Je zit op een stoel

by Bob Vanden Broeck

Op een willekeurige dag staan in een ongedefinieerde ruimte een tafel, met daarop een kop koffie, en een stoel, en daarop zit jij, dat ben jij, je roert in je koffie, je doet een raam dicht, je doet een venster open. Er moet iets veranderen. Je weet niet wat, je weet niet hoe. Je verveelt je, je verlangt. Je zit vast, je wil bewegen. Langzaam komt het besef dat slechts één ding je lijkt te kunnen redden: de verbeelding.

Je zit op een stoel is een caleidoscopisch portret van iemand die, opgesloten in de monomane sleur van het dagelijkse leven, wanhopig probeert op te staan. Bob Vanden Broeck onderzoekt en ondergraaft alle zekerheden waarop de moderne tijd is gestoeld en houdt de lezer een ontroerende lachspiegel voor. Net als in zijn bejubelde dichtbundel de richting is richting omleiding toont hij zich een meester in het observeren van de tastbare en minder tastbare werkelijkheid, met duizelingwekkend proza tot gevolg.

120 pages, Paperback

Published April 9, 2026

Reviews

[Laurent De Maertelaer · Rating 4 out of 5]

Sterk en eigenzinnig romandebuut van begenadigd dichter Vanden Broeck. De hyperduistere, compacte en indringende weergave van een existentiële kortsluiting (of is het een psychose/depressie/angststoornis?). Stilistisch heeft Vanden Broeck heel zeker een volstrekt eigen taal gevonden, die helemaal niet modieus of hip wil zijn en je meteen bij de lurven te pakken heeft. Er zit veel woede en duisternis in zijn langgerekte zinnen (Bernhard! Krasznahorkai!), die allemaal stranden op eenzelfde, onwrikbare, axiomatische conclusie: je zit wel degelijk op een stoel (!).

[Bob Jacobs · Rating 4 out of 5]

Wat een krachttoer: duizelingwekkend proza, met momenten deed het me denken aan Bernhard.

[Bert · Rating 4 out of 5]

Ik kruip in bed, neem een boek en begin het te lezen, nee, ik zet me recht, stap uit het bed en ga op een stoel zitten. Nee, het is zes uur 's ochtends, het is weekend en ik ben veel te vroeg wakker. Ik neem een boek en ga op een stoel zitten, nee, eerst neem ik een koffie die ik net heb gemaakt zo vroeg in de ochtend. Ik ga op een stoel zitten en begin te lezen, nee eerst roer ik in de koffie, nee kijk eerst naar buiten en roer in de koffie, nee ik open het raam en luister eerst naar de vogels en roer in de koffie die ik begin te lezen, nee het boek lees ik en de koffie drink ik roer ik op een stoel roer ik en een koffie luister ik en een vogel lees ik.
Ik zit op een stoel.
En ik lees.

[Matthias · Rating 4 out of 5]

Spijt dat ik geen notities heb genomen want elke (bij)zin is er één om in een museum te hangen.

Grote fan van de affirmatieve nee.

Een boek om op een stoel te lezen, normaal gezien lees ik terwijl ik in bed lig, maar voor dit boek om op een stoel te lezen heb ik een uitzondering gemaakt, nee, voor dit boek om op een stoel te lezen heb ik een uitzondering gemaakt en ben ik op een stoel gaan zitten.

Het bijzondere in het alledaagse. Het heeft iets betoverends. Vanden Broeck heeft de gave om je met zijn taal stil te doen blijven staan (of zitten?) bij de meest logische zaken die je je kan inbeelden en je daar iets speciaals in te doen ontwaren.

Het speelt, het bruist, het vloeit en het is gewoon gigantisch leuk om te lezen.

Net als in zijn poëzie fladdert Vanden Broecks proza alle kanten op als een vogel die je nooit kunt vatten, maar die je toch blijft volgen, lijkt het soms plots te verdwijnen van de hak op de tak om toch weer terug te komen en ergens in dat traject dat die vogel maakt zit er iets, een onzichtbaar centrum, dat al die omzwervingen samenhoudt: de ongrijpbare essentie van de vogel zelf, een essentie die elke beweging vormgeeft en er op haar beurt door vormgegeven wordt.

