Όλα τα δέντρα

by Μαρία Φακίνου

Μια γνωριμία σε ένα πάρτι που θα γίνει ένα φλερτ που θα γίνει μια πτώση που θα γίνει μια σχέση που θα γίνει μια εκδρομή που θα γίνει ένα αρχείο που θα γίνει ένα βιβλίο που θα γίνει ένας τρόπος να σκεφτούμε την επιθυμία, την προσέγγιση και την απόσταση, το χωρισμό, την ανάμνηση, την αφήγηση. Αυτή η σημερινή ερωτική ιστορία, που είναι όλες οι σημερινές ερωτικές ιστορίες, αποτυπώνει με πάθος την εσωτερική ζωή της ηρωίδας, διερευνά τις συναισθηματικές αλλά και τις γλωσσικές μετατοπίσεις που συνδέονται με τον έρωτα, και πιέζει την πληγή μέχρι να πονέσει.

166 pages, Paperback

Published February 27, 2026

Reviews

[Maria Papageorgiou]

Μια γυναίκα κι ένας άντρας, τι πιο σύνηθες, ένα ζευγάρι που στην αρχή δεν είναι, αλλά το νιώθεις ότι μετά θα γίνει, ότι θα χτιστεί συναίσθημα συναίσθημα μια σχέση, κι εσύ θα είσαι το τρίτο άτομο, που παρατηρεί, αλλά ταυτόχρονα δεν θα 'σαι. Θα είσαι εσύ ο ένας ή η άλλη, ή πότε ο ένας πότε η άλλη, ή κάτι κι απ' τους δυο ταυτόχρονα.

Θα μιλάνε ή θα σκέφτονται, θα σκέφτονται χωρίς να μιλάνε, ή θα μιλάνε με τη σκέψη, και θα σ' αγγίζουν σε μια ευαίσθητη χορδή, σε κάτι καθημερινό, κάτι οικείο, κάτι βαθιά γνώριμο, ανεξάρτητα απ' το αν το έχεις ζήσει ή όχι, αν έχεις πάρει μια γεύση, πικρή, αλμυρή, γλυκιά.

Εκείνη, εκείνος και κάπου ανάμεσα και γύρω τους η Ελλάδα της τελευταίας πενταετίας, η συγγραφή, η ανάγνωση, η μουσική, το θέατρο, μια νερατζιά, μια ατζέντα, ένα ρόδι. Γραμμές παράλληλες, που είτε δεν τέμνονται ποτέ είτε τέμνονται σε ένα σημείο στο άπειρο, ένα σημείο ιδεατό, αναλόγως τη γεωμετρία που κουβαλάμε ο καθένας και η καθεμιά μας μέσα μας.

Τη γραφή της Φακίνου τη γνώρισα μέσα από την Κλίμακα Μπόγκαρτ, που μου είχε αρέσει αλλά δεν με είχε ενθουσιάσει.
Τη γραφή της Φακίνου εδώ την κούμπωσα και μου κούμπωσε απόλυτα, από την πρώτη παράγραφο. Έρωτας με την πρώτη ματιά.

[Ioulia Ilvanidou]

4,5

[Sofia]

Υπάρχει πιο προβλέψιμη ιστορία από μια ιστορία αγάπης; Ξέρεις ήδη το μοτίβο: δύο άνθρωποι γνωρίζονται, ερωτεύονται (ή και όχι), περνάνε τα πάνω και τα κάτω τους, εξελίσσεται σε αγάπη (ή και όχι) και στο τέλος μένει πάντα το ίδιο ερώτημα: θα μείνουν μαζί ή όχι;

Κι όμως, όσο κι αν το έχουμε δει, επιστρέφουμε ξανά και ξανά σε τέτοιες ιστορίες. Όχι για να μάθουμε τι θα γίνει, αλλά για να καταλάβουμε, να ξαναθυμηθούμε, να ζυγίσουμε και ίσως για να βρούμε κάποια κρυμμένη αλήθεια να καλύψει αυτό που νιώθουμε ότι μας διαφεύγει. Γιατί, όσο επαναλαμβανόμενο κι αν είναι το σχήμα, ο έρωτας δεν γίνεται ποτέ ακριβώς με τον ίδιο τρόπο.

Η Μαρία Φακίνου παίρνει αυτή την τόσο γνώριμη ιστορία και τη φέρνει στο σήμερα, σε ένα πολύ αναγνωρίσιμο αθηναϊκό περιβάλλον. ΛΕΞ, καραντίνα, καθημερινές αναφορές, όλα αυτά δεν είναι απλώς background, αλλά κομμάτι της εμπειρίας. Σου θυμίζει ότι ο έρωτας συμβαίνει εδώ και τώρα, μέσα σε όλα αυτά που ήδη ζούμε. Ακόμη κι όταν ξεκινά από μια πτώση.

