De nieuwe roman van tweevoudig Libris Literatuur Prijswinnaar Rob van Essen. Hoe verklaar je het onverklaarbare?
In het jaar dat John Lennon wordt doodgeschoten, stopt Thomas zonder goede reden met school. In plaats van aan zijn eindexamenjaar vwo te beginnen, gaat hij werken bij een supermarkt in een Wageningse wederopbouwwijk, waar hij elke ochtend voor dag en dauw naartoe fietst.
Het werk gaat hem goed af, totdat er een voorval plaatsvindt dat elke verbeelding tart. Het is het begin van een hallucinant decennium waarin Thomas langs Amsterdamse kraakgaleries en Noord-Engelse uitgaanscentra trekt, op zoek naar antwoorden.
De grote schoonmaak is een meeslepende zoektocht naar een verklaring voor het onverklaarbare. Hoe hou je vast aan je eigen waarheid als niemand je gelooft?
Ontheemde en dolende hoofdpersonen waar het leven schijnbaar lijkt voorbij te trekken sinds een onverklaarbare gebeurtenis domineren dit boek Hoe kan het onmogelijke een betekenis hebben?
Rob van Essen is altijd sterk in interessante concepten neerzetten. In De grote schoonmaak volgen we een school dropout in een supermarkt in Ede die nu in de UK rondloopt in een flessenpak. Met flashbacks komen we achter de gebeurtenis die zijn leven op de kop zette en hem doet ontsporen ongeacht waar hij is, van de Amsterdamse kraakscene, het leven als kunstenaar tot de faculteit filosofie de toevlucht voor zoekenden die niet noodzakelijkerwijs iets wilden vinden.
Dit alles is bekend terrein en de verhalen in verhalen in verhalen halen uiteindelijk wat tempo uit het verhaal. De mannelijke vriendschappen, die in dit geval zich wat verder ontwikkelen, komen ook bekend voor. Door alles heen zit de vraag hoe we ons kunnen verhouden tot het absurde in ons leven. Dit neemt een voor mij wat random wending naar het einde van het boek toe, maar van de werken van Essen is dit waarschijnlijk wel een van mijn favorieten, omdat de premise niet te lang wordt uitgerekt en je als lezer toch nieuwsgierig blijft naar welke einde de auteur aan de onverklaarbare gebeurtenissen wil geven.
Quotes: Het lijken eerder filmscenes dan iets wat echt gebeurd is
Mijn toekomst was een zaak voor later
Het ging om het maken, niet om het gemaakte
Amsterdamse kraakscene Ik dwaal af, waarom vertel ik dit?
Op analogieen alleen kan je niet leven
Dit kan niet dus het is nooit gebeurd
Zijn er vragen, dan volgen er antwoorden. Maar er zijn veel meer vragen dan antwoorden.
Het absurde kan niet gedeeld worden.
Wij zijn in de toekomst verzonnen
Hoe je te verhouden tot het absurde en onmogelijke
Opnieuw gelezen voor mijn scriptie (jawel, jullie horen het goed, ik schrijf hier mijn scriptie over)! En nu wil ik jullie toch nog even mijn favoriete citaat meegeven.
Dat was alles. Toen ik naar huis liep dacht ik: dit is waar ik me bevind, hier wil ik blijven. Het was allemaal zo gewoon: ik had condooms gehaald, niemand had ervan opgekeken, ik zou naar huis gaan, we zouden opgewonden zijn, we zouden neuken, we zouden klaarkomen, niet tegelijk maar dat gaf niet; we zouden neuken en klaarkomen en misschien nog eens neuken terwijl onze kleren verfrommeld naast het bed lagen, terwijl de afwas op het aanrecht stond en buiten honden werden uitgelaten door mensen die tijd hadden om met elkaar te praten. Als ik uitzoomde naar de straat, de stad, het land, zou ik me omringd weten door gewone mensen zoals wij, ik had me nog nooit zó onderdeel van een geheel gevoeld. Ik kwam thuis en alles gebeurde inderdaad zoals ik het voor me had gezien, behalve dat er geen afwas meer op het aanrecht stond want die was ondertussen door Jasmijn gedaan.
Is dit niet exact waar het allemaal om draait?
Onderdeel zijn van een geheel. Je rustig mee laten voeren door een rivier waarvan je weet dat-ie vroeg of laat uit zal monden in een klein meertje. En dat al je vrienden daar dan op je wachten. Niets is verkeerd, alles is precies zoals het hoort te zijn.
12 april 2026:
Ik heb nooit geweten dat het absurde zo vertrouwd kon voelen.
