterverhältnisse und die NS-Frauenpolitik, sowie den Einfluss der Jugendorganisationen beschreibt. Für mein Empfinden übrigens eines der besten Kapitel, weil es dem Anliegen im Titel am ehesten gerecht wird, "Das ganz normale Leben in der Diktatur" zu beleuchten.
Auch die Kapitel über den Kriegsbeginn und über die (schwindenden) Möglichkeiten des Exils haben mir gut gefallen. So war mir z.B. nicht bewusst, dass Schanghai einer der letzten Orte war, in den Deutsche bis Mitte 1939 noch ohne Visum einreisen konnten.
Insgesamt hat diese Struktur für mich gut funktioniert, weil ich am Ende eine Idee davon hatte, was im Jahr 1939 in Deutschland passiert ist und wie die Menschen gelebt haben. Die vielen gut gewählten Fotos haben den Eindruck hervorragend ergänzt.
Bendikowski geht in den Kapiteln immer auch auf die Verfolgten des NS ein und arbeitet den Unrechtscharakter des Regimes heraus. Es gibt allerdings auch Formulierungen, bei denen ich gestutzt habe, wenn er z.B. von "Deutschen mit jüdischer Religion" redet, die verfolgt werden, oder wenn er statt "Einsatzgruppen" von "-truppen" schreibt.
Mit Bendikowskis Stil bin ich nur mäßig zurechtgekommen. Historische Situationen beschreibt er z.T. lebhaft, fast reportagenhaft. Es ist verständlich, dass er für ein breites Publikum keinen staubtrockenen Ton anschlagen will, für mich waren seine Ausführungen an einigen Stellen zu weitschweifig und ich hätte mir gewünscht, dass er schneller auf den Punkt kommt.
May 27, 2026
zawsze doceniam w literaturze zwrot ku codzienności, zwykłe wydarzenia, być może nudne życie - ale w takich perspektywach jest to najbardziej intrygujące
July 7, 2024
Aufgrund der Vorstellung dieses Buchs im Eat Read Sleep-Podcast (Folge 58) habe ich es mir gekauft. Wie haben die Deutschen im Dritten Reich gelebt in der Zeit zwischen Dezember 1938 - November 1939?
Jedem Monat ist ein Thema gewidmet, z.B. wie wurde das Weihnachtsfest 1938 verbracht, welche Geschenke wurden empfohlen, welche Lieder wurden gesungen, um das Fest vom christlichen Ursprung zu entfernen? Für April war das Thema der 50. Geburtstag Hitlers, dass dieser Tag zum Feiertag erklärt wurde, die Deutschen ihm Geschenke oder Briefe geschickt haben und ihn wie von Gott gesandt verehrt haben. Oder auch wie der Muttertag im Mai 1939 begangen wurde im Zusammenhang mit dem Mutterverdienstkreuz und der Wahrnehmung der Mütter. Interessant, dass die Gesundheit und Bildung der Deutschen bei weitem nicht so gut war, wie erwartet, schließlich ist der Deutsche ja da, um dem Volk zu dienen, der individuelle zählt nicht mehr. Spannend auch die "Kraft durch Freude" Bewegung, die z.B. den KdF-Wagen (der nie ausgeliefert wurde) oder Erholungsreisen (als Pauschaltouristen zweiter Klasse) versprach.
Mir hat die Schilderung sehr gefallen, weil eben auch viel aus dem Alltag berichtet wurde, wie z.B. die Straßensammlungen zugunsten der Soldaten, die Eintopf-Sonntage der Solidarität. Vielfach auch die Sicht von Betroffenen, die ins Exil gehen mussten und ins Ungewisse aufbrachen, teilweise nicht aufgenommen wurden.