Η γραφή της είναι λιτή και άμεση, χωρίς περιττά. Κρατάει τα βασικά και αφήνει χώρο σε σένα να μπεις μέσα στην ιστορία. Αυτό λειτουργεί πολύ ωραία, αν και σε κάποια σημεία σου δημιουργεί μια απόσταση από την ιστορία και τους χαρακτήρες.

Επομένως spoiler alert: καμία καινούργια απάντηση ή κρυμμένο μυστικό δεν θα βρεις ούτε κι εδώ. Θα βρεις όμως μια ιστορία που θα σου θυμίσει ότι πολλές φορές ο έρωτας ξεκινά από μια πτώση, οι λέξεις αποκτούν το νόημα και τον τόνο που τους δίνει το στόμα που τις λέει και το σε διάλεξα ειπωνεται με τις πιο μικρές πράξεις.

[Nikos Dunno]

Ποτέ πάνω, ποτέ κάτω από τον ρεαλισμό, αλλά πάντα με τα νοήματα ανάμεσα στις λέξεις, τις εικόνες, τις παρομοιώσεις, η Φακίνου στήνει και ξανάγκρεμίζει ένα έρωτα χειμαρρώδη, και μαζί του ζωές και γενεές ανθρώπων που ζουν και αναπνέουν την ίδια δημιουργία και απώλειά του.

[Kostas Terzanidis]

Με κούρασε η γραφή της. Μονότονη, άνευρη. Με έπιασε μια υπνηλία...

[mary]

Απροσδόκητο read και underrated εκδόσεις.
Η κυρία Φακίνου με εξέπληξε με την ιδιαίτερη γραφή και τον εικονοπλαστικό της λόγο. Εκτίμησα τη σημασία που έδινε στις λεπτομέρειες, τις επαναλήψεις αλλά και τις σύντομες φράσεις που λειτουργούσαν ακαριαία, όπως προσφάτως εκμυστηρεύτηκε και η ίδια. Κρατώ μεταξύ άλλων τη φράση «μέχρι πότε επιμένουμε σε κάτι φθαρμένο κάνοντας ότι δεν βλέπουμε το τέλος» και περιττό να πω πως καθ’όλη τη διάρκεια της ανάγνωσης έπαιζε νοερά το τραγούδι «purple rain» του prince, χωρίς να θέλω να κάνω σποιλ για την πλοκή.

[iliooon]

κάθε κίνηση έχει τη δική της μετάφραση

[Gelly Gryntaki]

Θέλει αρετή και τόλμη να κάνεις μια βαθιά και ειλικρινή ανατομία μιας σχέσης - ιδιαίτερα μιας σχέσης που πονάει - και η Φακίνου αν μη τι άλλο μας έχει αποδείξει ήδη ότι είναι εξπέρ στην ανατομία.

[Georgina Koutrouditsou]

"Από την άνοιξη στο φθινόπωρο,και ένα ένα κατεβάζει τώρα το χέρι της τα βιβλία από τα ράφια των βιβλιοθηκών(...) τοποθετεί πάλι τα βιβλία στα ράφια ανά κατηγορία και εκλεκτικές συγγένειες(...)της αρέσει να σκέφτεται ότι τα βράδια που το σπίτι ησυχάζει και τα φώτα σβήνουν,οι συγγραφείς και οι χαρακτήρες συνομιλούν(...) πετάγονται για καφέ"

Ένα σπουδαίο βιβλίο,που μέσα σε λίγες σελίδες αφηγείται όσα με κόπο προσπαθούμε να κατανοήσουμε για τις ανθρώπινες σχέσεις,με τρόπο απλό και λιτό!Το λάτρεψα!

[ιφιγένεια παπούλη]

«τα μάτια της κοιτάζουν το στόμα του που λέει τις λέξεις κόκαλα και αγριόχορτο και αξίνα»
*
«ανακαλύπτει ότι, περνώντας ένα μεγάλο διάστημα παραιτημένη από τις λέξεις, περνώντας ένα μεγάλο διάστημα περιμένοντας, μιλάει τώρα καλύτερα.»

[Tonia]

Θα συνεχίζω να αγαπώ παραπάνω την κλίμακα.
Όχι ότι και αυτό δεν μ άρεσε αλλά νομίζω ότι το προηγούμενο της με άγγιξε περισσότερο.
Για μια ακόμη φορά ο λόγος της Φακίνου με ταξίδεψε στους τόσο οικείους δρόμους του κέντρου και με έκανε να νιώσω πόσο ίδιες και συνάμα διαφορετικές είναι οι ζωές μας. Ανόμοιες και όμοιες ταυτόχρονα.