Wat een lekker leesbaar, filosofisch interessant, maar vooral absurd Rob-van-Essenboek! Weer speelt hij geniaal met tijd en plaats om je als lezer volledig op een geknakt beentje te plaatsen. Mijn brein voelt er helemaal kronkelig door, heerlijk!
‘Achteraf is het alsof het leven op dat moment zei: Jij dacht dat je het absurde achter je had gelaten? Ik zal je eens laten zien wat absurd eigenlijk inhoudt.’
Op blz. 84 weet je pas dat de ik-persoon Thomas heet en vervolgens lees je die naam, volgens mij, nooit meer terug. De vraag die aan het eind gesteld wordt, is of hij nu daadwerkelijk de hoofdpersoon van het verhaal is? Is dat niet Vendriks (met een ckx)? Of toch Brixo, het personage dat van Essen zo goed bedacht heeft, waar ik in ieder geval mijn flessenhoofd voor buig.
"Het was mooier geweest als we de enigen waren gebleven,’ zei ik toen ik terugkwam. ‘Ja, dat geloof ik ook,’ zei Vendriks. ‘Het absurde kan blijkbaar niet worden gedeeld." Om dat vervolgens later, door er een verhaal van te maken, of door het een verhaal te laten zijn, weer fantastisch tegen te spreken...
Ik heb me goed vermaakt met mijn 2e Van Essen. Maar hij haalt niet het niveau van Ik kom hier nog op terug. Overvraagt hij de lezer met zijn 11e roman?
In zijn eerste roman bij Das Mag Van Essen herken ik de magisch-realistische elementen van Ik kom hier nog op terug (Atlas contact -2023).
In dat boek vond ik al dat Rob de flexibiliteit van zijn lezers al flink op de proef stelde. Met dit boek gaat hij wat mij betreft net een paar keuzes te ver.
+ Rondwandelende, levensgrote flessen die geen verkleedpakken blijken te zijn? Ok, ik ga met je mee Rob...
+ Mannen en vrouwen die in flessenverkleedpakken van een natte Engelse helling glijden? Ok, ik zie het voor me.
+ Een voormalige supermarktchef (m) die seks heeft met zijn voormalige hulp (m). Nee, deze geloof ik niet Rob!
In mei 2026 in Taalstaatleesclub In de nieuwe boekenclub van het Nederlandse radioprogramma De taalstaat gaat De grote schoonmaak ook besproken worden. Meer info
This entire review has been hidden because of spoilers.
In veel opzichten een klassieke Van Essen. Een dorpje op de Veluwe, een bezoek aan een klooster, een tijdreis speelt een rol en er wordt zelfs gespeeld met het idee om een lijnbus te kapen. De grote schoonmaak zit vol met knipogen naar eerder werk.Toch is het resultaat fris als een pas met Brixo gepoetste supermarkt. Van begin tot eind genoten, vijf sterren.
De grote schoonmaak is het vierde boek dat ik van Rob van Essen lees, en het spant qua absurditeit absoluut de kroon. Het verhaal begint wanneer Thomas zijn studie staakt om in de buurtwinkel van Vendricks te gaan werken. Een bizar incident in de winkel zet hun levens volledig op hun kop en dwingt hen tot een zoektocht naar een verklaring voor het onmogelijke.
Van Essen stapelt de vervreemdende situaties zo hoog op, dat hij het zichzelf knap lastig maakt om alle lijntjes weer samen te brengen. Toch slaagt hij erin de landing grotendeels succesvol in te zetten. Een vlot geschreven en vermakelijk verhaal, al raakte ik de draad tegen het einde wel een klein beetje kwijt.
Het zou vermakelijk zijn als het niet zo zou storen dat Van Essen hier weer hoegenaamd niets te zeggen heeft. Meer woorden wil ik er niet aan vuil maken.
Wat een totaal vreemd, uniek en heerlijk verhaal. Ik snap er nog steeds niks van denk ik. Dit was mijn eerste Van Essen en door alle prijzen en lovende kritieken had ik hoge verwachtingen, die zijn zeker ingelost.
