Piaggio

by Hendrik Groen

In Piaggio lacht het leven Anton (61) niet bepaald toe: vrouw weg, baan kwijt en een bemoeizuchtige vader op zijn nek. Ook Marieke (58) kan wel wat geluk gebruiken, want het is tobben met de liefde en een lastige dochter. Als ze elkaar voor het eerst tegenkomen op een feestje, helpen het toeval en een paar drankjes ze een eind op weg. Letterlijk en in het leven.

Genres: Fiction, Roman, Dutch Literature, Italy, Literature, Short Stories, Romance

94 pages, Hardcover

First published March 11, 2026

About the author

Hendrik Groen, pseudonym of Peter de Smet, is a Dutch writer. He is the author of the book Pogingen iets van het leven te maken: Het geheime dagboek van Hendrik Groen, 83¼ jaar (The Secret Diary of Hendrik Groen, 83¼ Years Old) published in 2014. That book was awarded in 2016 with the Audience Award for the Dutch Book. The sequel Zolang er leven is: het tweede geheime dagboek van Hendrik Groen, 85 jaar (On the Bright Side: The New Secret Diary of Hendrik Groen) appeared in 2016.

For years it was unknown who was hiding behind the pseudonym. This led to speculation about who it could be. Names from Sylvia Witteman to Arnon Grunberg were mentioned. Both De Volkskrant and NRC Handelsblad revealed almost simultaneously in 2016 that Peter de Smet was 62-year-old. De Smet responded with the words that 'he is not waiting for publicity' and 'has no sense in the fuss about fame'.

The Secret Diary of Hendrik Groen, 83¼ Years Old in 2016 won the Audience Award for the Dutch Book. This prize was not personally collected by the author.

In 2017, the books were filmed and broadcasted by Omroep MAX as the television series Hendrik Groen's Secret Diary. Screenwriter Martin van Waardenberg once again confirmed that De Smet was the man behind the pseudonym. In 2017, a stage adaptation was also brought to the stage under the direction of Gijs de Lange. Beau Schneider played the role of Hendrik Groen.

Reviews

[Gabriël de Klerk · Rating 2 out of 5]

Als Almere een boek was

[Jolien Gielen · Rating 3 out of 5]

Gratis gekregen boek voor de boekenweek.

De slechte reviews snap ik helemaal niet. Ik vond dit een prima, leuk kort verhaal.
Ik zal het boek niet bewust aanraden, maar het was een leuke lees ervaring.

Iets wat ik zelf verfrissend vond, waren de karakters en het verhaal dat vanuit een meer realistisch oogpunt werden geschreven. Karakters die niet perfect zijn en typerende kenmerken tonen voor hun leeftijd.
Eens wat anders als een romance van 20-30 jarigen die worden beschreven als goden.

Over all vond ik dit een schattig verhaal waar ik van genoten heb.

Nog een kleine side note: Wendy is een kutwijf en you can't convince me otherwise.

[Aurora · Rating 1 out of 5]

Zucht. Ik weet het niet, misschien ben ik te streng, maar ik heb ook een beetje het gevoel dat dit alleen vermakelijk is voor mensen die nog nooit in hun leven een boek hebben aangeraakt. SORRY maar het schrijven vond ik echt tenenkrommend. Zoals: “Ik moet mezelf een schop onder mijn twijfelkontje geven, mompelde ze.” op de eerste pagina al. Dan wil ik echt huilen. En elke keer als ik een beetje in het verhaal kwam, dit stel eindelijk een beetje schattig begon te vinden, was er weer zo’n zin óf bleek het stel zo extreem wereldvreemd te zijn dat ik bijna schrok. Zijn mensen echt zo? Misschien heb ik toch iets geleerd van dit boekenweekgeschenk. Ik hoop maar dat veel mensen er toch erg van genieten en dat het gewoon aan mij ligt. Misschien kon ik me er gewoon niet aan overgeven.

[Tijs Blom · Rating 2 out of 5]

Als ik op de eerste pagina 'ik moet mijzelf een schop onder mijn twijfelkontje geven' lees, weet ik eigenlijk wel genoeg.

[Sabine · Rating 3 out of 5]

Het is geen literair hoogstandje, maar dat had ik eerlijk gezegd ook niet verwacht. Hendrik Groen gaat voor het Boekenweekgeschenk natuurlijk niet ineens zijn hele schrijfstijl veranderen.