Achter dit alles zit het volkomen unieke brein van Bob Vanden Broeck. Lang leve Bob Vanden Broeck!

[Wout Landuyt · Rating 3 out of 5]

Zelden zo bewust geweest van mijn positie op een stoel.

[Vivienne Laura · Rating 4 out of 5]

Een boek wat precies in dezelfde stijl is geschreven als zijn poezië. Bijzonder om op die manier een verhaal te lezen.

De hoofdpersonage lijkt vast te zitten in diens eigen hoofd, maar ook weer helemaal vrij te zijn. Het is een boek vol met tegenstrijden, vol met schoonheden en lelijke dingen, vol en toch weer leeg.

[Gael]

elke zin verdient wat mij betreft een eigen stoel

[Els Lens · Rating 3 out of 5]

"... want echte reizigers blijven thuis en verbeelden de plekken waarnaar ze verlangden maar waar ze niet naartoe zijn gegaan,  want de ware ontdekkingsreis, denk je, bestaat niet uit het zoeken naar nieuwe landschappen, maar uit het waarnemen met nieuwe ogen, echte reizigers zitten op een stoel, op een stoel zitten echte reizigers, ze zitten op een stoel, op een stoel, op een stoel, op een stoel."
En zo gaat het maar door en door en door.
In het begin wel leuk, maar zo vernieuwend is het nu ook weer niet.  De tweede helft: gewoon vervelend.  Ik heb het opgegeven.
Sommigen vergelijken dit met Krasznahorkai en Saramago (ook lange zinnen), maar dat is toch wel wat anders. 
Het boek is dus in de 2e persoon geschreven.  Wie is die "je"?   Ben jij dat?  De lezer?
En hoe weet de schrijver wat de lezer denkt?
Ik hou niet zo van boeken in de 2e persoon. Denk bv. aan Annie Ernaux: "De jaren":
ook niet vol te houden.

[Tiemen Hageman · Rating 2 out of 5]

Twee sterren voelt wat hard want de stukken waar ik mijn aandacht erbij probeerde te houden vond ik wel best goed. Vooral sterke beelden. Maar goed, dat was dus het probleem: ik kon m’n aandacht er niet bijhouden. Was niet echt overtuigd door de quasi-filosofische gedachten. Het ging ook veel over niet-weten of A dan wel B en daar heb ik gewoon niet zo’n zin meer in merk ik. Maak een keuze. Vertel me A óf B. Maak van je boek een onderzoek naar A óf B. Ik weet het zelf ook allemaal niet dus dan lezen over iemand die het allemaal ook niet weet, is niet helemaal wat ik op zit te wachten. Maar misschien zegt dat meer over mij dan over het boek.

[Josephine Feij]

echte reizigers blijven thuis en verbeelden de plekken waarnaar ze verlangden maar waar ze niet naartoe zijn gegaan

[Douwe Haenen · Rating 4 out of 5]

Aangename koortsdroom

“…je draagt het kruis van al je keuzes, en je weet niet hoe je hier bent terechtgekomen, maar nog minder goed weet je hoe je hieruit kan ontsnappen”

[Daan · Rating 5 out of 5]

Wervelend van mijn stoel geworpen toen ik het uit had. Er kropen octopussen uit mijn neusgaten en mijn hand kreeg ik in mijn mond gepropt.

[Vera]

ik tijdens wiskunde

[Demi van Doorn · Rating 2 out of 5]

(2,5) Heel interessant concept en ik was zo enthousiast begonnen met lezen want het leek me echt wat voor mij, maar hier en daar toch wat teleurstellend. Soms poëtisch, soms te vaag, soms lelijke, banale metaforen.

Mooi: ‘Je bekijkt jezelf in de reflectie van het raam en in een fractie van een seconde, in een ogenblik, zie je de rauwe kleur van een aangesneden homp vlees in een slagersvitrine, de paarse romp van een dode clown, bungelend aan een trapeze in een circus enkele ogenblikken voor het faillissement, dat zie je, een tros droeve organen gebalsemd in huid.’

