พระอาทิตย์อย่างเขา พร้อมจะแผดเผาทุกคนที่ทำให้เจ็บ
ไม่เว้นแม้กระทั่งกับคนที่"รัก"
...
รู้สึกคิดถูกที่ทดลองอ่านแล้วไม่หลงคิดว่าเรื่องนี้น้ำเน่า
บทเชยล้าหลังไปหลายร้อยปีแสงแบบละคร
อันนั้นบทคนละเรื่องจะแทบไม่เหลือเค้าเดิมเลย
..
อ่านแล้วชอบทุกตัวละคร มีมิติสมบทบาทของตัวเองดี
คนเขียนหาข้อมูลประกอบได้ดีนะ
อย่างฉากงูเหลือมคิดอยู่ว่าจะพลาดมั๊ย แต่ไม่พลาดแฮะ
เนื้อเรื่องไม่หักมุมเลยออกแนวระนาบเดียวไม่ซับซ้อน
แต่เล่นกับอารมณ์ความรู้สึกของตัวละครแทน
แล้วก็สื่อออกมาได้ดีจนคนอ่านกดดันกับบรรยากาศแบบนั้นไปด้วย
น่าเสียดายว่าบทยังขยายได้อีกเยอะ
ถ้าคนทำละครคงเส้นเรื่องนี้ไว้
คนคงตกหลุมรักนายภู เจ้าพ่อจอมโหดที่จิตใจแสนบอบบาง
มุมอ่อนโยนเข้าหาหลานก็แสนน่าเอ็นดู
แทนที่จะด่าทั่วบ้านทั่วเมืองแบบนี้