Een goed nest

by Philip Huff

Raymond en Lucia van der Meer zijn respectievelijk advocaat en uitgever. Ze wonen in Amsterdam en hebben drie kinderen: Vincent, een worstelende schrijver die ook workshops geeft aan jonge delinquenten; Paul, een filmregisseur wiens hart in Londen wordt gebroken maar wiens carrière in Los Angeles opbloeit; en Julia, een fotograaf die in Nieuw-Zeeland een bestaan probeert op te bouwen met haar geliefde.
Drie kinderen, drie wereldreizigers – maar de vraag is of de wereld hun de plek biedt waar ze zich thuis kunnen voelen.
Met zijn empathische pen en feilloze oor voor wat mensen zeggen én verzwijgen, laat Philip Huff in Een goed nest zien hoe ouders en hun kinderen elkaar nodig hebben, missen en beschadigen – en hoe ze, door dat alles heen, van elkaar proberen te houden.

336 pages, Paperback

Published March 3, 2026

About the author

Philip Huff (1984) is schrijver en regisseur. Hij schrijft onder meer voor NRC Handelsblad, De Groene Amsterdammer, Hollands Maandblad, The New York Review of Books en The Paris Review. Hij publiceerde de romans Dagen van gras (genomineerd voor de Academica Debutantenprijs), Niemand in de stad (winnaar Dioraphte Prijs, verfilmd door Michiel van Erp) en Boek van de doden (keuze van het jaar 2014 van HUMO), de verhalenbundel Goed om hier te zijn en de essaybundel Het verdriet van anderen.

Reviews

[Willem Fintelman · Rating 2 out of 5]

Flauw, nikserig, soms echt slecht

[Manon Luinenburg · Rating 2 out of 5]

Soms worden er wat filosofische balletjes opgegooid, vaak is het verhaal heel niksig, soms staat er ineens een prachtige zin, dan is de stijl ineens heel krampachtig en cringe (de mailconversaties tussen de kinderen of de verwijzingen naar de actualiteit!) soms is de toon wat belerend en heel typisch zit er een compleet onnodige en te gedetailleerde seksscène in het verhaal (net als bij 'Niemand in de stad'). Zo'n boek dat je wel door blijft lezen, omdat je toch ergens nieuwsgierig bent, maar dat uiteindelijk geen enkele indruk achterlaat. Ergens is het ook wel ironisch, omdat schrijftip 9 die in het boek wordt gegeven ("De lezer is slim. Laat haar haar werk doen") door de auteur zelf niet wordt opgevolgd: de moraal wordt nogal op tafel gegooid, zeker naar het eind toe. Anderzijds zou je die moraal er ook best niet uit kunnen halen door het niksige gehalte en het gebrek aan samenhang in de verhaallijnen. Toch een beetje jammer allemaal.

[Melody Sigmond · Rating 5 out of 5]

<333

p. 303
“De werkelijkheid is een decorwand die je verschuift tot de poppetjes goed staan en het licht klopt. Dat begrijp je wel.”

[Jasmijn · Rating 3 out of 5]

Ik heb echt láng over dit boek gedaan en ben er nooit helemaal ingekomen. Eens twee weken laten liggen zonder er naar om te kijken en andere boeken open geslagen en/of uitgelezen.
Soms zaten er wat politieke boodschappen in, maar deze waren een beetje banaal en uitgekauwd.

Er zaten ook wel wat goeie dingen in, gewoon mooi taalgebruik en thematisch interessant, maar niet een onwijze aanrader.

Durf echter niet lager dan een 3 te gaan, dat zegt dan ook wel iets ofzo.

[Eline · Rating 3 out of 5]

“Een groot gedeelte van het ouderschap bestond uit het interpreteren van de stiltes van je kinderen na hun vragen. Misschien was veel van het leven de interpretatie van de stiltes van anderen. En misschien was volwassenheid dan dat je steeds beter leerde luisteren naar wat niet werd gezegd, er steeds beter mee leerde omgaan.”

[Marilyn · Rating 3 out of 5]

Een goed nest is een roman met interessante thematiek en sterke losse momenten, maar wist mij als geheel niet echt mee te nemen. Dat komt vooral door de manier waarop het verhaal is opgebouwd. Het boek bestaat uit verschillende hoofdstukken die telkens het perspectief volgen van een ander familielid. Zo’n gefragmenteerde vertelstructuur kan heel krachtig werken wanneer de verhaallijnen elkaar versterken en geleidelijk samenkomen, maar hier voelde het voor mij eerder versnipperd.