Te vaag: ‘er is een plafond er is een vloer, maar enkele ogenblikken later is de ruimte weer veel moeilijker te begrijpen, zoals een speelplaats ook anders kan ruiken zodra het licht anders op die speelplaats valt,’ klinkt zogenaamd poëtisch maar wat zeg je nu eigenlijk?

Lelijk en banaal: ‘en daarom zijn al die waarnemingen en gedachten, al die gedachten en die waarnemingen ook verlammend, zoals de vijftig soorten aardbeienconfituur of spaghetti in de rekken van de supermarkt ook eerder verlammend werken dan bevrijdend,’ kom op dit slaat gewoon nergens op hoe oud zijn we

[Domien Verbeek · Rating 4 out of 5]

“En daarom houd je meer van schetsen, van het vlugge, van het onberekende, van het zoekende, meer van de exstase, de ik-stase, meer daarvan dan van de nonchalante berekening, meer van het worden dan van het zijn, want je wil in beweging komen en dus wil je niet zitten maar rechtstaan en daarom mompel je tegen jezelf ‘je moet in beweging komen, je moet tot actie overgaan’, en terwijl je dat zegt raak je met de top van je gestrekte wijsvinger je scherm aan en terwijl je met de gestrekte wijsvinger van je ene hand je scherm aanraakt, probeer je tegelijk met je andere hand je gebalde vuist in je mond te stoppen…”

[Sandra Francotte]

Wat heb ik gelezen? Een boek als een museum voor moderne kunst. Daarbij denk ik ook vaak: waar kijk ik naar? En toch blijf je kijken en je afvragen waar je naar kijkt. In het begin lijkt er nog enige samenhang te zitten tussen de woorden en zinnen. Daarna lukt het mij niet meer om er iets van te maken.

[Merel Nijhuis · Rating 4 out of 5]

4,5*: fantastisch, ik zal hier nog vaak naar terugkeren

[Ruben Hielke · Rating 5 out of 5]

Ja!!

[Noam · Rating 5 out of 5]

'Je zit op een stoel, nee, je zit op een stoel. En zittend op een stoel heb je het gevoel dat je zowel in als buiten je lichaam zit, dat je hier op een stoel zit aan een tafel en dat je tegelijk op een stoel in je hoofd zit, dat de muren van de omringende ruimte naadloos overlopen in de wanden van je schedel als twee kruisende lijnen op een lege pagina, nee, dat gevoel heb je en daarom is het nu onmogelijk om wat er is, de feiten, en wat je ervaart, de gevoelens, van elkaar te onderscheiden.' p.9

… en zo gaat het door, tot pagina 117. Op de titelpagina staat ‘roman’. Vanzelf las ik het als een toneelstuk met twee rollen: De spreker (Ik noem hem (?) de Stem) en de persoon die zwijgend op een stoel zit (Ik noem hem (?) Je). Een monoloog? Misschien wel een dialoog voor 1 stem en 1 zwijgende zittende persoon? Een dialoog waar je alleen één kant hoort, net als in La voix humaine van Jean Cocteau, maar hier is de ander, Je, zichtbaar én zwijgt. Een duet. Een duel.

De zinnen zijn steeds ‘Je…, nee, …. En…’ zinnen. De ‘nee’ wordt later een ‘ja’. Zijn de ‘nee’ / ‘ja’ onderbrekingen die de Stem nodig heeft om na te denken? Wil de Stem op deze manier benadrukken wat hij zegt? Of zijn het reacties op wat Je doet? Een poging van Je om te praten of tenminste om geluid te maken? Een gebaar? We horen Je niet. De frustratie van Je is voelbaar.

