Entre a depresión que o devora e as esquinas contra as que golpea o seu corpo para sosegar a dor emocional, o protagonista desta novela intenta sobrevivir no medio dun caos de relacións rotas e adiccións. Busca desesperadamente un lugar ao que pertencer e aférrase ao desexo e á esperanza fráxil dun amor que podería salvalo ou, se cadra, destruílo definitivamente. «As esquinas» é unha novela poliédrica onde se manifestan os efectos da violencia de xénero a través dunha exploración profunda dos traumas familiares e da loita pola identidade. As múltiples voces narrativas, que ademais de persoas inclúen animais ou mesmo obxectos inanimados, configuran un universo cru e poético onde o sufrimento e a resiliencia conviven en cada espazo e en cada lembranza.
Pareceume acertado desde o título ata as voces narradoras que se escollen. Pareceume acertado o complexo de entender quen está falando; que sexa unha novela onde hai que estar realmente atenta e que aínda así custe ás veces saber quen fala. Incluso me pareceu acertada a complexidade de sentimentos e pensamentos que se plasman a través do protagonista. Pareceume acertado precisamente porque todos estes elementos son complexos de por si e pareceume que o autor soubo escribilos sen rodeos eufemísticos. Especialmente cando os temas tratados son máis ca necesarios.