What do you think?
Rate this book
Wat we niet willen weten over seksueel geweld
Willen we eigenlijk niet écht luisteren naar slachtoffers van seksueel geweld?
Houden we een cultuur in stand waarin we seksueel geweld normaliseren?
Wanneer stoppen we met slachtoffers de schuld te geven?
Wanneer beginnen we te luisteren naar hun getuigenissen?
Meldingen van seksueel geweld worden geregeld onthaald met terughoudendheid of wantrouwen. In plaats van erkenning krijgen slachtoffers te maken met twijfel, relativering of schuldvragen. Zulke reacties ontkennen niet alleen wat hen is overkomen, maar veroorzaken ook nieuwe schade.
Wat we niet willen weten over seksueel geweld maakt helder waarom we blijven vasthouden aan misvattingen over seksueel geweld, consent, grenzen en verantwoordelijkheid. Je wordt je bewuster van wat verkrachtingsmythes verhullen, hoe pornografie ons beeld van consent kleurt en waarom spreken voor slachtoffers zo moeilijk en riskant is.
Dit boek roept op om het beter te doen. Door het spreken van slachtoffers niet te minimaliseren of te ontkennen. Door te doorzien hoe culturele scripts onze waarneming kleuren en te benoemen wat we onbewust liever negeren. Als we elk onze verantwoordelijkheid nemen, openen we de deur voor structurele verandering en een samenleving waarin seksueel grensoverschrijdend gedrag zich niet blijft herhalen.
Houden we een cultuur in stand waarin we seksueel geweld normaliseren?
Wanneer stoppen we met slachtoffers de schuld te geven?
Wanneer beginnen we te luisteren naar hun getuigenissen?
Meldingen van seksueel geweld worden geregeld onthaald met terughoudendheid of wantrouwen. In plaats van erkenning krijgen slachtoffers te maken met twijfel, relativering of schuldvragen. Zulke reacties ontkennen niet alleen wat hen is overkomen, maar veroorzaken ook nieuwe schade.
Wat we niet willen weten over seksueel geweld maakt helder waarom we blijven vasthouden aan misvattingen over seksueel geweld, consent, grenzen en verantwoordelijkheid. Je wordt je bewuster van wat verkrachtingsmythes verhullen, hoe pornografie ons beeld van consent kleurt en waarom spreken voor slachtoffers zo moeilijk en riskant is.
Dit boek roept op om het beter te doen. Door het spreken van slachtoffers niet te minimaliseren of te ontkennen. Door te doorzien hoe culturele scripts onze waarneming kleuren en te benoemen wat we onbewust liever negeren. Als we elk onze verantwoordelijkheid nemen, openen we de deur voor structurele verandering en een samenleving waarin seksueel grensoverschrijdend gedrag zich niet blijft herhalen.
245 pages, Paperback
Published February 23, 2026
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 5 of 5 reviews
March 3, 2026
Dit is een boek dat onmiskenbaar aan de kant staat van slachtoffers en overlevers, én van iedereen die voelt dat het anders moet. Had ik alles wat hierin staat maar twintig jaar eerder geweten. Dan had ik begrepen dat zó veel niet normaal was en niet te aanvaarden. En misschien had ik toen ook scherper gezien wie werkelijk verantwoordelijkheid droeg en welke rol mijn omgeving speelde hierin. Het had me veel interne dialogen bespaard.
Wat dit boek zo sterk maakt, is de heldere taal en de vele concrete cases. Dulsster legt bloot welke denkpatronen en mythes diep in onze samenleving verankerd zitten: ideeën over schuld, over “grijze zones”, over hoe slachtoffers zich zogenaamd “zouden moeten” gedragen. Door die mechanismen stap voor stap te ontleden, krijg je als lezer eindelijk woorden voor wat vaak al intuïtief wringt. Het geeft taal aan het ongemak én handvatten om gesprekken die vastlopen in ontkenning of relativering te doorbreken.
Dulsster stelt fundamentele vragen: waarom dekken we seksueel geweld nog steeds toe? Waarom blijven we het minimaliseren? Waarom houden systemen dit in stand? Die directe houding maakt het boek confronterend, maar juist daarom ook noodzakelijk.
Tegelijk staat dit boek niet op zichzelf. Het rust op de schouders van de vele vrouwen en andere overlevers die getuigden, theorieën ontwikkelden en al decennialang de strijd tegen seksueel geweld voeren. In die traditie positioneert Dulsster zich nadrukkelijk: niet als een eenzame stem, maar als onderdeel van een bredere beweging die weigert te zwijgen.