De Stem praat aan een stuk door: Over taal, ruimte, over bewustzijn, de zin van het leven, over subject-objectscheiding, relatie lichaam en geest, emoties vs. gedachten, epistemologie, ontologie… Kortom alle mogelijke filosofische gebieden. Wat de Stem zegt is een krachttoer van wat met taal kan terwijl de wereld stilstaat. De Stem stelt vragen, biedt geen antwoorden. De Stem becommentarieerd (Of instrueert? Zijn dit de regieaanwijzingen?) alles wat Je doet, denkt en voelt. De Stem kent Je door en door, zo lijkt het. Hoe weet de Stem dit allemaal? De Stem wordt haast hatelijk, bezeten. En Je loopt steeds verder vast, Je worstelt met jezelf. Het voelt alsof iemand Je ondervraagt, hersenspoelt of haast mishandelt. Misschien gaat het bij de Stem minder over WAT de Stem zegt en meer om HOE: Onophoudelijk, hijgerig, overrompelend, dwangmatig, dwingend, duizelingwekkend, verlammend, adembenemend (Letterlijk!). De Stem is naar, obsessief, razend, hypochondrisch, anaal gefixeerd.

Je denkt eerst dat Je op een stoel zit in een lege kamer. Langzaam begrijp Je dat Je achter een bureau met een computer zit. Zit Je dit verhaal te typen, een verhaal waarin je tegen Je praat? Langzaam hoor Je steeds meer over waar deze stoel staat. Alsof een schijnwerper gericht is op de stoel, op het podium, en steeds een grotere cirkel verlicht.

Wie is in hemelsnaam de Stem? (Ook) een acteur? Wellicht de schrijver? Misschien een regisseur? God? Je beul? Je meester? Je moeder of je vader? Een psychiater? Is dit de zelfreflectie van Je van buitenaf? Je innerlijke criticaster? Een stem in Je hoofd? Je hoofd? Je hersenen?

En vooral: Wie is Je? Door de tweede persoon enkelvoud, voelt Je alsof jij, de lezer, Je bent. Ben Je de lezer? Of toch de schrijver? Of ben Je een acteur? Ben Je je lichaam?

Waarom zit Je? Waarom blijf Je zitten? Uit eigen wil? Kun Je niet anders? Op een stoel blijven zitten en verbeelden dat Je van alles en nog wat onderneemt, dat Je, ik noem maar wat, gaat zwemmen. Je zit volledig in het hier & nu. De rest bestaat niet. Kun Je ook de stoel verlaten of iets anders doen op de stoel dan zitten? In Je hoofd kan dit niet. Je zit en wacht. Waarom? Waarop? Op wie? Het is zinloos om te wachten op God(ot), want hij is er, het is de Stem, en het is een nachtmerrie. Dit is wachten om te wachten. En luisteren. Het is een kwelling. Jean-Paul Sartre zei het al: ‘L'enfer c'est les autres’. Of toch niet?

Waar gaat dit allemaal over? Over het vastzitten in ons hoofd? De onmogelijkheid om te bewegen? De absurditeit van het leven, hoe filosofisch dan ook? Juist uit de totale ontwrichting ontstaat beweging. Misschien hebben de eerste zinnen al verteld waar deze tekst over gaat en desondanks blijft de tekst nog meer dan 100 pagina’s fascineren.

Krachtige barokke poëzie, geschreven in prozastijl. Neem de tijd om woord voor woord, zin voor zin, tot je te nemen, lees maximaal een zin per dag, of lees het in één adem uit.

Het zou zo maar kunnen dat Bob Vanden Broeck het kleinkind is van Samuel Beckett, een neef van Donald Niedekker van Waarachtige beschrijvingen uit de permafrost of van Wessel te Gussinklo van De weergekeerde bloem.

Ik hoop ‘Je zit op een stoel’ gauw op het toneel te zien.

Fenomenaal.