Leesclubboek kan blijkbaar niet onder de 3 sterren geraken.. het leukst vond ik het gesprek over het karakter van Thomas (is zijn gebrek aan daadkracht inspirerend? Of zijn gebrek aan verbinding zorgelijk?) en de vraag: zou je een absurde gebeurtenis vertellen aan mensen die dicht bij je staan? Hoe zou je zelf reageren? Wat betekent het als je geen gedeelde werkelijkheid hebt? Boek riep kortom boeiende vragen op maar along the way heb ik niet zo hard gelachen om het mannelijke duo als anderen. Wel leuk eens iets van Rob van Essen
Over de schrijfstijl niets dan goeds, maar inhoudelijk kwam ik niet volledig aan mijn trekken. De gebeurtenis waarop de roman steunt, pakte me niet helemaal in. Dat maakt dat je de daaropvolgende cascade met lichtelijke scepsis gaat lezen. Ik dacht zowel rond bladzijde 180 als 230: oh, gaat het nu dan echt beginnen? Toen had ik er wel al een flink pak bladzijden opzitten. Houdt dit me tegen als ik weer een nieuwe Rob van Essen zie liggen? Nee, zeker niet. Nieuw thema, nieuwe kansen.
‘De grote schoonmaak’, waarin ook sprake is van een bus of touringkar om ‘gelovigen’ mee te vervoeren doet me onwillekeurig denken aan ‘De kellner en de levenden’ van S. Vestdijk. Dat boek ga ik nu maar meteen herlezen, onderwijl vragen bedenkend voor het interview dat ik Rob van Essen op zondagmiddag 22 maart aanstaande afneem in Societeit De Harmonie te Groningen.
‘Achteraf is het alsof het leven op dat moment zei: jij dacht dat je het absurde achter je had gelaten? Ik zal je eens laten zien wat absurd eigenlijk inhoudt.’
Eens in de zoveel tijd moet je een boek van Rob van Essen lezen, genieten en je overgeven aan het absurde. Toch voelde het boek zelf onderdeel laten zijn van het verhaal een beetje…. lui en te vaak herhaald trucje. Of is dat het antwoord op absurditeit? Literatuur en de liefde.
Het eerste deel heb ik heel graag gelezen, een luchtige sprankelende schrijfstijl en zowel het verhaal als de personages boeien. Vervolgens liep ik verloren in het spiegelpaleis dat wordt opgeroepen (of nee, het was er altijd geweest!). Gaat de auteur wat te ver in zijn absurde kronkels in de tijd of is dit gewoon niet aan mij besteed?
Weer echt ff goed weg geblazen door een boekoe. Een onverwachts en vooral onvoorspelbaar verhaal dat richting het einde heel gek gaat kronkelen.
Ik raad dit boek echt van harte aan aan de volgende mensen:
Hou je van schoonmaakmiddelen? Klinkt de naam Vendrix je leuk in de oren? Hou je van verhalen van mensen die werkte als vakkenvuller Ben je niet vies van een beetje mindfuck Brixo? Ja Brixo
Nou???
Samenvatting:
We volgen Thomas, die stopt met school vlak voor zijn eindexamen. Hij gaat aan de slag als vakkenvuller in een Wageningse supermarkt in de jaren tachtig. Zijn ogenschijnlijk rustige leventje wordt abrupt verstoord wanneer hij en de filiaalmanager getuige zijn van een volslagen onmogelijk voorval: een fles promotie/verkleed pak van een grote fles schoonmaakmiddel (van het merk Brixo) valt dood neer er loopt leeg.... Alsof er nooit een mens in had gezeten. Wat volgt is een hallucinant decennium vol omzwervingen.
Het boek draait niet zozeer om het oplossen van het mysterie, maar om hoe de personages omgaan met de onverteerbare leegte en de vervreemding die ontstaat wanneer ze de enige zijn die iets onmogelijks hebben gezien. Niemand gelooft hen. Het is een typisch magisch-realistisch werk van Van Essen over de grote absurditeit van het leven en hoe mensen wanhopig houvast zoeken in onzekere tijden.
Oké 😃 Wat was dit? Dit boek is zeker niet voor iedereen, maar WOOOW ik heb hier zo hard van genoten!!! Dit is (vreemd genoeg) zowel een ode aan Koning Sop van Zingaburia, als een filosofisch vraagstuk. Daarnaast is het een heerlijke verkenning van het absurde (en het is ook echt om je een kriek te lachen). Ik moet hier dringend met iemand over praten 🏃♀️➡️🧼
over een jongen die samen met z'n baas een levende fles schoonmaakmiddel ziet leeglopen (bloeden?) in de supermarkt, wat vervolgens z'n leven beïnvloedt.
Dit is geweldig. Het is een absurdistisch verhaal dat zich in de meest normale wereld en met alle normale normen en manieren afspeelt in Wageningen, Amserdam en 'Engeland'. Het is heel goed en luchtig geschreven maar snijdt ook zware thema's aan (met name eenzaamheid). Super creatief verhaal en heel grappig, met een paar echte en leuke verrassingen erin.