Ik vond het vooral een grappig en luchtig verhaal, met een paar herkenbare situaties die me af en toe deden glimlachen.

Dit jaar krijgt het Boekenweekgeschenk best wat kritiek. Toch denk ik dat dit juist een boekje is dat ook mensen aanspreekt die normaal zelden of nooit lezen. En is dat uiteindelijk niet waar de Boekenweek om draait? Dat meer mensen een boek oppakken?

[Martijn van Bruggen · Rating 3 out of 5]

Ideaal Boekenweekgeschenk. Niet te ingewikkeld, dus je kan het ieder moment oppakken om een stukje in te lezen. Natuurlijk zijn er als diehard literatuurlezer genoeg op- en aanmerkingen bij het verhaal te plaatsen, maar ik vond de dialogen dan wel weer verrassend goed en was blij eens over een gemiddeld mens te lezen in plaats van over wandelende trauma's. Door Hendrik Groen besef ik beter dat ik normaliter in een bubbel aan het lezen ben.

[Hanneke · Rating 2 out of 5]

Kan ik dit boek beschrijven als zijnde ‘gezellie’? Vast wel!

[Ruben · Rating 1 out of 5]

Ik had het kunnen weten.
Ik heb geen zin om een gemeen ‘recensietje’ te schrijven. In plaats daarvan heb ik een lijst van vloeistoffen opgeschreven die me opvielen in mijn lectuur;
1. Bier
2. Rosé
3. Kwijl
4. Zoete Duitse wijn
5. Lijkvocht (kat)
6. Baco
7. Bloed
8. Zweet (plakkerig)
9. Cappuccino
10. Overgeefsel (cred. Diana)

[Diana Willemsen · Rating 3 out of 5]

Na een tenenkrommende eerste bladzijde een gezellig kneuterig verhaal.

[Imme van der Boom · Rating 1 out of 5]

Goedkoop is duurkoop, zeggen ze. En dit boekenweekgeschenk was gratis...

Sorry! Dat is dan weer onaardig. En de boekenrecensenten zijn al zo genadeloos over 'Piaggio'... Het zou een "belediging voor de smaakpapillen zijn" (De Groene) en uitsluitend het "imbeciele segment" van de lezers bedienen (HP/De Tijd). En dat verdient Peter de Smet ook weer niet - zeker niet nu hij net in de openbaarheid is getreden.

Maar toch kan ik er gewoon niks beters van maken: dit boekje is niet voor mij. Peter was mij al snel kwijt met zinnen als: "'Ik moet mezelf een schop onder mijn twijfelkontje geven,' mompelde ze." en "Anton glom nu niet alleen van het zweet maar ook van trots". Dit heeft uiteindelijk toch geresulteerd in mijn eerste éénsterrenreview (mijlpaal!).

[Tiemen Hageman · Rating 2 out of 5]

Twee stomme mensen gaan iets doen waar ze eigenlijk geen zin in hebben, hebben een verschrikkelijke tijd, en noemen het de reis van hun leven.

[Demi Stein · Rating 3 out of 5]

Lekker kneuterig 🥰

[Finn · Rating 1 out of 5]

nooit een boeket roman van de Albert heijn gelezen maar dit is wat ik me daar bij voorstel

[Jip · Rating 1 out of 5]

dit boek doet alsof op vakantie gaan met een vreemde een bijzonder gewaagde keuze is, maar persoonlijk vind ik het feit dat een volwassen man baco’s drinkt een stuk verontrustender

[Marieke Holtrup · Rating 2 out of 5]

zou het geen geschenk durven noemen

[Tim · Rating 4 out of 5]

Hendrik Groen weet perfect de gewone mens te beschrijven en dat bewijst hij maar weer eens in Piaggio. De kneuterigheid, waarvan de “Henk en Ingrid” types die zo herkenbaar zijn in Nederland, is een genot om te lezen. Ik heb het altijd te doen met de karakters van Hendrik Groen, ik wil dat ze slagen in het soms zo lastige of saaie leven. Hendrik bewijst dat het slagen in kleine dingen kan zitten. Een extra rosè en Bacardi cola kan overslaan naar een impulsieve reis. Weer een mooie toevoeging aan mijn collectie Hendrik Groen boeken!