Ich habe vieles neues aus dem Buch entnommen, es war interessant beschrieben und erschreckend, wie blind die Deutschen dem selbsternannten "Führer" gefolgt sind. Natürlich gab es auch die anderen wie Georg Elser, der als Alleingänger am 8.11.1939 im Bürgerbräukeller München ein Attentat auf Hitler verübt hat, dieser aber knappe 20 Minuten vorher den Saal verlassen hat. Woraufhin der Wahn der Deutschen zunahm, die Hitler unter dem Schutz Gottes wähnten, weil er überlebt hat... Oder auch Kriegsdienstverweigerer, die ihre Überzeugung mit dem Leben bezahlt haben.
Vielseitige Darstellung, die mir den Alltag im Hitlerdeutschland nochmal näher gebracht hat.
Die Kapitel sind mit zahlreichen Zitaten versehen aus der damaligen Zeit und etlichen Fotos.
Gut zu lesen, mit einem umfassenden Quellenanhang, tatsächlich sind es nur 481 Seiten Text, der Rest sind Anhänge.
Jedem Monat ist ein Thema gewidmet, z.B. wie wurde das Weihnachtsfest 1938 verbracht, welche Geschenke wurden empfohlen, welche Lieder wurden gesungen, um das Fest vom christlichen Ursprung zu entfernen? Für April war das Thema der 50. Geburtstag Hitlers, dass dieser Tag zum Feiertag erklärt wurde, die Deutschen ihm Geschenke oder Briefe geschickt haben und ihn wie von Gott gesandt verehrt haben. Oder auch wie der Muttertag im Mai 1939 begangen wurde im Zusammenhang mit dem Mutterverdienstkreuz und der Wahrnehmung der Mütter. Interessant, dass die Gesundheit und Bildung der Deutschen bei weitem nicht so gut war, wie erwartet, schließlich ist der Deutsche ja da, um dem Volk zu dienen, der individuelle zählt nicht mehr. Spannend auch die "Kraft durch Freude" Bewegung, die z.B. den KdF-Wagen (der nie ausgeliefert wurde) oder Erholungsreisen (als Pauschaltouristen zweiter Klasse) versprach.
Mir hat die Schilderung sehr gefallen, weil eben auch viel aus dem Alltag berichtet wurde, wie z.B. die Straßensammlungen zugunsten der Soldaten, die Eintopf-Sonntage der Solidarität. Vielfach auch die Sicht von Betroffenen, die ins Exil gehen mussten und ins Ungewisse aufbrachen, teilweise nicht aufgenommen wurden.
Ich habe vieles neues aus dem Buch entnommen, es war interessant beschrieben und erschreckend, wie blind die Deutschen dem selbsternannten "Führer" gefolgt sind. Natürlich gab es auch die anderen wie Georg Elser, der als Alleingänger am 8.11.1939 im Bürgerbräukeller München ein Attentat auf Hitler verübt hat, dieser aber knappe 20 Minuten vorher den Saal verlassen hat. Woraufhin der Wahn der Deutschen zunahm, die Hitler unter dem Schutz Gottes wähnten, weil er überlebt hat... Oder auch Kriegsdienstverweigerer, die ihre Überzeugung mit dem Leben bezahlt haben.
Vielseitige Darstellung, die mir den Alltag im Hitlerdeutschland nochmal näher gebracht hat.
Die Kapitel sind mit zahlreichen Zitaten versehen aus der damaligen Zeit und etlichen Fotos.
Gut zu lesen, mit einem umfassenden Quellenanhang, tatsächlich sind es nur 481 Seiten Text, der Rest sind Anhänge.
June 8, 2022
Dezember 1938 bis November 1939: 12 Kapitel werfen jeweils einen genaueren Blick auf den Alltag im Dritten Reich - von politischen Organisationen, Erziehung, Religion, Gesundheitsversorgung bis hin zum Start des Krieges. Die Organisation des täglichen Lebens in der Gemeinschaft - sei es als unauffälliger Mitläufer oder begeisterter Unterstützer - wird spürbar. Ein äußerst lesenswerter Eindruck
June 18, 2026
“Słońce świeci dla Hitlera” to książka, która zainteresowała mnie pod wieloma aspektami, zaczynając od tytułu, przez okładkę, po opis od wydawcy. Uznałam, że warto dla niej wrócić do tematyki, której kiedyś poświęcałam dużo czasu.