Intermezzo

Na dit boek ben ik The Morning Star van Karl Ove Knausgård gaan lezen. Daar las ik de volgende woorden van Iselin, het meisje uit de supermarkt:

'It was sitting down somewhere that was the problem, because as soon as I sat down it made me feel like I was so conspicuous. Maybe no one else noticed. But the feeling was so strong it was almost like a light that radiated from me, and everything I did then would have to take place in that light. Whatever it was, reading a book, sipping my beer or wine, or just gazing. I became incredibly aware of it, as if I could see myself from the outside and the inside at the same time. I'm sitting here on my own, she's sitting there on her own. And then in no time at all my thoughts would be churning and dark, I couldn't stand it, and if I was going to stay I'd have to fight it, fight against it the whole time, that light that shone out of me, the extra person inside me who kept such a close eye on everything I did.' p.119

Citaten

'en dan leg je je handen opengevouwen op het tafelblad, anachronistisch, handen, onbeweeglijke handen opengevouwen als twee oude kolenschoppen, twee blokken marmer waaruit een psychotische beeldhouwer met bloedende beitels twee rudimentaire handen heeft gehouwen, en de structuur van je huid in je handpalm legt geïdealiseerde beelden in je bloot, beelden die misschien niet waar zijn maar die daarom niet minder pijn doen.' p.16
'en als je het zwembad verlaat heb je altijd het gevoel dat je je eigen lichaam onder water hebt opgeraapt en nadien in een kleedhokje hebt aangetrokken' p.21

'en dus wil je naar buiten lopen, nee, dat wil je, de geur ruiken van hars en rotte bladeren, luisteren naar het fluisteren van bevend riet dat zich vermengt met miljoenen dansende blaadjes, je wil de partituren van piepende boomstammen ontrafelen, de natte schors van een spar aanraken, ondergedompeld worden in ochtenddauw en okertinten, schaamteloos melancholie en sentimentaliteit omarmen, dankzij het zachte groene zingen van de kruinen de romanticus in je bevrijden, je oor tegen de bleke schors van een berk leggen, luisteren naar het smiezelen en smoezelen van wormen, mieren en termieten die op, onder en in de schors banen, paden en wegen maken, wegen, paden en banen naar verborgen werelden, de weidsheid in het zichtbare kenbaar maken maar het niet prijsgeven, verstrooidheid, bruisen, wervelen, dat wil je, dat wil je.' p.34

'En bang omwille van deze gedachten bekijk je jezelf nu in het raam als een kameleon die een andere kameleon ontmoet op een dunne, dode tak, en in de reflectie van het raam zie je vaag de contouren van een gezicht, een neus, een mond, een oog, een nek, een gezicht zie je, een gezicht waarvan de onderdelen zweven, dwarrelen, onbestemd krioelen, waarvan de elementen zich weigeren te manifesteren en zich onmogelijk kunnen kristalliseren tot een duidelijk herkenbaar gelaat.' p.43

'en daarom kijk je naar sneeuwvlokjes, omdat sneeuwvlokjes kunnen dwarrelen, kunnen vallen, omhoog en omlaag, omlaag en omhoog, en van links naar rechts, en van rechts naar links, en van links naar rechts, omdat sneeuwvlokjes kunnen stuiven, spiralen, kringelen, omdat sneeuwvlokjes de aarde kunnen bedekken met witte, zachte, pluizige materie, omdat sneeuwvlokjes de aarde het zwijgen kunnen opleggen en omdat jij ervan houdt om als eerste door een ondergesneeuwd landschap te wandelen, om als eerste voetsporen in de stilte achter te laten omdat je niet kan zwijgen, om de sneeuw dus te laten kraken, knisperen, knerpen,' p.45-46

'Je bekijkt jezelf in de reflectie van het raam en in een fractie van een seconde, in een ogenblik, zie je de rauwe kleur van een aangesneden homp vlees in een slagersvitrine, de paarse romp van een dode clown, bungelend aan een trapeze in een circus enkele ogenblikken voor het faillissement, dat zie je, een tros droeve organen gebalsemd in huid, je zit op een stoel, nee, op een stoel zit je en daartussen, tussen het zitten en het zitten, zit je in die comfortabele afgrond,' p.55