[Peter]

De Hollandse lulligheid vliegt je naar de keel.

[Mireille]

Ik vond het gewoon een heerlijk, lekker lezend verhaal. Personages die echter aanvoelden dan menig ander typje in hedendaagse romans. Positieve toon, perfect voor een treinreis.

[Alicia · Rating 2 out of 5]

2,5

Aardig verhaaltje over twee normale mensen, met levens die anders liepen dan ze hadden gewild, op zoek naar wat meer in het leven. Pretendeert ook niet meer te zijn dan dat.

Anton verliest zijn baan als schoenverkoper en besluit alsnog een reis te maken die hij in zijn jeugd had willen maken. Marieke is een chronisch zieke kapster die niet meer fulltime kan werken, die in een opwelling besluit mee te gaan. Ze worstelen met verwachtingen van familie, hun zelfbeeld, mislukte relaties en de rol van werk in hun leven en ontsnappen daar op reis even aan. Voor veel mensen denk ik heel herkenbaar. Als keuze voor de boekenweek denk ik prima dat het eens iets is wat iedereen kan lezen.

Vlot geschreven, af en toe grappig, soms een beetje ergerlijk omdat het zo rolbevestigend is (Anton stilzwijgend, verantwoordelijk voor de auto onderhouden; Marieke de kletskous, zorgt voor het eten en snapt niets van kaartlezen).

[Astrid Inge · Rating 1 out of 5]

Nederland kent veel geweldige schrijvers die geweldige boeken schrijven en toch verrast de Stichting CPNB bijna ieder jaar met een zwak boekenweekgeschenk. Zo ook dit jaar.
Piaggio is een tenenkrommend verhaal vol lelijke uitdrukkingen en zogenaamd leuke woordspelingen. In de auto een mand onder je praatstoel leggen? Een schop onder je twijfelkontje geven? Het doet pijn aan de ogen. Dit boekje is geen propaganda van het Nederlandse boek, maar een aanleiding voor ontlezing.

[Reyer · Rating 2 out of 5]

De laatste jaren kiest CPNB steeds vaker voor boekenweekgeschenkschrijvers met een ‘toegankelijke’ stijl, een keuze die de ene keer beter ( De krater ) uitpakt dan de andere ( Gezinsverpakking ). Van de weeromstuit ontstaat elk jaar een polemiek die inmiddels een traditie op zichzelf lijkt. Hoewel ik zelf niet enthousiast was over Piaggio van Hendrik Groen – pseudoniem van Peter de Smet – snap ik waarom dit feel-goodboek mensen troost of vermaakt.

Hij pakte de kruimeldief uit de kast onder de trap en begon op zijn knieën de her en der weggesprongen stukjes teennagel op te zuigen. Zonder resultaat. Zelfs als je het stofzuigertje er recht bovenop zette, bleven ze liggen.
‘Kloteding,’ mompelde Anton en hij gaf er een klap op. Daarna voelde hij met zijn handpalm aan de zuigmond. Niks. Verstopt.
Hoe moest dat apparaat ook alweer open? Hij draaide met kracht aan het deel waarin stof en rommel verzameld werden. Met een schok schoot het onderste stuk los van het bovenste. Toen hij verbouwereerd opkeek lag de vloer bezaaid met haren, afgeknipte nagels, hagelslag, muizenkeutels en vlokken stof.
Hij kwam kreunend overeind, te lamlendig om boos te worden. Hij overwoog weer naar bed te gaan.

In interviews komt De Smet over als een sympathieke, gelaten man die zijn lezers ‘een momentje van geluk’ wil bezorgen (NRC). Zijn verhaal is dan ook herkenbaar – vooral als het aankomt op sociaal ongemak – en vrolijk: met een traan en een lach komt alles goed. En passant breekt de schrijver een lans voor de plek van ouderen in onze samenleving, al gaat het te ver om dit boekje ‘maatschappelijk betrokken’ te noemen.