“Niemcy od dawna są krajem, w którym poczucie lęku i grozy stało się normą [...] Nie każdego Niemca dotyka to w tym samym stopniu [...[ Ale każdy w Niemczech wie: jeśli nie on sam, to przynajmniej inni powinni się bać. Pokój na ziemi? Nie w Niemczech”*
Czy w państwie totalitarnym, które od lat funkcjonuje na pograniczu rozpętania wojny, mieszkańcy III Rzeszy byli odcięci od rewelacji, które fundował Hitler, czy namacalnie odczuwali, że coś jest na rzeczy?
Ta książka udowadnia, że na chwilę przed wybuchem II wojny światowej społeczeństwo niemieckie nie do końca żyło w spokojnej atmosferze. Oczywiście taka była usilnie tworzona, ale to głównie gra pozorów. Sukcesywnie wprowadzana dyktatura przejawiała się między innymi w komunikatach świątecznych teoretycznie kierowanych do dzieci, w rzeczywistości odbiorcami byli dorośli, przekupywanie robotniczych warstw społecznych, ubieranie żądań w ładne słowa i obdarowywanie narodu prezentami w celu zjednania sobie ludności, przygotowywania obywateli na nadchodzącą wojnę stale podkreślając wielkość i siłę Niemiec, kładziono nacisk na zdrowie obywateli niemieckich, ba, był to wręcz obowiązek nie jako jednostki, a narodu być zdrowym, silnym i pracowitym, wprowadzenie organizacji młodzieżowych propagujących patriotyzm i wiele, wiele innych mechanizmów, które pod przykrywką troski przygotowywały na to, co było nieuniknione.
Tymczasem za fasadą państwa idealnego skrywały się presja, strach, coraz większe braki artykułów podstawowej potrzeby, mrok i to w dosłownym znaczeniu, bo wprowadzono zakaz zapalania świateł w domach, czy oświetlania całych budynków, aby nie naruszać obowiązujących przepisów bezpieczeństwa oraz prześladowania ludności żydowskiej, które miały miejsce na długo przed wybuchem wojny.
_
To książka, która pokazuje, jak państwo skutecznie przejęło kontrolę nad życiem swoich obywateli, pozornie zapewniając ich w tym, że wcale nie tracą swojej wolności. Wstrząsająca, trudna, ale otwierająca oczy na to, jak wyglądała codzienność zwykłych ludzi w państwie podporządkowanym rządom Hitlera.
_
*cytat pochodzi z książki “Słońce świeci dla Hitlera. Zwyczajne życie w III Rzeszy” T.Bendikowski
“Niemcy od dawna są krajem, w którym poczucie lęku i grozy stało się normą [...] Nie każdego Niemca dotyka to w tym samym stopniu [...[ Ale każdy w Niemczech wie: jeśli nie on sam, to przynajmniej inni powinni się bać. Pokój na ziemi? Nie w Niemczech”*
Czy w państwie totalitarnym, które od lat funkcjonuje na pograniczu rozpętania wojny, mieszkańcy III Rzeszy byli odcięci od rewelacji, które fundował Hitler, czy namacalnie odczuwali, że coś jest na rzeczy?
Ta książka udowadnia, że na chwilę przed wybuchem II wojny światowej społeczeństwo niemieckie nie do końca żyło w spokojnej atmosferze. Oczywiście taka była usilnie tworzona, ale to głównie gra pozorów. Sukcesywnie wprowadzana dyktatura przejawiała się między innymi w komunikatach świątecznych teoretycznie kierowanych do dzieci, w rzeczywistości odbiorcami byli dorośli, przekupywanie robotniczych warstw społecznych, ubieranie żądań w ładne słowa i obdarowywanie narodu prezentami w celu zjednania sobie ludności, przygotowywania obywateli na nadchodzącą wojnę stale podkreślając wielkość i siłę Niemiec, kładziono nacisk na zdrowie obywateli niemieckich, ba, był to wręcz obowiązek nie jako jednostki, a narodu być zdrowym, silnym i pracowitym, wprowadzenie organizacji młodzieżowych propagujących patriotyzm i wiele, wiele innych mechanizmów, które pod przykrywką troski przygotowywały na to, co było nieuniknione.