De roman leest daardoor meer als een reeks scènes uit verschillende levensfasen: soms in het heden, dan weer verder terug in het verleden. Hoewel er duidelijk een centraal thema aanwezig is, kwam dat voor mijn gevoel niet sterk genoeg samen in het geheel. De losse onderdelen bleven te veel op zichzelf staan, waardoor ik emotioneel weinig grip kreeg op de personages en hun onderlinge verbanden.

Tegelijkertijd zitten er absoluut boeiende elementen in het boek. Huff laat goed zien hoe ervaringen uit het verleden doorwerken in nieuwe relaties en hoe persoonlijke geschiedenis invloed heeft op gezinnen en familiesystemen. Juist dat idee — dat mensen hun eigen pijn, patronen en ervaringen meenemen in volgende generaties — vond ik het meest interessante aspect van de roman.

Al met al een 3,5 ster als dat mogelijk was. Maar 4 sterren vond ik het niet.

[Anouk Mulder · Rating 2 out of 5]

Waar Huff normaal fenomenaal is in het meenemen van de lezer in de gedachtewereld van zijn personage(s), slaat hij in mijn ogen met dit boek juist fenomenaal de plank mis.

Het is enorm fragmentarisch geschreven, met veel verschillende personages, veel tijdsprongen, op veel verschillende plekken op de wereld. Ik was me eigenlijk continu aan het afvragen over wie ik las, of ik dit personage al kende, en waar in de tijdlijn/het verhaal alles zich afspeelde. Af en toe raakt een personage aan iets belangrijks, maar dit wordt allemaal niet uitgewerkt, waardoor het veel te veel is. Verwarring alom.

Eindstand: boete opgebouwd bij de bieb want had het niet op tijd uit.

Echt heel jammer, want ik had dit boek zo graag goed willen vinden (Wat je van bloed weet is tenslotte m’n lievelings).

[Anna · Rating 4 out of 5]

Veel verschillende perspectieven/verhalen, mooi samen maar soms een beetje verwarrend. Het hoofdstuk over Max en Hani deed me aan Heart the lover denken en vond ik erg leuk. Sommige verhalen hadden van mij uitgebreider mogen zijn (Julia en Frank) maar anderzijds had dat niet goed in de opbouw van het boek gepast en het heeft ook wel iets om het zelf in te vullen. Vincent heeft geen enkele keuze gemaakt waar ik het mee eens was maar ach (is ze echt de liefde van je leven als ze haar vriend niet voor je verliet vincent? mag de lat dan niet iets omhoog?)

[Remi Diamantis · Rating 3 out of 5]

Het laatste hoofdstuk was adembenemend.

[Karin · Rating 2 out of 5]

Een verhalenbundel die zich voordoet als roman. Was imho een stuk sterker geweest als Huff er voor had gekozen vol voor korte verhalen te gaan. Nu toch vrij veel geforceerde bruggetjes en verwijzingen over en weer.

[Ghislaine van Drunen · Rating 2 out of 5]

Pfff. Ik weet niet goed waarom ik dit boek heb uitgelezen. Misschien omdat ik Philip Huff een warm hart toedraag en steeds dacht: misschien komt het nog goed met dit boek. Maar dat gebeurde niet. Pagina’s lang las ik over personages die me niet boeiden en op geen enkele manier raakten. Het hielp niet dat alles zo fragmentarisch was en het geheel eerder op een verzameling korte verhalen leek dan een roman. In het laatste hoofdstuk kwamen de personages samen en dat maakte het een beetje goed maar niet genoeg.

[Maxime · Rating 3 out of 5]

Mooie en fijne schrijfstijl. Als je elke pagina los neemt heeft het een bepaalde kracht, alle pagina’s samen en het valt stil.

[Bibi Santpoort · Rating 2 out of 5]

Niet mijn boek, weinig samenhang en leest ook wat hakkerig (maar dat kan ook aan mij liggen)!

[Liesbeth Van De Velde-Ossewaarde · Rating 3 out of 5]

Verwarrend geschreven. Alsof het verschillende fragmenten zijn uit een filmscenario. Veel verschillende verhaallijnen en tijdsprongen. Oké, deze komen allemaal uit bij één familie waarbij de schokkendste verhaallijn is die van zusje Charlotte die verdronken is in een onbewaakt moment in het zwembad van het vakantieappartement. Dit moment is sterk bepalend voor de relatie vader-moeder en hoe dit verweven is in ieders leven.