'En misschien is het woord 'ik' dus geen duidelijk afgebakende entiteit maar eerder een naam die we geven aan een verzameling van zeer uiteenlopende waarnemingsbeelden waarmee we noch in het geheel samenvallen noch ons in één van de delen volledig herkennen, waarnemingsbeelden, karaktereigenschappen en persoonlijkheidskenmerken, die wij, hoewel ze dus voortdurend van vorm veranderen, onszelf toeschrijven zonder te weten wat we daar eigenlijk mee bedoelen, zoals we ook inhoudsloze woorden of woordgroepen als God, Geest, Ziel en Gezond Verstand blijven gebruiken zonder te weten wat we daar nu precies mee bedoelen, lege woorden die we blijven gebruiken zonder te weten wat we daar precies mee bedoelen en daardoor, hoe fictief ook, reëel lijken,' p.56-57

'en zittend op je stoel met je hoofd en je huid op kiep ben je niet in de mogelijkheid om wat is en wat je ervaart van elkaar te onderscheiden, zoals ruimte en tijd twee afzonderlijke brilglazen zijn van eenzelfde bril waardoor de werkelijkheid zich laat aanschouwen,' p.86

'en je hebt het gevoel, en omdat het een gevoel is, is het meteen ook een feitelijk gegeven en net omdat het een feit is, is het ook een gevoel en net omdat het een gevoel is, is het ook een feit en net omdat het een feit is, is het ook een gevoel, en daarom heb je dus het gevoel dat de ruimte rond je een spons is die een andere spons omhelst, een glibberige, poreuze ruimte gemaakt van beton, modder, algen, hars, bloed, glas, en misschien open je en sluit je je ogen tegelijk en misschien ben je zowel wakker als aan het slapen, zoals het leven en de droom tot de pagina's van hetzelfde boek behoren' p.105

[Marnix Verplancke · Rating 5 out of 5]

Pierre Bonnards Portrait de l’artiste dans le miroir de salle de bains is een van de indrukwekkendste en meest expressieve schilderijen ooit. De kunstenaar maakte het op het einde van zijn leven, toen hij een stuk in de zeventig was. Veel meer dan een man die in de spiegel kijkt is het niet, alleen lijkt die man wel buitenaards, met zijn witte lichaam en zijn donkerbruin-rode hoofd waar isolement, verslagenheid en aanvaarding van uitgaan, en dat in een volkomen banale setting, waardoor het doek iets wrang-komisch krijgt. Net zo donkerbruin-rood is de kaft van Bob Vanden Broecks debuutroman, en ook qua sfeer lijkt die weggelopen uit het schilderij van Bonnard.
Je zit op een stoel levert precies wat de titel belooft. Het boek is geschreven in de tweede persoon enkelvoud en in de tegenwoordige tijd. Jij, de lezer dus, zit op een stoel en daar blijf je ook zitten, helemaal tot op de laatste pagina. Dialogen moet je niet verwachten, net zomin als hoofdstukken, paragrafen of alinea’s. Het is een aaneenschakeling van soms bijzonder lange zinnen waarin jij nadenkt over wat er je overkomt, want niet alleen zit je uitwendig op een stoel, ook psychisch is er geen opstaan en wegwandelen mogelijk. Je zou weliswaar op de stoel kunnen klimmen, een gerafeld touw om je nek slaan en vervolgens de poten onder je leven vandaan schoppen, maar dat doe je niet. Het enige wat je wel doet is van tijd tot tijd als in een opwelling van existentiële angst je vuist in je mond proberen proppen.
Je hoort bouwvakkers, ziet door het raam sneeuwvlokken en een buizerd en vraagt je af of je van al dat zitten uiteindelijk geen uitzaaiende darmkanker zal krijgen. Maar het meest van al verlang je naar destructie, naar lawaai, het geluid van een glascontainer die leeggemaakt wordt. En waar je eerst nog wou roeien op het water, wil je na verloop van tijd alleen nog maar zwemmen, niet om de overkant te bereiken, maar om een te worden met het water.
Samuel Becket is niet ver weg, krijg je na een tijd het gevoel, net zomin als Edmund Husserl, de Duitse filosoof die meende dat ervaring noch rede betrouwbare kennis konden opleveren, maar dat we de wereld in al zijn diversiteit voor zich moesten laten spreken. Het kwam er dus op aan de werkelijkheid in al zijn veelzijdigheid te beschrijven, wat precies is wat jij in Je zit in een stoel ook doet, en waarbij je je vervolgens afvraagt waar je zelf in heel dat verhaal gebleven bent. Bob Vanden Broeck publiceerde eerder een meermaals bekroonde poëziebundel, en ook deze debuutroman heeft veel weg van een bezwerend prozagedicht waar je tijd voor moet nemen, en waaraan je je met hart en ziel moet overgeven, maar de beloning is dan ook fenomenaal.