[αννα σγουρου]

... σηκώνει το χέρι για να αγγίξει τα φύλλα μιας νεραντζιάς..

[christina]

//πώς τελειώνει ο κόσμος, τελικά, και γιατί οι γυναίκες γράφουν περισσότερα γράμματα απ’όσα στέλνουν

χρονικότητες του τυχαίου,
άηχα «σε διάλεξα»
και
πτώσεις

[Ina Tzagkourni]

Μου άρεσε.
Διαβάζεται σε δύο μέρες
Ανα στιγμες με κούρασε η περιγραφικότητα

[Juno]

Δεν είναι μια ιστορία αγάπης, είναι ένα κακογραμμενο situationship ανθρώπων στα 40 με όλα τα "καλά" της ελληνικής κοινωνίας: εκδρομές στη φύση, one night stands και η κανονικοποίηση των αντρών που απατούν τις συντρόφους τους. Είναι παράξενο πως ο εκδοτικός οίκος δεν έλεγξε το βιβλίο πριν το εκδώσει καθώς τα σημεία στίξης ήταν περίεργα τοποθετημένα (όταν αυτά υπήρχαν), και οι προτάσεις δεν είχαν συνοχή. Το τέλος ήταν μέτριο και το μόνο που άξιζε ίσως.

[Αλέξανδρος]

Γενικά προβληματίστηκα πολύ για τη βαθμολογία του βιβλίου. Είναι από τις στιγμές που με κάνουν να πιστεύω ότι αδικούν το βιβλίο και δεν αντικατοπτρίζουν τη σημαντικότητά του.
Επειδή αυτή η νουβέλα ειναι σημαντική. Ειναι ενα ιστορικό οδοιπορικό μιας σχέσης και μιας Ελλάδας των τελευταίων ετών.
Είναι σημαντικό γιατί πρέπει να διαβαστεί από περισσότερους άντρες αναγνώστες να γνωρίσουν τη γυναικεία οπτική γωνία της σχέσης τους.
Είναι σημαντικό επειδή η συγγραφέας αφήνει ανοιχτή την πόρτα της ζωής της και μένει γυμνή μπροστά μας. Μπερδεύοντας το φανταστικό με το αυτοβιογραφικό.
Εδώ εχουμε απο τις λίγες περιπτώσεις που βλέπουμε περισσότερο show και καθόλου tell. Μέσα από τις πράξεις των ηρώων συναισθανόμαστε.
Η γραφή σχεδόν χειμαρρώδη παρασέρνει τον τρόπο σκέψης μας να συγχρονίζεται μαζί της. Όμως η ίδια η γραφή ειναι αυτή που θα κουράσει, η απότομη αλλαγή οπτικών γωνιών, η καταγραφή συνεχόμενων γεγονότων. Γι' αυτό και αυτή η βαθμολογία. Όμως θα ειναι ενα βιβλίο που θα το συστήνω.

[Stelios Lekakis]

Τι είναι αυτό που σε κάνει να διαβάσεις αυτό το βιβλίο της μιας σχέσης αντί για κάποιο άλλο; εμένα σχεδόν τίποτα, δεν είναι το είδος μου. Παρόλα αυτά, πάντα θα πηγαίνω στα εκτός, όταν έρχονται από γραφές με ιδιαιτερότητα και αξιόλογη παρουσία. Αυτό το βιβλίο της μιας σχέσης είναι μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα πρόταση, γραμμένη με περιγραφική αλλά και ουσιωδώς ελλειπτική διάθεση, σου δίνει τα γυαλιά της θηλυκότητας και σε καλεί σε κάτι που είναι τόσο οικείο αλλά και τόσο αλλότριο.

[Maria]

Η γενική αίσθηση που είχα διαβάζοντας αυτό το βιβλίο ήταν ότι "χάνω το νόημα", όχι γιατί δεν καταλάβαινα τι διάβαζα αλλά γιατί με τον συνειρμικό τρόπο που είναι γραμμένο δεν καταλαβαίνεις "το νόημα", τουλάχιστον με την πρώτη ανάγνωση.

[Christina]

4,5*

[ΕΛΕΝΗ ΤΣΩΛΟΥ]

Όμορφο αλλά λίγο δυσνόητο, ήθελα περισσότερα ειδικά για την πρωταγωνίστρια και τον μαλάκα που έμπλεξε .....

[Marianna Vassiliou]

Μου άρεσε πολύ η γραφή της!

[Plixavra]

Δυστυχώς μου φάνηκε κάπως επιτηδευμένο στις αναφορές και στην γραφή, δεν έρρεε, κι όποια συμπάθεια είχα για την ιστορία τελικά έχασα κι όποιο βαθύτερο νόημα