"Ze had God zelf nog niet ontmoet, die was er nooit. Zijn butler regelde alles."
In De butler van God, een satirische, ontroerende en spannende roman over familie en over liefde, draait de wereld om kunst. Om het geld dat ermee te verdienen valt, om de status en aandacht die ermee te verkrijgen zijn, om de schimmige spelletjes die ermee te spelen zijn, en natuurlijk om de inspiratie, de schoonheid en de troost.
We reizen van Amsterdam naar Berlijn, Parijs, en vooral Venetië, waar de grote kunstbiënnale wordt gehouden. We volgen een klimaatactivist die geen soep naar schilderijen wil gooien, een afgewezen tekenares die van haar kunst wil leven, een rijke maar onvervulde galeriehoudster, en nog enkele anderen die proberen hun dromen waar te maken (of niet ten onder te gaan) in de keiharde internationale kunstwereld. Sommigen van hen zijn familie van elkaar en waren dat liever niet geweest. Twee van hen komen om het leven. Maar wie?
Hoe knap is het om als romanschrijver telkens met iets totaal anders te komen! De overeenkomst tussen de boeken is dat het vernuftig in elkaar zit. Het leest lekker en er valt genoeg te graven en bespreken. De absurde gebeurtenissen zijn overdreven en toevallig, maar niet totaal onrealistisch.
Door het wisselende perspectief wordt de miscommunicatie, of eerder het gebrek aan communicatie, pijnlijk duidelijk. De hoofdpersonen denken van alles over elkaar en dat beeld kantelt telkens als dezelfde scène vanuit een ander wordt verteld.
Heerlijk weer eens een boek te lezen waarvan de auteur duidelijk niet heeft gedacht: ik begin gewoon met schrijven en ik zie wel wat ervan komt. Hier is de moeite genomen een verhaal te schrijven waarin alles in elkaar past, maar zonder dat het gekunsteld of geconstrueerd wordt. En nog lekker vilein ook af en toe. Jammer dat ik het uit heb.
Waaaat een goed boek weer. Geweldige perspectieven die zo langzaam en subtiel in elkaar verweven tot een grote climax. Elk detail is van belang. Geweldig, grappige, nonchalante taal. Goed gevonden satire over de butler van God. Boek van de maand april 2026 bij Paagman!
Boekenclub boek. Ik had veel vragen. Het zit wel heel knap in elkaar en de vele vragen die ik had maakten het ook interessant en dat ik er veel over nadacht
Een vermakelijk boek met knotsgekke details dat daardoor blijft verassen en boeien. Je volgt excentrieke kunsthandelaar Maggie, haar gezin en wat karakters eromheen. De een is bezig met klimaat acties, de ander met het verzamelen van kunst op de en de ander met het behandelen van BN’ers. Totdat alles ontploft. Vanaf dit punt vond ik het iets te gek worden; het revalidatie oord bij kunstverzamelaar ‘God’ was mij wat te vreemd. Wat erg leuk was, waren alle mini details die maar terug bleven komen en verhalen van karakters die soms heel onverwacht en creatief bij elkaar kwamen.
Een scherp, geestig en met vaart geschreven satire op de kunstwereld. Het gevoel van uit- en weer in je lichaam treden beschrijven als ‘Ergens tussen slurp en floep’ haha!
Het verhaal leest vlot weg en zeker als je zelf een fervent bezoeker bent van de Biennale in Venetië is het boek onderhoudend om te lezen. Maar dat is het dan wel. Urgentie ontbreekt.
Nee, bij nader inzien twee sterren (in plaats van drie). Ik vond de Biennale/Venetië-insteek leuk, en het is ook niet dat ik me verveeld heb, Ellen de Bruin schrijft lekker door, maar uiteindelijk is het gewoon niks, een verzameling losse eindjes. Waar ging het nu eigenlijk over? Het is haar gewoon niet gelukt om me mee te nemen, het kwam allemaal nogal ongeloofwaardig op me over. Bovendien vond ik geen van de personages echt leuk, dat helpt ook niet. En nu na een week kan ik de plot eigenlijk niet meer navertellen. Kortom: geen boek voor mij.
Niet het soort boek dat me omverblies, wel eentje waar ik vaak plezier aan beleefde. De levens van klimaatactivisten en kunstverzamelaars worden mooi met elkaar verweven. Speels en licht. Soms kreeg ik wel het gevoel 'veel van hetzelfde '.