[Fien Leysen · Rating 5 out of 5]

Hij zit op een stoel, maar ook een beetje in mijn hoofd. Deze constante stroom aan associaties en gedachten is gek genoeg heel herkenbaar en daardoor zo heerlijk te volgen. Ook wanneer het donker wordt.

De snelheid en het struikelen, de herhaling en het zoeken.
Ik erger me vaak aan schrijvers die proberen weer te geven hoe een onophoudelijk denkend hoofd werkt, omdat het meestal leest als een verdunde, oppervlakkige, incorrecte weergave van iets dat ze zelf niet helemaal lijken te kennen of dat mijlenver staat van hoe ik het zelf ervaar.
Deze roman zit naast mij. Hoe heerlijk om te lezen.
Prachtige beelden, die in de snelheid ook onmiddellijk weer vervangen worden door een ander beeld. Soms sterk, soms flauw, grappig, hard.

Vormelijk, stilistisch, inhoudelijk, ritmisch, … alles klopt hier.
Ik voelde me zelden zo gezien. (Ik overdrijf. Omdat ik dat nu even wil. Zittend op mijn stoel.)

[Olivier · Rating 3 out of 5]

En je balt je hand tot een vuist en je probeert die gebalde vuist in je mond te proppen en terwijl je je gebalde vuist in je mond probeert te proppen lik je met je tong tussen je knokkels en terwijl je met je tong tussen je knokkels likt, denk je aan een kat die in een verhitte kookpot aan het deksel op je ziel krabt, en met je knokkels tussen je voortanden zit je op een stoel en je blijft hier zitten, je blijft hier zitten met je verkrampte anus zoals sommige mensen in hun huizen blijven wonen, ook al bevindt hun huis zich regelrecht in de baan van een tsunami, orkaan of modderstroom, zo blijf jij zitten op een stoel, even koppig als angstig, even passief als radeloos terwijl je je gebalde vuist in je mond probeert te proppen. - pag 19-20

[Anna Husson · Rating 4 out of 5]

Een overdonderend romandebuut van Vanden Broeck, die zijn achtergrond als dichter moeiteloos omzet in een intense, beklemmende prozastijl. De tekst is donker, compact en onverbiddelijk, een indringende verkenning van een geest die lijkt vast te lopen in een existentiële kortsluiting of misschien een psychose, depressie of angststoornis. Zijn zinnen, lang en stuwend, kolken van woede en wanhoop en slepen je mee. Het proza is compromisloos en eigenzinnig, wars van trends, en grijpt je vanaf de eerste pagina bij de keel.

[Ward L · Rating 5 out of 5]

Een literaire trip vanop je stoel.
Ritmisch, visueel en genadeloos.

Sommige beelden zullen nog even blijven hangen. De snelheid waarmee de auteur zeer uiteenlopende voorstellingen kan oproepen zonder frictie te genereren, getuigt van zijn poëtisch vernuft.

[S.A. · Rating 4 out of 5]

Niche.
Lekkere taal, kolkend en ook vermoeiend.

[E. Teeboom · Rating 3 out of 5]

De beelden aan het einde zijn geweldig

[J · Rating 4 out of 5]

Haha

[Bram De Smit]

Zurig pikje droevig drolletje

[Willem Fintelman · Rating 4 out of 5]

Vet, Fosse-achtig, maar mist een verhaal