Tymczasem za fasadą państwa idealnego skrywały się presja, strach, coraz większe braki artykułów podstawowej potrzeby, mrok i to w dosłownym znaczeniu, bo wprowadzono zakaz zapalania świateł w domach, czy oświetlania całych budynków, aby nie naruszać obowiązujących przepisów bezpieczeństwa oraz prześladowania ludności żydowskiej, które miały miejsce na długo przed wybuchem wojny.
_
To książka, która pokazuje, jak państwo skutecznie przejęło kontrolę nad życiem swoich obywateli, pozornie zapewniając ich w tym, że wcale nie tracą swojej wolności. Wstrząsająca, trudna, ale otwierająca oczy na to, jak wyglądała codzienność zwykłych ludzi w państwie podporządkowanym rządom Hitlera.
_
*cytat pochodzi z książki “Słońce świeci dla Hitlera. Zwyczajne życie w III Rzeszy” T.Bendikowski
August 15, 2022
In „Hitlerwetter“ geht es um das letzte Jahre relativer Normalität im Dritten Reich das für viele Menschen schon lange nicht mehr normal war. Der Autor startet mit der letzten Friedens-Weihnacht 1938 und erzählt sich bis ein Jahe später durch. In diesem Jahr, in dem der Krieg ausbricht, beschreibt er die Deutschen zwischen Normalität, Denunziation, zwischen Sonntagsspaziergängen, Sportveranstaltungen, Urlaub, KZ und Exil. Ein zerrissenes Land, in dem sich die Mehrheit schon längst über die Minderheit erhoben hat und man sich an den Alltag im Totalitarismus zu klammern versucht, soweit das 1938/39 noch möglich ist.
Ich „mochte“ das Buch weil es dieses letzte Jahr relativen Friedens für die Mehrheit der „braven Deutschen“ in seiner Komplexität auch sehr detailliert darstellt. Friedlich ist da natürlich gar nichts mehr, während man „Heil“-rufend auf den Untergang zusteuerte. Oder anders ausgedrückt: die Wahrnehmung von Gewalt war sehr ungleich verteilt. Während sich brave Deutsche das Maul verbieten ließen und als mal gierige, mal ignorante und auch mal gesellige „Volksgemeinschaft“ ihren Alltag rumbrachte, war für die meisten Jüd:innen, Kommunist:innen oder Regimegegner:innen schon längst nichts mehr normal.
Wie sehr der Nationalsozialismus in den Alltag all dieser Deutscher übergriff und von den meisten von ihnen gestützt wurde, kann man hier sehr detailliert und gut erzählt nachverfolgen.
Ich „mochte“ das Buch weil es dieses letzte Jahr relativen Friedens für die Mehrheit der „braven Deutschen“ in seiner Komplexität auch sehr detailliert darstellt. Friedlich ist da natürlich gar nichts mehr, während man „Heil“-rufend auf den Untergang zusteuerte. Oder anders ausgedrückt: die Wahrnehmung von Gewalt war sehr ungleich verteilt. Während sich brave Deutsche das Maul verbieten ließen und als mal gierige, mal ignorante und auch mal gesellige „Volksgemeinschaft“ ihren Alltag rumbrachte, war für die meisten Jüd:innen, Kommunist:innen oder Regimegegner:innen schon längst nichts mehr normal.
Wie sehr der Nationalsozialismus in den Alltag all dieser Deutscher übergriff und von den meisten von ihnen gestützt wurde, kann man hier sehr detailliert und gut erzählt nachverfolgen.
June 16, 2026
Autor w swojej książce opisuje rok z życia Niemców tj. 1938-1939.