[Petra · Rating 3 out of 5]

Mooi maar iets te fragmentarisch naar mijn smaak. Het springt te veel van hier naar daar en ik miste wat extra lijn. Maar mooie scenes en taal.

[Sema Keskin · Rating 2 out of 5]

Zonet het nieuwe boek van Huff uitgelezen en ik weet nog niet zo goed wat ik erbij voel. Ik weet dat ik erg onder de indruk was van zijn boek ‘Wat je van bloed weet’. Vandaar dat ik enthousiast ook dit boek heb gekocht en vol verwachting eraan begon. Helaas kwam ik niet zo goed in het verhaal. Het boek gaat over Raymond en Lucia van der Meer, die respectievelijk advocaat en uitgever zijn. Ze wonen in Amsterdam en hebben drie kinderen: Vincent, een worstelende schrijver die ook workshops geeft aan jonge delinquenten; Paul, een filmregisseur wiens hart in Londen wordt gebroken maar wiens carrière in Los Angeles opbloeit; en Julia, een fotograaf die in Nieuw-Zeeland een bestaan probeert op te bouwen met haar geliefde.

Dit verhaal gaat over drie kinderen, drie wereldreizigers - maar de vraag is of de wereld hun de plek biedt waar ze zich thuis kunnen voelen.
Huff heeft thema’s verwerkt als familie(geschiedenis), zoektocht naar geluk en verbinding, liefde. Dit verhaal laat zien hoe ouders en hun kinderen elkaar nodig hebben, missen en beschadigen. En hoe ze, door dat alles heen, van elkaar proberen te houden.

In dit boek vind ik de schrijfstijl van Huff verwarrend. Met name fragmentarisch. Het geheel lijkt eerder op een verzameling korte verhalen dan een roman. Er zijn veel verschillende verhaallijnen en perspectieven. Ik voelde ook geen binding met de personages. In het laatste hoofdstuk komen de personages samen, maar ook dat maakte weinig indruk op me. Soms is het heel filosofisch, soms gebeurd er niks en soms staat er ineens een prachtige zin die je bijblijft of aan het denken zet: “Een groot gedeelte van het ouderschap bestond uit het interpreteren van de stiltes van je kinderen na hun vragen. Misschien was veel van het leven de interpretatie van de stiltes van anderen. En misschien was volwassenheid dan dat je steeds beter leerde luisteren naar wat niet werd gezegd, er steeds beter mee leerde omgaan.”

[Janet Sellis]

De nieuwste Philip Huff.

Over een gezin; volwassen kinderen die uit huis zijn, veel in het buitenland wonen, en over de ouders Ray en Lucia. Je krijgt een inkijkje in al hun levens en in hun gedachten. Aan het einde zijn ze samen en zie je ook de interactie.

Hoe ze van elkaar houden, welke kanten van elkaar ze lastig vinden, hoe goed ze elkaar kennen. Hoe ze hun best doen hun levens goed te leiden. Over liefde.

Erg mooi. Ik las het meeste van Huff en ik vind dit een van zijn beste boeken, waarschijnlijk het beste tot nu toe.

Twee passages over ouderschap:
‘De liefde van kinderen voor hun ouders veranderde langzaam van functionele afhankelijkheid in functionele afstandelijkheid, precies zoals hun lichamen de lijven van hun ouders steeds minder nodig hadden voor voeding, kleding en een klankbord. De allesoverheersende tederheid die je als moeder kon voelen, veranderde echter niet, en de liefde voor én van die nabije vreemden was het sterkste krachtenveld dat ze kende. Het was dus ook waar je de meeste pijn kon voelen.’

‘Ray had haar nooit begrepen en hij had hetzelfde meegemaakt. Haar kinderen hadden haar nooit begrepen. Voor hen waren de gevoelens van hun moeder toch als voetnoten in een boek: ze hoorden erbij, maar niemand las ze.’

Over hoe je uit hetzelfde nest komt en toch de wereld niet hetzelfde ziet.

[Karen · Rating 3 out of 5]

Met veel plezier gelezen, in een adem uit zelfs. Het volgen van de leden van het gezin, vader, moeder, dochter, twee zoons is interessant. Hoe ze verschillen en hoe ze elkaar weer opzoeken met hun liefdes, trouweloosheid, reizen, successen en verdriet. Philip Huff zoomt steeds in op een klein tijdsdeeltje van al die levens. Heel goed gedaan. Maar anderzijds laat hij naar mijn smaak net iets teveel aan de lezer over, waardoor het soms als een puzzel voelt. Niet altijd was me duidelijk wat dit mooie miniatuurtje betekent en waarom het op deze plek staat. De niet-chronologische aanpak draagt daar aan bij. Voor het leesplezier geef ik graag vier sterren. Maar de minpunten wegen ook.