Bij gebrek aan pretenties loont het niet dit werk als literatuur te beoordelen. Natúúrlijk is het doordrenkt van banaliteiten, clichés, gekunstelde dialogen en stereotypen. Schrijvers als Auke Hulst ( De Mitsukoshi Troostbaby Company ) en Esther Gerritsen ( Gebied 19 ) heb ik daarop harder afgerekend. Zelfs in vergelijking met mindere boekenweekgeschenken – het moeder-dochterthema komt op soortgelijke wijze voor in Gezien de feiten – lijkt De Smet in een andere competitie te spelen. Dat is niet erg, al is het dan ook weer niet vreemd dat veel lezers afhaken. Over de betekenis van het boekenweekgeschenk zijn we voorlopig niet uitgediscussieerd.

De trein van Almere Centrum naar station Amsterdam Zuid, de eerste etappe, vertrok met zes minuten vertraging.
Anton keek voor de derde keer op zijn horloge. ‘Oei, straks hebben we nog maar acht minuten om over te stappen in Amsterdam Zuid.’
‘Gelukkig heb ik makkelijke schoenen aangedaan,’ zei Marieke, ‘voor als we moeten rennen.’

Nou, gelukkig maar…

[Marco · Rating 2 out of 5]

Oerhollandse gezelligheid van twee heel gewone mensen, een twijfelkontje (pg 5) op haar praatstoel (pg 76) en een ouwe man met een onvervulde droom die nu heeelemaal uitkomt. Twee duimpjes omhoog!

[Denise · Rating 2 out of 5]

Tja wat kan je ervan zeggen. Lekker kneuterig, beetje plotloos. Maar heb me toch ook wel weer vermaakt.

[Leone Mattheus · Rating 3 out of 5]

Eigenlijk zou ik dit boek twee sterren willen geven, maar ik ben bezweken onder het feit dat de schrijver een zeventigplusjarige man is en ik het anders zielig zou vinden. Lees het boek niet daarvoor.

[Muriël Van Der Wal · Rating 2 out of 5]

Boekje heeft heel slechte recensies. Ik deel die maar vond het ook wel weer een schattig boekje.

[Lieke Polak · Rating 4 out of 5]

De meest oninteressante discussie van de laatste tijd: hoe wel/niet intellectueel de Wilma's van Nederland het Boekenweekgeschenk vinden. Heb in een uur een paar keer hardop gelachen, zin gekregen om de boeken van Hendrik Groen te herlezen en me vertederd om de personages. Wat wil je nog meer van een Boekenweekgeschenk?

[TvdW · Rating 1 out of 5]

"Niet dat je zegt, tjonge, wat leuk, maar het is wat het is."
Dit is een verhaal. Daar is ongeveer alles mee gezegd. Een soortement van Diary of a wimpy kid voor senioren? Zelfs als hate-read niet echt geschikt omdat het niet probeert iets te zijn. Omdat Hendrik Groen een pseudoniem is, zou het een geweldige streek zijn als CPNB het boek heeft laten genereren om aan te tonen dat we echte, menselijke schrijvers nodig hebben om waardevolle verhalen te schrijven in mooie taal. Na de Chabotjes in 2024 lijkt me dat echter ijdele hoop.

[Sandrijn W. · Rating 3 out of 5]

3,5 ster
Dit boekenweekgeschenk roept interessante vragen op. Niet vanwege de inhoud, maar vanwege de recensies, de meningen, de oordelen. Met Hendrik Groen (of de Peter die tijdens de boekpresentatie uit het rode Piaggiootje kroop) koos het CPNB in mijn ogen voor een toegankelijk boekenweekgeschenk. Vervolgens valt het zo goed als complete literaire (elitaire) landschap over de gewoonheid van het verhaal én het gebrek aan literariteiten. De vraag is: waarom? Moet een boekenweekgeschenk ongewoon zijn? Moet het duizend maatschappelijke vragen oproepen? Moet je het langs een literaire meetlat leggen? Of mag de lezer gewoon even genieten van twee gewone mensen die gewoon in Almere wonen en gewoon in een Piaggiootje van Italië naar Nederland pruttelen? Zodat diezelfde lezer daarna denkt: doe mijn nog zijn boek. Doel bereikt, moet het CPNB dan denken.

[Duuk · Rating 1 out of 5]

1.5

ik heb hier echt geen woorden voor 😭😭😭

[Gerdien · Rating 3 out of 5]

Vrij voorspelbaar. Maar leest lekker weg