Raymond en Lucia van der Meer zijn respectievelijk advocaat en uitgever. Ze wonen in Amsterdam en hebben drie kinderen: Vincent, een worstelende schrijver die ook workshops geeft aan jonge delinquenten; Paul, een filmregisseur wiens hart in Londen wordt gebroken maar wiens carrière in Los Angeles opbloeit; en Julia, een fotograaf die in Nieuw-Zeeland een bestaan probeert op te bouwen met haar geliefde. Drie kinderen, drie wereldreizigers – maar de vraag is of de wereld hun de plek biedt waar ze zich thuis kunnen voelen. Met zijn empathische pen en feilloze oor voor wat mensen zeggen én verzwijgen, laat Philip Huff in Een goed nest zien hoe ouders en hun kinderen elkaar nodig hebben, missen en beschadigen – en hoe ze, door dat alles heen, van elkaar proberen te houden.
Philip Huff (1984) is schrijver en regisseur. Hij schrijft onder meer voor NRC Handelsblad, De Groene Amsterdammer, Hollands Maandblad, The New York Review of Books en The Paris Review. Hij publiceerde de romans Dagen van gras (genomineerd voor de Academica Debutantenprijs), Niemand in de stad (winnaar Dioraphte Prijs, verfilmd door Michiel van Erp) en Boek van de doden (keuze van het jaar 2014 van HUMO), de verhalenbundel Goed om hier te zijn en de essaybundel Het verdriet van anderen.
“Een groot gedeelte van het ouderschap bestond uit het interpreteren van de stiltes van je kinderen na hun vragen. Misschien was veel van het leven de interpretatie van de stiltes van anderen. En misschien was volwassenheid dan dat je steeds beter leerde luisteren naar wat niet werd gezegd, er steeds beter mee leerde omgaan.”
Een verhalenbundel die zich voordoet als roman. Was imho een stuk sterker geweest als Huff er voor had gekozen vol voor korte verhalen te gaan. Nu toch vrij veel geforceerde bruggetjes en verwijzingen over en weer.
Met veel plezier gelezen, in een adem uit zelfs. Het volgen van de leden van het gezin, vader, moeder, dochter, twee zoons is interessant. Hoe ze verschillen en hoe ze elkaar weer opzoeken met hun liefdes, trouweloosheid, reizen, successen en verdriet. Philip Huff zoomt steeds in op een klein tijdsdeeltje van al die levens. Heel goed gedaan. Maar anderzijds laat hij naar mijn smaak net iets teveel aan de lezer over, waardoor het soms als een puzzel voelt. Niet altijd was me duidelijk wat dit mooie miniatuurtje betekent en waarom het op deze plek staat. De niet-chronologische aanpak draagt daar aan bij. Voor het leesplezier geef ik graag vier sterren. Maar de minpunten wegen ook.