In 1966 verhuisde Joke van Leeuwen op jonge leeftijd met het ouderlijk gezin van een dorp in Noord-Holland naar Brussel. Van de ene op de andere dag kwamen zij en haar zussen op een school terecht waar andere regels en gewoontes heersten. Met haar taalvirtuositeit en beeldende kracht kijkt zij nu terug op de jaren waarin ze opeens als een vreemdeling werd gezien, en zet ze haar persoonlijke verhaal in de bredere context van een tijd en een stad in verandering. Het levert soms schrijnende, dan weer hilarische beelden op.
4.2* - Heerlijke inkijk in het leven van de toen opgroeiende Joke van Leuven, nieuw in Brussel én in het puberbestaan. Fijn hoe ze ook het ontstaan van het huidige Brussel schetst, met zijn mooie en minder mooie kanten. Aanrader voor wie van onze hoofdstad en van Leeuwen houdt!
(Het boek eindigt nu met van Leeuwen die aan haar weg begint te timmeren binnen de letteren; ik hoop nu al op een vervolg, op een autobio-reeks!)
In dit boek beschrijft Joke van Leeuwen haar kinder- en jeugdjaren en de manier waarop ze haar carrière heeft vorm gegeven. Hilarisch en heel herkenbaar en wat de taalverschillen tussen België en Nederland betreft, en interessant wat de tijd van de jaren 60 en 70, maar ook daarna betreft… houding tegenover vrouwen, kunst, en ook gewoon dagelijkse observaties, ook over de ontwikkeling van Brussel. Een treffend relaas over de brand in de Inno, knutselatelier in het Museum van Schone kunsten en schoolse situaties. Een stuk luchtiger en humoristischer dan bijvoorbeeld de boeken van Annie Ernaux, maar juist daardoor des te beklijvender. En voor mensen met Nederlandse roots in België opgegroeid heel herkenbaar, grappig en geruststellend (anderen ervaarden dat dus ook zo-;)
Plooi u in tweeën van Joke van Leeuwen begint als een charmant en scherpzinnig boekje over identiteit, taal en het gevoel tussen twee werelden te leven. In het begin zijn de observaties over opgroeien in een andere taalomgeving geestig en herkenbaar, en geven ze het verhaal een duidelijke thematische lijn. Naarmate het boek vordert verliest dat thema echter aan kracht: de reflecties over identiteit en taal maken steeds vaker plaats voor losse jeugdherinneringen die wel aardig zijn, maar weinig samenhang hebben. Daardoor voelt het tweede deel meer als een verzameling anekdotes dan als een uitgewerkt verhaal met een duidelijke structuur of ontwikkeling. Het resultaat is een prettig geschreven maar uiteindelijk wat vrijblijvend boek dat sterker begint dan het eindigt.
Je moet geïnteresseerd zijn in het onderwerp, zoals ik. Best aardig verhaal, heel persoonlijk. Een jong meisje in een totaal nieuwe wereld ( Brussel, zo dichtbij en toch zo vreemd).
Joke van Leeuwen noemt dit boek ‘een memoir’ en dat is inderdaad wat het is: ze verelt over haar eigen leven vroeger en daarnaast over enkele historische gebeurtenissen in Brussel. Het leest erg gemakkelijk en is toch informatief. De stijl is echt helemaal die van haar: een beetje dwars en tegelijk heel grappig en origineel. Een klein juweeltje.
In 1966, toen Joke van Leeuwen dertien was, besliste haar vader om met zijn gezin van een Nederlands dorp naar Brussel te verhuizen om er aan de slag te gaan als hoogleraar aan een faculteit die protestantse theologen opleidde. In Plooi u in tweeën vertelt de schrijfster wat dit betekende voor haar, wat een prachtig en recht voor de raap relaas over taal, identiteit en feminisme oplevert. Zoals steeds schrijft Van Leeuwen kort, strak en met laconieke en ontwapenende beeldcombinaties: “De jaren zeventig zijn het decennium van economische teruggang, van de oliecrisis en voor het eerst courgettes in de supermarkt.”
Onder de vleugels van Behoud de Begeerte mochten Joke van Leeuw en ik in 1997 binnen het concept ‘Geletterde Mensen’ een programma maken. Ik bewaar heel fijne herinneringen aan onze 22 voorstellingen. Van dichtbij maakte ik mee hoe Joke alles wat er op de wereld is — woorden, halve zinnen, de hele mensheid — tegen het licht houdt. In dit eerlijke, heerlijke boek houdt ze nu zichzelf tegen het licht.
Oei, dit was niets voor mij. Dit boek was voor mij een verzameling zinnen. Ik miste samenhang. Ik kan me goed voorstellen dat Joke een heel interessant persoon is dat een heel interessant leven heeft (geleid), maar dat komt voor mij echt niet naar voor in dit boek. Af en toe kwam iets aan bod waarvan ik dacht ‘ja, dit is boeiend’ en dan hops, sprong ze weer naar een andere tak. Het las alsof iemand maar bleef praten en er te weinig pauzes waren in de conversatie.
Het begin van het boek vond ik nog wel interessant - zowel de omschrijving van een veranderend Brussel, als de veranderingen in het leven van de schrijfster zelf. De stukken over de vergelijkingen in taal waren erg leuk om te lezen. Vervolgens lijkt het alsof het boek 'nog even' tot een eind moest komen en kon het mij niet meer helemaal bekoren. Het is geen enorme pil, dus uiteindelijk ook geen moeite om het toch uit te lezen, maar het eind liet me wat onvoldaan achter.
Een vlot leesbaar, ontroerend én grappig boek over haar jeugd in Brussel. Aan de hand van herinneringen en anekdotes krijg je een uniek beeld van de stad uit de jaren '60 en '70 , zonder dat ze pretendeert volledig te willen zijn.
Helemaal Joke Van Leeuwen. Vlotte taal, humor. Eén mooi tijdsbeeld van haar ( en mijn ) jeugd. Een originele kijk op België en Brussel vanuit Nederlandse ogen.
Heel mooi geschreven en een kijk in de wereld van de jeugd van Joke Van Leeuwen. Mooie zinnen, verhalen en af en toe een verfrissende tekening. Een te lezen boek