Dzień po dniu, miesiąc po miesiącu zagarniania ludzka prywatność oraz umiejętność samodzielnego myślenia. Propaganda, jaka miała wówczas miejsce sprawiała, że niemieccy cywile automatycznie wykonywali różne rzeczy.
Lojalność Hitlerowi oraz słynne pozdrowienie, dbanie o kondycję fizyczną, modyfikacja świat chrześcijańskich, podburzanie na inne nacje. To tylko wierzchołek góry lodowej.
Co ciekawe, Niemcy ochoczo przestrzegali wszelkich narzuconych zasad. Wierzyli, że to jedyne słuszne zachowanie by ich naród przetrwał, był silny i niezwyciężony. Jednak po przegranej wojnie nagle się odcięli od tematu. Jakby nie pamiętali tego, nie wiedzieli o czym mowa.
Autor bardzo ciekawie opisał to wszystko. Jego styl jest tak przyjemny, że ciężko było mi oderwać się od książki. Podał dużo przykładów. Są również zdjęcia czy listy.
Warto tę książkę przeczytać by poszerzyć wiedzę o tym, jak wyglądało życie w III Rzeszy w okresie około wojennym. Uwielbiam książki napakowane faktami i konkretami.
Dzień po dniu, miesiąc po miesiącu zagarniania ludzka prywatność oraz umiejętność samodzielnego myślenia. Propaganda, jaka miała wówczas miejsce sprawiała, że niemieccy cywile automatycznie wykonywali różne rzeczy.
Lojalność Hitlerowi oraz słynne pozdrowienie, dbanie o kondycję fizyczną, modyfikacja świat chrześcijańskich, podburzanie na inne nacje. To tylko wierzchołek góry lodowej.
Co ciekawe, Niemcy ochoczo przestrzegali wszelkich narzuconych zasad. Wierzyli, że to jedyne słuszne zachowanie by ich naród przetrwał, był silny i niezwyciężony. Jednak po przegranej wojnie nagle się odcięli od tematu. Jakby nie pamiętali tego, nie wiedzieli o czym mowa.
Autor bardzo ciekawie opisał to wszystko. Jego styl jest tak przyjemny, że ciężko było mi oderwać się od książki. Podał dużo przykładów. Są również zdjęcia czy listy.
Warto tę książkę przeczytać by poszerzyć wiedzę o tym, jak wyglądało życie w III Rzeszy w okresie około wojennym. Uwielbiam książki napakowane faktami i konkretami.
July 28, 2022
"Hitlerwetter" is a book, that describes the normal days of the civilization in the NS-Dictatorship. Tillmann Bendikowski explains in the captures different parts of the daily routine. From Christmas, religion, health, vacation till the beginning of the Second World War. It clarifies the influence of the NS-regime in every part of the life
January 23, 2025
Flüssig und flott geschrieben. Interessant da es das Alltagsleben 1938/39 beleuchtet! Was mir so grösstenteils nicht bewusst war.
Und auch mal wieder belegt wie unfähig das Regime eigentlich in den meisten Belangen war. Sollte Pflichtlektüre, wie viele andere Bücher über 3. Reich für die Neo-Ewiggestrigen werden! Wird wohl nicht klappen
Und auch mal wieder belegt wie unfähig das Regime eigentlich in den meisten Belangen war. Sollte Pflichtlektüre, wie viele andere Bücher über 3. Reich für die Neo-Ewiggestrigen werden! Wird wohl nicht klappen
February 2, 2025
Gut geschrieben, eher journalistisch. Wenig neue Informationen für mich, aber Stimmungsbilder sind auch interessant
Did Not Finish
March 13, 2026Not that it's bad, but it's too anecdotal. Happy people worshipping H. and doing H.-stuff page after page. I was expecting a little more depth. It might come later, with the start of the war, but I have no time to wait and see if books that I'm not really keen on reading start to get good at some point, with a few exceptions. This is not one of those. So to the dnf-pile it goes - in this case back to the library.
Displaying 1 - 14 of 14 reviews