Wat dit boek zo sterk maakt, is de heldere taal en de vele concrete cases. Dulsster legt bloot welke denkpatronen en mythes diep in onze samenleving verankerd zitten: ideeën over schuld, over “grijze zones”, over hoe slachtoffers zich zogenaamd “zouden moeten” gedragen. Door die mechanismen stap voor stap te ontleden, krijg je als lezer eindelijk woorden voor wat vaak al intuïtief wringt. Het geeft taal aan het ongemak én handvatten om gesprekken die vastlopen in ontkenning of relativering te doorbreken.
Dulsster stelt fundamentele vragen: waarom dekken we seksueel geweld nog steeds toe? Waarom blijven we het minimaliseren? Waarom houden systemen dit in stand? Die directe houding maakt het boek confronterend, maar juist daarom ook noodzakelijk.
Tegelijk staat dit boek niet op zichzelf. Het rust op de schouders van de vele vrouwen en andere overlevers die getuigden, theorieën ontwikkelden en al decennialang de strijd tegen seksueel geweld voeren. In die traditie positioneert Dulsster zich nadrukkelijk: niet als een eenzame stem, maar als onderdeel van een bredere beweging die weigert te zwijgen.
April 11, 2026
Ik las dit boek in het kader van de studie klinische psychologie, die ik volg. De mythes die in het boek vermeld worden, waren voor mij geen nieuws. Toch merkte ik onlangs nog dat ze bij velen nog leven. Het is geen gemakkelijke opdracht, doch een noodzaak om deze uit de hoofden van mensen te krijgen.
Daarnaast staat het boek vol met ongemakkelijke waarheden. Het is dus confronterend én tegelijkertijd een eyeopener. Ik hoop dat voldoende personen het boek zullen lezen en dat het iets teweeg mag brengen! Het is tijd, meer zelfs eigenlijk zijn we de tijd al lang voorbij.
Daarnaast staat het boek vol met ongemakkelijke waarheden. Het is dus confronterend én tegelijkertijd een eyeopener. Ik hoop dat voldoende personen het boek zullen lezen en dat het iets teweeg mag brengen! Het is tijd, meer zelfs eigenlijk zijn we de tijd al lang voorbij.
April 15, 2026
Eindelijk onder woorden gebracht.
April 15, 2026
Dit boek heeft naar mijn mening veel te lang op zich laten wachten. Tegelijk komt het, in het licht van de publieke discussie die volgde op het gesprek met Bart Schols rond “waar hebben ze het over?”, ook precies op tijd.
Dries Dulsster neemt de verantwoordelijkheid op zich om thema’s te bespreken die in onze samenleving nog al te vaak geminimaliseerd, geridiculiseerd of in de doofpot gestopt worden. Hij geeft taal aan wat vrouwen al zo lang ervaren, maar amper onder woorden konden (of durfden) brengen, en waar we onder elkaar liever niet te lang bij stilstaan om de ‘gezelligheid’ te bewaren.
In dit boek wordt pijnlijk duidelijk wiens ‘gezelligheid’ beschermd blijft door deze collectieve stiltes, en wiens waardigheid daardoor wordt aangetast.
Ik hoop oprecht dat ‘Wat we niet willen weten over seksueel geweld’ een vaste plaats krijgt in de opleiding en praktijk van iedereen die in contact komt met slachtoffers/overlevers van (seksueel) geweld. Ik denk daarbij niet enkel aan professionals zoals therapeuten, psychologen en psychologisch consulenten, maar ook aan politie, rechters, advocaten, spoeddiensten, huisartsen, vertrouwenspersonen op het werk, en alle anderen die in hun werk met deze realiteit geconfronteerd kunnen worden. Hun (eerste) reactie kan bepalend zijn voor de weg naar herstel, of net bijdragen aan secundaire victimisatie.
Verder hoop ik ook dat dit boek het brede publiek bereikt. Niet alleen professionals, maar ook de samenleving als geheel heeft nood aan deze spiegel. Dit boek kan daarbij gezien worden als een ultieme ‘killjoy’: het verstoort de sociale stilte en het comfortabele wegkijken rond seksueel geweld, en dwingt een ongemakkelijke maar noodzakelijke realiteit binnen in het publieke gesprek.
Dries Dulsster neemt de verantwoordelijkheid op zich om thema’s te bespreken die in onze samenleving nog al te vaak geminimaliseerd, geridiculiseerd of in de doofpot gestopt worden. Hij geeft taal aan wat vrouwen al zo lang ervaren, maar amper onder woorden konden (of durfden) brengen, en waar we onder elkaar liever niet te lang bij stilstaan om de ‘gezelligheid’ te bewaren.