[Marieke · Rating 2 out of 5]

Ik geloof z’n boeken gewoon niet. Al die hoofdpersonages vervallen allemaal in zulke uitermate clichés, terwijl hun huizen met boekenkasten vol zouden staan. Ik weet zeker dat als deze mensen daadwerkelijk eens een boek open zouden slaan en lezen, niet allemaal in dit soort onzinnige gedragingen zouden vallen.
Of misschien is dat het cliché dat hij wil bloot leggen, alles om de schijn hoog te houden, maar hun acties verraden hun. Maar ik vind het daar te simpel voor. Ook dwangneuroses omschrijven als, ‘O shit ik ben vergeten de deuren te tellen toen ik het huis uit ging, nu moet ik maar afwachten wat voor onheil dit gaat brengen’ is gewoon niet hoe het werkt. Tbc

[Judith Vermulst · Rating 4 out of 5]

Wederom een prachtig boek dat raakt aan de tijdsgeest. Ik had geen last van de sprongen in tijd of personages, dat hield me juist geboeid.

“De wereld is niet slordig in elkaar gezet, maar doelbewust zo ingericht. Schaarste aan tijd, aan welzijn, aan vermogen is geen toeval; die schaarste is ontwerp. Er is altijd iemand die profiteert van onze tekorten, onze angst, onze vermoeidheid, van onze pogingen om, geketend door leningen, een leven op te bouwen in torens die van iemand anders zijn: alles wat je geeft, wordt door iemand anders verzilverd.”

[Mirjam Campo · Rating 3 out of 5]

Herkenbaar verhaal over wat je meeneemt uit je gezin en hoe verschillende generaties met elkaar omgaan. Wisselt steeds van perpectief tussen de verschillende kinderen uit het gezin (die allemaal zijn uitgevlogen over de wereld) en ook van de ene tijd naar de andere. Leest héél makkelijk weg, maar personages blijven ook wel een beetje aan de oppervlakte.

[Madelief BK · Rating 3 out of 5]

Er gebeurde echt te veel voor mijn doen. Allemaal losse verhalen van gezinsleden over hoe ze naast en met elkaar leven. Maar vond het meer voelen als losse verhalen ipv een samenhangend geheel.

[Marijke G G · Rating 3 out of 5]

Onsamenhangend geheel.

[Engel · Rating 3 out of 5]

(2,5)

[MarijkeP · Rating 3 out of 5]

Tegenvaller. Wat je van bloed weet vond ik erg goed, wellicht had ik te hoge verwachtingen. Alle personages in dit boek zijn tobbers en navelstaarders, ik snakte naar lucht op een gegeven moment.

[Fleur Van Wingerden · Rating 4 out of 5]

Fragmentarisch geschreven waardoor het lastig inkomen was. De taal hield me aan het lezen. Uiteindelijk een heel mooi boek.

[Willem Maasland · Rating 3 out of 5]

Lekker boek let op ik geef 3,5 ster .
Spoiler , bds sex

[Margreeth · Rating 3 out of 5]

Hoewel sommige metaforen en gedachten mooi zijn, blijft het een onsamenhangend, verbrokkeld verhaal

[Inno van Lieshout · Rating 2 out of 5]

Omdat ik ‘wat je van bloed weet’ van Philip Huff een heel goed boek vond, begon ik vol positieve verwachting aan ‘Een goed nest’. Het werd een teleurstelling. Ik vond het een heel rommelig boek. Meer een bundel losse verhalen dan een aaneengesloten roman. Gauw vergeten dus.

[Tess Boekema · Rating 2 out of 5]

Medium. De gezinsleden leven elk hun eigen leven, maar daardoor mist er een duidelijke lijn in het verhaal en is het nogal warrig. Ik moest meerdere keren terugbladeren om te zien over welk personage ik aan het lezen was.

Als het een verzameling korte verhalen was geweest, was ik enthousiaster geweest. Huff schrijft namelijk met veel rake details en bij vlagen met prachtige zinnen, die me aan het denken zetten. Maar het voelde nu te vaak als een puzzel.