In dit boek wordt pijnlijk duidelijk wiens ‘gezelligheid’ beschermd blijft door deze collectieve stiltes, en wiens waardigheid daardoor wordt aangetast.
Ik hoop oprecht dat ‘Wat we niet willen weten over seksueel geweld’ een vaste plaats krijgt in de opleiding en praktijk van iedereen die in contact komt met slachtoffers/overlevers van (seksueel) geweld. Ik denk daarbij niet enkel aan professionals zoals therapeuten, psychologen en psychologisch consulenten, maar ook aan politie, rechters, advocaten, spoeddiensten, huisartsen, vertrouwenspersonen op het werk, en alle anderen die in hun werk met deze realiteit geconfronteerd kunnen worden. Hun (eerste) reactie kan bepalend zijn voor de weg naar herstel, of net bijdragen aan secundaire victimisatie.
Verder hoop ik ook dat dit boek het brede publiek bereikt. Niet alleen professionals, maar ook de samenleving als geheel heeft nood aan deze spiegel. Dit boek kan daarbij gezien worden als een ultieme ‘killjoy’: het verstoort de sociale stilte en het comfortabele wegkijken rond seksueel geweld, en dwingt een ongemakkelijke maar noodzakelijke realiteit binnen in het publieke gesprek.
May 1, 2026
6 uur. Dat is welgeteld hoe lang het duurt om dit boek te lezen. Ja, het leest supervlot. Ook tussen de tranen door, tranen die onvermijdelijk zijn als vrouw, als mens, als ...
Eerst dacht ik: dit boek moet elke hulpverlener in de GGZ lezen. Toen werd het: dit boek moet elke rechter, elke advocaat, elke agent lezen. Vervolgens naar: dit boek moet elke student lezen die een medische, paramedische, sociaalwetenschappelijke, sociale, dienstverlenende, juridische opleiding volgt. Daarna ...
Nu denk ik: dit boek moet verplichte literatuur worden in de lessen maatschappijleer voor èlke leerling, ieder jaar opnieuw, van het 1ste tot het 6de middelbaar, ongeacht welke richting of finaliteit en dit voor de komende minstens 30 jaar.
Alleen zo kan er, misschien, een nieuwe generatie ontstaan waarin daders en overlevers op de juiste manier worden gehoord en gezien. Alleen zo kan er, misschien, een nieuwe generatie ontstaan waarin verkrachtingsmythes onderuit kunnen worden gehaald. Alleen zo kan er, misschien, veiligheid ontstaan zodat er geen slachtoffers meer worden gemaakt en als dat toch gebeurt, er de veiligheid is voor die overlevers om te spreken.
Een 4/5 omdat het einde voor mij te kort, te abrupt was. De auteur had gerust wat dieper en langer mogen ingaan op de killjoys. Voor mij zou dit dan ook meer erkenning geven aan de voorgaande hoofdstukken. De oproep tot meer, sterkere killjoys mag luider, veel luider.
Eerst dacht ik: dit boek moet elke hulpverlener in de GGZ lezen. Toen werd het: dit boek moet elke rechter, elke advocaat, elke agent lezen. Vervolgens naar: dit boek moet elke student lezen die een medische, paramedische, sociaalwetenschappelijke, sociale, dienstverlenende, juridische opleiding volgt. Daarna ...
Nu denk ik: dit boek moet verplichte literatuur worden in de lessen maatschappijleer voor èlke leerling, ieder jaar opnieuw, van het 1ste tot het 6de middelbaar, ongeacht welke richting of finaliteit en dit voor de komende minstens 30 jaar.
Alleen zo kan er, misschien, een nieuwe generatie ontstaan waarin daders en overlevers op de juiste manier worden gehoord en gezien. Alleen zo kan er, misschien, een nieuwe generatie ontstaan waarin verkrachtingsmythes onderuit kunnen worden gehaald. Alleen zo kan er, misschien, veiligheid ontstaan zodat er geen slachtoffers meer worden gemaakt en als dat toch gebeurt, er de veiligheid is voor die overlevers om te spreken.
Een 4/5 omdat het einde voor mij te kort, te abrupt was. De auteur had gerust wat dieper en langer mogen ingaan op de killjoys. Voor mij zou dit dan ook meer erkenning geven aan de voorgaande hoofdstukken. De oproep tot meer, sterkere killjoys mag luider, veel luider.
Displaying 1 - 5 of 5 reviews